:: Jasperina :: dinsdag 13 juli 2010 :: 23:33 permalink


Mijn ex is afgelopen maart vertrokken omdat hij er geen zin meer in had. Achteraf een prima keus geweest. Ons gezin was kapot. Met de kinderen ging het slecht op school niet kunnen stilzitten, niet kunnen spelen enz.

Mijn ex is de afgelopen jaren een aantal keren opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. De laatste keer was november vorig jaar tot afgelopen maart. Ook heeft hij 2 jaar geleden een zelfmoordpoging gedaan, die bijna gelukt was, waarbij de oudste hem heeft gevonden en hier dus ook alles van mee heeft gekregen.

Nu wil hij een omgangsregeling. Maar dit voelt niet goed voor mij, hij kon eerder ook niet voor de kinderen zorgen, 't was hem veel te druk etc en hij behandelde ze ook niet goed. Bij hem is de aandoening narcistische persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Hij is na de laatste opname gestopt met therapie omdat dit volgens hem niet meer nodig was.

Ik weet niet wat ik hiertegen mag en kan doen. Kan ik via mijn advocaat en alle rapporten die over hem bekend zijn een omgangsregeling weigeren? Moet ik totdat er een uitspraak is de kinderen naar hem toe brengen of kan ik dat weigeren zonder dat ik daar later (tijdens een rechtzaak) op gepakt wordt?

Ik hoop dat er iemand is die mij iets meer kan vertellen want ik wil niet dat de kinderen in een onveilige omgeving zijn. Toen mijn ex nog geen 2 wk weg was merkten ze op school al een enorme omslag bij de kinderen. Van de gedragsproblemen van de oudste is niks meer te merken en hij is weer een stralend, vrolijk, gelukkig kind.
reageer

:: Chantal :: dinsdag 13 juli 2010 :: 09:14 permalink


Ik ben moeder en heb een zoontje van 6 maanden. Mijn ex-vriend mishandelde me tijdens mijn zwangerschap. Met 4 maanden ben ik gestopt met de relatie heb toen een melding gemaakt bij de politie. Ik deed geen aangifte toen en ik heb vervolgens niks meer vernomen van mijn ex (ik heb veel bewijzwen van mijn verloskundige, buren, etc.).

Ik heb, toen ik bevallen was, wel aangifte gedaan. Ik heb altijd heel erg in angst geleefd en toen ik zwanger was heb ik die aangifte nooit gedurfd omdat hij me dreigde het kind uit me buik te schoppen. Mijn ex is niet vervolgd en nu een paar weken geleden krijg ik een brief van een advocaat dat hij het kind wil erkennen, een omgangsregeling en gezag. Ik ben zo bang!

Ik kreeg zaterdag een brief van zijn advocaat dat hij alles betaald zou hebben voor die kleine maar ik heb echt nooit wat gehad voor het kind. Hij beweert daarin dat hij het kinderkamertje betaald heeft. Gelukkig heb ik alle bonnen en afschrijften en heeft mijn moeder het kamertje betaald.
Hij liegt en dat kan ik bewijzen.

Iedereen zegt: "Hij doet dit om jou terug te pakken omdat jij aangifte heb gedaan."
reageer

:: Sandra :: zaterdag 19 juni 2010 :: 21:20 permalink


Ik heb twee kids, een jongen van 13 en meid van 6. Na jaren van psychische mishandeling en vernedering ben ik vertrokken.
Nu, vijf jaar later, valt hij ons nog steeds lastig. De oudste wil niet meer naar hem toe en mijn dochter heeft veel psychische schade opgelopen.
Ik heb al 12 keer aangifte gedaan voor mishandeling, huisvredebreuk, aanranding, stalken en vernedering. Tot nu toe heeft dat niks veranderd aan de situatie. Hij doet het nog steeds.

Ik heb geen leven, ik kan niet mijn eigen gang gaan uit angst dat hij weer langs komt en mij uitscheldt voor hoer. Hij wil mij terug; voor hem is dat al jarenlang een obsessie. Als hij denkt dat ik iemand anders heb, dan word hij boos. Hij haalt info uit de kids, hij gebruikt ze.
Ik kan boeken schrijven over psychische mishandeling van kinderen en mij. Niemand doet wat.

Mijn dochter wil niet langer dan twee nachten bij hem blijven, dan wil ze naar mij toe. Geen vakantie met hem, geen extra dagen. Ze moet haar groep overdoen; ze kan het gewoon niet aan. Ze heeft last van faalangst en heeft weinig zelfertrouwen. Mijn zoon slaat aan het bibberen als hij naar hem toe moet (hij is niet eens van hem en is ook nooit erkend).

Toen ik mijn ex vertelde dat ik wou scheiden kreeg ik een mes op mijn keel en een dag later was hij vrij. Alle aangiften waren mijn woord tegen het zijne. Iedereen zegt dat er eerst wat moet gebeuren om te kunnen helpen, iedereen staat op scherp te wachten wanneer dat gebeurt, inclusief ik zelf.

Ik slaap slecht. Bij elk geluid word ik wakker, bang dat het zo ver is. De ene dag zegt hij dat hij van mij houdt en een dag later ben ik een hoer en kan ik dood vallen. En altijd maar dreigen: dat hij de kids van me afpakt, of mij vermoordt. Ik kan dit niet meer aan.

Ik wil een kinderpsychiater inschakelen om mijn dochter te laten nakijken om te weten wat de schade bij haar is en wat ik nog meer kan doen. Mijn zoon hoeft niet naar hem toe, maar wij wonen dicht bij elkaar. Hij stalkt hem ook via telefoon, zo van "waar ben je?", "wat doe je?", "waar is je moeder?", "met wie?", "ik geloof je niet,vertel!"
Waarom bestaat dat soort mannen, dat de eigen onmacht op kinderen en vrouwen afreageert? Wanneer is dat afgelopen en ik kan weer verder met mijn leven? Normaal kunnen slapen, deuren niet op slot en ramen zonder alarm.
reageer

:: fries memke :: zaterdag 19 juni 2010 :: 13:57 permalink


Ook ik zit met mijn handen in m'n haar. Na een lange relatie met veel geweld ben ik met mijn 2 kinderen vertrokken. Nooit aangifte gedaan want wat is het moeilijk om de vader van je kinderen aan te geven en eigenlijk schaam je je er ook nog kapot voor dat je het zover hebt laten komen. Omgangsregeling opgezet die meestal vrij redelijk verliep, tot vader andere interesses kreeg.

Maanden geleden waarschuwde ik hem al dat hij tijd in het contact met zijn kinderen moest steken omdat dit niet goed zou komen, maar dat deed hij niet. Wanneer de kinderen bij hem waren werden beloftes niet gehouden waardoor het al minder leuk was om bij vader te zijn, daarna kwamen een aantal leugens van vader uit waardoor het nog minder leuk werd om naar hem toe te gaan. Ze voelden zich niet serieus genomen.

Vervolgens gaat vader tijdens een overdracht weer eens ouderwets door het lint, met weer onze kinderen als getuige. Met lood in de schoenen aangifte gedaan want wie weet hoe hij daar weer op gaat reageren. De kinderen weer s'nachts wakker met enge dromen, deuren die door de kinderen beveiligd worden met een zelf gemaakt alarm.

Jeugdzorg gebeld: wat moet ik, de kinderen(en ik) zijn vreselijk bang en willen niet naar hun vader. Antwoord: wij mogen niks aan de omgangsregeling veranderen maar bied de kinderen veiligheid. uhhh....???? Politie gebeld: wat moet ik, help! Antwoord: als u de kinderen niet aan hun vader mee geeft bent u strafbaar. Dus hup kinderen, dan maar psychische schade, maar jullie moeten naar vader, mem wil jullie zo graag helpen maar ze kan niks voor jullie doen.

En daar staan je kinderen, je de kleren van het lijf te trekken uit angst en het enige wat je kan doen is ze een kus geven en ze een fijn weekend wensen. Zo frustrerend!
En al helemaal als vader dan dreigt je kinderen van je af te pakken omdat jij als moeder je kinderen veiligheid wil bieden en tijd wil geven om de dingen te verwerken en rust te creëren, en daarvoor trekt hij alles uit de kast om de instanties te doen geloven dat hun moeder psychisch in de war is.

Ik had het allemaal al zien aankomen voor ik aangifte deed maar wat moest ik dan, me zelfs nu nog laten slaan?
Waarom hebben al die instanties die zogenaamd voor veiligheid moeten zorgen, zo'n verschil in hun standpunten? Wie hakt er dan nu een knoop door? Wanneer is het nou eindelijk afgelopen?
reageer

:: Greet :: woensdag 16 juni 2010 :: 22:55 permalink


Wat is dit herkenbaar, helaas. Ook ik heb mijn man naar nederland gehaald door te trouwen in Spanje in 2008. Sinds mei 2009 staat hij officieel ingeschreven en ik ben zwaar bedonderd. In januari 2010 begonnen met de echtscheiding, welke nog steeds niet is uitgesproken. Ook problemen met de omgang van de kinderen. Hij kijkt er niet naar om en wil ze gebruiken voor zijn papieren. Mijn dochtertjes zijn 4 en 2 en willen absoluut niet achter blijven bij hun vader. Toch moet er een omgangsregeling komen, dit is onbegrijpelijk. Iemand die geen verantwoordelijkheidsbesef heeft en geen vader is geweest, moet toch recht hebben op een omgangsregeling? Hoe kan dit toch? We hebben al meerdere gesprekken gehad met onze advocaten maar hij liegt de boel bij elkaar. Ik ben bang om ze mee te geven. Wat kan ik doen, wat kan eventueel hiertegen gedaan worden? Zijn papieren laten intrekken of hoe de omgangsregeling aan te pakken?
reageer

:: Lady :: maandag 17 mei 2010 :: 22:24 permalink


Hallo, ik wilde toch even mijn verhaal kwijt. In 2008 zijn mijn ex en ik gescheiden. Wij hebben een dochter van 4 genaamd. We kunnen het niet eens worden met omgang met mijn dochter. De raad heeft een onderzoek gedaan, en er werd dus gezegd dat er geen omgang kon plaatsvinden, omdat mijn ex drastisch moest veranderen.
Ons kind is nu onder toezicht gesteld.

Wij hebben verschillende rechtzaken gehad, de laatste uitspraak van de rechter is dat de gezinsvoogd moet kijken of er een omgangsregeling kan plaatsvinden bij bureau jeugdzorg (dus onder begeleiding). De gezinsvoogd zegt dat er een omgangsregeling kan plaatsvinden.
Mijn advocaat vind ook dat mijn ex eerst aan zich zelf moet gaan werken, voor zijn eigen problemen. Die zijn er genoeg, maar ga het niet uitleggen,want dan word het een lang verhaal, hij is wel zeer agressief. Nu heb ik hun advies gegeven hoe ik het wil hebben, maar blijkbaar zijn ze het er niet mee eens.

Het komt er op neer dat je zelf niks in te brengen heb, en dat je maar moet doen wat de gezinsvoogd zegt. Wat moet ik doen het verder laten bepalen door de gezinsvoogd, of het spelen via de rechter? Ik weet het allemaal niet meer. Mijn kindje vraagt geen eens naar de vader en heeft hem een paar jaar niet gezien. Ik ben bang als ik het via de rechter speel, dat ik te horen ga krijgen dat ik niet meewerk.
Wie kan mij raad geven. Ik zit dag en nacht te denken hoe en wat.
Mijn vertrouwen is erg beschadigd. Ik hoop dat mensen hier op reageren en dat ze mij advies kunnen geven.
reageer

:: Godelief :: zondag 9 mei 2010 :: 12:42 permalink


Beste moeders,

Wat een herkenning bij het lezen van deze site. Waarom is er toch zo weinig voor ons, wij zijn toch ook mens?

Ook bij mij is PTSS geconstateerd door toedoen van de man die mij ongevraagd drie jaar uit de maatschappij heeft gehaald en waar ik en mijn zoontje weg hebben moeten vluchten.

Het standaard verhaal haast; RvdK kwam erbij, vond deze man zo enorm leuk en alles wat mij en mijn zoontje is overkomen werd ontkend. Sterker nog, ik werd door de mangel heen gehaald, had zogenaamd geen band met mijn kind en er werd een verschrikkelijk rapport geschreven en daardoor kregen we nog meer schade. Een extra jaar OTS, flink onderdrukt door voogd, kon geen kant op en nu willen ze weer contact herstellen tussen vader en moeder in het belang van het kind. Zie je het al voor je, met je verkrachter praten over je eigen vlees en bloed?

Moet ik echt contact met hem hebben? Zo niet, is dit dan strafbaar? Ik kan het namelijk echt niet. Ik loop vast. We zijn nu bijna drie jaar bij hem weg en ik en mijn kind zijn herstellende na alle gruwelijke situaties die zich hebben afgespeeld. En nee, ik heb geen goede advocaat en kan niet meer switchen omdat haast niemand de zaak overneemt.

Veel sterkte voor jullie allemaal en blijf geloven in jezelf, niemand heeft het recht het leven af te nemen.
reageer

:: monique en sacha :: zondag 2 mei 2010 :: 09:30 permalink


Door geestelijke en fysieke mishandeling door mijn ex, de vader van mijn kindje van 2 , heb ik PTSS gekregen. Dit uit zich in niet ver van mijn huis af durven gaan, constant op mijn hoede zijn, overal van schrikken herbelevingen/flasbacks, nachtmerries, angstaanvallen, enz.

Hij sloeg mij als hij weer eens boos werd om niks. Steeds kleinerend gedrag, dat ik niks goed kon doen, dat alles mijn fout was en toen op een gegeven moment de ptss werd vastgesteld moest ik me niet aanstellen want ik mankeerde niks! Ook ging hij regelmatig vreemd en heeft een andere relatie gehad, terwijl hij en ik ook nog een relatie hadden.

Hij heeft mijn een keer zo mishandeld dat ik behandeld moest worden in het ziekenhuis en dat er op het buro van de politie fotos gemaakt werden van mijn blauwe plekken e.d. Andere keren bleef het bij een mep of bedreigingen.
De laatste keer dacht ik echt dat mijn leven over was, dat hij zo ver door zou flippen dat ik het niet meer zou overleven. Toen heb ik mijn spullen gepakt en ben ik vertrokken met mijn kind. Al weet ik heel goed dat ik dat veel eerder had moeten doen!

Toen begonnen de problemen met de omgang. Hij heeft mijn kind wel erkend.
Ikzelf heb nooit moeilijk gedaan qua bezoeksregeling. Ons kind gaat 1 x per 2 weken een weekend naar hem toe.
In overleg met mij kon hij ons kind wel eens tussendoor ophalen, zo ook in overleg de helft van vakanties en feestdagen. Dus niet verkeerd lijkt mij, ondanks alles wat er gebeurd is, vind ik dat ik heel schappelijk ben tegenover hem. Omdat ik vind dat de vader het recht heeft zijn kind te zien en andersom. Wat er tussen hem en mij is gebeurd is er niet tussen hem en ons kind gebeurd.

Het is een tijdje goed gegaan, de haal en breng momenten, maar nu de laatste tijd is het een ramp omdat hij mij terug wil en ik hem niet. Steeds ruzie en verwijten. Als we ruzie hebben gaat hij weer dreigen met ons kind, dat hij de voogdij wil, gezamelijk ouderschap, dat hij ons kind niet terug komt brengen, dat hij ons kindje dan en dan komt halen en terug brengen zonder overleg met mij of hij dreigt mij weer wat aan te doen.

De kinderbescherming is er ook bijgeroepen en ik herken een eerder geschreven verhaal hier heel goed. Mijn ex heeft daar bij de RvdK een gesprek gehad en ze noemen hem ook een hele sociale aardige vriendelijke goede vader.
Terwijl hij drugs gebruikt, agressief is, dreigt met zelfmoord, nooit geen geld heeft enz. enz.
En daar moet ik mijn kind aan meegeven! Aan de KB heb je dus ook niet altijd iets.
Gelukkig heb ik ook hulp en bescherming via een andere instantie die er wel voor me zijn en wel achter me staan en me overal mee helpen. Ook mijn advocaat helpt me met alles!

Ik heb mijn ex veel tijd gegeven om de haal en breng momenten en de momenten eromheen rustig te laten verlopen maar mijn emmer zit haast vol nu.
Hij verziekt het steeds en toch word hij in 't goede daglicht gezet. Daar kan ik me zo boos over maken.
Ik zit te overwegen of ik het nu nog 1 x aankijk of het rustig kan of dat ik stappen ga ondernemen dat er voortaan iemand bij de haal en breng momenten is. En als dat niet gaat werken dat hij ons kind alleen nog maar onder toezicht kan zien.

Dit kan zo niet meer, dit is niet goed voor mij en mijn kind. Ik ben hard aan het knokken om over mijn ptss heen te komen. Telkens tijdens rustige momenten , kruip ik weer omhoog, gaat 't weer beter met me, maar als het dan weer zo onrustig verloopt, zit ik weer in dat diepe dal, zijn alle flashbacks weer terug en ook de andere klachten van de PTSS en kan ik weer overnieuw beginnen om weer uit dat dal te klimmen.

Ik hoop dat de volledige rust heel snel terug gaat keren en terug blijft!
reageer

:: Sherazade :: zaterdag 24 april 2010 :: 14:05 permalink


Na al deze verhalen ben ik erg angstig geworden. Ik heb mijn man in 2007 naar Nederland gehaald voor gezinshereniging. Sinds kort zijn we uit elkaar omdat hij me bij de keel greep en op mijn hoofd begon in te slaan in het bijzijn van mijn dochtertje terwijl ik ook nog zwanger ben. Ik heb aangifte gedaan en de volgende dag meteen de sloten veranderd. In het begin was hij niet agressief in huis maar wel buiten de deur. Daarna begon het thuis. Een maand geleden sloeg hij zelfs midden in de nacht een ruit kapot omdat ik geen zin had in seks.

Sinds hij naar Nederland is gekomen weigert hij te werken, heeft hij zijn inburgeringscursus niet gedaan en ga zo maar door. Ik werd al door iedereen gewaarschuwd in het begin dat hij alleen voor zijn verblijfsstatus met mij getrouwd was, maar liefde maakt blind.

Ik ben nu een echtscheidingsprocedure begonnen en nu wil hij een omgangsregeling met mijn dochtertje. Ik ben heel erg angstig dat hij dit ook alleen doet voor verblijf in Nederland. Wat moet ik doen. Hij woont nu bij iemand in, heeft geen inkomen maar wil wel het kind een hele dag! Hoe wil hij voor haar zorgen tijdens de dagen dat ze bij hem is?

Moet ik instemmen met deze regeling? Advocaat zegt dat het beter is voor mijn zaak. Ik betwijfel dat.
Ik wil het beste voor mijn dochtertje.
reageer

:: Beautje :: vrijdag 23 april 2010 :: 11:06 permalink


Soms denk ik dat ik nog wakker moet worden, hoe bizar zit dit land qua wetgeving toch in elkaar.

Ik kom uit een lesbisch huwelijk. Ons is altijd verteld toen we onze kinderwens uitspraken dat je na de geboorte wel de adoptie moet regelen zodat je als meemoeder wel rechten hebt.
We hebben uiteindelijk allebei een kind gebaard. Helaas bleek mijn vrouw al vrij snel na de geboorte van onze 2de een andere vrouw te hebben. Ik had dit niet door, sterker nog zij bleef mij maar beschuldigen dat ik vreemd ging... het was allemaal erg bizar hoe het verliep.

Hierbij zijn helaas zelfs klappen gevallen. Terwijl ik onze oudste zelfs in mijn armen had sloeg zij mij meerdere malen, ik heb me toen steeds zodanig moeten opstellen dat ons kind niet per ongeluk ook een klap zou krijgen, ik heb dus echt alles vol moeten opvangen helaas. Omdat ik niet zomaar een huwelijk opgeef heb ik (helaas) geen aangifte gedaan.

Tot zij ineens toch een einde maakte aan ons huwelijk. Ik wilde helemaal niet opgeven, wist ondertussen nog steeds niks van die andere vrouw maar had inmiddels wel al vermoedens. Ze wilde pertinent scheiden, ik moest ook maar weg vond ze. Dat deed ik natuurlijk niet wat weer escaleerde toen ik gewoon in ons bed stapte om te slapen, zij vond dat ik maar op een matrasje moest... dus met 2 harde schoppen lag ik naast het bed. Nee (helaas) weer geen aangifte gedaan.

We hadden samen het huis gekocht, ingericht e.d. dus ik wilde niet weg ondanks haar dreigementen. Ik ging met de oudste een middag weg en bij terugkomst waren de sloten veranderd, kon mijn eigen huis niet meer in. Onder haar toezicht heb ik met veel moeite wat kleding van mijzelf en de oudste meegekregen en toen konden we samen oprotten. Ik heb toen noodgedwongen op een zolder moeten wonen met mijn kind tot ik pas na 8 maanden een eigen woning kreeg!

In de tussentijd verliep de scheiding als een hel... ik mocht niks, zij had de kronkel dat ze vond dat alles van haar was... ik voeg er even aan toen dat slecht 1 week na mijn uithuiszetting haar nieuwe liefje bij haar introk. Ik heb uiteindelijk na maanden ellende gekozen voor mijn kind en mezelf en liet haar barsten in het huis en de spullen, ik had het belangrijkste en dat is mijn kind.

Ik dacht na de scheiding rust te hebben. Ze vroeg amper naar mijn kind en hoorde zelfs maanden niks, mijn andere kind mocht ik nooit zien ondanks mijn moeite dus die heb ik met erg veel pijn en verdriet los moeten laten. Totdat er ineens een brief van haar advocaat op de mat lag... omgangsregeling werd er geëist. Leuk, maar NO WAY ! We hadden de adoptie nooit opgestart dus ik was daar zo blij om alleen jammer dat nooit iemand mij vertelde dat er een nieuwe wet was sinds 2002 dat als je tijdens een huwelijk een kind krijgt beiden ouders (ongeacht geslacht) automatisch ouderlijk gezag hebben. Kwam dus pas in de rechtszaak boven water.

De zaak heeft 8 maanden geduurd met onderzoek van kinderbescherming. Ik heb voor 1 jaar (is het maximale) gewonnen. Ze mag geen omgang voor 1 jaar en mag niet in de buurt komen, en ik hoef slechts 4 keer een brief te sturen om te zeggen hoe het met mijn kind gaat. Ik wil eraan toevoegen dat er bij mij en mijn inmiddels nieuwe vrouw een enorme angst heerst dat zij mijn kind wegneemt van school, dit staat ook zelfs in het vonnis van de rechtbank. We hadden alles na de verhuizing als geheim laten registreren maar ze wist alles alweer erg snel (hoe? ze woont ver bij ons vandaan)

Inmiddels is zij met haar nieuwe liefde hertrouwd is daar weer een kind geboren en vraag ik me af waarom ze ons niet met rust laat. Want amper 6 weken na het vonnis van de rechtbank ligt er weer een brief van haar (inmiddels 3de) advocaat, ze eist weer van alles!

Hoe is het toch mogelijk... mijn huidige vrouw zorgt inmiddels als langer voor mijn kind dan mijn ex heeft gedaan. Mijn ex heeft mijn kind nu al bijna 2 jaar niet gezien en in 3 jaar totaal maar 2 keer gezien. Hoe kom ik van haar af, hoe zorg ik dat ze mij en mijn gezin met rust laat! Waarom zit de wet zooooo krom in elkaar !!? Kan ik geholpen worden want geloof me, dit is zo'n zwaar leven als je ex je constant lastig valt en je gezin wilt openbreken! Ze maakt ons leven kapot en de rechtbank laat het gewoon toe. Help!
reageer

:: Hulpverlener :: donderdag 8 april 2010 :: 19:45 permalink


Als hulpverlener werk ik veel met getraumatiseerde mensen en heb ik veel te maken met vrouwlijke slachtoffers van huiselijk geweld. Ik vind het onvoorstelbaar hoe er momenteel beslissingen worden genomen met betrekking tot omgangs-regelingen.
Er wordt totaal voorbij gegaan aan het feit wat voor een enorme stress dit voor de slachtoffers vaak met zich meebengt en wat dit uiteindelijk nog eens voor een extra schade aanricht!!

Behalve voor de vaak psychopate, narcistische ex echtgenoot, die zijn intimidatie op slinkse wijze kan voortzetten en dit natuurlijk ervaart als een overwinning! In tegenstelling tot vaak de totale ontreddering die een dergelijke beslissing van een rechter vaak bij de slachtoffers oproept
Een blik bij het ophalen van het kind, een toegefluisterde opmerking, de man krijgt zijn kans zijn sadstische terreur voort te zetten!

Ik vind het gewoonweg onbegrijpelijk dat hier in ons o zo beschaafde Nederland, compleet aan voorbij wordt gegaan!
Op de eerste plaats raakt me dit enorm als mens. De pijn en het verdriet zijn vaak niet in woorden te vangen en de soms zeer schokkende verhalen laten mij niet onberoerd.
Daarnaast frustreert het me als hulpverlener, dat ik mensen moet proberen te helpen, behandelen, die al bij me komen vanuit de verschrikkingen die zij vaak hebben doorstaan, maar die ten gevolge van ons juridisch systeem, jarenlang nog eens extra onder zware psychische druk moeten leven. Ik hoef vast niet te benoemen wat dat doet met het proberen te herstellen en vergeten van de trauma's bij de slachtoffers.
Het psychisch lijden dat dit met zich meebrengt is hen opgelegt en wordt zo onnodig in stand gehouden!

Ik wil hierbij alle bezorgde moeders heel veel sterkte toewensen en de kracht om vol te houden.......
Vol te houden tot tot je eindelijk alles achter je kan laten, je weer kan genieten, van je kind(eren) en je nieuwe leven!
reageer

:: Carolien :: maandag 15 maart 2010 :: 15:31 permalink


Ik ben een moeder van een 9 jarig zoontje en zit met mijn handen in mijn haren omdat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Sinds 2002 ben ik weg bij zijn vader en heb een nieuwe relatie met een ontzettend fijne man die mijn zoontje behandelt en verzorgt als was het zijn eigen kind. Helemaal omdat het hem zelf medisch niet gegund is kinderen te krijgen.

Nu is het zo dat mijn ex partner en ik samen een omgangsregeling op hadden gezet voor ons zoontje en dat is tot 2007 met veel ups en downs redelijk verlopen. Hij heeft geen ouderlijk gezag over onze zoon.
Regelmatig kwam het voor dat hij belde met de mededeling dat hij zijn zoon niet kon zien omdat hij geen geld had. Hierbij vermeld dat hij op anderhalf uur rijden met de auto van ons vandaan woont. Regelmatig bracht ik mijn zoontje dan naar zijn vader en haalde hem weer op, maar om dat elke keer te doen werd me te gek.

Hij heeft grote financiele problemen die veroorzaakt zijn door zijn eigen toedoen waaronder drugsgebruik. Tevens gebruikte hij drugs waar mijn zoontje bij was en reed hij achteraf gezien in een ongekeurde en onverzekerde auto met mijn zoontje op de achterbank. Vanaf 2007 was voor mij de maat vol toen mijn zoontje gedragsproblemen begon te krijgen. Hij maakte met iedereen ruzie,had ontzettende driftbuien en hij begon elke nacht in zijn bed te plassen.

Ik heb toen via de huisarts hulp ingeschakeld en ben beland bij een kinderpsycholoog. Deze heeft een aantal sessies met mijn zoontje gehad en daaruit bleek dat hij een zeer gevoelig kind is en zich thuis niet veilig voelde omdat hij telkenmale uit de thuissituatie weggehaald werd om naar vader te gaan en dat, gezien de verhalen die mijn zoontje aan de kinderpsycholoog vertelde,vader op pedagogisch niveau niet verantwoordelijk omging met zijn zoon.
De kinderpsycholoog adviseerde begeleide omgang maar daar wilde vader niets van weten.

Ik heb mijn zoontje toen thuisgehouden zodat hij tot rust kon komen en zich op een normale manier kon ontwikkelen en zich veilig kon gaan voelen.
Van zijn vader hebben we toen anderhalf jaar niets meer gehoord en ik kon merken dat mijn zoontje echt tot rust kwam want de driftbuien waren ineens als sneeuw voor de zon verdwenen en het bedplassen was ineens over.

Vorig jaar maart belde vader ineens dat hij zijn zoon wilde zien en dat hij hem de volgende dag kwam halen en als ik hem niet meegaf hij hem wel van school zou halen. Ik ben hier zo van geschrokken en heb hiervan melding gemaakt bij de politie.
In overleg met de school heb ik hem eerder van school gehaald die dag.
Zijn vader heeft zich gelukkig niet laten zien die dag en de rust keerde gelukkig weer.

Tot juli... Er lag ineens een bericht van de rechtbank op de deurmat met het verzoek van vader voor een omgangsregeling en ouderlijk gezag. Afgelopen oktober was er dan de rechtzaak en hieruit kwam dat vader het recht kreeg om 1x per week te bellen en dat er door de raad voor de kinderbescherming een onderzoek ingesteld zou worden naar de mogelijkheid tot omgang en gezag. Na een aantal weken kwam mijn zoontje zelf met de vraag aan vader of hij hem niet om de week kon bellen omdat hij zich er niet fijn bij voelde en hij merkte dat hij er chagrijnig van werd als vader had gebeld.

Begin februari zou het onderzoek door de raad afgerond moeten zijn maar toen begonnen ze er pas aan. In een eerste gesprek met de raadsonderzoeker waar vader ook bij was bleek dat vader nog steeds drugs gebruikte. Dit gaf hij toe toen ik het als vraag aanhaalde. Inmiddels is de raadsonderzoeker hier thuis geweest voor een kennismaking met mijn zoontje en heeft er 3 weken later(afgelopen week) een gesprek tussen mijn zoontje en de raadsonderzoeker plaats gevonden waar je als ouder niet bij mocht zijn. Na afloop kreeg ik van de raadsonderzoeker te horen dat mijn zoontje vertelde dat hij zijn vader miste en dat er toch op de 1 of andere manier een omgang moest komen.

Helaas kreeg ik afgelopen week, een dag nadat zijn vader weer gebeld had en de raadsonderzoeker hier geweest was ook een telefoontje van school dat het op school niet goed ging. Mijn zoontje was volgens de juffen vreselijk tegen ze uitgevallen en heeft driftbuien in de klas en ze vonden het de laatste 3 weken ineens een stuk slechter gaan dan de afgelopen 2 jaar. Dus vanaf het moment dat de raadsonderzoeker hier voor de eerste keer was geweest.
Ik heb dus maar weer contact gezocht met de huisarts en deze stelde voor om hem toch maar weer onder behandeling te laten nemen door een kinderpsycholoog om uit te vinden wat de reden van zijn gedrag op dit moment is. Mijn zoontje heeft veel moeite om zijn gevoelens onder woorden te brengen en dat maakt het nu juist zo moeilijk.

Ik heb de afgelopen week zijn vader ook gebeld met dit feit en dat het me verstandig leek om ons zoontje even met rust te laten maar je wilt niet weten hoe dat hij tegen mij uitviel. Ik zou alles via de rug van ons zoontje spelen enz enz enz.

Op dit moment weet ik niet meer wat ik moet,ik zie mijn zoontje onder mijn handen vandaan glippen. Ik wil kostte wat kost mijn kind beschermen en hem een normaal gezinsleven geven maar het wordt je gewoonweg te moeilijk gemaakt. Tevens kan ik de kosten voor mijn advocaat niet meer bolwerken en moet ik ergens een keuze gaan maken maar HOE?
reageer

:: K :: maandag 15 maart 2010 :: 09:28 permalink


Ik heb een zoontje van 2 jaar en 3 maanden. Zijn vader woont in Duitsland en heeft sinds de tweede helft van mijn zwangerschap geen contact met me gehad tot hij in oktober ineens contact zocht. Hij wilde weten of ik de baby had gehouden. Hij leek oprecht dus ik heb na een aantal mails hem toegestaan mijn zoontje te ontmoeten.

Nu blijkt dus dat hij over van alles heeft gelogen, hij heeft o.a. nog een kind gekregen die maar 9 maanden scheelt met mijn zoontje. Hij zegt afspraken af, komt eens in de 6 á 8 weken en toont dan alleen interesse in mij.
Verder heeft hij tegen mijn zoontje gezegd dat zijn piemeltje vies is omdat hij niet besneden is en mijn zoontje zegt dat hij hem pijn heeft gedaan en op zijn rug heeft geslagen.

Sinds hij in het beeld is slaapt mijn zoontje niet meer goed en als hij geweest is is mijn zoontje erg boos en uit zijn doen. Ik wil hem niet meer bij mijn kind hebben maar ben bang dat als ik hem weg houdt er gerechtelijke stappen volgen en hem dan mee zou moeten geven.

Toen ik zwanger was kreeg ik telefoontje van een vrouw die zei dat hij verloofd was en dat ik bij hem weg moest blijven. En toen het bekend was dat ik zwanger was zei ze dat ze het kind mee naar afrika zouden nemen. Nu heb ik kortgeleden van zijn moeder gehoord dat hij zelf als kind ontvoerd is geweest door zijn eigen vader.

Ik vraag me af tot in hoeverre hij daar een knak mee heeft opgelopen. Al met al brengt dit allemaal veel stress. Ik slaap 's nachts met mijn zoontje op mijn kamer met de deur op slot en telefoon naast mijn bed. Zo kan ik niet doorgaan. Ik vraag me af wat ik het beste kan doen?
reageer

:: greet :: vrijdag 12 maart 2010 :: 16:05 permalink


Toen ik tweeeneenhalve maand zwanger was ben ik van hem weggegaan.
We hadden constant een ruzie over alles maar vooral over zijn moeder die zich met alles bemoeide.
Mijn ex is 43 jaar oud en kan niet zonder zijn moeder leven. Zijn moeder bepaalt alles. Eens heeft hij tegen mij gezegd dat zijn moeder als een God voor hem is en dat ik of dat kleine nooit belangrijk zullen zijn.
Hij heeft onze relatie gestopt. Omdat ik niet genoeg geld had om iets te huren ben ik bij mijn zus gaan wonen.

Gedurende die hele zwangerschap periode heeft hij niet een keer gebeld of gevraagd hoe het met mij ging. En hij had kansen genoeg.
Pas toen mijn kindje geboren werd is de hel ontstaan. Zijn moeder dwong hem om naar mij te bellen en schrijven en hij dat deed en eiste vaderschap, erkenning en visites. Hij kan niet voor zichzelf zorgen en zijn moeder is 62 jaar oud en zorgt nog voor hem en nu wil ze mijn kind afnemen. Ik geef borstvoeding en hij wil om de twee weken het kindje bij hem in het weekend en de helft van de vakanties. Ik sta machteloos en kan er niet veel aan doen.

Ik ken zijn familie niet; in een jaar heb ik ze maar twee keer gezien. Als ik nu bedenk dat ze mijn kleine op het weekend hebben dan breekt mijn hart. Waar waren ze toen ik zwanger was? Zijn moeder had ook niets van zich laten horen en nu opeens wilt ze haar kleinkindje zien. Nu is hij rond aan 't vertellen dat hij mijn kindje zal verwennen zodat ze liever bij hem dan bij mij zou zijn.

Wat kan ik doen? Kunnen ze haar op zo jonge leeftijd van mij afnemen voor het weekend?
reageer

:: Whitney :: woensdag 10 maart 2010 :: 19:08 permalink


Hallo Moeders,

Vandaag heb ik voor het eerst de site gezien en besef dat het belangrijk is dat wij elkaar kunnen steunen. Zelf ben ik moeder van een zoontje die nog maar 9 maanden is maar al teveel heeft meegemaakt.
Met name tijdens de zwangerschap, vele mishandelingen zowel fysiek als mentaal.
Maar na een aantal maanden zwangerschap toen ik erachter kwam dat mijn (ex-)partner vreemdging heb ik voor rust gekozen en ben ik gevlucht naar mijn ouders in Duitsland. Vanaf die tijd sta ik alleen voor de opvoeding.

Het contact tussen de vader en mijn zoontje verliep stroef. Af en toe mocht de vader langskomen om ons kindje te zien. Maar bleek dat hij eigenlijk niet voor ons zoontje kwam maar voor mij. Vaak onder invloed van drank of wiet of met een kater.
Dus tijdens de bezoeken heeft er vaak mishandeling plaatsgevonden.

Uiteindelijk wilde ik dit niet meer en heb ik aangifte gedaan. Mijn ex-partner is hiervoor veroordeeld tot een gevangenisstraf van een maand, omdat hij een ongelofelijk strafblad heeft van onder andere meerdere mishandelingen.
Zijn zus heeft hij 2 keer eerder geprobeerd te wurgen en daar is ook aangifte van gedaan.

Nu is het volgende probleem: In 2010 heeft mijn expartner niet 1 keer naar ons zoontje omgekeken, maar nu heeft hij gehoord dat ik een nieuwe partner heb.
Vandaag heb ik een brief ontvangen en wil mijn ex een bezoekregeling met ons zoontje; twee weekenden in de maand bij zijn ouders in huis.
Niet om ons kindje maar om mij duidelijk te maken dat hij zich niet zomaar aan de kant laat zetten en als hij ons kindje niet mag zien dan zal hij ervoor zorgen dat ik hem ook niet meer zie.

Ik ben dus heel bang dat als ons kindje daarheen moet dat hem iets overkomt.
Wie kan me vertellen wat me te wachten staat. Kan hij een bezoeksregeling voor elkaar krijgen? Ik heb alleen de voogdij en hij heeft ons kindje alleen erkend als ongeboren vrucht daarbij komt dat hij een lang strafblad heeft van allerlei zaken en de politie heeft me geadviseerd om zover mogelijk bij mijn ex uit de buurt te gaan wonen want zij kennen hem en zijn familie.
reageer

:: waar blijven de mannen :: maandag 8 maart 2010 :: 16:13 permalink


Ik wil even snel reageren want ik heb het druk als alleenstaande werkende moeder. Al deze verhalen lijken op elkaar en er zijn nog zoveel andere sites met deze verhalen.
Ook ik heb een kind met een man uit een noord-afrikaans land, alles ging best okee tot de geboorte van het kind waarna ik me aan een bepaalde lijst met namen moest houden, zelf kon ik geen aangifte doen was net bevallen en was nog niet genoeg op krachten.

Wat heb ik daar eeen spijt van, want die naam schijnt bepalend te zijn voor het aanvragen voor de 2e nationaliteit/paspoort. Vantevoren had ik wel eens bij wijze van grapje een balletje opgeggooid van "je zal ons kind toch niet zomaar meenemen, he?"
Hij antwooordde toen dat er een verdrag met zijn geboortland was, en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Achteraf stom dat ik dit niet geverifieerd heb, maar toen vertrouwde ik hem nog, want er is geen verdrag met dit land en vaders hebben alle rechten.

Bovendien is hij na de geboorte van ons kind erg veranderd en vond plotseling Nederlandse vrouwen veel te "vrij". We wonen niet samen, kindje is een paar jaar oud, ik draag alle zorg alleen, is niet erg.
Maar ondanks dat de relatie slecht is durf ik 'm niet te verbreken, formeel heb ik nu hier in Nederland het gezag, maar als hij het kind "meeneemt" naar zijn geboortland is mijn gezag noppes nada waard en sta ik met lege handen.

Kan er niet een nationale site komen voor al deze wanhoopsverhalen om de krachten te bundelen en de politiek te dwingen voor betere wetsbescherming van kinderen, want dat is waar het om gaat dat kinderen een veilig en rustig bestaan kunnen hebben, dat is toch of zou toch het recht van ieder kind moeten zijn.

Ook zie ik vrijwel alleen reacties van vrouwen, jammer er zijn toch ook wel mannen die ook dit soort situaties kennnen uit familie, vrienden of kennisenkring.
reageer

:: Rehoboth :: vrijdag 26 februari 2010 :: 23:54 permalink


Mijn ex man krijgt binnenkort te horen dat hij mijn 4 jarige dochter onder toezicht mag zien. Ik heb 12 jaar een relatie met hem gehad waarvan 3 jaar helaas getrouwd. Na ons huwelijk werden de geestelijke en lichamelijke mishandelingen erger en regelmatiger.

De eerste keer dat ik aangifte durfde te doen was ik al een tijdje zwanger. Hij heeft toen verplicht een plegerscursus moeten doen. Hij heeft toen gedaan wat er van hem werd verwacht en liet heel even zijn goede kant zien. Achteraf heeft hij tegen mij gezegd dat hij "het spelletje meespeelde "omdat hij anders in de bak terecht kwam.

Uiteindelijk ben ik het huis uitgevlucht toen mijn dochter 2 jaar was. Hij kneep mijn keel dicht waar mijn dochter bij stond en ik heb kunnen vluchten omdat ik de mogelijkheid zag om te bellen vanuit de slaapkamer waar ik met mijn dochter zat.
Hij dreigde mij te vermoorden als ik naar beneden zou komen. ik heb wekenlang bij vrienden geslapen met als enige bagage onszelf en de knuffel van mijn dochter.

Uiteindelijk is hij het huis uit gegaan zodat ik terug kon en een huurwoning kon gaan zoeken. De voorwaarde was dat hij zijn dochter kon komen ophalen. Het halen en brengen ging vaak gepaard met bedreigingen en schreeuwen. Uiteindelijk mocht hij tot aan de voordeur om haar op te halen. Ik ben altijd bang geweest dat hij haar iets zou aan doen. Mijn angst werd werkelijkheid.
Ik was bezig om ons nieuwe huisje te verven toen ik door een tante werd gebeld. Hij had haar daar te logeren gebracht om naar een festival te kunnen gaan (hij vond dat belangrijker). Mijn dochter vertelde dat papa haar keel had dicht gehouden en zijn afdrukken waren duidelijk zichtbaar. Dit was de 3e aangifte.

Ik heb veel hulp gehad van bureau slachtofferhulp. Uiteindelijk heeft hij in totaal 300 euro boete moeten betalen! Meneer vond nu dat hij zijn straf had gehad (hij noemde het een akkefietje) en vocht de omgangsregeling aan.
Na een gevecht dat ontzettend veel tijd,verdriet en energie teweegbrengt heeft de kinderbescherming 4 herstelcontacten geregeld. Ze is nu 4 jaar en bij de kinderbescherming staat geweldig mooi speelgoed in die kamers. Afgesproken was dat ik hem niet zou hoeven zien, pas bij de 3e keer... Ze maakten een foutje en ik kwam hem tegen. Meneer kwam op me af om me gelukkig nieuwjaar te wensen.... Je zult het lef maar hebben.

Ik heb aan de hele situatie ptss-klachten overgehouden en heb een lichte depressie. Je zult de dader maar tegenkomen. De laatste 2 keer mochten we aapjes kijken door een soort spiegel. Meneer liet zich van een kant zien die ik nog nooit gezien had... en de kinderbescherming vond hem een voorbeeldvader!

Mijn dochter is wisselend bang voor hem, plaste weer in haar broek en had woedeaanvallen. Ze moet nu onder toezicht (dat zijn reclasseringsambtenaar gaat doen omdat het is wegbezuinigd) een half jaar een keer per 2 weken naar haar vader. Hij heeft ons huis, hij is samen met zijn nieuwe partner waar hij al mee vreemdging en gedraagt zich voorbeeldig. Je moet hem horen als er niemand naast hem zit als ik hem wel eens moet bellen daar vreet geen hond brood van.

De kinderbescherming neemt de verantwoordelijkheid niet, ik blijf verantwoordelijk en moet doen wat de rechter beslist. Mijn dochter is bang voor hem maar durft dat niet te zeggen met derden erbij. We hebben beiden verplicht psychologische hulp moeten nemen (was ook nodig) van de rechter, maar moeten het zelf bekostigen.
Ik ben blij dat ik nu een super lieve vriend heb die achter me en naast me staat anders was ik er al lang aan onderdoor gegaan.

Over een half jaar moeten we zelf iemand zoeken die met haar mee gaat.
Haar vader heeft haar keel dichtgeknepen omdat ze haar potloden op de grond gooide. Ik denk dat hij borderline heeft maar hij leidt zijn psycholoog om de tuin, heeft een agressietraining (waarom zou het nu wel helpen?) en mag schriftelijk een test doen of hij nog agressief is.

Ik moet eigenlijk nog een evaluatiegesprek met hem hebben maar dat doe ik niet, dat krijgen we nu apart. Het ergste is dat ik het niet doe omdat ik hem anders te grazen neem dat weet ik zeker. Hij maakt dat ik kook van binnen en dat maakt mij tot een agressief mens dat ik normaal niet ben. Ik ga me niet verlagen tot hem.

Dit soort mannen met een slechte jeugd vervalt in dit gedrag als ze zelf vader worden. Ik hoor dat ze een gezinnetje willen, ben benieuwd wie de volgende is.
Alles bij elkaar geteld hoe teleurstellend de uitslag ook is, wij hebben nu een gelukkig veilig leven dankzij onszelf dat we de stap namen om te vluchten en dankzij lieve mensen om ons heen. Ik hou heel veel van mijn nieuwe vriend en wil zelf na alles wat ik achter de rug heb met hem trouwen.

Mijn kind heeft er een papa bij en ik hoop dat ze als het ouder is zelf een bewuste keuze gaat maken die niet gebaseerd is op de nieuwe speelkamer van de kinderbescherming in Maastricht. Ik denk dat ze zich beter daderbescherming kunnen gaan noemen.

Ik ben heel lang bang geweest, straatvrees, had herbelevingen, concentratieproblemen en een slaapstoornis. Ik voel me vooral heel schuldig naar mijn dochter toe , ik heb haar naar die gek laten gaan. Ik wilde haar niet zonder vader laten opgroeien.

Ik wilde de cirkel van geweld nu doorbreken... hopelijk is alles niet voor niks geweest.
reageer

:: aniet :: maandag 15 februari 2010 :: 00:15 permalink


Pff ikk kan weer niks als huilen als ik dit lees. Ik ben zelf mama van een dochter van 7 en zij is sexueel misbruikt door haar vader, en tja, jullie raden het al, gesponeerd wegens gebrek aan bewijs!
Ondanks het kinderverhoor waarin ze in geuren en kleuren kan vertellen wat er gebeurd is! Nu heb ik elke omgang geweigerd en tja nu mag ik 16 feb voorkomen omdat ik niet meewerk met amk willen ze me het zorgrecht afnemen en haar onder toezicht stellen om belachelijke redenen waar het uiteindelijk niet om gaat.

Ik wordt zo moe en kwaad van alle verhalen niemand die ook maar iets doet om onze kinderen te beschermen! Nederland steunt pedo's gewoonweg! Te gek voor woorden!
Ik wens jullie allemaal super veel sterkte en geluk!
reageer

:: veuniks :: dinsdag 9 februari 2010 :: 21:43 permalink


Ik wil jullie allemaal oproepen de krachten en ervaringen te bundelen.
We staan namelijk samen sterker dan je denkt. Klagen en ervaringen delen via deze site en andere sites is een begin maar voor concrete veranderingen binnen het rechtssysteem is meer nodig.
Ik heb me zojuist aangesloten bij reageerster RAM.

Wie doet er mee? Geen verzoek maar een bevel!

Je hebt het recht als moeder je kind te beschermen. Wat de rest allemaal voor je probeert te bepalen, nooit aan toegeven. Jouw kind gaat eraan. Is de wereld weer een psychopaat rijker. Realiseer je dat het kind niet in staat is om zichzelf te beschermen. JIJ moet dat voor hem/haar doen.

Ik ben erachter gekomen dat de verwekker van mijn kind een persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb alle info via sites en boeken doorgespit. Misschien dat er bij jullie ook een licht gaat branden als je je verdiept in deze materie. Het heet: NARCISME. De verwekker in deze situatie heeft een andere richting te pakken en dat is: PERVERS NARCISME. Pervers staat in het Latijn voor: omkeren.

Hij zal altijd het tegenovergestelde zeggen dan van wat hij werkelijk heeft gezegd of gedaan. Bijvoorbeeld: Ben je een hoer? Dan bedoelt hij eigenlijk: ik ga vreemd.
Alles wat hij tijdens de zitting aan info/producties in de verdediging gooit wordt omgedraaid. Sommige stukken had ik b.v. zelf als tekst in kunnen zetten want hij beweert continu het tegenovergestelde.
Deze man heeft me systematisch psychisch en fysiek kapot proberen te maken.

Op een gegeven moment ging ik werkelijk aan mezelf twijfelen, werd depressief en ben ik zwanger en al gevlucht. Ik dacht liever alleen leven met een gezond kind dan samen met zo'n agressor een beschadigd kind.
Hij probeerde via manipulatie, intimidatie, vernedering, kwetsende opmerkingen in het bijzijn van publiek of stiekem, leugens, vreemd gaan, mij te breken, mij afhankelijk te maken, isoleren van mijn vertrouwde omgeving/vrienden en kennissen.
Iedereen in zijn omgeving stelde zich onderdanig op. Zijn wil was altijd wet.

Nadat ik was gevlucht heeft hij me bij iedereen zwart gemaakt. Hij stalkte me wekelijks met brieven. Met oh zo zoete teksten en sprirituele one-liners.
Niet intrappen hoor. Dat is alleen een tactiek om weer een ingang te vinden zodat hij bewijsmateriaal kan verzamelen om een zgn familylife neer te zetten.
Ik heb toen ook aangifte gedaan bij de politie over dit stalken. Ik werd er echt misselijk van en depressief. Zelfs na mijn vluchtactie bleef hij doorgaan met vernederen en dreigen. Ook al waren deze verpakt in zoete woorden. Nog bedreigender.

In een gezonde situatie ben ik altijd voor een contact met beide ouders in dit geval vrees ik voor de ongezonde resultaten van een dreigende omgangsregeling. Deze wordt momenteel afgedwongen via een dwangsom. Dit terwijl mijn hoger beroep bijna zal plaats vinden. Het betreft hier een tijdelijke omgang, die inhoudt dat ik het kind iedere zaterdag zonder toezicht (ze kent hem niet eens) drie uur lang aan een vreemde meegeef. Doe ik dit niet dan betaal ik 800 per geweigerde omgang.

Dit is toch de omgekeerde wereld? En deze man heeft trouwens genoeg geld en...geniet status, helaas.

Ik heb nooit met hem samen gewoond. Wel regelmatig gelogeerd. Wat ik ook aan feiten tijdens de zitting inbreng, ze nemen me niet serieus. Zelfs mijn advocaat geeft aan dat dit niet de reguliere wijze is waarop alles zich voltrekt.

MENSEN wakker worden het is tijd om actie te ondernemen. Je bent er wel degelijk debet aan als je je laat voorschrijven via een nepstaat, neprecht hoe te leven en hoe je kind te laten mishandelen/misbruiken incl. jezelf.

Amen.

Dus aansluiten bij onze actiegroep/vereniging/partij what ever! Durf in je kracht te staan!
reageer

:: sanne :: dinsdag 9 februari 2010 :: 20:05 permalink


Ook mijn verhaal kan hier zo bij. Ik was drie maanden zwanger toen ik weg ging naar mijn moeder, ik vluchtte voor geweld en wiet. De bedreigingen begonnen al toen ik nog maar net weg was: aan de deur, sms-jes telefoontjes en ga zo maar door. Het was een hel.

Hij is naar de rechter gestapt en heeft erkenning aangevraagd. Ik heb alles uit de kast gehaald, over drugs gebruik geweldadigheid en de rest, maar hij heeft erkenning gekregen. Ikwas daar zeer kwaad over want als ze erkenning hebben hebben ze recht op omgang. [staat los van elkaar - webmoeder] Krom systeem in Nederland... ik zit nu drie jaar later nog in rechtzalen. Mijn ex heeft omgang om de twee weken de weekends en mijn zoontje komt onder de blauwe plekken terug. Ik ben zelf ook mishandeld in die tijd en heb dan een rechter die alleen maar in voordeel van mijn ex praat.

Deze maand is de laatste zitting. Heb nu wel rapporten van mishandeling van mezelf en van mijn zoontje met foto's. Hopen dat de rechter nu eens na gaat denken. Rapporten van buitenstaanders en instantie's spreken ook in mijn voordeel en die hebben nu ook met eigen ogen gezien hoe hij is.

Ik wil je geen moed in spreken maar ga van het ergste uit. Het rechtsysteem in Nederland is behoorlijk krom. De rechters denken alleen maar aan een vader behoort zijn kind te zien ongeacht wat. Ze zouden eens beter na moeten denken die rechters en elke situatie op de situatie zelf moeten beoordelen.
Er zijn namelijk wel vrouwen die hun kinderen moeten beschermen tegen geweld.
reageer

:: S :: zaterdag 30 januari 2010 :: 23:54 permalink


Ik ben een alleenstaande mama van 20 jaar en heb een zoontje van 2 jaar.
de verwekker en ik zijn al uitelkaar toen ik 4 maanden zwanger was. tijdens de relatie heeft hij veel geweld gebruikt. hij heeft gezorgt tot ik ruzie kreeg met de hele familie.
toen hem dat was gelukt had hij mij ook helemaal in zijn macht want uiteindelijk was dat zijn doel, tot ze mij links lieten liggen en ik niet meer terug kon gaan.

ik was bang durfde niks fout te doen. maar in zijn ogen deed ik alles verkeerd.
ik was zo verward dat ik gewoon niks meer kon doen. maanden gingen voorbij.... en het werd echt steeds erger. ik heb echt geleerd dat in je mensen kunt vergissen . ik heb gezien hoe iemand in de buitenwereld heeel anders is dan dat hij tussen 4 muren. hij speelt het goed. zodra ik het aan iemand vertel geloven ze me toch niet want dan zouden hun reactie zijn '' zo is hij niet''.

hij heeft een strafblad, schulden en kan zichzelf niet verzorgen. denkt alleen maar aan wiet. ik had de kans om te vluchten weg te gaan en niet meer terug te komen
en wat doe ik ik ga fijn naar de politie.
uiteindelijk ging het gesprek heeel anders over dan waarvoor ik daar kwam. die agent vond het raar ... en nam de aangiften niet serieus ...
ik dacht nog oooeeeh wat ben ik dom, was gewoon weggegaan... maar toch verwacht je hulp van de politie.

toen zei de agent dat hij mee ging om eens naar de situatie te kijken eenmaal bij de voordeur zagen ze al dat er wat is.
wat doe ik hier. ik moet hier weg en zo snel mogelijk. dammnnn wat kan je je toch vergissen in mensen. het was net alsof ik in een film zat waar gewoon geen einde aan kwam. ik moest sterk zijn en daar weg komen .

stiekem me moeder gebelt en alles uitgelegt .(ik had toen nog niet over gehad wat me ex allemaal deed). zij zei dat ik meteen daar heen moest komen...
dag erna op het punt van vertrek zei me ex ik ga mee of je het nu wil of niet. uit angst zei ik oke. maar in me achterhooft wist ik dat als ik eenmaal bij me ouders was ook gelijk veilig was.

toen we bij me moeder aankwamen zagen ze dat er iets was maar toch zei ik niks
omdat me ex + zijn familie altijd aan het dreigen waren als ik weg zou lopen of het aan iemand zou vertellen me eigen graf graafde. dus ik hield me mond.
ooeeeh wat was ik toen dom had ik het maar gelijk gezegt.

2 dagen erna begon me moeder het een beetje door te krijgen

ik wou geen aangiftes gaan doen ik wou alles vergeten en me richten op me zwangerschap .ik was toen 19/20 weken toen het uitging.
door stress is me zoontje 6 weken te vroeg geboren .

nu 2 jaar later kreeg ik een brief tot hij omgang wil
maar ik wil dit ABSOLUT NIET....

nu komt de kinderbescherming en heb de volgende week mijn eerste gesprek met ze. ik ben zo bang! bang dat ze zijn praatjes toch geloven en hem zijn zin geven
ik heb bewijzen dat hij niet 100% is en een ex vriendin heeft dat bevestigt alleen zij heeft wel aangiftes gedaan.

heeft iemand dit ook ongeveer meegemaakt en kan iemand mij gerust stellen ik wil niet dat mijn kindje uit zijn vertrouwde omgeving word gehaald en aan een wildvreemde word gegeven. hij heeft me zoontje nog nooit gezien niet erkent niks
heeft de zwangerschap niet eens meegemaakt .
zou hij dan kans hebben ?
en waar kijkt de raad van kinderbescherming naar. ik weet dat ik niks te verbergen heb en dat ik alles goed voor elkaar heb maar kijken ze ook naar iemand zijn verleden .. politiedossier enzo?

want als ze dat doen moet het toch duidelijk zijn
mijn advocaat heeft contact opgenomen met een agent en hij zei aangezien zijn (mijn ex) jonge leeftijd heeft hij een behoorlijk politie dosier!

kan iemand mij helpen ...
reageer

:: Nicky :: zaterdag 30 januari 2010 :: 11:25 permalink


Hallo,

Ik ben alleenstaande moeder van een jong dochtertje. De verwekker is een lover boy. Hij heeft mij jaren lang verkracht en door derden laten verkrachten. Kwam altijd het geld halen en werd hels als er 20 euro miste als ik boodschappen gedaan had. Hij heeft mij nooit geslagen, maar geestelijke mishandeling en seksueel misbruik heeft er toe geleid dat ik een PTSS heb. Ik heb een nieuwe relatie al een paar jaar, maar van seks is geen sprake. Zoenen gaat nog net. We wonen niet samen omdat ik er niet tegen kan altijd een man in de buurt te hebben.

Nu is de verwekker van mijn kind een rechtzaak begonnen voor vervangende toestemming tot erkenning. Sinds dat speelt komt mijn vriend niet meer logeren omdat ik alleen maar schreeuwende nachtmerries heb en als hij dan heel lief bedoeld zijn arm om mij heen legt omdat hij met mij meeleeft, dan gil ik de naam van de verwekker en zeg ik dat hij op moet rotten en meer van dat soort taal. Ik zelf weet daar echter nooit wat van omdat ik niet wakker wordt tijdens de nachtmerries. Wel heb ik het gevoel dat ik niet lekker geslapen heb als ik wakker word, maar that's it.

Ik ga geestelijk helemaal stuk van dit alles. Ik wil dat hij mij en mijn dochter nu eens met rust laat. Hij heeft mij altijd ook bedreigd. Ben naar de andere kant van het land verhuisd om uit zijn greep te komen. Heb jaren van mijn leven opgegeven door onder te duiken. Durfde me nooit op mijn woonadres in te schrijven uit angst dat hij weer voor de deur zou staan. Hij dreigde dat hij mijn dochter zou ontvoeren, iets aandoen, mij bont en blauw slaan...noem maar op. Hij heeft nooit inzet getoont met de band met zijn dochter. Hij heeft haar tot haar vierde jaar in totaal 10 x gezien waarvan hij 5 keer tegen haar zei dat ze maar een andere papa moest gaan zoeken en dat hij nooit meer terug kwam. Mijn dochtertje heeft daar verlatingsangst aan over gehouden. Ik kan nog niet naar de wc want dan begint ze te huilen dat ze me zo mist.

Nu is over een week de rechtzaak van de vervangende toestemming erkenning. Dan moet ik met hem in één ruimte zitten. Ik kan er niet van slapen. Mijn advocaat heeft me geadviseerd met gevoel te spreken in de rechtzaal. Maar wegens mijn verleden met hem en mijn PTSS heb ik heel veel moeite om gevoelens te tonen. Ik ben bang dat als ik met gevoel moet gaan praten dat ik dan alleen zit te trillen en huilen. Ik ben doodsbang voor hem. Ik ben doodsbang dat hij mijn dochter zal ontvoeren naar zijn land van herkomst. Ik ben doodsbang dat hij haar achter het raam zal zetten. Ik ben doodsbang dat hij mij zwart gaat maken tegenover mijn dochtertje. Ik ben gewoon echt doodsbang. Ik weet het niet meer!

Hij heeft mijn leven al genoeg kapot gemaakt. En weetje, mijn dochtertje mist wel een vader. En dat doet pijn. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat ik haar tegen hem moet beschermen. Wat ze denkt dat ze wil, is niet goed voor haar.
Ze doet het heel erg goed op school. Ze is een hele lieve sociale, behulpzame, vrolijke, mooie meid met een goed stel hersens. Ik vrees voor haar. Ik baal van Nederland.
Waarom krijgen dit soort dna-delers (ik vind ze het woord vader niet waard) in Nederland toch zoveel voor elkaar? Ze begrijpen niet dat ik voor het belang van het kind ben!

IK heb de eerste vier jaar van haar leven geprobeerd dat hij zich zou intereseren voor haar.
IK zei:waarom doe je dan geen dna test als je het niet zeker weet. IK zei ga wat leuks met haar doen.
IK zei:ze mag jou altijd bellen.

JIJ zei tegen haar aan de telefoon dat je nooit meer naar haar toe kwam, alleen nog om MIJ wat aan te doen!

Ik wordt hier helemaal radeloos van!
reageer

:: toensia :: donderdag 14 januari 2010 :: 15:57 permalink


Ik had een goed huwelijk totdat mijn man ineens geweldadig werd, en hij me bedreigde om onze dochter daar te laten. Nu is het zo dat ik bezig ben om te scheiden maar meneer weigert, hij wil niet scheiden. Hij heeft stiekem een buitenlands paspoort zonder mijn toestemming laten maken in de ambassade, ja mensen dat kan tegenwoordig dus ook! Dus niet denken mijn kind heeft geen marokkaanse of turks of een ander paspoort, die mannen kunnen het zo regelen.

Nu heb ik gezegd dat ik niet wil dat hij het kind ziet of bij zich mag hebben. Maar de kinderbescherming gaat nu onderzoeken hoe en wat. Ik ben helemaal in de war van het idee dat hij omgang krijgt, want dan zal hij zeker de kans pakken om haar voorgoed mee te nemen. En dat land heeft ook geen Haags Verdrag getekend... Ik heb het paspoort maar ja hij kan zo weer een nw regelen. En voor hun wet geldt de Nederlandse niet!

Nee en als hij daar is dan moet de vader toestemming geven om het kind terug naar Nederland te laten gaan. Ik hoop dat ik deze zaak zal winnen, omdat ik elke keer als ik naar vermist kijk naar al die moeders die hun kinderen kwijt zijn, moet huilen, ik zal dat niet aan kunnen 1 dag zonder mijn kindje....
Ik hoop echt dat het niet zal gebeuren, heb ook al gemeld bij het internationale steunpunt voor ontvoeringen, maar hun zeggen dat ik moet afwachten wat de rechter beslist.
reageer

:: je bent bedankt :: woensdag 13 januari 2010 :: 10:42 permalink


Ten eerste wens ik iedereen heel veel sterkte toe met het knokken voor de kids!

Ik ben zelf een paar jaar terug gescheiden van mijn ex. We hebben samen 2 kinderen, dochter van 6 jaar en een zoon van bijna 3 jaar. Toen de oudste een half jaar was bleek mijn ex ernstig ziek te zijn. Mijn exman heeft namelijk een hersentumor. Hij heeft inmiddels 2 operaties gehad, een chemobehandeling en een bestraling. Dit gebeurde allemaal tijdens ons huwelijk en nu is de tumor gelukkig stabiel, maar genezen zal hij niet en het zal alleen nog maar bergaf gaan met hem. Dit alles zorgde voor veel verdriet en ellende in ons gezin. Mijn exman was regelmatig heel down (begrijpelijk) en geleidelijk aan veranderde hij.

Toen we hoorde dat hij moest rekenen op nog enkele jaren, besloten we om voor een tweede te gaan. We dachten dat alles wel goed zou komen, maar helaas. Hij duwde ons steeds verder weg en vooral na de geboorte van de tweede kon hij niks meer hebben. Alles was te veel en te druk. De kinderen mochte niet te druk spelen etc. De oudste had duidelijk gedragsproblemen hierdoor en op school werd ik hier ook over aangesproken. Paniekaanvallen, faalangst, overbezorgd, heel erg slecht tegen veranderingen kunnen.

Toen we hadden besloten om uit elkaar te gaan, was de reden dan ook, dat mijn exman de kinderen niet om zich heen kon hebben en dat besefte hij zelf ook. De kinderen gingen hieraan onderdoor en ik ook. Onze scheiding verliep rustig. Ik vond het heel erg dat mijn ex geen omgang op papier wilde hebben, maar aangezien hij regelmatig epileptische aanvallen had en daarbij ook ging rondlopen en aggressief was vond ik het wel goed.

Hij gaf zelf ook aan dat hij ze ivm hun veiligheid niet mee wilde hebben, hij kwam wel bij mij op bezoek. Zo gezegd zo gedaan. Een goede vriend nam mij in huis en dat is nu een goede relatie geworden. Mijn exman kwam bij mij op bezoek en stimuleerde mijn nieuwe relatie alleen maar en ook voor de kinderen vond hij het fijn dat er een stabiel vaderfiguur voor hen was. De omgang was eerst 2x in de week, maar de oudste was iedere keer zo van de kaart dat ik het naar 1x in de week had teruggebracht. Allemaal in overleg met de maatschappelijk werker.

Tijdens de omgang ging hij met mijn vriend zitten kletsen of tv zitten kijken, meer niet. Echt contact tussen de kinderen was er nauwelijks en de ene keer was hij heeel vrolijk en de andere keer negeerde hij mijn vriend en mij gewoon, in ons eigen huis.
Ik heb toen in een gesprek met hem aangegeven dat hij minder moest komen, want ik wilde een zo goed mogelijk en normaal mogelijk leven opbouwen voor de kinderen en dat ging zo niet. Hij kwam nu 1x in de 3 weken. Ik had gehoopt dat hij nu intenser met de kinderen om zou gaan bij mij binnen, want daar kwam hij voor. Maar hij liep steeds mij achterna en de kinderen gingen boven spelen. Ik heb toen gezegd dat hij bij mij niet meer welkom was en dat hij maar creatief moest zijn. De kinderen hadden recht op een veilige rustige thuissituatie, zeker na alles wat we al mee hadden gemaakt, dus de deur bleef dicht.

Na 2 maanden kreeg ik een dreigbrief van zijn advocaat, ik was woest. Hij wilde eerst geen omgang om alle 'goede'redenen en nu wilde hij volledige omgang. Weekenden slapen, helft van de vakanties, verjaardag, vaderdag. In principe de standaard omgang, alleen hij is ernstig ziek en keek niet om naar de kinderen! De juf van de oudste sprak me zelfs aan kort na de breuk, dat het het beste was wat ik had kunnen doen voor de oudste, want ze was helemaal bijgetrokken en een vrolijk kind geworden. Geen paniekaanvallen, geen overbezorgdheid, alleen maar rust was wat ze uitstraalde.

In zijn verzoek naar de rechtbank stonden veel leugens, over zjin verblijfplaats, over behandeldata's, gegevens bij het cbr achtergehouden om zijn rijbewijs te kregen etc. Ik zei bij de rechter dat er in zijn medisch dossier gekeken moest worden en dat je dan de verschillen zou zien en dat hij loog. Ook vertelde ik de rechter dat het onverantwoord was om de kinderen onbegeleid bji hem te laten omdat hij labiel is door de tumor. Zo'n tumor beinvloedt het gedrag, emoties, concentratie, inschattingsvermogen ed.

De RvdK gooide het erop dat ik geen vertrouwen in hem had en dat moest ik maar eens krijgen. Ik zei haar dat de instanties pas wakker worden als ik mijn kinderen van de trein af kan krassen als hij ineens een inzinking krijgt en dat er dan pas word erkent dat hij niet meer in orde is en dan..... waar kan ik dan de kinderen ophalen? Ik was woest!

Ik zei zelf tegen de rechter dat ik weet dat de kinderen recht hebben op omgang en dat ik de oudste ook heb gezegd dat dat er komt, maar wel als het veilig is. De kinderen hebben mijn ex nu bijna een jaar niet gezien. Het gaat hier kei goed, ze zien mijn nieuwe vriend als hun vader, de jongste zowiezo en de oudste zegt gewoon dat ze 2 papa's heeft, eentje die haar gemaakt heeft en eentje die voor haar zorgt. Het gaat kei goed met de kinderen, laat ze met rust!!! Het lijkt erop dat nu mijn ex bijgetankt is, nu zoiets heeft van, oo ja ik heb nog 2 kinderen, ja nu wil ik wel omgang, terwijl hij nooit voor de kinderen heeft gezorgd.

Ten eerste omdat hij natuurlijk zat met zijn ziekte, maar daarna omdat hij liever uit ging en de vrijgezel uit wilde hangen en een eigen leven wilde leiden zonder de kinderen en nu draait hij weer 180 graden.
Mij is verteld dat dit ook door de tumor kan komen, dat hij zich overschat en niet meer actie-reactie kan overzien, maar toch.

Nu zijn we aan het wachten op een oproep van het omgangshuis. Voor de zitting heb ik daar al heen gebeld en die zeiden dat dit eigenlijk geen gepaste uitspraak was omdat ik blijvende begeleide omgang wilde ivm de ziekte van mijn ex en dat dit maar een tijdelijke oplossing was. Ook jeugdzorg vind het een rare uitspraak, want ze vinden mijn zorg terecht en er moet blijvende begeleiding komen.

Zijn ouders konden de begeleiding doen, maar die willen totaal geen contact met mij dus werken niet mee! Ook heb ik een uur met de RvdK aan de telefoon gehangen omdat ik een klacht in had gediend. Ik zei dat ze de medische kennis helemaal niet hadden en dat ze, omdat er geen onderzoek komt, dit ook nooit zullen krijgen. En dat ze te weinig weten over de oude en nieuwe situatie om dit te kunnen beoordelen. Ze gaf me gelijk en zei ook dat ik hoofdverantwoordelijk ben voor de kinderen omdat ze bij mij wonen en omdat mijn ex ernstig ziek is.

Ik heb haar ook gezegd dat de instanties alleen maar zakkenvullers zijn, want als er iets gebeurd vegen ze allemaal hun eigen straatje schoon en dan ben ik verantwoordelijk, want ik ben de moeder en mijn exman is ziek en kan dus alles op zijn ziekte afschuiven, wel of niet terecht.
Hij heeft inmiddels ookal aangegeven dat hij ze gewoon niet op komt halen als hij geen zin heeft, want het is geen moet, hij heeft een recht. Nou dan ben je bedankt, ik ben zijn loopjongen niet. Hoe dan ook, goed doen, zal ik het toch niet. Want de instanties en de rechter zien het als een griepje en geloven alles wat mijn ex zegt, dus als ik ze ivm de veiligheid niet meegeef dan werk ik niet mee en geef ik ze wel mee en gebeurd er iets dan ben ik de verantwoordelijke, want ik heb de voorkennis.

Nou rechtssysteem je bent bedankt! Dit alles gaat niet om het belang van de kinderen, maar om de advocaten, de instanties en al die juridische eikels geld te laten verdienen en allemaal over de ruggen van de kinderen.

Laat mij toch gewoon mijn kinderen opvoeden!

Ik heb zelf weer contact opgenomen met mijn ex en bel hem netjes iedere week om mijn goede kant te laten zien. Zijn interesse is vrijwel nihil, maar met kromme tenen in mijn schoenen bel ik hem. Ik hou het vol omdat ik hem zie als een patient, die gewoon niet meer weet wat hij nou eigenlijk allemaal doet, maar verder kijkt niemand daar naar.
reageer

:: Fiz :: woensdag 13 januari 2010 :: 09:49 permalink


Ik lees de verhalen en denk, hoe kan het zo zijn. Ook mijn verhaal kan hier zo bij. Wordt het niet tijd om de handen ineen te slaan?

En dan mijn vraag, weet iemand of er praatgroepen of zelfhulpgroepen bestaan voor moeders die te maken krijgen met dit soort afschuwelijke zaken. Het lijkt mij zo verstandig om hier met elkaar over te praten elkaar tips te geven maar ook om te kijken wat we in hemelsnaam kunnen doen om de wetgeving te veranderen.
reageer

:: ella :: zondag 10 januari 2010 :: 18:27 permalink


Inmiddels is, naar ellenlange rechtzaken, mijn zoon onder toezicht gesteld....een OTS dus!
Waarom? Omdat de vader dat eiste en men omgang boven de gezondheid van kinderen steldt. Nu komt jeugdzorg weer om de hoek kijken. Mijn zoon wil niks meer van zijn vader weten en er absoluut niet naar toe!!

Maar als verzorgende ouder ben je verplicht mee te werken want anders plaatsen ze zoon lief gewoon uit huis! Het is werkelijk triest gesteld in Nederland. Vele rechten maar nul plichten! Voor de eisende partij geen alimentatie, helemaal niks, alleen enorm pesten! Is er nou niemand in Nederland te vinden om daar tegen te gaan strijden? Samen sterk tegen onterechte omgangs eisen?!
reageer

:: Ram :: dinsdag 5 januari 2010 :: 22:10 permalink


Ook ik ben moe, mijn vechtust is bijna op. Maar kan ik iets anders?
Ik heb geen keus. Ik ben de enige op wie mijn kind kan rekenen voor bescherming, immers.
Ik heb al vaker op deze site gelezen en geschreven. Conclusie: alle verhalen zijn erg. Wij zouden niet voor anderen door het slijk moeten kruipen, om uit te leggen hoe erg het is dat ons kind psychisch, lichamelijk of emotioneel iets te lijden heeft. Als onze verhalen meer aan het licht komen, zal de wereld moeten zien, wat de werkelijkheid is voor kinderen op dit moment.

Wij hebben als moeders een prachtige taak om een kind op te voeden.
Instellingen als RVK, BJZ, AMK, en justitie zijn allemaal instellingen die niet functioneren, omdat zij niet erop gericht zijn om het kind te beschermen, maar om de gemakkelijkste weg te kiezen. Zodat zij zichzelf op de borst kunnen kloppen.

Wat is de gemakkelijkste weg? De crimininele vader z'n zin geven, want die schopt het meeste stennis. De moeder wordt door hun afgedaan als zeurpiet, en als je het niet met hun eens bent, wordt je zelfs psychisch gestoord genoemd.
Dit is een middel van hen om jou als moeder bang te maken en je de mond te snoeren. Over het kind walsen ze heen, want die wordt toch niet gehoord, en het ind kan zelf niets beginnen tegen hen.

Dus lekker makkelijk denken ze: de wet zegt omgang moet. Wat ze zelf ook heel goed weten is dat de wet óók zegt: TENZIJ...
Dit tweede deel van de wet is iets minder duidelijk omschreven. Mensen die niet goed na willen denken en liever de gemakkelijkste weg kiezen, zoals bureau jeugdzorg en de kinderrechter, doen liever alsof dit tweede deel van de wet niet bestaat. In plaats van serieus te onderzoeken, of de omgang daadwerkelijk een slechter effect heeft op de psychische, sociale of emotionele ontwikkeling van het kind, doen zij liever alsof hun neus bloedt.

Hierbij schenden zij overigens wel zelf de wet! Want ook een kind heeft mensenrechten! Een kind heeft recht op veiligheid, een gezonde ontwikkeling én recht op liefde! Deze gruwelijke instellingen die nog lager zijn dan het laagste (ik noem het de Nederlandse maffia), doen echter alsof een kind recht zou moeten hebben op een slechte behandeling, mishandeling, angst, psychische spelletjes, manipulatie, dwang.
En wij als moeders worden gedwongen om ons kind hiertoe te dwingen.
Dit is je reinste machtsmisbruik!

Wat wij nodig hebben is dat er in dit kleine landje - dat schandalig genoeg met kop en schouders bover de rest van europa uitsteekt met kindermishandeling - is mensen met onze ervaringen, die psycholoog zijn, arts zijn, schrijver zijn, jurist zijn, kinderrechter zijn, advocaat zijn, politicus zijn, wat dan ook zijn. Maar die dit VERTELLEN. En niet in de doofpot stoppen, want dat willen ze juist: dat wij ons schamen, dat wij niet opvallen, dat niemand ons verhaal hoort, dat wij niet bestaan, alles zouden ze willen doen om ons de mond te snoeren. Moeten wij dan ons verhaal maar netjes op 1 of 2 webites zetten en verder onzichtbaar zijn?

Ongelofelijk, dat wij met zovelen zijn, en dan nog bijna onbekend zijn, anoniem... als paria's worden wij en onze kinderen behandeld. En dit kan nog jaren door gaan!

Wie doet iets? Wie heeft ideeën of initiatieven. Ik ben onlangs naar de tweede kamer gestapt. Wie o wie is ondernemend samen met mij?
Wie helpt mee te bouwen aan een andere samenleving voor onze kinderen. Een menselijke samenleving die geleid wordt door liefde en niet een die bolstaat van egoïsme en afpersing?

Trouwens ik heb nog vele kleine ideeën, ruime ervaring met psychopaten die tot het uiterste gaan. Echter alléén kan ik niets. Ik heb moeders nodig die bereid zijn om op te staan voor hun kinderen. Ikzelf, kan geen seconde twijfelen aan het feit dat mijn kind een leven zonder stress of verwarring verdient.

Deze site doet niets voor mijn kind. Daarom raap ik mijn moed bijeen en doe één laatste poging: HELP! Ook ik ben bang, ook ik huil, ook ik ben verkrampt tot op het bot, ook ik wordt gek gemaakt door justitie en instellingen, ook ik wil niet meer, ook ik sta op het punt om op te geven, ook ik verstop mij in fantasie en doe en hoop dat het allemaal niet zo erg is of beter zal worden.

MAAR bovenal...ik ben moeder. En niet zomaar een moeder, ik ben een zorgzame, liefdevolle moeder. En ik weet, dat zelfs mijn laatste adem, voor mijn kind zal zijn. Tot aan mijn laatste sprankje moed en hoop, zal ik er voor mijn kind zijn. Mail mij, als jullie dit ook zo voelen en óók verder willen dan alleen maar bang zijn of verstoppen en hopen dat het weggaat?
reageer

:: Ezra :: zondag 3 januari 2010 :: 22:45 permalink


Mijn ex kreeg vorige zomer tegen de zin van de Kinderbescherming onbegeleide omgang met mijn dochtertje. Ik heb me niet aan die voorlopige regeling kunnen houden omdat ze in die tijd erg ziek was en veel in het ziekenhuis opgenomen was, zelfs op de IC. Dat was voor de rechter geen excuus en einde van het jaar kreeg mijn ex eenhoofdig gezag.

Maar mijn dochtertje mocht vanwege haar ziekte voorlopig nog wel bij mij blijven wonen. Omdat de Kinderbescherming niet wilde dat hij haar te vaak mee zou nemen en helemaal niet dat ze bij hem zou moeten wonen kwam er een OTS. Ik blij maar wat doet jeugdzorg? Ze zeggen dat hij zeer dominant en pusherig is en snel escaleert, en toch niet ophoudt ons te bedreigen en lastig te vallen totdat hij zijn zin heeft. Dus dat ik maar braaf alles moet doen wat hij wil, en dat er maar snel co-ouderschap moet komen, als opstap naar wonen bij hem.
reageer

:: zegmenietje :: zondag 27 december 2009 :: 18:43 permalink


Mijn situatie is als volgt: ik heb een zoontje van 5 jaar. Zijn "vader", ik noem hem zijn verwekker; heeft hem 2,5 jaar geleden letterlijk buiten gezet, kon het niet meer aan en wilde hem niet meer zien. Wat schetst mijn verbazing, ongeveer een jaar geleden, eist hij een omgangsregeling en doet hij het voorkomen dat hij vader van het jaar is!

Mijn zoontje heeft door deze afwijzing en de afwijzingen in het verleden een stevige knauw gekregen. Ik ben alles afgeweest: huisarts, consultatiebureau, maatschappelijk werk. Zijn verwekker handelt en gebruikt drugs en heeft een pistool (illegaal) in zijn bezit. Hij heeft mij regelmatig bedreigd met de dood en ook met ontvoering van mijn zoontje.
Mijn ex komt oorspronkelijk uit een ander land dus de dreiging dat hij hem meeneemt is vrij realistisch.

De rechter vindt dat ik een gefrustreerde moeder ben die de omgang tegenhoudt. Nu zijn we door verwezen naar het omgangshuis van bureau Jeugdzorg voor de 2e keer. Ik heb het gevoel dat ze niet in het belang van het kind handelen maar gewoon het doel voor ogen hebben dat het contact hersteld wordt tussen de vader en het kind, en in deze maakt het niet uit of de vader nu goed is voor het kind.

Ik sta doodsangsten uit, maar zowel de rechtbank als de politie (ik heb meerdere aangiften tegen mijn ex gedaan) zegt: er moet eerst iets gebeuren voordat iemand iets kan doen?! Belachelijk, dit gaat wel ten koste van mijn kind.

Om over de alimentatie nog maar te zwijgen, hij gaat overal tegen in hoger beroep; werkt een beperkt aantal uren (als hij al werkt), zijn auto, huis staan niet op zijn naam, dus hij is nergens op te pakken.
Het ironische van dit verhaal is dat hij nog een kind heeft rondlopen dat hij al 6 jaar niet gezien heeft, maar waarbij hij hetzelfde patroon volgt. En uiteraard niets voor betaalt.

Ik vind het rechtsysteem hierin falen, en stevig ook!

Ik hoop dat als hij dadelijk de omgangsregeling afgedwongen heeft en hij ontvoert mijn zoontje dat de rechter dan ook zo kordaat handelt.
reageer

:: tipgeefster :: donderdag 24 december 2009 :: 23:41 permalink


Even een tip in de contacten naar Jeugdzorg en de RvdK. Er voortdurend op hameren dat wanneer ze beslissingen of maatregelen willen nemen/treffen die naar jouw idee nadelig voor je kinderen zullen werken, meteen zeggen: oke, maar dan ligt de verantwoordelijkheid bij jullie en dat ook op papier laten zetten. Dit doen ze vrijwel nooit want daar zijn ze heel erg bang voor gezien alle fouten en negatieve publiciteit daarover. En dus zullen ze hun standpunt bijstellen. Vergeet nooit dat je nog altijd de ouderlijke macht hebt. Laat niet met je sollen.
reageer

:: anoniem :: donderdag 24 december 2009 :: 14:58 permalink


Jeetje, wat een verhalen lees ik hier allemaal zeg. Heel veel met daarin jullie bevindingen van het Nederlandse rechtssysteem. Merk wel dat het systeem niet bij iedereen in goede aarde valt. Ook bij mij niet!

Ik leerde mijn ex kennen in 1995, mijn ouders hadden al snel in de gaten wat voor een type het was. ik was in de wolken en liet ze praten, god had ik maar geluisterd!! Ik gooide mijn hoofd in de wind en ging na 3 maanden verkering samenwonen. Mijn ouders heb ik 5 jaar niet gezien.

Na een paar maanden begon de ellende al. Meneer was binnen de kortste keren goed agressief en er vielen regelmatig klappen, kopstoten enz.. Zo dom als dat ik op dat moment was hield ik mezelf voor dat ik hem wel kon veranderen. Kort hierop zijn we getrouwd. Het was niet altijd ellende en ik was helemaal blind van hem. Hij kon in mijn ogen niets verkeerd doen.

In dit jaar kreeg ik ook weer contact met mijn ouders, die zagen al dat het helemaal niet goed ging. Regelmatig kwamen we weer op visite en liep ik rond met blauwe plekken die ik zogenaamd van kastjes enz enz had gekregen. Of ze zagen me een hele tijd niet en dat was nu net de tijd dat de plekken die af en toe wel heel erg duidelijk waren weggetrokken.

In 2002 beviel ik van een mooie zoon. De mishandelingen gingen door en mijn zoon heeft heel veel moeten zien. Ook werd hij vaak hardhandig terecht gewezen door zijn vader. Mijn ex was niet alleen agressief fysiek maar ook geestelijk, hij kan heel erg goed praten en mensen manipuleren. Ook leefde hij op grote voet. Door zijn leuke vlotte babbel heb ik onder verschillende leningen mijn handtekening gezet.

En de schulden liepen maar op.

Een paar jaar later werd de tweede geboren en meisje, hier had mijn ex al helemaal niets mee. Ze was een vervelend kind wat ik zijn ogen alleen maar jankte en waar hij soms erg hardhandig mee omging.

Toen ik zwanger was van nr 3 gaf hij aan te willen scheiden. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik moest het kindje maar weg laten halen. Mijn ex was voor de zoveelste keer aan de haal gegaan met een ander. Stom als ik was wou ik mijn gezin nog redden en heb allerlei dingen ondernomen bv ook bezoek aan maatschappelijk werk.

Op een gegeven moment gingen mijn ogen gelukkig open, hoorde verschillende dingen die niet door de beugel konden. Ik besloot te vechten voor mijn kinderen.

Mijn ex heeft alleen oog voor onze zoon. Heeft dit tijdens een van de eerste zittingen ook bevestigd. Hij doet iets wanneer het hem uit komt. Er is een omgangsregeling geweest die helemaal niet goed liep. Het is toen weer bij de rechter gekomen. De rechter gaf mij verschillende dingen te verwijten terwijl ik wel alles deed voor de door mij niet eens gewenste omgang. Mijn ex deed niks, maar word wel in zijn gelijk gesteld.

Ondertussen heb ik een nieuwe relatie waar we heel gelukkig mee zijn. De twee meiden weten niet beter dan dat pappa is en mijn zoon zegt ook pappa tegen hem. We zijn verhuisd naar een andere plaats, inmiddels.

Onlangs heb ik weer een zitting gehad met jawel... dezelfde rechter die alleen in haar kop had dat er omgang moet plaatsvinden. Van alle verklaringen neemt ze geen notie. Doodsbedreigingen neemt ze niet serieus. De uitspraak is nog afwachten, maar zoals ze zelf aangaf dacht ze erover om alle drie de kinderen zonder toezicht mee te gaan geven met hem. Hij die niets voor zijn kinderen doet. Alleen maar de oudste wil en niets met de rest.

De kinderen moeten in de eerste maand elke zaterdag van half twee tot zes uur naar mijn ex. Alle drie. Terwijl de jongste twee hem niet eens kennen nooit gezien hebben niks. Ze zeggen pappa tegen mijn vriend. Er staan onwaarheden in de beschikking, dit zou betekenen een kort geding en dan een hoger beroep wat me per saldo niks gaat opleveren. Ja hoge rekeningen betalen aan mijn advocaat.
Mijn vraag, en hopelijk zijn er mensen die in zo'n zelfde situatie hebben gezeten of zitten die mij zouden kunnen zeggen wat ik kan doen.

Want deze man gaat mijn kinderen niet kapot maken. Het rechtssysteem is krom. Hier word geen recht gedaan, maar ONrecht! Wie kan ons helpen?
reageer

:: moeder tegen 3 gekken :: dinsdag 22 december 2009 :: 23:02 permalink


Wat afschuwelijk de staat waarin we leven.

OTS kan vader gewoon afdwingen omdat je profesioneel begeleide omgang wilt vragen. Vader die kind misbruikt heeft kan gewoon ex pesten door UHP aan te vragen, zonder enige reden. En jeugdzorg in opdracht van vader moeder laten bedreigen.
reageer

:: Ikke :: maandag 21 december 2009 :: 21:59 permalink


Jarenlang heb ik mijn leven gedeeld met een Narcist.
Zijn wil was wet, hij manipuleerde het hele gezin als het maar naar zijn wens ging.
Ik ben geestelijk mishandeld en als meneer zijn zin niet kreeg ook fysiek,maar ik zorgde natuurlijk ervoor dat dat zo weinig mogelijk gebeurde.
Zo iemand vreet letterlijk en figuurlijk je energie leeg.

Ik heb na een grote ruzie onze relatie verbroken. De ware aard van een narcist komt dan helemaal boven. Hij heeft geprobeerd om mij door het lint te krijgen, via zijn kinderen. Dat is het ergste wat je kunt doen is je eigen kinderen gebruiken om moeder eronder door te krijgen.

Ik heb alles geprobeerd om het in goede banen te leiden, via de rechtbank, via maatschappelijk werk, via jeugdzorg en raad van de kinderbescherming.
Maar het komt er op neer, wat vader ook doet,hij mag zijn kinderen blijven zien, terwijl ook zij fysiek en geestelijk worden mishandeld.

Ik heb drie keer aangifte gedaan voor fysieke mishandeling van mijn dochter. Meldingen gedaan van dat hij dreigde de kinderen niet terug te brengen en dat hij mij meerdere malen heeft bedreigd. Ik heb aangifte gedaan van poging tot doodslag.
Maar een narcist kan zich hieruit praten, omdat hij de boel heeft verdraaid en de schuld in mijn schoenen schuift.

Ik ben er achter gekomen hoe het rechtssysteem werkt hier. Het zijn doorgeleerde mensen die er niets van snappen, hoe het werkelijk in elkaar steekt of je moet geluk hebben met een goede. Als er eens werdt onderzocht of iemand een persoonlijkheids stoornis heeft dan is het opgelost. Want dat hebben de meeste personen die hier beschreven worden.

Maar mijn advies is om zo'n persoon te negeren en nergens meer op te reageren want dat is juist voeding voor dat soort gestoorde personen.
Het enige is: bescherm je kinderen te allen tijde, want een moeder heeft daar recht op,
wel of geen wet. Dan zoeken ze het maar op de bodem uit.

En verspil je liefde en je energie aan je familie,daar krijg je een hoop voor terug.
Leef in vrijheid,en wordt gelukkig met jezelf.

Liefs ikke
reageer

:: suus :: woensdag 18 november 2009 :: 10:33 permalink


Hallo,

Ik heb een jaar geleden de gezamelijke woning van mij en mijn (nog steeds niet ex-) man verlaten. Hierbij heb ik onze 2 dochters (8 en 5) meegenomen.

Er was de laatste jaren sprake van huiselijk geweld. De kinderen hebben heel vaak meegemaakt hoe vader mij sloeg. De oudste heeft hierdoor een enorme hekel aan vader gekregen en wil hem het liefste nooit meer zien. Maar helaas heeft de rechter besloten dat er een omgangsregeling is. Nu begon mijn dochter er steeds meer onder te lijden, b.v. ze was elke week dat ze naar hem moet ziek, huilen op school, slecht slapen enz. Afgelopen week, na het zoveelste incident waar de kinderen bij waren, was voor mij de maat vol. Ik heb mijn advocaat een brief laten schrijven waarin staat dat ik de omgangsregeling per direct stop zet.

Nu dreigt hij natuurlijk met een rechtzaak. Ik weet dat ik die waarschijnlijk ga verliezen en dat hij toch weer een omgangsregeling krijgt, maar wat moet ik dan? Ik kan er niet meer tegen om mijn kleine meid zo te moeten zien lijden.

Een verdrietige en bezorgde moeder.
reageer

:: 09 :: zondag 15 november 2009 :: 14:21 permalink


Wat zal ik schrijven? Zal ik wel schrijven? Heeft het enige zin? Steunpunt huiselijk geweld, slachtofferhulp, politie, advocaten kunnen niets doen, zeggen ze. Wat heeft het dan voor zin?
Psychisch geweld zie je niet aan de buitenkant.

De ellenlange documenten die hij naar de rechter stuurt om mij zwart te maken, mij af te schilderen als een slechte moeder die de kinderen tegen hun vader opzet, die te lui is om fulltime te werken naast de volledige zorg voor de kinderen, zijn geoorloofd in de procedure.

Het vertragen van de procedure waardoor ik (en dus ook zijn kinderen) financieel steeds krapper kom te zitten, is ook legaal. Financieel en emotioneel uitputten, met het doel dat ik mijn rechten op geef, geen alimentatie meer wil en de helft van ons vermogen kado doe aan hem. Hier gelden de rechten van de mens blijkbaar niet.

Artikelen in de krant, vaak na een gezinsdoding, maken me woest. Steeds weer hoor ik dat er hulp genoeg is voor de slachtoffers van onder ander huiselijk gweld. Alleen ik heb het nog niet gevonden. Bestaat het echt?

Of alleen bij fysiek geweld?
reageer

:: Star :: donderdag 12 november 2009 :: 20:26 permalink


Hallo allemaal,

Ik ben sinds vorig jaar alleenstaande moeder met twee kinderen van nu vier en drie jaar. Na een relatie van vijf jaar heb ik uiteindelijk beslist om weg te gaan bij mijn partner. Voordurend waren er ruzies, waaronder de kinderen veel leden en vooral de oudste. Volgens mijn ex was er helemaal niets aan de hand en dat beweert hij nu nog steeds.

Eerst hadden wij onderling co-ouderschap geprobeerd, één week bij hem en één week bij mij. Dat heeft maar drie weken goed gegaan en toen begon hij met dreigementen tot de dood toe. Daarop heb ik het co-ouderschap beëindigd en ik heb de kinderen bij mij gehouden op aanraden van mijn advocaat. Dit heeft wel 3 maanden geduurd vooraleer
ik durfde de kinderen bij mij te houden want ik was gewoon heel erg bang. Als ik nu terug kijk op die relatie besef ik nu pas dat ik jarenlang psychisch mishandeld ben.

Uiteindelijk is de zaak dan voor de rechtbank geweest omdat mijn ex omgang en gezag wilde hebben. Aangezien wij nooit getrouwd geweest zijn heb ik als moeder het volledige gezag over de kinderen. De rechter heeft dus de RvdK ingeschakeld om een onderzoek te doen.
Nou, die hebben een onderzoek gedaan, hoe zij dat noemen: in mijn ogenwas dat gewoon geen onderzoek. Eén gesprek met moeder, één gesprek met vader, één keer kijken naar kinderen en één keer een gezamenlijk gesprek met vader en moeder. En wat ik vreesde was dus ook het geval.
Ze geloofden meer de vader dan dat ze mij geloofden. Dit rapport ligt nu bij de rechtbank en het is nu wachten tot wanneer de zaak gaat voorkomen, maar de vader heeft wel ondertussen omgang met de kinderen gekregen van één weekend om de veertien dagen.

Afgelopen weekend is de situatie uit de hand gelopen en heeft hij mij geslagen en haren uitgetrokken in het bijzijn van mijn kinderen. De jongste had enorme angst na dat voorval, de oudste gaf geen kik. Ik wou met hem iets bespreken wat ik ontdekt had bij de kinderen van handelingen die niet normaal zijn en passen bij kinderen van hun
leeftijd (seksueel getinte dingen). Maar daar kreeg ik de kans zelfs niet toe (dus dat was niet de reden van zijn gedrag).
Op aanraden van de kinderarts heb ik een psycholoog geraadpleegd.
Ik wil eigenlijk de kinderen niet meer aan hem meegeven, maar omdat de rechtbank gezegd heeft één weekend om de veertien dagen moet ik dit naleven. En niemand die mij hulp kan bieden op het moment dat mijn ex weer aan de deur komt om de kinderen op te halen. Het maakt me extra ongerust omdat mij ex veroordeeld is geweest wegens een zedendelict. Ik ben alleen door mijn vergetelheid en zenuwachtigheid dat vergeten te noemen tijdens het gesprek bij RvdK.

De mensen bij RvdK en Jeugdzorg vinden toch maar dat vader en moeder met elkaar moeten praten over hun kinderen. Nou dat is dus helemaal niet mogelijk. Ik heb dat geprobeerd en mijn ex flipte gewoon helemaal, tot fysiek geweld aan toe.

Ik weet nu één ding heel duidelijk en goed, bij de RvdK en Jeugdzorg worden blijkbaar de mensen geloofd die, ondanks wat ze allemaal gedaan hebben in het verleden en ondanks hun strafblad, de grootste leugens vertellen.

een zeer bezorgde en verontruste moeder
reageer

:: Linda :: donderdag 12 november 2009 :: 11:00 permalink


Afgelopen week heb ik een rechtzitting gehad, waarin er een aantal zaken zijn besproken. Onze relatie van 11 jaar is verbroken. We hebben twee kinderen (1 en 4 jaar). We wonen sinds 2 jaar in een dorp bijna twee uur rijden van de plek waar we eerst 8 jaar hebben gewoond. Twee jaar geleden zijn we verhuisd. Toen we hier kwamen is hij zich steed egoïstischer gaan gedragen. Hij is heel veel gaan drinken. Hierdoor werd hij ook heel agressief en loog alles aan elkaar etc. Dit is ook de reden dat het over is gegaan.

Ik wil nu graag terug naar waar ik vandaan kom. Naar mijn vrienden, kennissen en familie. Daarnaast heeft hij al een ander waar hij bij woont en dat hoef ik allemaal niet te zien.

Bij de zitting werd gevraagd of ik toch niet hier wilde blijven aangezien het anders heel moeilijk word om een omgangsregeling voor de kinderen te treffen. Er werd mij de vraag gesteld of ik wel hier zou blijven als dit inhield, dat mocht ik gaan verhuizen, het hoofdverblijf naar vader zou gaan.

Ik voelde dat er behoorlijk het mes op mijn keel werd gezet. Naar mijn idee kan mijn ex-partner ook weer mee terug gaan naar onze vorige woonplaats of zijn werk zo inrichten dat een normale omgangsregeling mogelijk is. Het voelt gewoon als een complot tegen mij.

Wat mij nog het meeste bevreemde was dat mijn advocaat hier allemaal niks van zei. Ze heeft het verweerschrift mondeling toegelicht en dat was het. Toen de rechter verkeerde informatie gaf, reageerde ze niet. Ze keek alleen maar naar mij.

Vlak voor de zitting begon ze nog even over het verhuizen en zei dat ze dit toch nog eens na had gevraagd bij collega's. Deze gaven aan dat dit misschien toch nog wel een probleem zou kunnen worden. Naar mijn idee had ze dit veel eerder moeten doen dan hadden we hier toch nog meer op ingestoken bij het verweerschrift. Daarnaast heeft ze een aantal bewijsstukken die ik bij haar had aangedragen niet gebruikt. Bijvoorbeeld bewijs van huisarts waar ik al een jaar geleden mijn zorg over mijn ex-man heb aangegeven. Daarnaast ben ik bij de politie geweest. Wat mag ik van mijn advocaat verwachten en wat moet ik hiermee?

Ik hoop dat iemand mij kan helpen. Als ik hier moet blijven voelt het voor mij of dat ik in de gevangenis word gestopt.

Groetjes, Linda

Ik hoorde dat er een nieuwe petitie zou zijn (als ik het mis heb hoor ik het graag), dat moeders zelf beslissen waar ze gaan wonen en dat de omgangsregeling daaro p aangepast moet worden. Klopt dit? Weet iemand hier iets meer van of heeft iemand hier ervaring mee?
reageer

:: Natas :: vrijdag 6 november 2009 :: 14:40 permalink


Hallo allemaal,

De machteloosheid van jullie allemaal deel ik. Helaas kan mijn verhaal er ook zo bij. Dochter misbruikt door haar vader. Wel bewijs, maar te weinig féitelijk bewijs. Toch wordt omgangsregeling opgestart. BJZ en RvdK schuiven alles op: het is schadelijk voor de kinderen als ze hun vader niet zien. Kom met concrete voorbeelden, hiervan?

Ze willen liever dat mijn kind wederom aan de gevaren blootgesteld wordt dan nu ingrijpen. Zeer slechte ervaringen met de hulpverlening (en dat zijn er vele.) Niemand durft op te treden. Met de dader wordt niet gesproken. Die zit op zijn stoel te wachten tot hij mag komen om de kinderen te zien. Moeder handelt immers uit wraak want dat zou zo vaak gebeuren. De echte gevallen zijn er nu dus de dupe van. Helaas is dit rechtssysteem zo verschrikkelijk verrot.

Nu wordt er gedreigd het gezag bij me weg te halen omdat ik niet meewerk aan omgang. Hoe durven ze je dat te vragen. Uitspraak BJZ en dat is letterlijk geciteerd: "ach het is immers 4 jaar geleden, als het weer gebeurt is je dochter groot genoeg om het aan je te vertellen". Volgens mij ben je dan dus al een stap te ver. Maar dat schijnen ze niet in te zien.

Ik moet nu vader ophemelen zodat mijn kinderen met een gerust hart en vol vertrouwen daar naar toe kunnen gaan. Ik werk hier niet aan mee. Ik lieg mijn kinderen niet voor.

Straks wordt mijn dochter weer misbruikt en dan wordt er gezegd: "mama je wist het waarom heb je me toch laten gaan?". Weg veilige basis. Maar intussen wel roepen dat het schadelijk is als ze hun vader niét zien. Kinderen groeien nu op alle fronten leeftijdsadequaat op en functioneren prima op school en in omgang met anderen. Dit is allemaal onderzocht. BJZ en RvdK spreken zichzelf continue tegen.

Na 4 jaar gaan ze toch opstarten en dat gaat gebeuren rond Sinterklaas. Ook daar heeft BJZ goed over nagedacht. Een kind van 4 en een kind van 7. Goede timing. Gefeliciteerd. Als mijn dochter het woord papa alleen al hoort poept ze in haar broek, heeft nachtmerries en is onrustig. Wil absoluut haar vader niet meer zien. Te triest voor woorden.

Ik voelde me alleen staan en machteloos. Nu lees ik jullie afschuwelijke maar identieke verhalen. Voel me minder alleen in mijn strijd maar nog even machteloos. Ik heb BJZ gemeld dat ik nu die afgrijselijke drama's die er gebeuren in gezinnen snap. Zodra BJZ of de Raad om de hoek komt kijken drijven ze je tot het uiterste. Ze maken ze monddood en volledig gek. De namen Jeugdzorg en Kinderbescherming kloppen echt niet. Ze doen namelijk niets om je kind te beschermen. En als jij als moeder dat wel poogt te doen dreigen ze met het weghalen van het gezag om zo je kinderen nog verder naar de verdommenis te helpen. Bravo hulpverlening. In wat voor slecht land leven we?

Heel veel sterkte iedereen en blijf vooral vechten voor je kinderen want die zijn het meer dan waard om voor te vechten.
reageer

:: Sil :: zaterdag 31 oktober 2009 :: 21:44 permalink


Hallo moeders,

Ik heb een kind van bijna 1 jaar en de "verwekker" is bezig om een omgangsregeling en erkenning af te dwingen bij de rechtbank. Ik ben aan het wachten op een datum. De reden dat ik dat niet wil is omdat ik een zeer gewelddadige relatie met hem heb gehad, en dat is nooit veranderd, hoeveel kansen ik ook heb gegeven. Ook tijdens m'n zwangerschap ging dit door. Ook heeft hij een crimineel verleden en is zo vaak onder invloed, hij heeft geen benul van wat voor schade al deze dingen zullen doen bij een klein kind.

Ik hoop hier meer verhalen te lezen, misschien wat tips voor de rechtzaak op te doen. Ik ben zo nerveus. Ik ga knokken tot het einde, maar ik ben wel erg bang. Liefs, Sil.
reageer

:: Lula :: zaterdag 31 oktober 2009 :: 00:15 permalink


Ik heb al jullie ellendige verhalen gelezen en ik ben erg onder de indruk. Ik dacht dat ik helemaal alleen was met datgene ik meemaakte. Nee, mijn ex heeft mijn zoontje niet seksueel misbruikt, maar jullie mogen mij vertellen of mijn kindje toch niet net zoveel schade heeft opgelopen.
Ik denk van wel, omdat ik persoonlijk van mening ben dat het nog niet eens zoveel voor het blijvende letsel uitmaakt, als het maar erg genoeg was, dan is het gevoel waar je mee blijft zitten hetzelfde. Kinderen kunnen hun gevoel nog niet zo goed benoemen, dat kunnen ze later pas, alhoewel die van mij een eigenheimer is.
Ik luister naar mijn kindje(dat God zij dank alles met mij bespreekt en heel sterk lijkt) maar ik schreeuw het van binnen uit van angst om mijn kind.

Ik kies even voor de beknopte versie: tywintig jaar lang (waarvan het grootste gedeelte getrouwd) heb ik gefungeerd als een letterlijke boksbal, een schietschijf, iets waar je helemaal geen rekening mee diende te houden, ik werd vernederd en verraden, nachten duurde eindeloos omdat ik genomen werd, zelfs als ik sliep.
Ik kreeg uiteindelijk na weer de zoveelste miskraam mijn kind en alsof het nog erger kon, mijn man werd toen geleidelijk aan helemaal een duivel. Maar nu niet alleen naar mij, maar ook naar mijn kindje.
Na al zoveel jaren slaafs te zijn geweest veranderde er iets in mij vanaf het moment dat ik mijn kindje op de wereld zette. Langzamerhand pikte ik het niet meer zo een, twee, drie. Dat maakte dat ik op de verkeerde knop drukte bij mijn, inmiddels, ex-man. Het werd nog erger dan het al was. Hij mishandelde me maar mijn kindje ook, weliswaar "alleen" verbaal (want oh, weet je hoe een bange hond eruit ziet, zo zag ik er ook uit denk ik) vond ik nog erger dan fysiek.

Gek genoeg was mijn kindje vanaf meet af aan veel sterker dan ik dacht, want hoe klein het ook was, het sloeg en schopte terug. Mijn kindje wilde nooit iets met de vader te maken hebben en vice versa. Mijn kindje en ik kregen steeds meer en meer een nog sterkere band dan we al hadden. Ik beschermde mijn kindje waar ik maar kon, maar de lichamelijke en psychische onderdrukking werd steeds erger.

Ik heb nooit aangifte durven doen, had ik het maar wel gedaan. Mijn kindje werd bijna vier en ik raakte er geleidelijk aan toch klaar mee (mede door vrienden) en eiste gezamenlijke therapie en zo niet scheiding. Ik maakte me ernstige zorgen om mijn kindje en voorzag de groots mogelijke ellende met de vader als ik geen hulp inschakelde. Scheiden van hem was onmogelijk, zei hij, "want ik maak jullie dood." Therapie deed hij ook niet want dan ging hij zelf liever dood.

Uiteindelijk werd het toch therapie en dat was een overwinning voor mij. Die therapie heeft twee jaar geduurd. Althans voor mij, mijn ex liet het afweten, of hij was er, maar deed er niets mee, of hij kwam niet opdagen. Toch is er een periode van onderzoek geweest door de behandelaar (niet zomaar de eerste de beste trouwens) naar de persoonlijkheid van mijn inmiddels ex-man. Daar komt ie: hij bleek een persoonlijkheidsstoornis te hebben nl. Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS). Dit zegt jullie allemaal waarschijnlijk niks, maar het is het meest erge wat je je maar kunt voorstellen bij iemand.

Mijn gevoelens werden bevestigd en nog voor ik hem kon en durfde te verlaten, verliet hij mij. Hij ging ongeveer met deze woorden: "ik hou de rest en jij mag dat rotkind houden." Verdwaasd keek ik hem aan, enerzijds brak ik (snap je dat nou?) en anderzijds voelde ik opluchting. Het bleek dat ons dure huis en alles al verkocht was. Alles bleek van te voren te zijn opgezet. Mijn oogkleppen vielen voorgoed af.

Mijn kindje jubelde: "Mám, ben je ook zo blij dat ie weg is?" Ja dat was ik zeker! Maar toen plotseling eiste mijn ex een latrelatie, ik weigerde en hij flipte. Nee, was voor hem geen antwoord en hij wilde vervolgens mijn kindje zien. Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen hoe dit verder is afgelopen. Ik liet hem het eerste jaar gewoon nog liet komen, maar zag mijn kindje in een hoek wegkwijnen of weglopen. Mijn ex bleef doorgaan met domineren en nog veel meer dan dat. Toen ik uiteindelijk mijn eigen woning kreeg (net voordat mijn kind en ik op straat zouden komen te staan) en mijn ex me wilde slaan terwijl mijn kind het zag en me mijn eigen woonkamer niet in wilde laten, ging er voor de tweede maal bij mij een knop om. Ik heb hem nooit meer toegang verleend tot mijn woning.

Hierna is er nog veel meer gebeurd. Er ligt een psychologisch rapport dat omgang met vader voor mijn kindje schadelijk is. School gaf met een verklaring die liegt er niet om. Ik heb dossier opgevraagd van relatietherapie waar ik jullie eerder in dit verhaal over vertel. Ik neem alles op met tape recorder. Het maakt niet uit hoeveel bewijs je hebt. Kind gaat naar vader, want zeggen ze dan ook nog doodleuk, beter een slechte vader dan géén vader!

Ik ben nu voor de derde keer beland bij de Raad van de Kinderbescherming, en ik word bedreigd en mijn zoontje ook. Letterlijk bedreigd, maar ik ben inmiddels een slimme meid geworden, ik neem alles op met een recorder. Letterlijk werd er gezegd dat het niet uitmaakt wat vader heeft gedaan/misdaan, mijn kindje gaat of het nu wil of niet naar de vader.

"Al zou het kind misbruikt zijn geweest," zo zei de man van de kinderbescherming, "dan nóg gaat het kind naar de vader. Waar twee kijven hebben twee schuld en wat is jou aandeel? Al plast het kind tien keer per nacht in bed, al steekt het kind een mes in de eigen buik (mijn kindje heeft dit uit angst gezegd), het kind gáát naar de vader en zo niet dan is het jouw schuld en krijg je flinke problemen. Wij beginnen dan maar eens met Onder Toezichtstelling en je kunt ook nog eens in de gevangenis komen. Bovendien kan je ex je kind opeisen en kun je de voogdij over je kind verliezen. " En ga zo maar door!

Ik ben in shock geraakt, hoeveel erger kan het nog worden? Nu durf ik gewoon te zeggen dat ik niet zonder mijn kindje kan, maar mijn kindje ook niet zonder mij. Erger nog, ik durf te zeggen dat het belang van mijn kind is géén omgang met "vader".

Ik heb te doen met een man die aanzien geniet, hij draagt pakken en heeft een bedrijf. Hij heeft een persoonlijkheidsstoornis, maar het enge is dat mensen met deze stoornis voor de buitenwacht overkomen als zeer attente, joviale mensen. Bovendien is hij zeer intelligent. Zo intelligent dat hij altijd wint. Ik heb bij de rechter verzocht om vanalles en nogwat, maar als moeder ben je gewoon de pineut!

Ik heb jullie maar een fractie verteld met dit verhaal, ik kan boeken vullen, maar waar het op neerkomt is dat ik de wet veranderd wil zien. Ik wil protest, ik wil aktie, ik wil vechten, ik wil media inschakelen, ik wil gerechtigheid voor mijn kind (alle kinderen).

Anderzijds ben ik in doodsangst, ik heb een onbeschrijflijke druk op de borst enzo. Mijn kindje heeft het onderzoek van de Raad vd Kinderbescherming speelt, de ene nachtmerrie na de andere en draagt weer luiers 's nachts. Ik heb het gevoel in een soort van science fictionachtig verhaal te zijn beland. Of dat ik gewoon een nachtmerrie heb, die maar niet over wil gaan. Ik voel echte doodsangst, ik voel wanhoop, ik voel me verlaten, ik voel me rechtenloos. Ik denk louter en alleen nog maar aan mijn kind. Hoe moet ik je redden, mijn schat?

Ik kan wel gek worden van ellende, maar ik moet mijn rug rechthouden voor mijn kind. Voel me zo eenzaam.
reageer

:: C :: vrijdag 30 oktober 2009 :: 19:44 permalink


Hallo,

ik heb een advocaat in handen heb heb al een aantal bewijzen van het ziekenhuis en ambulance. Ook heeft hij 2 weken terug mij gedreigt via de mail met een fake acount, dat ligt ook allemaal bij de advocaat

Mijn angst is gewoon dat hij dadelijk toch nog omgangsregeling krijgt. Binnenkort komt het voor en daarnaast heeft hij nog een verzoek gedaan voor nog een rechtzaak in gesloten ruimte.

Mijn vraag is wie heeft dit nog meer gehad in gesloten ruimte en wat moet ik daar van verwachten !
Ik ben als de doods om met hem in een klein kamertje te gaan zitten,


Mvg C
reageer

:: Roos :: vrijdag 23 oktober 2009 :: 09:24 permalink


Lang getwijfeld of ik hier ook zou schrijven, mijn verhaal is lang zo schrijnend niet. Geen fysieke mishandeling, geen stalking. De vader van mijn nog jonge kinderen is een man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Ook ik bereid me voor op jarenlange strijd, de eisen die aan de kinderen gesteld worden zijn absurd, hij heeft geen idee hoe met kinderen om te gaan. Geen empathisch vermogen, liegt vanalles bij elkaar en de kinderen vertrouwen hem niet, de hechting is mislukt maar ja, omgang is een europees recht.
Ik zal niet verzanden in eindloze voorbeelden, zou ik ook te herkenbaar van worden. Narcisten in het nauw zijn onberekenbaar en ik heb in de scheiding wel ooit een mes op mijn keel gekregen. Een narcist verlaten is zijn ego in mootjes hakken.

Ook ik zal mijn kinderen moeten dwingen en nee, ze worden niet geslagen of misbruikt, dit is een erg subtiele vorm van psychologische mishandeling, totaal onbewijsbaar.
Waarom wordt er toch zo slecht gelezen en geluisterd door rechters, hoe is de lobby van f4j en sos-papa's zo groot geworden?
Zou hier graag wat aan willen doen, er zijn veel te veel kinderen in dit land die gedwongen speelballen zijn door het prachtig concept van gelijkwaardig ouderschap. Een ouders voor ouders over de rug van de kinderen.

Aan jullie allemaal: sterkte, houd je rug recht en blijf ademen.

Roos
reageer

:: Woudfee :: donderdag 22 oktober 2009 :: 17:08 permalink


Hallo lieve moeders,

Het is mijn droom om met mijn drie kinderen over het strand te wandelen. Wij lachen en laten al die trauma's die ons zijn overkomen achter ons en denken aan mooie tijden die in de toekomst liggen.

Ik heb misbruik ervaren van mensen om mij heen en ook van de hulpverlening. Ik dacht je de hulpverlening kon vertrouwen, maar ook deze blijkt zich tegen je tekeren. Ik weet niets van vrouwenopvang, ik weet niet zeker of dat kan helpen, hoop het wel.

Mijn ex-man heeft mij zeer serieus met de dood bedreigd. Ik wil mijn kinderen beschermen tegen zijn geweld. Dit wordt tegen mij gebruikt.

Waarom zet een vader de kinderen tegen de moeder op? Waarom ontvoert hij hen en maakt mij daarmee kapot? Ik heb nog amper vertrouwen in mensen. Zo wordt de wereld wel een kleine plek. Een liefdevol woord van mijn kinderen, dat is mijn grootste wens.

Graag wil ik een veilig plek hebben, waar ik gehoord word als liefdevolle moeder in nood. Ik wil erop kunnen bouwen, dat de gerechtigheid zal winnen. Als mijn ex in therapie gaat dan hebben mijn kinderen en ik een toekomst.

Wie kan mij een beetje steun geven, zodat ik niet opgeef en ergens terecht kom in de rare wereld van de hulpverlening, die door mijn ex volledig wordt gemanipuleerd?

Veel liefde en alvast bedankt.
reageer

:: Belgische moeder :: woensdag 21 oktober 2009 :: 17:12 permalink


Ik ben in België woonachtig dus de wetgeving zal wel anders zijn.
Ik zou ook graag kort mijn verhaal doen. Mijn kinderen zijn nu 12,15 en 19. Ik heb ze altijd meegegeven om de twee weken bij hun vader en dit gedurende vijf jaar. Op een bepaald moment kon ik ze niet meer overtuigen om te gaan. Hun vader was onverschillig, agressief met af en toe een klap. De nieuwe vrouw (jonge Russin voor wie hij ons verliet) maakte hen, vooral na de geboorte van een zoontje duidelijk dat het haar huis was, ze moesten telkens koken,wassen etc. Geen ontspanning en dikwijls waren ze alleen thuis terwijl mijn ex en zijn vrouw en/of zoontje weg waren.

Dus ze beslisten om niet meer te gaan en ik kon ze niet meer overtuigen. Nu moet ik voor de rechter komen wegens weigeren van omgangsrecht, terwijl ik dat nooit heb gedaan en ook al de advocaatskosten terwijl hij geen alimentatie betaald. Ik krijg voorschotten van DAVO. Wat kan ik doen?
reageer

:: Deryl :: vrijdag 16 oktober 2009 :: 15:27 permalink


Hoi dames,

Namens de Alleenstaande Moeders Voor Elkaar willen we graag 1 januari een petitie aanbieden in Den Haag met betrekking tot de rechten van afwezige vaders!

www.zwangerenalleen.petities.nl

Teken de petitie! Hopelijk verandert er iets!
reageer

:: C :: donderdag 15 oktober 2009 :: 22:51 permalink


Hallo allemaal,

Wat een verhalen, pff...
Ik ben met mijn ex nu 2 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoontje. Hij heeft hem nog nooit gezien. Toen ik nog iets met hem had was hij erg agressief. Sloeg me en dreigde me. Ik was in die tijd echt heel bang, bang dat ik iets verkeerds deed om weer klappen te krijgen. Zijn ouders vonden het de normaalste zaak. Natuurlijk hielden ze hem een hand boven het hoofd.

Tijdens de zwangerschap kwam ik erachter dat hij een strafblad had en nog steeds bezig hield met bepaalde zaken, waar ik opeens ook bij werd betrokken.

Op een avond hadden we flinke ruzie omdat ik weg bij hem wou, maar hij liet me niet gaan. Hij trapte me in de buik waardoor ik een dreigende miskraam had.
Toen heeft hij gedaan als of zijn neus bloedde. Toen de ambulance kwam heeft hij gezegd dat ik een miskraam kreeg en dat hij niet wist hoe het kwam. Ik wou het vertellen hoe het kwam, maar ik durfde niet, bang voor het vervolg, voor wat mijn ex zou doen. In die tijd was ik echt overspannen. Ik wist me echt geen houding meer te geven. Ik leefde in een film waar geen einde aan kwam.

Aan mijn eigen ouders durfde ik het ook niet te vertellen. Dagen gingen voorbij en het werd echt steeds erger. Zijn ouders hielden me ook nog onder druk met allerlei gedreig. Het lukte hun ook nog om tussen mij en me ouders te komen en ik was helemaal bij af.
Ik dacht echt dat ik daar nooit meer uit zou komen.

Je kan je echt niet voor stellen wat voor mensen dat zijn. Door zielig te doen en mensen te manipuleren kregen hun altijd hun zin en zag niemand hun aan voor zo iets, maar bij de politie waren ze bekend. Op een dag nam de vader van mijn ex mijn ID & bankpas mee omdat hij wist dat daar geld op zat.
Mijn ex zei dat ik aangifte daarover moest doen, maar ik moest mijn mond houden over wat hij met mij deed. Hij (en zijn ouders) dachten echt: ze is te bang om het te vertellen.

Dat was ik ook maar ik moest daar weg, om mijn kind een normaal leven te geven.
Eenmaal op het politie buro vertelde ik over de diefstal, maar automatisch zei ik toch wat mijn ex deed. Heel verward allemaal, maar ik wou dat iemand me hielp! De agent vond het een vreemd verhaal (logisch als ik mijn hart luchtte)
Het voelde goed tot ik het helemaal had verteld. De agent, samen met een andere agent, zijn toen met mij naar huis gegaan
Ik was bang wat er zou komen.

Eenmaal binnen, wist zijn moeder dat ik meer had verteld en begon opeens hard te huilen en paniekerig te doen. Toen moest ik naar boven toe. De moeder vertelde een ander verhaal over haar en haar man en mijn verhaal werd aan de kant gezet.
Toen heb ik echt het vertrouwen in de politie kwijt geraakt en ik viel weer in een donker gat. Bang en eenzaam.

Toen eenmaal de politie weg was kreeg ik ruzie met mijn ex over of ik iets meer had vertelde. Ik zei van niet, maar hij geloofde het niet en sloeg me. Ik zocht toch weer een uitweg om naar mijn moeder toe te gaan. Eindelijk, na een paar dagen ging ik naar mijn moeder, maar mijn ex ging mee. Onderweg was hij me aan het dreigen dat als ik iets vertellen ik mijn eigen graf zou graven.
Maar mijn ouders waren niet dom en zagen aan mij dat ik op was. Er viel echt een last van me schouders af, ik moest gewoon plannen maken om van hem af te komen en dat is gelukt.

De afgelopen 2 jaar bleef hij dreigen om zijn zoon te zien, maar ik wil niet dat mijn zoon iets te maken krijgt met hem. Om helemaal van hem te komen is mijn laatste keus de rechter. Hij heeft een advocaat in de hand genomen en nu heb ik een brief gekregen dat hij me voor de rechter sleept voor een omgangsregeling!

Nu is mijn vraag: heeft iemand bijna hetzelfde mee gemaakt en weet mij raad te geven,
want ik ben op. Ik durf hem niet onder ogen te komen en ben zo bang dat hij zijn zin krijgt om mijn zoon te zien!


Mvg
C.
reageer

:: Dora :: donderdag 15 oktober 2009 :: 20:16 permalink


Ik heb 3 kinderen. Twee boven de twaalf. De oudste twee hebben een andere vader dan de jongste.

Mijn verhaal gaat over de oudste twee kinderen.

Heb nooit een officiële relatie gehad met vader van oudste twee, ze zijn nooit erkend. De relatie is definitief verbroken toen ze 4 en 2 jaar oud waren, 10 jaar geleden dus.

Er is een aantal jaren geen contact geweest tussen vader en kinderen. Toen mijn oudste kind ongeveer 6 jaar oud was wilde hij zijn vader wel weer eens zien. Ik heb contact opgenomen met hun vader en vervolgens hebben zij onregelmatig contact met hem gehad. Toen hij na een poos een vaste relatie had zijn ze af en toe bij hem blijven logeren.

Het logeren was over toen de relatie verbroken werd. Hier hebben de kinderen erg veel moeite mee gehad (niet dat ze hém niet zagen, maar wel dat er geen contact meer was met zijn ex-vriendin en haar kind). Hij kreeg weer nieuwe relatie, ook weer vrouw met kind, dus konden ze weer af en toe een weekend komen, heeft helaas voor hun ook niet lang geduurd. Vervolgens hebben ze jarenlang niets meer van hem gehoord. Spoorloos. Ik moet zeggen dat het een heerlijk rustige periode was voor ons, hij had namelijk een groot drankprobleem en was volkomen onverantwoordelijk. Ik ga hier niet alles vertellen). Hij heeft nooit iets bijgedragen in de kosten, ik heb altijd alles voor ze betaald, geregeld, ziekenhuisbezoeken etc.

Ergens in 2007 belde hij opeens weer op. Hij was volgens hem bezig met zijn leven weer op orde te brengen (lees: voor de 3e of 4e keer zijn verblijfsvergunning regelen). Hij heeft nooit een eigen huis gehad, altijd op kosten van anderen geleefd en ga zo maar door.

Om een lang verhaal kort te maken: hij heeft van mij weer de kans gekregen om 'iets' op te bouwen met de kinderen, wel onder aantal voorwaarden: langzaam opbouwen, in het begin contact om de zes weken ofzo, vertrouwen winnen (voorzover dat mogelijk is bij iemand die steeds in herhaling valt en overal een puinhoop van maakt), kinderen vooral goed uitleggen waarom hij jarenlang niets van zich heeft laten horen en bovenal maar eens gaan bijdragen in de kosten.

Dat vond hij allemaal prima. Niet dus. Bleef bellen, aandringen, als bij ons de telefoon niet opgenomen werd, begon hij mijn moeder te bellen en ga zo maar door. Heb hem verteld dat hij niet zo moest pushen. Weer van alles gebeurd waar kinderen (vooral de oudste) nogal last van hadden. Toen heb ik een brief ontvangen van hem waarin staat dat hij 50 euro per maand voor beide kinderen wilde betalen en ze wel 1x in de 4 weken wilde zien, maar dat kon geen vaste dag zijn.

Mijn oudste is een keer spontaan bij hem (en zijn vrouw, hij is inmiddels getrouwd) op bezoek gegaan, dat mocht niet, hij mocht niet zomaar langs komen.

Ook kreeg ik op een gegeven moment telefoontjes waarin wij (mijn vriend en ik) bedreigd werden. Vervolgens een brief waarin ik van een samenzwering beschuldigd wordt, dan staat er nog iets in over emotionele en fysieke mishandeling, drankmisbruik (door mij en mijn vriend, wie precies beschuldigd wordt in die brief laat hij in het midden). Verder is hij ervan overtuigd dat de kinderen mij gaan haten. Tja.....

Een aantal weken geleden kreeg ik een brief van een advocaat: hij wilde de kinderen erkennen. Na 14 jaar? Ik heb zelf inmiddels ook een advocaat. Afgelopen week ontving ik een copie van een verzoek tot omgangsregeling dat door zijn advocaat is ingediend bij de rechtbank. Hij procedeert onder toevoeging. En nu komt mijn probleem:

Over de omgangsregeling maak ik me geen zorgen, de kinderen willen dat niet, en vragen zich af wat ze bij hem zouden moeten doen. Zij willen zelf beslissen. Helaas is mijn inkomen te hoog om toevoeging te krijgen. Dus zal ik alle kosten zelf moeten betalen. Vakantie heb ik al afgezegd.
Het enige dat hij uiteindelijk met deze zaak zal bereiken is, dat ook deze actie van hem ten koste van de kinderen gaat. En waar ik ook bang voor ben is dat zodra ze in de gaten hebben dat ik alle kosten zelf moet betalen, ze tot in het oneindige doorgaan met procederen: hoger beroep, verzoek tot erkenning, verzoek tot weet ik veel wat. Advocaat kost 175 ex btw per uur, daarnaast moet ik ook nog griffierecht betalen (waarom moet ik dat doen?). Dan zal er nog wel een curator benoemd worden die met de kinderen in gesprek gaat, moet ik daar ook voor betalen? Ik kan kosten niet op hem verhalen omdat dat niet schijnt te kunnen bij familierecht.

Dat moet toch niet kunnen, heb ik straks door zijn toedoen schulden. Daar worden de kinderen ook niet beter van, terwijl hij nooit iets voor de kinderen gedaan heeft of ook maar iets heeft bijgedragen in kosten.

Wat kan ik hier aan doen?
reageer

:: Nachtvlinder :: maandag 12 oktober 2009 :: 22:36 permalink


Mijn ex en ik zijn nu 1,5 jaar uit elkaar na een relatie van 5 jaar vol ruzie en mishandelingen. We hebben een dochter van 4 jaar. Nadat we uit elkaar zijn gegaan is mijn ex helemaal gaan flippen.

Hij heeft me ruim een jaar ontzettend gestalkt, zelfmoordpogingen gedaan om me terug te krijgen en me dwars zitten via mijn dochter.

Ook viel hij me elke keer aan als hij onze dochter kwam halen, heeft bij me ingebroken en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Kan er een boek over schrijven.

De laatste tijd ging het redelijk, maar sinds de zomervakantie begint het gezeik weer van voor af aan. Hij zegt rare dingen tegen mijn dochter, woorden die je gewoon niet uit de mond van een 4 jarige wil horen en schopt elke keer stennis waar zij bij is. Ik ben zo bang dat mijn kind op deze manier voor de rest van haar leven beschadigd raakt.

Is er iets wat ik hiertegen kan doen? Ik wil liever niet naar de rechter omdat ik dan echt niet meer normaal over straat kan (de politie doet helaas ook erg weinig in dit land), mediation wil hij niet.

Om het weekend is ze bij hem en ik ben ook altijd bang dat hij haar niet meer terug komt brengen, daar dreigt hij ook altijd mee. Word zo moedeloos van de hele situatie. Juist als ik ff bij kan tanken zonder kind zit ik helemaal in de stress.
reageer

:: Miranda :: vrijdag 9 oktober 2009 :: 10:34 permalink


Zo herkenbaar: papa probeert over de rug van zijn driejarige dochtertje mama te manupuleren, maakt me zwart, bedreigt me en zegt tegen dochterlief dat ik niet van haar hou en ze wel bij hem mag wonen.

Stuurt vrienden en kennisen e-mails, belt maar rond en dreigt aangifte te doen van de meest vreemde en onware zaken. Meneer is ook nog politieagent. Mijn aangiftes worden geseponeerd "wegens gebrek aan bewijs".

Jaren geprobeerd mijn dochter haar vader te laten zien, door middel van een bezoekje met een nachtje slapen. Pa komt bij terugbrengen over de vloer zodat ze even kunnen knuffelen (ten koste van mezelf). Een dwars en ongewassen kind met honger teruggekregen als ze een weekendje heen is geweest. Een peuter die beweert dat papa zegt dat ik niet van haar hou .

Nu heb ik er een punt achter gezet. Het is mijn PLICHT als moeder mijn dochter te beschermen tegen deze man, die haar ook psychologisch bewerkt, en nu? Na twee maanden rust en een langzaam weer zichzelf wordende dochter een verzoekschrift tot omgangsregeling in de bus.

Meneer wil gezamelijk gezag, een omgangsregeling en een dwangsom als ik me er niet aan hou... en ik...ik kan echt niet meer. Wat nu? Ik heb ouderlijk gezag, hij heeft haar erkend en dat was het. Maar als hij nu ook zo ontzettend goed liegt bij de rechter en die rechter neemt hem serieus?
reageer

:: kalfje :: woensdag 7 oktober 2009 :: 11:25 permalink


Wie kan mij eens goed advies en raad geven in dit web van ellende dat wij als zorgende ouder moeten doorstaan?

Ik ben lang bezig met onderzoeken van ervaringen die bekend zijn op het internet maar kan niet iets vinden dat bij mijn persoonlijk leed aansluit. De verhalen die ik tot mij nam zijn ronduit verschrikkelijk en zeer treurig in deze zogenaamde zorgstaat.

Kan er echt met mijn pet niet boven en al mijn liefde en zaligheid gaan ook uit naar die ouder die dit nodig heeft om deze strijd die tot diep in de ziel raakt uit.
De kracht als ouder die alles omvattend is en ik hoop echt eens dat er wetten komen die de uitzondering in regel kunnen waar maken zodat de aandacht en energie aan de kinderen kunnen worden gegeven die het (meer dan) nodig hebben gegeven wordt ipv de slopende rechtzaken .
Want ondanks dat we proberen ze er buiten te houden elk gevoel ontgaat geen kind .

Waarom ik nu raad en advies nodig heb voor mijnzelf is voor het volgende
Ik zal het kort maar daadkrachtig proberen te omschrijven (lijkt soms echt een film die niet waar is voor mijn gevoel maar ook dit zullen vele met mij mee voelen)

Ik ben een moeder van jonge zoontjes. Ben in een zeer korte tijd beide ouders verloren.
Ik zal kort alles op een rij zetten en daarna de gevolgen hiervan neerzetten.

gehuwd 1999
Waarom ik raad en advies nodig heb is het volgende
Ik zal het kort maar daadkrachtig proberen te omschrijven. Het lijkt soms echt een film die niet waar is voor mijn gevoel, maar ook dit zullen vele met mij mee voelen.

Ik zal kort alles op een rij zetten en daarna de gevolgen hiervan neerzetten. Ik ben een moeder van jonge kinderen, waarvan de oudste ADHD-PDD nos heeft.
Ben in een zeer korte tijd beide ouders verloren. Kort daarvoor is de scheiding tussen mijn ex en mij ingezet.

In datzelfde jaar doet mijn ex-man zijn eerste poging tot zelfdoding in bijzijn van kinderen. Hij heeft in coma gelegen en is opgenomen in een psychiatrisch instelling.

Door schulden zijn we verplicht ons huis te verkopen en alles kwijt. Met behulp van gemeente kan ik met mijn twee kinderen een hele kleine sloopwoning betrekken. Ondertussen zijn we officieel gescheiden.

De omgang verloopt slecht. Vader laat zijn kinderen meerdere malen voor de deur staan, terwijl hij ruzie zoekt met mij over financiën. Dit terwijl hij geen eens alimentatie betaalt en ik met mijn kinderen onder het sociale minimum zit. Vaak belt hij met bedreigingen en schelden etc. Ik heb meldingen gemaakt bij politie, maar deze kan niets doen, tenzij hij aanvalt in daden.

Via een convetant bij een advocaat laten we vastleggen dat hij omgang krijgt, maar dat er geen scenes in bijzijn van kinderen meer mogen plaatsvinden en hij ze niet zomaar mag laten staan bij het ophalen! Nog geen twee maanden maakt hij grote toestanden en loopt hij weer weg en ik wil de advocaat inschakelen om het bestaande convenant te laten ontbinden.

Een maand later doet hij een tweede zelfmoordpoging. Hij wilde afdwingen de kinderen opnieuw mee te geven en zei als ik dat niet zou doen hij zelfmoord zou plegen. Dat deed hij dus.

Na vele brief wisselingen en verwijten heeft hij ook een advocaat. Hij zou genezen zijn van depressie - zonder enig bewijs van een psychiater – door een zeer korte cursus. De zaak komt voor bij de rechtbank. De raad van kinderbescherming geeft als advies: meteen omgang met vader. Vervolgens vertrekt de vader een maand voor vakantie naar het buitenland. Hij betaalt overigens nog steeds geen alimentatie.

Nu hebben we op advies van de rechter mediation. Dat draaide de eerste keer al uit op ellende. Hij heeft nu bijna een jaar de kinderen niet gezien en ook niet gesproken en hij heeft ook geen moeite gedaan om dit te bewerkstelligen, behalve één keer plotseling op te duiken en de kinderen op te eisen.

De kinderen vertrouwen niemand, maar functioneren eindelijk weer een beetje. Jongste eet bijna niets. Oudste wil geen contact. Ik ben zo bang dat hij de kinderen wat aandoet en zichzelf erbij. Niets en niemand kan mij de garantie geven dat zijn doodswens over is, zeker niet gezien het feit dat hij geen goede behandeling hiervoor heeft gehad.

Ja wat nu? Mediation gaat waarschijnlijk niet door voor de tweede keer en dan gaat rechtbank uitspraak doen en tja .... uiteindelijk zei de raad zei wel omgang.

Wie heeft hier ervaringen mee. Mijn eigen advocaat zegt zelf ook dat de omgang door zal gaan en een raadsonderzoek zou moeten volgen, maar ook dit is blijkbaar niet altijd ten voordelen van de kinderen. Het in stand houden van de vader-kind relatie heeft voorrang en er wordt niet gekeken naar geestelijke gezondheid van kinderen daardoor.

Wij zijn geestelijk door de malle molen gegaan en doen dat nog steeds en zijn bang dat er nog veel meer gaat gebeuren, dan datgene dat hij zichzelf heeft aangedaan.
reageer

:: Henry :: dinsdag 6 oktober 2009 :: 17:18 permalink


In onze relatie was er veel huiselijk geweld, alcoholproblematiek en agressie, waardoor ik steeds ben gevlucht met mijn kind, de laatste keer naar een opvanghuis. Daarna heb ik de relatie verbroken.

Vader heeft ook voogdijschap, maar regelt via de advocaat geen bezoekersregeling, waar ik natuurlijk blij om ben, wegens zijn aggressieve gedrag en de angst dat hij zich doodrijdt met het kind (wat bijna eerder is gebeurd).

Nu is er identificatieplicht en moet ik een handtekening hebben om het kind op paspoort te krijgen, maar die krijg ik niet en ik durf geen contact op te nemen ivm dat hij misschien wakker geschud word en toch nog iets wilt doen jegens het kind. Nadat ik met de dood bedreigd ben geeft me dat geen zeker gevoel. Wanneer kan mijn kindje eindelijk genieten zonder dat er steeds maar dreigingen boven het hoofd kunnen hangen? Dit kind heeft er toch ook recht op, terwijl het de vader niet eens meer kent. Ze was 1,5 jaar toen hij wegging. Hopend dat er iemand is die me kan helpen met dit probleem, groetend, henry [is verzonnen naam]
reageer

:: natascha :: zaterdag 3 oktober 2009 :: 09:14 permalink


Is er iemand die me kan helpen? Ik woon in spanje en heb 2 kinderen. Mijn relatie is stuk aan het gaan en ik wil graag terug naar nederland en wil uiteraard mijn kinderen meenemen, omdat ik het hier financieel niet kan redden. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
reageer

:: loesje :: maandag 28 september 2009 :: 11:46 permalink


Hoi

Heeft iemand ervaring met het volgende?

Ik ben gescheiden omdat ik er via anderen achter kwam dat mijn (nu ex) man al ver voor ons huwelijk en ook tijdens het op de wereld zetten van een kindje een relatie had met een gezamelijke "vriendin". In die tijd was hij niet zo bezig met zijn kindje, want dat paste niet in zijn programma.

Nu moet ik me houden aan een omgangsregeling van 1 x per 14 dagen een heel weekend. Maar ons kind, ondertussen al een stuk ouder, wil al jaren niet. Het is een grote strijd: het kind voelt zich er niet veilig en uit dingen hier thuis en op school. Het resulteert al jaren in huilbuien met weggaan, buikpijn en hoofdpijn en niet slapen voordat het moet gaan en vooral veel ellende bij terugkomst na zo'n weekend. Het werd steeds erger, er werd zelfs weggelopen bij het ophalen.

Na al die jaren ellende heb ik de laatste keer gezegd: dit doen we niet meer. Communicatie (via advocaten) verliep slecht en na vragen en bellen maar nul op request van vader, gaf ik het kind (voor het eerst) niet mee. Toen is hij uit zijn dak gegegaan en is gewoon naar binnen gestormd daarbij proberend het kind te pakken. Deze is weggerend en door buren opgevangen. Ik ben (omdat ik er voor ging staan) over de tafel gesmeten en iemand die toevallig op bezoek was heeft er een gekneusde pols aan overgehouden omdat deze persoon ook in de weg stond.

Dit resulteerde in bezoek van politie. Helaas hebben deze de zaak totaal verkeerd aangepakt en wilden ze niet luisteren naar getuigenverklaringen van diverse mensen uit de straat (die ook al jaren meekrijgen hoe het hier gaat). Er werd gewoon niet geluisterd, maar ik ben gelukkig bij mijn standpunt gebleven en heb het hevige overstuur zijnde kind niet meegegeven. De dag erna wilde ik aangifte doen. Maar ik moest mijn aangifte intrekken en er een melding van maken zodat bureau jeugdzorg ons zou kunnen helpen.

Dat doe je dan onder druk van politie en crisisteam jeugdzorg? Helaas ben ik nu een jaar verder. Moet alleen maar zelf aan alles meewerken (mediation tussen mijn ex en mij) en voor mijn kind(die met zelfmoordneigingen liep) wordt niets gedaan. De omgang is wel gestopt, maar er is mij verzocht verplicht mee te werken aan weer opnieuw omgang tussen kind en vader. Wat doe je als je kind echt niet wilt en best redelijke argumenten heeft, maar niemand wil luisteren? Hij is depressief en gaat nog liever dood dan weer naar vader. Ik ben de gebeten hond, want ik zou de omgang belemmeren door invloed als ouder maar niemand wil eraan dat het kind zelf gewoon echt niet meer wilt. Wie heeft hier ervaring mee en kan me aan tips helpen. Wij weten het niet meer.
reageer

:: Nalake :: maandag 21 september 2009 :: 12:28 permalink


Hallo,

Ik ben een alleenstaande moeder van een kindje van 4 jaar.
Eind 2004 ben ik zwanger geraakt van mijn toenmalige vriend. Hij was er toen nog niet klaar voor zei hij en we zijn uitelkaar gegaan.
Wij waren toen samen overeen gekomen dat het kindje volledig bij mij mocht blijven, daar is tot op heden nog altijd geen probleem mee, hij is zelfs peter van mijn kleintje geworden.

Maar toen men kindje 5 maanden oud was, ben ik een nieuw relatie begonnen met iemand. Alles was toen perfect in orde, ik dacht dat ik eindelijk de juiste was tegen gekomen, maar niets was minder waar.

Hij begon na een tijdje al zeer agressief naar mij toe te doen, zelfs te slaan. Hij kleineerde en provoceerde mij ook nog.
Begin 2008 heeft hij mij ertoe gedwongen om mijn kleintje op zijn naam te laten zetten, en ik, stomme trut, heb dit gedaan.

Aan het begin van dit jaar ben ik ten slotte samen met mijn kleintje bij hem weggegaan
Nu is er een vechtpartij aan de gang omtrent de omgangsregeling van mijn kleintje.
Maar ik wil echter niet dat hij mijn kleintje nog te zien krijgt: hij is de biologische vader niet en is zeer agressief en slaat. Hij heeft men kleintje sinds ruim een half jaar niet meer te zien gekregen.

Tot vorige week, toen kwam het voor bij de rechtbank, daar heeft hij een voorlopig vonnis gekregen met als uitspraak om de 14 dagen bezoekrecht en direkt voor een heel weekend.

Nu afgelopen vrijdag, heb ik men kleintje dus moeten afgeven, het was echt hartverscheurend, want men kleintje wou er ook niet meer naartoe gaan.
Gisteren is hij terug thuis gekomen, spreekt niet meer tegen mij, ik mag hem niet meer aanraken, geen kusje meer geven, staat vol blauwe plekken en heeft een dikke buil op voorhoofd, en was volledig op.
Dit kan toch niet zomaar?

Volgende maand komt het proces voor, wat als hij dit definitief bekrijgt?
Ik heb ondertussen de echte vader van mijn kleintje gecontacteerd om hem te vragen mij te helpen en dat hij wilt bewijzen dat hij toch de biologische vader van men kleintje is. Nu dit komt ook volgende maand voor maar volgens mijn advocaat ziet het er ni goed uit, echte vader of niet.

Kan ik soms nog iets doen, of heeft iemand dit ook meegemaakt?
Ik ben echt radeloos, ben zelf naar mijn huisarts moeten gaan, ik heb het begin van een depressie door dit alles.
Help mij aub

Groetjes Nalake
reageer

:: Jasperina :: donderdag 10 september 2009 :: 22:02 permalink


Lieve meiden,

De moed zakt me helemaal in de schoenen door het lezen van jullie verhalen..
Ik ben alleenstaande moeder van 2 kinderen.

Ik heb met de vader van mijn tweede kind een tijdje een relatie gehad en samen gewoond. Hij was hier al weg toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.
Hij is hier het huis uit gegaan, nadat hij mijn andere zoon heeft geslagen en een poepluier in zijn gezicht heeft gesmeerd, toen hij even op moest passen. Puur omdat mijn manneke niet wou slapen. Ik zie hem nog liggen.. slapend onder de poep en stank!
Toch heb ik hem verteld dat ik zwanger was. Hij werd boos: ik moest het van hem weg laten halen, dat wilde ik niet, waarna heel vervelende ruzies zijn geweest.
Daarna heeft hij me een brief geschreven waarin staat dat hij het emotioneel gezien niet aan kan om mijn kind te zien of er iets mee te maken te hebben. Deze brief kreeg ik in het begin van mijn zwangerschap.

Nu mijn kindje er is wil hij ineens wel. Hij heeft een advocaat in de arm genomen en wil erkenning en gedeeltelijk gezag. Ik zakte door de grond toen ik het las.
Hij heeft heel mijn zwangerschap geen interesse getoond in mij of mijn ongeboren baby.

Ik heb ook een advocaat in de arm genomen, maar ben zo bang dat die rechtzaak voor niks gaat komen, want als ik het hier zo lees krijgen de vaders toch wat ze willen. Maar toestemming geven kan ik gewoon niet! Ik vecht voor mijn kinderen. Mijn oudste heeft nog steeds nachtmerries over mijn ex. Ik heb hem moeten beloven dat hij hier nooit meer binnen zou komen.
Mijn oudste was getuige van zijn woede aanvallen die hij hier had: gat in de wc deur geslagen, tafels omgegooid. Hij is me naar mijn keel gevlogen, terwijl mijn zoon naast me stond! En als ik dit zo lees maakt het allemaal niks uit.

Aangezien mijn eerste zijn kind niet is, ben ik bang dat de rechter er gewoon geen rekening mee houdt, wat hij mijn kind heeft aangedaan. Ik ben werkelijk waar bang voor hem! Als hij de erkenning en gezag krijgt ben ik er van overtuigd, dat hij vroeg of laat mijn kind iets aan doet. Krijgt hij het niet van de rechter, ben ik bang dat hij mijn kinderen alsnog iets aan doet!

Ik ben nu al elke dag bang om mijn oudste naar school te brengen en misschien wel niet meer op te kunnen halen omdat hij hem heeft. Ik durf mijn jongste (zijn kind) niet na de kinderopvang te brengen, bang dat hij daar na toe gaat en hem wat aan doet. Hij gebruikt soft drugs, hard drugs en is duidelijk geestelijk niet helemaal goed gesteld.

Ik ben zo blij met mijn kinderen! Ze zijn het mooiste wat me overkomen is! Maar de vader van mijn tweede maakt het me haast onmogelijk om te genieten van de babytijd van mijn tweede. Ik ben constant bang, zelfs thuis. Mijn jongste ligt nooit in de kinderwagen, maar heb ik altijd op mijn buik hangen buiten, bang dat ik hem anders tegen zou komen en hij mijn kind meeneemt uit de kinderwagen.

Het vervelende is gewoon, wat de rechter ook beslist: mijn angst, mijn in mijn ogen gegronde angst, zal nooit overgaan! Ik zal moeten leren leven met mijn angst en dat is heel erg moeilijk. Mijn kinderen houden me op de been. Een nieuwe relatie zal ik ook niet meer aangaan, want ben alle vertrouwen in mannen kwijt. Vraag me af met dit kromme rechts systeem wat ik nog kan doen om mijn kinderen te beschermen!
reageer

:: geschrokken haasje :: donderdag 10 september 2009 :: 13:26 permalink


Hallo.

Mijn situatie is als volgt. Ik denk dat ik met mijn echtgenoot (buitenland, niet-moslim) in een neerwaartse geweldsspiraal ben beland. Als ik hem iets vraag (beroep op hem doe voor bijvoorbeeld een knuffel, kus of steun) wordt hij boos. Wijst eerst met zijn vinger, begint te schreeuwen: "hoe durf je zo tegen mij te praten"en gooit dan met voorwerpen. Sinds een paar maanden neemt de ernst van zijn acties toe.

Eerst stond hij over me heen gebukt en sloeg in mijn hals. Hij ontkende dit later, was ongeluk. Daarna heeft hij op straat een fles water naar me gegooid en liep een paar dagen weg, was onvindbaar. Gisteravond vond hij het volume van mijn stem te hoog en gooide een mok. Daarna gooide hij me op de trap, achterover en pakte me bij mijn nek. Hij draaide mijn lijf om aan mijn nek. Ik wil dit niet opschrijven, maar het moet, anders ga ik ontkennen.

Het erge is: ik ben 4,5 maanden zwanger van hem. We zouden zeer binnenkort verhuizen naar nieuwe woning. Als ik hem aangeef, verliest de baby ook zijn/haar vader. Het ergste vind ik dat hij aan de buitenkant zo voorbeeldig is. Ik lijk eerder degene die sterk een eigen mening heeft. Hij komt geduldig over, is knap en welbespraakt.

Het engste vind ik: bij veel verhalen trapt de vrouw er weer in nadat ze is mishandeld. Dan gaat de man spijt betuigen, lijmen en dingen beloven. Mijn man niet. Hij vindt dat hij het recht heeft, lijkt wel of zijn geweten niet werkt. Ik word soms ook dagen doodgezwegen: passieve oorlogsvoering.

Wat staat mij, wat staat mijn onschuldige baby'tje te wachten? Wat is wijs? En, ik was toch HBO ér: mijn verstand lijkt wel verlamd. Ik weet niet of ik hem nu al uit huis moet zetten. Denk van wel. Ik schaam me ook. Sorry als dit verhaal hier niet hoort. Misschien niet juridisch genoeg. Maar ik durf er nog niet met vriendinnen over te praten.
Ik wil zo graag genieten van het wonder van in verwachting zijn. Ik ben zo geschrokken dat hij dit doet. Ik heb een handicap waardoor ik weinig energie en ben ook nog zwanger: weet niet hoe het verder moet. Bedankt voor het lezen.

Haasje
reageer

:: Baboeshka :: zondag 6 september 2009 :: 12:42 permalink


Mijn dochter is niet erkend door haar vader. Tot nu toe heb ik dit kunnen weigeren.
Wel is er een omgangsregeling, alleen komt mijn dochter vaak thuis met verhalen dat hij haar tikken geeft en meestal onredelijk en onterecht boos is. Ook liegt hij naar haar toe.
Zij is nu 11 en begint mondig te worden, maar naar haar vader durft ze dit niet, bang voor zijn reactie naar haar toe, maar ook naar mij toe: "want dan wordt papa zo boos op jou."

Ik heb weer opnieuw een advocaat genomen. Ik ben nu 9 jaar weg en al een hele weg van advocaten en BJZ gehad: triest gewoon.

Pas is het zelfs geëscaleerd op school. Hij heeft mij een dreigmail geschreven dat wanneer ik niet doe wat hij zegt, hij mijn dochter van school haalt en haar van haar verblijfplaats verwijdert (zij woont bij mij). Ik heb een melding gedaan bij de politie en bij haar juf.
De politie en de juf geloofden zijn verhaal dat hij van zijn advocaat heeft gehoord dat hij nu wel het gezag heeft. Ook vertelde hij aan mijn dochter dat hij haar dit weekend mee neemt en dat hij met mij heeft gepraat en dat ik dit goed vond.

En ik ben nog steeds verbaasd hoe mensen al zijn woorden geloven, hij loog: en de politie had met hem te doen, want immers dochter woont bij mij, dus zie ik die genoeg.

Het ergste is dat er werd helemaal niets aan haar gevraagd! Zij gaf dit ook aan: "Mama, waarom wordt er hier niet naar mij geluisterd? Ik heb ook iets te vertellen en ik wil helemaal niet naar papa toe." Zij heeft aan haar juf verteld dat haar vader meestal boos op haar is en ook tikken uitdeeld.

Ja, ik heb het gezag hier, maar of ik hier serieus word genomen? Nee, want tikken zie je immers niet, geen blauwe plekken, maar wat dacht je van tikken op de 'ziel'?
Daar wordt niet aan gedacht.
Ook al heb ik het gevag: de politie bemoeide ermee op zo'n oncorrecte manier: "ja mevrouw, u denkt niet aan het belang van dit kind, er wordt hier alleen maar ruzie gemaakt". Belang van het kind? Er werd niets aan haar gevraagd!
Wel heb ik nu op internet gevonden dat een kind, ook al is dit onder de 12, aan de rechter kan vragen of de regeling kan worden stopgezet of veranderd.

Maar ik wordt hier zo moe van, al 9 jaar weg en niets anders dan ellende. Hij heeft haar ontvoerd en ziet dat nog steeds als een vakantie. Hij heeft geen enkel benul wat hij dit kind heeft aangedaan. Hij geeft iedereen de schuld, ook mijn dochter mag dit van hem leren.

Helaas woont deze man in hetzelfde dorp als ik, ik ben ooit bij hem weg gevlucht naar een blijf-van-mijn-lijf, maar al wat er gebeurd is en gebeurt wordt niet serieus genomen, immers, blauwe plekken op de ziel zie je niet, geestelijke mishandeling wordt niet erkend.
reageer

:: Vicky :: vrijdag 4 september 2009 :: 09:49 permalink


Aan alle moeders die er hopeloos van worden.

Na ruim drie jaar vechten voor de veiligheid van mijn kinderen zie ik eindelijk een klein lichtpuntje. Omdat ik moedeloos word als ik de verhalen hier lees, wil ik wat bruikbare tips geven die in ieder geval in mijn zaak een kentering hebben veroorzaakt. Let wel: dit is geen standaard scheiding en het gaat hier om seksueel misbruik van kinderen door vader.

Doorverwijzing naar Omgangshuis:
Daar plaatsen ze "alleen op vrijwillige basis", zo staat in hun huisregels en op de website. Als je gedwongen wordt met dwangsommen door de rechter is er geen sprake meer van vrijwilligheid. Blijf voet bij stuk houden naar rechters en omgangshuis hierin! Het omgangshuis zelf zou de instantie moeten zijn die tot inkeer zou moeten komen hierdoor en geen complexe gevallen aannemen. Daar zijn zij gewoon niet toe in staat. Zorg er voor dat het Omgangshuis niet tot plaatsing overgaat. Neem ook gesprekken op die je voert met het omgangshuis, er worden ook daar toezeggingen met het grootste gemak ingetrokken. Onderteken eventueel wel de voorwaarden en huisregels, maar maak daarbij duidelijk kenbaar, schriftelijk ook, dat je niet achter deze aanpak staat, maar dat je gedwongen wordt door de rechter en dwangsommen.

Hamer erop dat de kinderen centraal horen te staan en niet de vader. De kinderen horen begeleiding te krijgen bij het gedwongen weerzien van een dader en niet de dader zelf. Meld ook altijd dat er betere instanties zijn die deze begeleiding wel bieden aan kinderen (moet je je qua regio wel even in verdiepen).

Het laatste punt is het allerbelangrijkste. Stel altijd de kinderen centraal! Noteer in een verslag wat het met de kinderen doet als zij een gesprek met instantie hebben over de vader, vraag school of zij veranderingen merken aan de kinderen, leg alles vast, desnoods met video!

Sta erop dat jouw kinderen worden gehoord, hoe jong ze ook zijn, door professionals op gebied van kinderen en trauma's. Laat deskundigen bepalen of kinderen slachtoffers of getraumatiseerd zijn. Hoe vaak het ook wordt afgedaan of afgewezen, hou daarin vol en geef daarbij aan dat jouw verhalen kennelijk niet serieus genomen worden.

Rechters moeten er ook eindelijk eens van doordrongen worden dat het bij slachtoffers van incest en mishandeling niet gaat om de vader die recht heeft op omgang, maar dat kinderen recht hebben op een veilige en onbezorgde jeugd.
Dat recht van kinderen is een plicht voor rechters, en jeugdinstellingen die zeggen de belangen van de kinderen voorop te stellen, om altijd voor ogen te houden.

Succes allemaal en hoe zwaar het ook wordt, denk eraan dat jij degene bent die het voor je jongen kinderen moet opnemen, zij kunnen zich niet verweren! Ik ben zeker moegestreden, ben mijn baan ook kwijtgeraakt hierdoor, maar het resultaat is er wel!
reageer

:: chiara :: donderdag 3 september 2009 :: 19:41 permalink


Hallo, enige maanden geleden was er een dame op de site die vertelde over de wet van de Europese raad. Het gaat erover dat de Europese Raad de omgang met vader kan stoppen als de geestelijke en lichamelijke ontwikkeling van het kind in gevaar zijn. Deze wet staat onder een artkelnummer in het (europese ?)wetboek. Weten jullie welke wet?

Deze dame vertelde dat er tijdens haar proces drie kinderrechters bijzaten en dat omgang met vader toen niet doorging. Mijn dochtertje is sexueel misbruikt door haar vader en hij dreigt haar nu wat te doen: in de trant van ik zie mijn kind niet meer en jij straks ook niet meer.

Toch moet ze een keer in de maand met hem mee. Die 1 keer per maand was gelukkig in mijn voordeel, maar helemaal stoppen kan het niet. Jullie snappen dat ik iedere maand een dag heb waarin ik niet leef, groetjes chiara
reageer

:: door de ogen van het kind :: woensdag 2 september 2009 :: 01:08 permalink


Lieve moeders,

We zijn allen warme, liefdevolle, onzelfzuchtige moeders, die het beste willen voor hun kind. Want zo zijn wij opgevoed, of zo denken wij. Maar...werkt dit anno 2009 in onze specifieke situaties? Nee, omdat wij zo lief en ongevaarlijk zijn, kunnen wij eindeloos geteisterd worden. Geen lief onzeker vrouwtje zal er immers een stokkie voor steken, en doet ze het wel, dan plakken we daar gewoon een plakkertje op: dit is een aansteller, ruziemaker, gewoon negeren.

Ook ik ken de horrorfilm van de rechters, jeugdzorg en het AMK, die doen alsof er niets aan het handje is. Laat je er niet door misleiden. Vaders die hun kinderen misbruiken, kunnen dit omdat wij dit als maatschappij toelaten. Vat het niet verkeerd op, maar ook wij moeders laten dit toe.
Denk eens helder na: al deze vreselijke mishandelingen zullen doorgaan en doorgaan, tot in de eeuwigheid. Zouden deze incestplegers hun gang gaan, wanneer ze weten dat wij moeders, iemand in zouden schakelen om hem eens goed aan te pakken? Zou de incestpleger een kans hebben, wanneer wij als moeder besluiten, dat wij tot het alleruiterste gaan, om te zorgen dat hij het kind dit nooit meer aan kan doen?

Denk erom: we wonen in Nederland, een land waarin je een kind mag mishandelen zonder dat iemand va het AMK of een andere instantie even van z'n bureaustoeltje komt om je te helpen. Niemand zal je met een vingerbreed helpen. En niemand zal je kind helpen. Erger nog: jouw kind is helemaal afhankelijk van jou!

Zeggen die bange ogen niet genoeg? Ze zeggen help me alsjeblieft..alsjeblieft. Ik zit nog liever een jaar in de bak, omdat ik gezorgd heb dat vader dit nooit meer kan doen, en mijn kind zal een veiliger leven hebben in ook al is het maar een pleeggezin (niets kan toch erger zijn dan kindermishandeling en het stilzwijgend goedkeuren daarvan door een mensje dat z'n salaris weer binnen heeft en er geen nacht minder om slaapt, maar die zich wel de voordelen laat welgevallen en zich rechter, politie, politicus of koningin te noemen.

Ik sta achter mijn kind en ik zal nooit zeggen, jij moet naar je vader, anders raak ik al het geld kwijt of jou kwijt. Ik zal zeggen: dit gedrag van je vader is heel erg en het mag niet. Mama zal doen wat nodig is om jou te beschermen, zodat dit nooit en nooit meer gebeurt.
Denk aan alle harde revoluties die er zijn geweest. Waren ze niet zo hard en heftig, dan waren wij nu nog steeds de domme lage bevolking zonder mensenrechten geweest. Leve de bezorgde moeders die 100 procent voor het kind gaan!
reageer

:: door de ogen van het kind :: donderdag 27 augustus 2009 :: 18:03 permalink


Weet iemand wat je moet doen tegen een bevooroordeelde, rampzalig functionerende AMK? Wat zijn hun rechten en plichten versus de mijne? Ze zijn zo niet transparant. Ik kan helemaal geen info over hen vinden.

Welke onafhankelijke instantie weet hier meer van. AKJ zei mij niet veel te kunnen vinden over ze. Wie reguleert en controleert het functioneren van het AMK?
Bestaan er onafhankelijke instanties, die meer van RVK, BJZ en AMK weten?

Ze lijken allemaal op elkaar voort te borduren, zonder serieus onderzoek te doen.
Wie kan mij verder helpen wanneer vader het kind en mij psychisch mishandelt?

Wat kan de politie?
reageer

:: miesje :: woensdag 26 augustus 2009 :: 20:58 permalink


Ik kan alleen maar zeggen: vrouwen vecht voor jullie kind en weiger gewoon mee te werken, zelfs als er een uitspraak komt. Probeer alles zoveel mogelijk te rekken en werk niet mee aan mediation. Kijk eens op rechtspraak.nl! Ook al werken de moeders niet mee aan omgangsregeling, er worden niet zo snel dwangsommen opgelegd en al helemaal niet aan moeders waarvan de vaders de kinderen niet eens kennen.

Vecht! Vecht! en geef niet toe aan oplossingen als een mediator. Deze is er namelijk voor om tot een omgangsregeling te komen hoe dan ook. Als je niet wilt weiger dit dan!
We moeten een vuist maken tegen de nieuwe wetgeving! Ik heb al enkele hoopvolle uitspraken van rechters gelezen.

Geef niet op sterke vrouwen!
reageer

:: puntpuntpunt :: zondag 23 augustus 2009 :: 12:07 permalink


kan iemand de volgende vragen beantwoorden voor mij;

wat houdt ecxact de nieuwe wijziging omgangsregeling in.
heb je hier altijd mee te maken, of niet als je al jaren bezig bent met rechtzaken.
wat is exact het recht van een twaalf jarige..
wat is het recht bij verplichte mediation.
weten jullie een goede advocaat ,pro deo graag.
wat zijn de haken en ogen zodat er recht kind kan zijn.
reageer

:: Suzanne P :: donderdag 16 juli 2009 :: 11:19 permalink


Ik lees hier veel verhalen of geweld en mishandeling. Helaas is psychisch geweld niet te bewijzen en helaas doet de rechtbank niet aan waarheidsvinding anders was mijn ex nooit zover gekomen als nu!

Mijn ex liegt alles bij elkaar, intimideert en bedreigt mijn familieleden en vrienden en daar kan hij ongestraft mee wegkomen! Zelfs in de rechtbank presteert hij het nog om me uit te schelden en te bedreigen. De Raad voor de Kinderbescherming is tegen omgang. Wat doet de rechter? Mijn ex krijgt gewoon omgang!

Als ik me niet houd aan de omgangsregeling, word ik gestraft.
Als je aantoont, zoals in ons geval, dat je kind lijdt onder de omgang krijg je als moeder de schuld dat je je kind in een loyaliteitsconflict brengt!

Ik ben mijn vertrouwen in de Nederlandse wetgeving kwijt.
reageer

:: radeloosje :: dinsdag 14 juli 2009 :: 13:10 permalink


Ook hier iemand die flinke problemen heeft. Na twee jaar huwelijk verkracht en uit huis gevlucht met mijn tweejarige dochter. Heb op aanraden van de politie het bij een melding gehouden en niet omgezet in aangifte.

Ex wil volledige voogdij over mijn dochter krijgen, is onlangs naar de zitting geweest en hij gooit met allerlei modderverhalen die nergens op slaan. Als volledige voogdij niet lukt wil hij een omgangsregeling van vier dagen per week.
RvdK heeft gezegd dat kind beide ouders nodig heeft.
Ze weten dat hij mij jarenlang psychisch kapot heeft gemaakt, seks heeft gehad met een minderjarige, hij heeft een seksverslaving, mij verkracht en nog blijven ze zeggen dat hij een goeie jongen is en een omgang moet krijgen.

Vervolgens zit er iemand van de RvdK tijdens de zitting, die er niet eens bij was bij de gesprekken (2x 30 min!! Ja dan ken je echt iemand).
Ben radeloos en weet niet wat ik moet doen, in september komt pas de uitspraak van de rechter.. hoe groot is de kans van de nachtmerrie?
Ik wil gewoon persé niet dat mijn dochter er heen gaat, wat kan ik nu nog doen??
reageer

:: Quinta :: zondag 28 juni 2009 :: 14:55 permalink


Ik ben getrouwd geweest met een man die een ernstig drankprobleem heeft, we hebben samen een kind van 2 1/2 jaar. Zodra hij gedronken had werd hij verbaal agressief, maar hij bedreigde me bovendien ook met gebalde vuisten. Ook uitte hij zijn verbale agressie op ons kind.

Ik heb hem laten weten niet gelukkig te zijn en dat hij zijn probleem moest aanpakken, Hij zei echter geen probleem te hebben en dreigde, indien ik bij hem weg zou gaan, dat hij me zou vinden en een kogel door mijn hoofd zou schieten.
Wat als gevolg had ik zo bang was om bij hem weg te gaan, dat ik niet de moed had om mijn spullen te pakken.

Uiteindelijk heb ik met veel angst mijn kind meegenomen op moment dat hij niet thuis was en ben gevlucht en heb verder alles achtergelaten. Binnen een paar dagen had hij mij echter gevonden en begonnen de bedreigingen via email en telefoon.

Inmiddels is via de rechtbank de scheiding uitgesproken en is ons kind aan mij toegewezen, maar heeft mijn ex een bezoekregeling gekregen van 1x per 14 dagen het hele weekend.
Echter, mijn ex blijft maar dreigen om ons kind niet terug te brengen na een bezoekweekend en ook is hij altijd dronken als hij een bezoekweekend heeft. Het laatste weekend kwam ons kind geheel over de rooie terug, en ik weet dat er iets gebeurd is maar weet niet wat.
Inmiddels heb ik een andere relatie, waarin ik heel gelukkig ben, maar mijn ex heeft diverse malen doodsbedreiging gedaan naar mijn huidige partner.

Mijn ex heeft me nu te kennen gegeven er voor te gaan, dat ons kind aan hem toegewezen gaat worden, en heeft gezegd: "ik hou je in de gaten en weet alles, waar je bent en wat je doet". Hij heeft weer opnieuw gedreigd ons wat aan te doen.
Wat moet ik nu: ik wil eens rust in ons leven.

Een bezorgde, bange moeder
reageer

:: omgekeerde wereld :: maandag 15 juni 2009 :: 21:10 permalink


Oh lotgenoten, waar is het recht gebleven in dit land?
Ik moeder van twee zoons van 11 en 14 jaar oud, kan erover mee praten. Mijn kinderen zijn 10 maanden geleden zomaar door mijn ex man weggehaald en ik heb ze niet eens gedag kunnen zeggen! Al 10 maanden heb ik ze nu niet gezien en gesproken en ze zijn helemaal gehersenspoeld door pa en zijn nieuwe vrouw.

Een kort geding en 2 rechtzaken hebben ertoe geleid dat de rechter in februari dit jaar heeft uitgesproken dat ik de kinderen mag zien via een omgangshuis, echter moest mijn ex man daar onder dwang voor tekenen en je begrijpt het al... 4 maanden later is er getekend en nu mag ik op de bank plaatsnemen in de rij om te wachten tot ik mijn kinderen mag zien.

Iedereen werkt langs elkaar heen, de kinderbescherming, Jeugdzorg en iedereen in zijn eigen "hokje" van regels, bang om hun handen te branden.
Ik heb bewijs op papier van de arts dat mijn zoon is geslagen door zijn vader in het verleden! Dan vraag ik me af, waarom doet niemand iets?

Ik drink niet, ik rook niet, ben niet aan de drugs en ben een normale werkende moeder die 8 jaar lang alleen voor haar kinderen heeft gezorgd.
En nu wordt ik behandeld als 1 of andere crimineel! Het recht is krom! En het aller ergste van alles is: ER ZIJN MAAR 2 VERLIEZERS: MIJN KINDEREN.
Voor iedereen in dezelfde situatie als ik: sterkte en hou vol en blijf rechtop staan!
reageer

:: chiara :: zondag 14 juni 2009 :: 09:45 permalink


Ik wilde jullie graag nog iets vragen. Op het moment dat een kind 12 wordt, heeft zij, of hij dan nog de verplichting om naar vader te gaan? Of is het dan niet meer strafbaar als ze niet wil?

groet chiara
reageer

:: chiara :: zondag 14 juni 2009 :: 09:42 permalink


Bijna drie jaar geleden ben ik met mijn dochtertje naar een blijf van mijn lijfhuis vertrokken, ver van de plaats waar we woonden, naar aanleiding van herhaalde agressie, ook waar mijn dochtertje bij was.

Ik kwam er pas later achter dat hij in die tijd ook iedereen, waaronder de school van mijn dochter, had verteld dat ik geestelijk niet in orde was.
Na drie maanden in het blijf huis, waar alles prima ging met ons en we bij konden komen, werd ik opgeroepen voor de rechtbank.
Je raad het al: volgens hem was ik labiel, psychotisch en een slechte moeder.
Gelukkig mocht ze, ondanks deze leugens, bij mij blijven.

Er kwam een bezoekregeling waarbij ik haar naar en van haar vader moest halen. Mijn ex had een nieuwe vriendin en het ging gelukkig goed. We moesten naar de mediater en ook daar was ex wederom aan het moddergooien. Gelukkig had de mediater heel snel door dat hij de gene was die gestoord was. Hij bedreigde me waar ze bij was.

Helaas was het toen uitgegaan met zijn nieuwe vriendin. Mijn dochter vertelde me al huilend dat ze niet meer bij papa onder de douche wilde, als ze bij hem was tijdens de omgangsregeling. Ze is prepuber, heeft vrouwelijke vormen en hij ging haar wassen in zijn blootje.

Mijn vroegere advocate(ik heb nu gelukkig een andere) zei dat ze gewoon naar hem toemoest. Door alle ongenuanceerde beschuldigingen stond het hoofdverblijf nog niet vast. De school van mijn dochtertje zei dat ik ex met het douchen moest confronteren, zodat hij zou snappen dat dit niet kon. Dat heb ik gedaan.
Het amk zei dat ik moest letten op symptomen.

Ex heeft haar het moederdagweekend ontvoerd. Aangezien het hoofdverblijf nog niet officieel vaststond heb ik er 10 dagen over gedaan om haar terug te krijgen. De officier van justitie heeft bepaald dat ze door de politie opgehaald werd. De school van mijn dochtertje heeft ervoor gezorgd dat mijn dochtertje (omdat men de ex kenden), dat hij haar niet op een nieuwe school kon inschrijven.

Toen ze terug kwam was ze verschrikkelijk boos op mij omdat ik haar niet eerder op kon halen en het heeft maanden geduurd voor ze weer normaal kon functioneren.
Ik heb haar niet meer naar mijn ex laten gaan tot er een half jaar later een nieuw proces was. Bij het nieuwe proces gooide ex wederom met heel veel modder. Wederom moest ik weer in de verdediging.

De rechter bepaalde één keer in de maand omgang in onze woonplaats en een onderzoek van de raad van de kinderbescherming. Gelukkig was de man van de raad in staat om ex te doorgronden. Hij heeft het hoofdverblijf bij mij bepaald en een verlenging van één keer in de maand in onze woonplaats gedurende 6 maanden.

Eindelijk, na 2,5 jaar komt er iets vast te staan. Toch blijf ik bang. hij is zo onvoorspelbaar en dan gevaarlijk. Ik snap ook echt niet dat rechters niet naar het belang van het kind kijken, maar alleen naar het recht van vader op omgang.

Die gekken mogen hun kind beschadigen en dan nog mogen ze hun kind zien. Het is levensgevaarlijk. Als dat maar door kon dringen tot de wetgevers, dan zouden er niet zoveel kinderen met problemen rondlopen.


Chiara
reageer

:: Puck :: zaterdag 6 juni 2009 :: 20:52 permalink


Help,

Ik heb net vandaag uitspraak gekregen van het hoger hof.
Vorig jaar is bij ons een beschikking voor omgang uitgesproken betreffende mijn dochter, een peutertje.
Schoorvoetend en na een aantal keren de politie op de stoep (via mijn ex) ben ik toen in akkoord gegaan met het eerste deel van de beschikking en heb ik mijn dochter twee losse dagen per week naar mijn ex laten gaan. Dit was voor mij echt de grens.

Mijn dochter ook de nachten naar haar vader laten gaan, was ik na een geschiedenis van huiselijk en emotioneel geweld, mede door alcohol- en drugsmisbruik van mijn ex, niet toe bereid. Echter het tweede deel van de beschikking hield wel na drie maanden ook de nachten ook in. Tot nu toe heb ik dat ook tegen kunnen houden omdat de beschikking 'niet uitvoerbaar bij voorraad' was verklaard. Wat zoiets inhoudt als, dat mijn ex mij niet afgedwongen en zonder overleg aan de beschikking kon houden en dat ik de kans had binnen drie maanden in hoger beroep te gaan. Dit hoger beroep zou pas plaats vinden eind april, maar werd inhoudelijk uitgesteld tot na de zomer.

Wat wil nu het geval; mijn ex heeft vóór april de 'uitvoerbaarheid bij voorraad' aangevochten en deze rechtzaak heeft wel eind april plaatsgevonden bij het hoger hof. Deze uitspraak heb ik vandaag binnen. De 'uitvoerbaarheid bij voorraad' is geschorst! En ik moet mij nu, alsnog afgedwongen en zonder dat het hoger beroep is geweest, mij aan de beschikking en dus aan de nachten houden!

Ik moet eerlijk zeggen dat de omgang die vier maanden redelijk goed verliep, al is de constante confrontatie met mijn ex op zichzelf al een voortdurende herinnering aan de trauma's en het wantrouwen dat er is. Tot de laatste zaterdag voor die rechtzaak in april: toen was mijn ex, ondanks dat dit hem verboden is in het convenant, behoorlijk onder invloed van alcohol toen ik mijn dochter ophaalde. Dit kwam uitgebreid aan de orde tijdens die rechtszaak en niet in het voordeel van mijn ex. Ondanks dat nu deze uitspraak! Het is voor mij een compleet raadsel! Er zijn geen dingen fout gegaan met dochter en dus nu zo'n uitspraak.

Waarom is het zo moeilijk met de rechtsgang in het midden uit te komen? Helaas heb ik een ex die vreselijk trots is en gewoon alles opeist waar hij denkt recht op te hebben. Mijn ex mag moreel gezien in zijn handjes knijpen met die twee losse dagen in de week ondanks het verleden! En met mijn getraumatiseerde emoties wordt als moeder maar wat omgesold! Ik moest vandaag notabene bij het brengen van mijn dochter de uitspraak van mijn ex horen! De brief van mijn advocaat kwam vandaag later met de post met de opmerking dat er helaas niks anders op zit en dat ik niet anders kan dan me aan de beschikking te houden. Kil en koud.

Ik heb drie maanden geleden aangifte tegen mijn ex gedaan wegens verschillende gevallen van geweld in 2006 (ook tijdens zwangerschap 1 geval), om sterker te kunnen staan in het hoger beroep. Maar hier is nog niets mee gedaan. Ook deze aangifte is aangevoerd, maar heeft niet mogen baten.
Help! Wat kan ik nu verder nog doen? Ik ben de wanhoop nabij. Wie heeft ervaring met de dingen die ik vertel?! Ik hoor graag adviezen.

Puck
reageer

:: stephie :: donderdag 28 mei 2009 :: 15:50 permalink


Ik herken dit allemaal; het is gewoon kut... Ik heb een dochtertje van bijna 3 jaar, ze is niet erkend door de vader. Nu kreeg ik gisteren een brief binnen van zijn advocaat dat hij de omgang met me dochtertje weer wil...

Mijn dochtertje heeft zelf zo'n 6 weken geleden verteld dat ze niet meer naar papa wilt en hoeft want papa heeft haar auw gedaan en ze moet in het donker slapen met de deur dicht terwijl ze dat dus niet wil. Altijd deur open en nacht lampje aan!

De laaste keer dat ze terug is gekomen van de vadewr herken ik haar niet meer terug heeft slaap problemen slikt nu melatenine om in te slapen en ze is bang voor mannn geworden.

Ben nu vandaag zelf ook naar de advocaat gegaan en die heeft mij verteld dat de vader van mijn dochtertje sterker staat dan ik omdat er al omgang was. Maar dat staat nergens zwart op wit en mijn dochtertje is niet erkend; hoe krom is recht in Nederland dan wel niet?
reageer

:: Nederlands staatsburger :: zondag 17 mei 2009 :: 12:04 permalink


Hallo,

Mijn verhaal is nog een stukje erger. Ik woon in het buitenland, samen met mijn Nederlandse ex-man, Nederlandse dochter en ik, ook Nederlands staatsburger.

Ik ben hier bezig met een omgangsregeling en omdat ik aangegeven heb met mijn dochter terug te willen naar Nederland is ze in de voorlopige voorzieningen aan haar VADER toegewezen. Mijn dochter wil ook graag terug.

Mijn ex heeft een stoornis en heeft mij emotioneel mishandeld. Hij kan onze dochter (6 jaar) niet aan en doet hetzelfde bij haar gezien haar gedragssymptomen.
De rechter 'vindt' dat dit gedrag komt door de scheiding.

Ben nu bezig met hoger beroep. De hoofdzaak dient op 8 juli.
Ik moet dus met mijn dochter hier blijven, omdat vader niet terug naar Nederland wil. In een mishandelende situatie. Krommer kan haast niet, ik denk dat Nederland heilig is in vergelijking met dit land.

Ik heb dringend hulp nodig.
reageer

:: puntpuntpunt :: donderdag 14 mei 2009 :: 11:14 permalink


Vertrek uit huwelijk met huiselijk geweld.
Stalking en dreiging blijven, vele rechtzaken blijven duren.

Nieuwe wet zegt omgang moet!
Rechter zegt nu forensische mediation.
Ik kan dit niet maar het moet.

Heeft iemand uitleg over hoe dit in zijn werk gaat?
Wat zijn mij rechten en kansen?

Ben erg bang!
reageer

:: Marietje :: donderdag 14 mei 2009 :: 02:58 permalink


Mijn ex (en zijn familie) heeft gedreigd mijn kind bij me weg te halen en zullen er alles voor doen.
Nu heeft hij bezoekrecht onder begeleiding, maar wat nu als de begeleiding weg valt?
Wat kan ik er aan doen om dit te voorkomen?
Ver zal hij niet gaan want het is gewoon een Nederlander, maar toch.
reageer

:: sade :: woensdag 13 mei 2009 :: 14:02 permalink


Beste bezorgde moeders,

Ik heb deze website eens doorgespit en ben zelf ook verwikkeld in een rechtzaak omtrent verzoek tot omgang.
Ik kan met al deze vervelende verhalen en mijn eigen ervaring alleen maar adviseren dat je vol moet blijven houden dat er zeer minimale contacten/geen contacten zijn geweest tussen de biologische vader en het kind. Want het recht op omgang wordt voornamelijk bepaald door het zeer rekbare begrip familylife/nauwe persoonlijke betrekking.

Family-life kan al worden geconcludeerd indien de biologische vader één keer een luier heeft verschoond. Het is namelijk zo dat men in Nederland de opvatting heeft dat ook al is de biologische vader een moordenaar/incestpleger/verkrachter, het recht op omgang blijft bestaan.

Dus in plaats van de omgang die heeft plaatsgevonden te omschrijven (waar je bezwaren aan ten grondslag liggen), kun jeje beter focussen op het aantonen van geen family-life. De biologische vader wordt dan niet ontvankelijk verklaard in zijn verzoek en is dus juridisch geen vader meer en heeft dus geen rechten meer.

Helaas kom je hier pas achter als je die spaarzame contactmomenten al beschreven hebt (die mis gingen) en dus of mediation wordt voorgesteld of omgang onder toezicht...met alle gevolgen van dien.

groet, ook een bezorgde moeder
reageer

:: radeloos :: woensdag 13 mei 2009 :: 11:16 permalink


Ik heb een zoon van net negen jaar. Ben zelf vijf jaar gescheiden. Mijn zoon heeft altijd een omgangsregeling met zijn vader gehad, totdat die hem begin vorig jaar het huis heeft uitgezet wegens het niet eten van een bruine boterham.
Er speelt veel meer dat (vermoedelijk) valt in de categorie geestelijke mishandeling, maar het probleem na deze laatste keer is dat mijn zoon niet meer naar zijn vader wil.

Ik heb dit dus ook aangegeven, maar ex zegt dat hij nu niet zelf mag beslissen omdat hij te jong zou zijn. Vorig jaar kon dat wel, toen liet hij de keuze bij mijn zoon.

Mijn zoon is twee jaar heel erg ziek geweest, heeft dus al veel mee gemaakt en kan best zijn eigen keus maken.

Mijn ex heeft mij nu voor het gerecht gedaagd en verwijt mij het niet naleven van de bezoekregeling. Hij heeft anderhalf jaar geen contact gezocht en gehad en wil nu stel op sprong dat zijn zoon weer voor hem springt .

Ik kan mijn zoon niet dwingen om weer gezellig naar zijn vader te gaan en dan meteen voor een paar dagen, niet na wat er allemaal gebeurd is .

Wie heeft tips voor mij? Wat kan ik hier tegen doen zodat mijn zoon niet gehersenspoeld en geestelijk de vernieling in gedrukt wordt door zijn vader ?

groetjes
reageer

:: toeter :: woensdag 6 mei 2009 :: 20:31 permalink


Hoi allemaal,

Ook ik breng mijn kinderen nu een aantal jaar met kloppend hart naar hun vader.

Ik ben weggegaan na veel geweld, vooral tegen mij gericht en zo waren er natuurlijk nog wat dingen.

Mijn oudste was erg bang voor mannen, als mijn nieuwe vriend maar iets naar hem wees dook hij al in de hoek. Op een gegeven moment ging dat beter.
Als hij naar zijn vader moest was het krijsen en nog eens krijsen. Als hij terugkwam mocht ik zijn luier niet verschonen. Ook gaf hij dingen aan waarvan ik erg schrok. Op een gegeven moment was hij helemaal niet meer te handhaven.

De jongste ging op een gegeven moment zichzelf helemaal uitkleden, zodat hij niet hoefde te gaan. Ik heb ze uiteindelijk een poos thuis weten te houden, maar er is geen zichtbaar bewijs en ik had nu eenmaal een echtscheidingsconvenant waarin een bezoekregeling was vastgelegd, tsja, ik wist toen ook niet beter.

Er zijn verschillende meldingen bij meldpunt kindermishandeling geweest, maar als ex en als familie van ex mag je zelfs niet om advies vragen, want stel dat je je ex pest. Ook heb ik al jaren hulp. De oudste word binnenkort opgenomen op de kinderpsychiatrie afdeling voor een bepaalde tijd.

Gisteravond kwam de jongste thuis met blauwe plekken. Mijn jongste is ook nog bedreigd door vader en dat mag allemaal maar zo, tegen kinderen die zich niet kunnen verweren.
Naar de huisarts geweest, naar politie geweest: "aangifte kan pas over een week." mevrouw'. Bureau jeugdzorg gebeld. Die kan niet helpen, want ik heb een indicatie bij een medisch kinderdagverblijf: "ga daar maar naartoe."
Advocaat gebeld, mevrouw het is niet in het belang van de kinderen om ze niet te laten gaan. Binnenkort heb ik een afspraak.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, want natuurlijk is het een verhaal van een aantal jaar. Mijn kinderen gaan dus echt niet naar hun vader volgend weekend. Ik ga zo ver als mogelijk, als het moet naar de media, waarschijnlijk helpt het niet, maar alle kleine beetjes, voor al die kinderen....
reageer

:: s :: maandag 4 mei 2009 :: 20:21 permalink


Wat een vreselijke verhalen lees ik hier allemaal!
Mijn ex en ik zijn al bijna drie jaar uit elkaar en samen hebben we een dochtertje van drie.
Hij heeft zich nooit bekommerd om de zwangerschap, ging lekker stappen, vreemd bij het leven, kwam s'nachts gewoon niet thuis, was erg agressief, heeft mij vaak bedreigd, in elkaar geslagen, bestolen, geestelijk en financieel kapot gemaakt zelfs toen ik zwanger was. Hij hield mij vast in mijn huis en het was een hel.

Nu ineens kreeg ik een half jaar terug een brief dat hij mijn meisje wilde erkennen. De rechtzaak volgde en ik verloor! Ook in het hoger beroep verloor ik! Terwijl ik al drie jaar lang alleen voor men meisje zorgde en hij nooit ergens naar om heeft gekeken en nog nooit een cent heeft betaald.
Hij heeft mijn dochter in totaal misschien tien keer gezien in drie jaar tijd.

Nu hij mijn dochter heeft erkend krijg ik direct de volgende brief in de bus, hij wil gezamelijk gezag en een omgangsregeling! Altijd al mijn grote angst geweest en nu is het zover. Weer moet ik vechten voor de veiligheid van mijn dochter en als ik het zo allemaal lees ga ik weer verliezen.

Dan kan ik straks mijn dochter afgeven aan een vreemde en maar afwachten wat er allemaal kan gebeuren. Is dit normaal? Kan dit zomaar? Ik het toch mijn plicht om mijn kind te beschermen? En dan gaat een vreemde zomaar beslissen over het leven van mijn dochter?

Ik slaap er niet meer van, ben er de hele dag mee bezig, de vorige twee rechtzaken waren vreselijk, ik was helemaal uitgeput. Ik heb het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur staat, het is een hel!

Heel erg graag zou ik van jullie wat tips willen hebben, wat kan ik hieraan doen? Weten jullie een goede advocaat? En maak ik kans om te winnen? Waar let de rechter op?

Ik kan straks toch niet gaan toezien hoe mijn vrolijke dochter verandert in een depressief kind!

Vreselijk!

Sanne
reageer

:: Boos :: zondag 3 mei 2009 :: 21:11 permalink


Ongelooflijk al die verhalen van al die moeders die van het kastje naar de muur gestuurd worden.
Zo ook mijn verhaal: moeder van een jongentje van 2 jaar en al vanaf het moment dat ik zwanger ben, gaat het al niet goed met de vader: hij is agressief en blijkt de afwijking PDD-NOS te hebben.

We zijn uit elkaar gegaan vanwege de agressie en hij heeft een omgangsregeling van een heel weekend in de twee weken gekregen. Dit ging niet meer goed. Mijn zoontje vertoonde angst wanneer hij zijn vader zag en gaf signalen af dat er iets niet pluis was.
Na lang zoeken naar hulp bij de juridische procedures, ben ik bij het meldpunt huiselijk geweld terecht gekomen. Het advies was: hij thuis in jouw bijzijn je kind laten bezoeken. Wanneer ik hem zou laten gaan naar zijn vader, breng ik hem in een onveilige situatie en ben ik daarvoor strafbaar. Wat zegt en doet een rechter: de vader blijft een omgangsregeling zonder toezicht houden, immers een kind heeft recht op zijn vader.

Ik heb mijn kind thuis gehouden drie maanden lang en het ging weer goed met mijn kleine mannetje. Maar dan komen de rechtzaken weer en wat is de uitspraak kinderbescherming: er moet naar gekeken worden. We hebben twee gesprekken gehad en uitspraak is: het kind moet naar zijn vader, een hele dag per week zonder toezicht. Tja, wat moet je dan, je eraan houden.

Dus dit gaat een paar weken zo en weer is het mis: mijn kind vertoont weer verkeerde signalen. Zie je dan spoken of is het echt weer zo? De laatste keer dat hij bij zijn vader is geweest en wordt teruggebracht, wordt er tussen neus en lippen door gezegd dat hij dat hij gevallen is en zijn hoofd heeft gestoten.
Kan gebeuren, denk je dan. Totdat ik het goed bekijk: dikke schaafplek op zijn slaap, schrammen op zijn wang én een scheurtje bij zijn oor.
Omdat het weekend was kon ik niet direct naar huisarts, heb wel contact gehad met huisartsenpost en toch maar foto's gemaakt hiervan. Toen ik de foto's op de computer zette, zag ik tot mijn verbazing een afdruk van een nagel. Dus dat duidt mij erop dat er weer (niet de eerste keer) aan zijn oortje getrokken is.
En bovendien: de plek waar mijn ex zei dat mijn kind gevallen was, kan nooit zulke schaafwonden veroorzaken.

Ik ben al eerder bij de huisarts geweest in en er wordt er doodleuk door gezegd: ik kan niks doen. Dit kan zo niet langer meer.
Heb er niet veel vertrouwen meer in dat er ooit een verandering komt en mijn kleine vent eindelijk een rustig leventje krijgt en niet voor het leven verpest wordt.
Dit heeft hij allemaal niet verdiend. Waarom kan een vader niet van zijn kind afblijven?

Ik ben zo boos op het rechtsysteem in nederland, sporen ze wel, hebben ze zelf geen kinderen. Waarom?
reageer

:: VB :: maandag 27 april 2009 :: 16:40 permalink


Hallo. Na langdubben heb ik toch maar besloten mijn verhaal hier zo beknopt mogelijk neer te zetten...

Sinds anderhalf jaar ben ik weg bij mijn ex partner (niet gehuwd geweest). We waren ruim zes jaar bij elkaar en tijdens de relatie en (zeker daarna!) bleek zo'n beetje alles gelogen te zijn van hem uit. Van drankgebruik tot kinderporno aan toe.

Als je in het begin staat van een relatie en in de weekeinden samen bent en uit gaat en de ander drinkt wel wat veel, is dat niet een reden om die persoon maar meteen te betitelen als alcoholist. Toen we na dat half jaar gingen samenwonen bleek echter al snel dat dat wel het geval was. Ik ben gaan helpen waar ik maar kon (tot kotsbakkies vasthouden, nachten opzitten tot hem opnieuw in de maatschappij laten passen en therapieen regelen-die hij uiteindelijk nooit heeft afgemaakt).

Op een gegeven moment leek het al anderhalf jaar heel goed te gaan en leek mijn ex echt met sprongen vooruit te zijn gegaan. Dus je gaat een toekomst plannen: we wilden allebei graag een kindje en ik bleek al snel zwanger van onze dochter. In de zwangerschap ging het al weer fout: weer drinken, vreemdgaan, liegen. De kleine werd geboren en hij bleek zonder mij niet te kunnen zorgen voor het kind, maar weer opnieuw (of nog steeds) niet voor zichzelf.

Hij begon steeds met een intakegesprek, maar stopte daarna weer, waardoor therapieen niet tot stand kwamen. Ook werd hij verbaal steeds aggressiever en intimiderender, zelfs zo erg dat ik bang werd: ik zie hem er echt toe in staat dat hij kan flippen op een manier die kan leiden tot de dingen over vaders die je wel op het nieuws hoort, als het niet gaat zoals hij wil.

Uiteindelijk ben ik (om een lang verhaal veel korter te maken) begin vorig jaar bij hem weggaan, toen ik voor de tweede keer kinderporno op zijn computer vond. Het was al eens gebeurd en hij vertelde dat dat per ongeluk was. Het is je partner op dat moment, de vader van je kind en ik was altijd bij mijn dochter, dus je gelooft (of wilt geloven) het in eerste instantie.

Ik stuitte niet lang daarna op een cd-rom met honderden kinderpornofoto's en filmpjes en schrok me dood. Zo per ongeluk was het dus helemaal niet! Ik heb gekotst en gehuild en hem er toen hij thuiskwam mee geconfronteerd. Hij zei dat het niet voor hem was, maar voor de verkoop. Hij wilde een postadres aanmaken zei hij en die shit verkopen. Zou veel geld gaan opbrengen. Ik dacht dat ik gek werd! In mijn reactie heb ik alles wat ik kon vinden gewist en die cd-rom doorgebroken en bekrast: weg met die troep was mijn reactie.

Ik ben weggegaan. Hij dacht zijn dochter gewoon mee te kunnen krijgen in het weekend, maar dat weigerde ik en schakelde mijn advocaat in. Kijk, als een relatie tussen twee mensen niet gaat, jammer, maar dan kun je samen zorgen voor een goede omgengsregeling of co-ouderschap, als het tenminste verantwoord is. Op basis van wat ik gevonden had en zijn gebrek aan inzicht van veiligheid voor en onvermogen tot zorgen voor kinderen, vond ik dat dat niet het geval was.

Vorig jaar rond deze tijd kwam er een zitting. Ik wilde wel dat er omgang was. Ik ben daar - als het op een veilige manier kan - voor in verband met het kind. Maar ik wilde die omgang onder toezicht van mij of door een door mij goedgekeurde volwassen persoon op één middag in de week en ik heb gevraagd om een onderzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming naar mn ex. Dat is tijdelijk toegewezen en het wachten was op een adviesraport van de Raad voor een definitieve omgangsregeling. Later bleek in schrift dat er door de griffier (en ondertekend door de rechter) fouten waren gemaakt. Van 'moeder' waar 'vader' had moeten staan, tot het alleen schrijven onder toezicht door 'een' derde volwassen persoon, zonder 'goedgekeurde' persoon te vermelden!

De rechter wilde niet de hand in eigen boezem steken en ging zich ineens pro-papa opstellen en of ik maar even een procesverbaal wilde tekenen en dan waren we daar vanaf.(dat laatste werd besloten in een kort geding). Dat heb ik geweigerd. De rechter zei dat als ik tot opmaken van vonnis wilde overgaan, ik het risico liep dat zij er dan een boeteclausule in zou kunnen opnemen van 500 euro per keer, dat ik onze dochter niet mee zou geven.

Uiteindelijk heeft het niet gedaan, zal wel gemerkt hebben dat het me ernst was denk ik. Ze baalde wel, want door te vragen vonnis op te maken en geen proces verbaal te tekenen, legde ik de verantwoording voor het meegeven van de kleine met een willekeurige derde volwassen persoon (iedere mafkees kan dan van de straat geplukt worden) bij haar.
Er kwamen ook zaken naar voren uit stukken uit het dossier van mijn ex bij een hulpverlener dat mijn ex in zijn eigen leugens gelooft en dat werd allemaal maar naast zich neergelegd. Mijn ex gaf het hele kinderpornoverhaal toe, maar zei dat het niet veel voorgesteld had. De rechter vroeg of hij begreep dat ik me zorgen maakte hierover. Ja, zei hij en daarmee was het einde van het verhaal. Ongelofelijk!

Ik wilde therapie of onderzoek: wat voor risicofactor is de vader voor het kind of andere kinderen, dat soort dingen. Tijden gingen voorbij, want de Raad vd Kinderbescherming heeft lange wachtlijsten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een soort van mediation. Ongelofelijk maar waar: deze hulpverlener hecht heel veel waarde aan het kinderporno verhaal en wederom bevestigde en praatte mijn ex daar weer over. Ook over veiligheid en dat ik een overbezorgde moeder zou zijn. Hij gaf de meest rare voorbeelden

Een paar gesprekken verder en ik heb vanmorgen de hulpverlener gesproken en hij heeft binnenkort een overleg met een gedragsdeskundige en naar alle waarschijnlijkheid brengen zij dan al een rapport uit naar de rechter, want hij vindt dat mijn ex zich in zn handen mag knijpen met de omgang zoals die nu is en dat ik meer dan coulant ben en ben geweest. Zou het geluk en de veiligheid van -in dit geval- mijn kind dan eindelijk zo zijn? Binnenkort hoor ik meer. Ik ben voorzichtig blij....heeeeeeeel voorzichtig;-)

Mijn verhaal is ondermeer bedoeld als hart onder de riem. Geef niet op, vecht door en wees niet bang voor justitie of wie dan ook. Ik kan mezelf en mijn kind (!) later echt aankijken en zeggen dat ik er alles aan gedaan heb voor haar veiligheid, zonder dat zij mij -en dan wel terecht- als er wat zou gebeuren, later dingen kan verwijten. Ik zou het mezelf nooit vergeten als ik voor haar niet alles had gedaan wat in mijn macht ligt (en daar bedoel ik ook mee, in mijn geval, dat er wel een vorm van omgang blijft)

Sterkte allemaal...
reageer

:: Ziza :: zondag 26 april 2009 :: 12:00 permalink


Ik ben 7 weken zwanger en kwam hier pas achter toen mijn ex, G, het had uitgemaakt. Hij kon geen relatie aan, was er niet klaar voor. Ik heb hem het nieuws vertelt waarna hij een abortus eiste. Daarna vertelde hij me dat hij psychoses heeft gehad in het verleden en opgenomen is geweest voor langer dan een jaar. Hij slikt nog steeds medicijnenen is ok onder behandeling van een psycholoog. Hij is voor 80% arbeidsongeschikt omdat stress psychoses kan opwekken.

We zijn een week verder en elke dag zoekt hij op een andere manier contact. Dan weer aardig dan weer emotioneel dan weer manipulerend dan weer bedreigend. Ik heb geprobeerd met hem te praten, en op zo'n moment is hij heel aardig en 'normaal'. Het volgende moment stuurt hij een mail met een heel andere strekking van wat er is besproken en vult hij van alles voor mij in vol verwijten. Hij is zo boos op me en verwijt mij alles. Ik wil hem niet bij de opvoeding van het kind hebben, maar hij zegt dat hij wel contact wil met het kind.

Ik weet dat hij geen rechten heeft, maar je hoort weleens van die verhalen van mannen die heel ver gaan en daar ben ik echt heel bang voor op dit moment.

Heeft iemand advies?
reageer

:: Vlinder :: donderdag 16 april 2009 :: 09:58 permalink


Help me alsjeblieft! Ik weet het allemaal niet meer.

Al bijna 3 jaar ben ik gescheiden, na een huwelijk met huiselijk geweld. Mijn dochtertje van nu 4 en een half, deed het allemaal super, er was een goede omgangsregeling.
Natuurlijk was er weleens iets met de regeling, of alimentatie, maar over het algemeen ging het allemaal goed.
Wat mij indertijd wel opviel was dat mijn dochtertje steeds terugkwam met een rood plassertje en ze wilde echt nooit verschoond worden. Aan het einde van de week was haar huidje weer helemaal gaaf, maar ja, ze moest weer mee. Ik dacht dat ze niet genoeg verschoond werd.
Ook zijn er zo'n twee jaar geleden twee sneetjes op haar schaamlipjes te zien geweest. Het bloedde en leken wel kattenkrabjes, maar ze liepen gelijk aan elkaar. Ik ben toen met haar naar de huisarts geweest en die vond het allemaal erg vreemd. Hij heeft toen een melding gedaan bij het Amk. Deze zijn bij mij geweest en bij mijn ex. Conclusie: misschien is het beter als dochter bij vader gaat wonen. Euh..sorry? Waarom? Omdat hij een vriendin had/heeft met een parttime baan, een eensgezinswoning en ouder is.
Ik ben jong, werkte fulltime en zat middenin een verbouwing. Nou, gepraat als brugman en uiteindelijk sloot het Amk het dossier zonder iets gedaan te hebben.

Oktober 2008: mijn dochterje is inmiddels 4, gaat naar school en alles gaat zijn gangetje. Mijn "nieuwe" vriend en ik wonen inmiddels samen en ook hij doet het allemaal super. Eindelijk, eindelijk heb ik nu een gezin zoals ik altijd wilde, zonder geweld.
Op de vrijdag dat mijn dochter naar mijn ex ging had ik nog een heel raar gevoel, ik wilde haar ophalen, maar ja, geen gegronde reden. Mijn dochter komt van een weekend bij haar vader thuis en hij en ik kletsen nog even over hoe het was. Zijn vriendin is het hele weekend weggeweest vertelde hij nog en oja, mijn kindje heeft meerdere keren in bed geplast (vreemd bij mij was ze toen al bijna een jaar dag en nacht zindelijk).

Als mijn ex weg is gaat de kleine meid op de bank zitten en begint heel erg hard te huilen. Ik ga bij haar zitten en vraag aan haar wat er is. Papa heeft aan mijn plassertje gezeten, zegt ze. Ik vroeg haar nog: "o deed hij er creme op?" Gezien de luieruitslag van vroeger en dat ze zo vaak ik bed heeft geplast, niet zo'n heel rare vraag.

Nee, hij deed zo. Ze deed het voor, letterlijk met haar vingertjes erin... Mijn wereld stortte op dat moment volledig in.
Ik heb mijn vriend gebeld (die was aan het werk) en mijn ouders, zij wonen dichtbij. Mijn ouders zijn meteen gekomen, ook tegen hen heeft mijn kleine meid het een en ander verteld. Politie meteen gebeld en het ziekenhuis, we konden meteen komen. Ondertussen arriveert mijn vriend en gaan mijn moeder en ik naar het ziekenhuis.
Daar is niks te zien, alleen dat het rood is: geen bewijs dus.

Politie zat toen al bij mij thuis en ik heb hen in het kort verteld wat er gebeurd is. De volgende dag zou ik aangifte doen. Dat heb ik inderdaad gedaan, ik heb van 14.30 uur tot 22.30 uur op het bureau gezeten. Daar heb ik ze ook verteld dat mijn ex vuurwapens heeft (heb ze ooit op mijn hoofd gehad). Efin, de dag erna is mijn ex opgepakt en zijn de wapens inderdaad gevonden.
Acht dagen (!!!) na het gebeurde werd mijn dochter verhoord, in een studio. Ik kreeg maar niks te horen verder en mijn ex is vrijgelaten.
We zijn verhuisd, wegens de veiligheid (hij postte nogal graag voor mijn deur, maar is een winkelstraat dus kon er niks tegen gedaan worden), maar ook wegens de financien.

Mijn dochter liet er steeds meer over los, ze uitte het heel goed. Ze is helaas onzindelijk geworden en heeft bijna een half jaar niet geslapen, ja 2/3 uurtjes per nacht. Ik dus ook. Haar emoties zijn erg heftig, extreem gewoon. Door dit alles ben ik de ziektewet ingegaan, ik heb een posttraumatische stressyndroom. Maar ik moet sterk blijven.
Jeugdzorg heeft ons vanaf het begin niet goed begeleid en heeft inmiddels het dossier gesloten: mijn vriend en ik doen het zo goed met de kleine.

Terwijl ik dit nu schrijf is de zaak geseponeerd, te weinig bewijs. Mijn kindje heeft tijdens het studioverhoor niks gezegd. Dat ze een weekje bij een vriendin is geweest en daar nog heftigere uitspraken heeft gedaan zegt natuurlijk niks, ook al staat het zwart op wit; dat mijn dochter het na een half jaar (niet bij haar vader geweest te zijn) eindelijk weer goed doet ook niet; dat zelfs de "symptomen" het uitwijzen zegt ook niks.

Nee, het ging om het studioverhoor dat 8 dagen te laat kwam. Zelfs al had ze wat losgelaten dan was het nog een verloren zaak, ik had haar in die week kunnen beinvloeden. Ook werd er gesuggereerd dat ik het zelfs verzonnen zou kunnen hebben. Maar waarom zou ik dat doen, mijn hele leven op zijn kop zetten om haar bij me te houden? Ik zie die reden niet. Alles ging juist zo goed daarvoor.

Nu moet ze weer naar haar vader ieder weekend, maar ik laat dat niet toe. Er is al gedreigd met dwangsommen en ook met uitzetting van de ouderlijke macht. Dat mag dan weer wel. Omdat ik mijn kind bescherm.
Ik verwacht mijn ex aan de deur, justitie heeft doodleuk mijn adres doorgegeven. De schoften. Ook wist hij eerder van het voornemen sepot dan wij. Maar dat mag allemaal maar.

Ik weet het niet meer, wat kan ik nog doen? Ik ben op, moegestreden. na 7 jaar ellende weet ik me geen raad meer. Alsjeblieft help me! Alsjeblieft, ik ben ten einde raad!
reageer

:: frank en vrij :: woensdag 15 april 2009 :: 20:57 permalink


Allereerst wil ik iedereen heel veel sterkte in deze bizarre strijd wensen en hopen dat er toch ergens nog eens gerechtigheid op deze wereld bestaat.

Ik ben een moeder van twee prachtige dochters. De oudste is vier jaar en heeft al een mega rugzak op haar rugje hangen. Het begon in 2007, dus was ze net twee geworden.

Mijn dochter begon te vertellen dat ze au buik had tijdens de eerste dagen van een vakantie. Ik vroeg haar hoe dat kwam en ze zei piemel en wees ze haar pluis aan en ze noemde ze haar echte vader.

Na de 1e week heb ik mijn dokter gebeld, want ze bleef het er maar over hebben.
Die adviseerde mij om het amk erbij te halen. In mijn vakantie heb ik een afspraak geregeld voor de dag dat we thuis kwamen.
Die twee weken heeft ze het er constant over gehad en ze was zo intens verdietig daar breek je hart meteen van.

Er is een onderzoek gestart ,maar daar konden ze niet met zekerheid zeggen dat ze misbruik was. Conclusie 1: geen sluitend bewijs, dus geef haar maar weer met hem mee.

Ik stond met mijn rug tegen een muur. Het is nu april 2009 en we zijn geen stap verder.
Ondertussen heeft mijn dochter vier terugvallen gekregen, wat inhoudt dat ze nu zo gesloten is en negatieve aandacht vraagt, verdrietig is, niet leert, want ze blokkeert helemaal van school. Ze gaat nu naar een logopedist, fysiotherapeut, schoolarts en een psychiater.

En wat beslist het MEE en AMK: zogenaamde begeleiding.
Ik ben van binnen helemaal verscheurd, want hoe kunnen ze nou een kind van vier, die normaal een frank en vrijtje moet zijn, in het hol van de leeuw gooien.

Mijn dochter raakt helemaal in paniek als ze weer hoort dat ze naar hem toe zou moeten. Heeft er nog iemand een sugestie wat ik nog kan doen om mijn dochter te beschermen? help?
reageer

:: Moederswordennietserieusgenomen :: zondag 12 april 2009 :: 23:01 permalink


Bedankt alvast!

Mijn huwelijk heeft drie jaar geduurd en daaruit is een prachtige zoon geboren.
Mijn ex heeft nooit voor ons kind gezorgd/opgevoed, dat heb ik samen met mijn ouders gedaan omdat ik in een rolstoel zit.
Mijn ex is vertrokken nadat hij zijn Nederlandse paspoort in ontvangst had genomen. Ik heb hem via vrienden gezocht en getracht hem voor ons kind te interesseren, maar dit liep op niets uit, alleen geweld, intimidatie. Aangifte durfde ik destijds niet te doen.

Scheiden durfde ik niet omdat ik steeds werd bedreigd met met dingen als: ''Ik pak je zoon. Je ziet hem nooit meer. Ik zorg er persoonlijk voor dat je zelfmoord pleegt, anders maak ik het af.
Ik ben uitgescholden door zijn vriendinnen en anderen en ondanks dat stond de deur open van mijn kant zodat hij zijn kind zou kunnen blijven zien. Die bezoekjes waren een ramp: manipuleren, intimideren, die kleine van alles beloven en niet nakomen.

Ons zoontje wil hem nu niet eens meer zien en is bang van hem. Hij heeft dit ook tegen de advocaat gezegd en drie kantjes volgeschreven waarin hij duidelijk zegt dat hij rust wil en bang is voor zijn vader (hij noemt hem geen vader overigens). Hij benoemt de dingen die zijn vader doet, zoals slaan etc.

Uiteindelijk heeft famillie bemiddeld en zijn er afspraken op papier gezet, die door beiden zijn ondertekend en meneer heeft zelf alles bevestigd bij de Raad.
De Raad heeft de rechtbank een eindrapport verstuurd waarin kort vermeld wordt dat er afspraken zijn gemaakt en vader dit bevestigd. De vader beweert nu ineens bij hoog en laag dat ik alles heb vervalst en zelf heb getekend.
Ik heb de rechtbank om een expert verzocht, immers hij die stelt moet bewijzen, maar ze doen er niks aan.
Inmiddels is mijn ex nieuwe leugens begonnen en zijn we weer opnieuw beland bij de Raad. De rechtbank heeft de omgang beindigd in afwachting van de het raadsonderzoek (omgang en gezag). Ik heb eindelijk de moed gevonden aangifte te doen.

Daarvoor vond omgang plaats bij mijn ouders en mijn ex gaf zelf aan tijdens de zitting dat hij altijd vrij was om te komen en met respect werd behandeld. Nu beweert hij anders en zegt dat hij niet weet waar ik en ons kind wonen, terwijl hij nog bij ons is geweest en de Raad gelooft hem volgens mij.

(Ik heb het verhaal een beetje verkort omdat ik alweer aan het procederen ben.)

Vader kan blijkbaar doen en laten wat hij wil en hij negeert de gevoelens van zijn zoon die ziek is van dit alles. Hij doet er alles aan om alleen te kunnen zijn met ons kind zodat hij hem kan ontvoeren, waarmee hij niet alleen ten opzichte van mij dreigt, maar ook openlijk tegen derden.

De Raad zegt: "als hij al nooit voor zijn kind heeft gezorgd dan zal hij hem heus niet kidnappen, want dan moet hij ervoor zorgen." Ze zouden toch beter moeten weten want hij komt uit ... (een niet-verdragsland), dat er om bekend staat dat mannen kinderen ernaar ontvoeren en vervolgens bij familie of andere mensen onderbrengen en er zelf niet of nauwelijks voor zorgen). Ik weet zeker dat hij hier ook toe in staat is.

Straks plaatsen ze ons kind onder OTS omdat vader niet ok is en ik in een rolstoel zit, ze gaan immers ook opeens naar school gaan zonder mijn medeweten/toestemming en dat soort dingen.

Ons zoontje is doodsbang en van streek.
Ik heb gezegd dat zijn vader weer contact met hem wil, maar hij is heel duidelijk en zegt nee. Maar wie luistert naar een kind?
reageer

:: Sjaak :: dinsdag 7 april 2009 :: 17:04 permalink


Wannneer komen deze problemen eindelijk eens in de publiciteit? Dit kan toch zo niet langer doorgaan? De kinderen zijn hier de dupe! Ik woon nu een jaar samen met mijn vriendin en haar twee kinderen. En ook hier wordt er verwacht dat er omgang moet gaan plaatsvinden, terwijl de kinderen getuige zijn geweest van de zware lichamelijke en geestelijke mishandeling van mijn vriendin.

Het is een natuurlijk instinct om je kroost te beschermen tegen dergelijke agressieve personen, maar met deze wetgeving sta je met je rug tegen de muur.

Het is te zot voor woorden.
reageer

:: marion :: maandag 6 april 2009 :: 19:55 permalink


Ik ben op zoek naar ervaringen met kinderen die vanaf 12jaar hun mening over de omgangsregeling bij de rechter hebben gedaan. Mijn kinderen hebben reeds een gesprek gevoerd bij de kinderrechtswinkel, hiervan is verslag gemaakt en gestuurd naar de rechter. Dit moest onderdeel vormen van een rechtszaak over de omgangsregeling. Triest te zien dat er niets mee gedaan werd. Straks zijn de kinderen 12 jaar en willen hun zegje bij de rechter doen. Om teleurstelling te voorkomen wil ik graag weten of het zin heeft en wie me daar iets meer over kan vertellen. Wat is van belang, hoe bereiden ze zich voor etc.
reageer

:: Lieve :: vrijdag 27 maart 2009 :: 10:15 permalink


Hallo, ik ben de mama van een jongen van negen. Hij heeft adhd en odd. Nu gaat het met de omgangsregeling niet bepaald goed: er gebeuren dingen, die niet verantwoord zijn voor mijn zoon.

Wat ik ook zeg, vraag of probeer, ik ben de mama die volgens de vader mijn zoon het aanpraat, want volgens mijn ex is het allemaal lariekoek. Maar de diagnose is twee jaar geleden gesteld en mijn zoon is in behandeling. Mijn ex wil er niks van horen of weten, want het is niet waar volgens hem.

Hoe zou ik dit kunnen oplossen? Ik zou graag de omgangsregelling stop zetten, weet dat het niet mag, maar mijn zoontje gaat hier aan onder door.

Heeft iemand misschien tips of ideeën?
Ik hoor het graag, alvast ontzettend bedankt.


bezorgde mama
reageer

:: CE :: donderdag 26 maart 2009 :: 21:21 permalink


Hallo,

Ik heb een vraag. De vader van mijn dochtertje van vier heeft zich drie jaar niet om haar bekommerd. Vorig jaar eiste hij haar ineens op.

Na een jaar gevecht met advocaten en rechters heeft hij door laksigheid van mijn advocaat gezag gekregen, en mocht hij twee keer een herstelcontact proberen via kinderbescherming.

Na twee keer een uur op de kinderbescherming te zijn geweest voor een herstelcontact met mijn dochtertje, werd hij meteen gezien als fantastische papa. Dit bewijst alleen dat hij een heel gemeen manipulerend mannetje is.

In het verleden heeft hij mij en mijn zoontje uit een andere relatie geestelijk en lichamelijk kapot gemaakt. Toen ik drie maanden zwanger van mijn dochter was gooide hij me de straat op en heb ik mijn resterende zwangere maanden, midden in de winter, zonder geld of eten en met een kind van een jaar op straat rondgezworven, overal en nergens gelogeerd en tot slot op een camping doorgebracht.

Jarenlang hield hij vol dat het zijn kind niet was, heeft hij me gestalkt en mijn leven letterlijk en figuurlijk zuur gemaakt en nu nu mag haar meteen na die twee uurtjes herstel contact bij de kinderbescherming haar ophalen bij mij thuis voor verder contact zonder dat er toezicht gehouden wordt.

Mijn dochtertje wil niet mee, vertoont slecht gedrag, op school gaat het flink achteruit, slaapt en eet niet, geeft zelf aan dat ze niet wil als hij aan de deur is, maar hij zegt gewoon dat ze moet.

Ik weet me geen raad, zie dat mijn kleine meisje niet weet wat er met haar gebeurd en psychisch kapot hieraan gaat.

Heeft iemand raad voor mij?

groetjes
reageer

:: Diana :: donderdag 26 maart 2009 :: 13:38 permalink


Na een lange tijd samen te zijn geweest met een man van Zuid-Europese afkomst is er een einde gekomen aan deze relatie.

Veel bedreigingen van zwaar kaliber. Nu wil vader een paspoort hebben en geeft daarvoor geen reden aan waarvoor hij het wil gebruiken. Ik heb zelf het gevoel dat hij het kindje mee wil nemen. Graag kom ik in contact met moeders die hetzelfde mee hebben gemaakt. Of die ik kan helpen in dezelfde situatie.
reageer

:: evelien :: maandag 23 maart 2009 :: 23:17 permalink


In 2003 ben ik, omdat het op dat moment echt niet anders kon, vanwege het fysieke en psychische geweld van mijn ex zonder kinderen gevlucht van de ene naar de andere kant van het land. Ik heb aangifte gedaan, maar mijn aangifte is niet serieus genomen door de politie en daardoor kon ik ook geen bewijzen overleggen binnen de rechtszaal over waarom ik was gevlucht. Mijn ex heeft het er op gegooid dat ik ontzettend labiel was, maar "vergat" erbij te vertellen dat dit door zijn mishandelingen kwam.

Er zijn twee rechtszittingen geweest: één voor de vaste verblijfplaats van de kinderen en één waarin mijn ex mij het ouderlijk gezag wilde wegnemen. Dat laatste is hem niet gelukt, maar de rechter besloot wel dat de kinderen bij hun vader moesten blijven wonen. Met als argument dat ze daar op school zaten en ze daar gewend waren.

Mede dankzij een familielid van mijn ex, die grote invloed heeft kunnen doen gelden op beslissingen van de Raad van de Kinderbescherming vanwege zijn functie, heb ik mijn kinderen negen maanden niet gezien.

Vervolgens was er eindelijk een ontmoeting met mijn kinderen in de speelkamer van de Raad waarbij mijn ex aanwezig was, gemotiveerd door: "de situatie moet zo normaal mogelijk zijn." Alsof het normaal is dat kinderen de ouder die hen tot dan toe had verzorgd, negen maanden niet te zien krijgen. Alsof het normaal is dat je samen met degene waarvoor je zelfs uit doodsangst je kinderen hebt achtergelaten, in een ruimte moet zitten alsof er niets is gebeurd.

Inmiddels is er de minimale bezoekregeling (om het weekend) bij mij thuis, waarbij ik me steeds aan de voorschriften heb gehouden. Tijdens één van deze bezoeken is één van de kinderen vanwege zijn chronische ziekte met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Mijn ex was niet te bereiken. Ik ben de gehele periode dat mijn kind opgenomen was voortdurend bij hem geweest. Mijn ex is even opgedoken en vervolgens vertrokken. Toen mijn kind werd ontslagen, was mijn ex weer onvindbaar. Ik heb mijn kind toen maar meegenomen naar mijn huis, maar heb hem steeds proberen te bereiken.

Mijn ex is bijna een dag later woedend het kind komen ophalen en dwarsboomt sindsdien de omgang, vanwege het feit dat ik mijn kind niet op de stoep bij het ziekenhuis heb laten zitten wachten totdat zijn vader te bereiken was. Het is voor hem het excuus om weer opnieuw macht over me uit te oefenen.

Ik ben zelfs naar de Nationale Ombudsman geweest met mijn verhaal.
Heeft iemand nog suggesties of eenzelfde verhaal?

gr. evelien
reageer

:: rosa :: zondag 22 maart 2009 :: 13:32 permalink


Mijn ex blijft ook maar bezig met macht over mij uitoefenen. Eerder verhalen van me staan ook op de site en hij is alleen maar door gegaan, maar dit is het laatste wat nu speelt.

Eerst schort hij zelf de omgang op wegens gezondheidsproblemen. Vervolgens eist hij dat wij ons stipt aan de uitspraak van de rechter houden, waarbij de dochter moet blijven slapen. Maar onze dochter wil niet slapen bij hem en dat weet hij nu goed uit te buiten.

Elk weekend dat zij niet meegaat, doet hij nu aangifte en elk weekend kan hij mij nu bedreigen met je wordt aangepakt!
Openstaan voor een echte oplossing, nee, dat wil hij niet!

De niet-verzorgende ouder krijgt in de nieuw wet heel veel ruimte voor machtsspelletjes, over de ruggen van de kinderen heen. Of met de kinderen als wapen.

Heel triest geen woorden voor!

heel veel sterkte voor iedereen
reageer

:: Esther :: woensdag 18 maart 2009 :: 19:59 permalink


De vader van mijn kinderen (inmiddels mijn ex-man) heeft ons gezin verlaten toen de kinderen drie jaar waren en de andere twee maanden. We zijn acht maanden verder en hij heeft niet naar de kinderen omgekeken en tijdens onze relatie heeft hij mij mishandeld. Daardoor komt dat ik doodsbang ben, dat de kinderen iets overkomt als hij de kinderen mee mag nemen.

De rechter heeft een uitspraak gedaan dat hij ze over drie maanden mee mag nemen. Ik ben doodsbang dat ik ze nooit terugzie.

Ik zoek naar instanties waar ik mijn angsten kenbaar kan maken. Kan ik hiervoor bij de kinderbescherming terecht of jeugdzorg of elders? Ik kan als moeder toch onmogelijk mijn jonge kinderen meegegeven aan iemand die nooit voor ze heeft gezorgd, nooit om ze heeft gegeven, ze zomaar heeft achtergelaten en in staat is ze iets aan te doen? Hoe kan ik dit aanvechten?
reageer

:: elise :: zaterdag 14 maart 2009 :: 21:58 permalink


Mijn dochter is na een bezoekregeling niet meer terug gebracht en politie wil weinig doen omdat ik de civiele procedure moet doorlopen. Nu ben ik via jeugdzorg erachter gekomen dat hij dit al van plan was.

Ik heb aangifte gedaan van ontrekking uit het ouderlijk gezag, bedreiging, stalking, maar dan nog halen ze mijn dochter niet bij hem op. Ik ben aan het einde van mijn latijn.
reageer

:: lady g g g :: zaterdag 14 maart 2009 :: 20:37 permalink


Ben blij dat er meer mensen zijn die ongeveer (ieder verhaal is uniek) hetzelfde hebben meegemaakt

Mijn verhaal:

Even kort, voor zover dat kan: ik heb een relatie gehad van vier jaar, waarvan een jaar getrouwd. Ik ben mishandeld, emotioneel en fysiek. De laatste mishandeling heeft mijn zoon van toen net drie jaar oud mij gered, gezien vader mij wurgde. Ik was al bewusteloos door die wurging, maar word een paar seconden wakker en hoor en zie mijn zoon boven mijn hoofd: papa, nee!
Vervolgens weet niet hoe lang ik out ben geweest. Ik word op de bank langzaam wakker en zie mijn zoon voorbij lopen met een bebloed pyjamaatje. Ik schrik ineens op en realiseer me dat ik het niet gedroomd heb: mijn zoon heeft me gered. Het bloed was bloed dat uit mijn lip kwam.

Ik ben daarnaast behoorlijk telefonisch bedreigd. Hiervan is een agent ook getuige (maar dat maakt niet uit volgens de wet) en ben zwaar gestalkt door hem en mensen die ik verder niet kende. Ik kreeg smsjes met een beschrijving van wat ik aan had op dat moment en wat ze van plan met me waren. Angst overmeesterde me en ik heb mijn zoon gepakt en ben naar een blijf van mijn lijftehuis gegaan.
Daar was het behoorlijk zwaar. Na 6 maanden kreeg ik een huis aan de andere kant van Nederland, maar door slordigheid van justitie zelf, kreeg hij mijn geheime adres.
Ik moet zeggen dat hij me toen gelukkig niet meer lastig viel.

Nu, na vijf jaar vindt er weer een rechtzaak plaats voor omgang. Volgens mijn advocaat zal dat er toch eens van gekomen, gezien de zaak zolang al loopt, dus mag ik er van uit gaan dat mijn ex omgang, krijgt ondanks dat mijn zoon niet wil (tijdens drie maal begeleide omgang in het verleden heeft hij dat ook zelf heel duidelijk gemaakt).

Ik probeer dus eenouder gezag te krijgen en mijn zoon wil geen omgang en het kromme is dat als ik omgang weiger omwille van mijn zoon, dan word ik uit mijn ouderlijk macht gezet. Hoe krom is dat?

Wat ik uit deze hele ervaring over de Nederlandse wetgeving geleerd heb is: als je liegt kom je overal, als je eerlijk bent moet je over alle obstakels en je komt er niet!

Gek, mijn ouders leerden me altijd eerlijkheid duurt het langst!!!
reageer

:: zeer bezorgd :: donderdag 12 maart 2009 :: 09:43 permalink


Ik heb 4 kinderen waarvan 3 uit een eerdere relatie. Mijn ex-partner heeft mijn oudste 2 dochters seksueel misbruikt. Toen ik hier achter kwam, heb ik de politie ingeschakeld. Mijn ex is 2 jaar spoorloos geweest, maar werd toen opgepakt. Hij is toen veroordeeld en in hoger beroep gegaan en is daar vrijgesproken.

Hij vertelt nu rond dat ik de kinderen heb opgestookt om dit verhaal te vertellen.
Nou, zoiets verzin je toch niet? Hij heeft bovendien eerder een relatie gehad met een heel jong meisje, voor ik wist wat hij met mijn dochters had gedaan, dat is ook bekend.

Nu wil hij dus mijn 2 jongste kinderen gaan opeisen, die hij al 4 jaar niet heeft gezien.

Ik ben inmiddels hertrouwd en mijn 2 jongste kinderen van deze ex, denken dus ook dat dit hun vader is, net als het kind dat ik samen met mijn huidige man heb.

Nu worden dus die koppies helemaal overhoop gegooid: hoe vertel ik 2 kleine kinderen, dat ze hun vader niet meer hebben gezien, vanwege wat hij heeft uitgespookt bij hun oudere zussen?

Ik ben al met mijn advocaat bezig om te zorgen dat die omgangsregeling er nooit komt, want wat zal hij bij zijn eigen dochters doen hetzelfde doen als al eerder gebeurd is bij mijn andere dochters, toen ze begonnen te puberen.

Ik heb echt te doen met alle moeders in een soort gelijke situatie allemaal sterkte ermee.
reageer

:: desperate mother :: woensdag 11 maart 2009 :: 08:55 permalink


Sprakeloos ben ik naar wat ons Nederlandse rechtsysteem allemaal doet!
Ik zelf ben al een paar jaar in strijd met de man die zich vader wil noemen.
Een paar jaar geleden heb ik de bewuste man ontmoet en binnen korte
tijd ben ik gaan samenwonen: tja, liefde maakt blind, zegt men en dit
is ook echt zo.
Op het moment dat ik zwanger bleek (dit was een bewuste keuze van ons
beiden) veranderde zijn gedrag enorm, van een lieve man in een
bedreigende agressieve man.
Er was sprake van zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling. Toen
ik ver halverwege mijn zwangerschap was, ben ik, na een zeer brute
mishandeling door hem, gevlucht onderduikadres. Ik heb op politieadvies
geen aangifte gedaan, omdat de man anders naar de plaats van aangifte
zou komen en zo dus achter mijn verblijfplaats kon komen.

Hij heeft het kind niet erkend en hij heeft nooit meer iets van zich
laten horen, hoewel hij daar, via derden, zeker de kans toe had. Nu,
bijna 6 jaar later, wil deze man ineens een omgangsregeling.

Wat ik ook aandraag in de rechtzaken, een rechter denkt blijkbaar
alleen maar: een kind heeft beide ouders nodig. Ben al in hoger beroep
gegaan, maar is de erkenning toen toegewezen (deze is dus via de
rechter door hem afgedwongen).

Op advies van de rechter moeten we nu mediation gaan doen. Wat ik al
ongelooflijk vreemd vind: ze laten mij onbeveiligd twee uur lang met
deze man in één ruimte zitten, onder toeziend oog van de mediator.
Deze zou nu moeten gaan onderzoeken of er wel daadwerkelijk
mogelijkheden zijn voor omgang en waarom ik alles zo frustreer!

De vader heeft het kind nog nooit gezien: ik was zwanger toen, er is
dus geen sprake van family life. Hij heeft geen ouderlijk gezag en
heeft erkenning (terwijl hij dit toen ik zwanger was niet wilde), pas
zoveel jaar later, via de rechter afgedwongen.

In wiens belang is dit? Ik wil mijn kind beschermen en dat zal ik
altijd blijven doen.

Graag zou ik jullie ervaringen willen weten met mediation? Wordt er
meteen overgegaan tot omgang en wat als ik die weiger?
reageer

:: bobelijn :: dinsdag 10 maart 2009 :: 16:26 permalink


Jeetje, ik heb eindelijk een site gevonden, waarin ik mijn verhaal een beetje herken. Ik ben in het buitenland getrouwd en was erg snel zwanger. Na 20 weken zwangerschap ben ik naar Nederland gegaan, want ik kon het daar niet uithouden.

Mijn ex is rond de geboorte naar Nederland gekomen op een toeristenvisa. Dit was een brok ellende. Ik heb toen al een scheiding overwogen, maar omdat hij al een paar keer gedreigd had om mijn zoontje mee te nemen, durfde ik dit niet aan. Toen het visum afgelopen was keerde hij terug naar zijn geboorteland.

Na 3 maanden stond hij ineens voor mijn deur vanuit zijn geboorteland om met mij te praten. Uiteindelijk heb ik ingestemd en toen m'n zoontje 1 1/2 was, is hij naar nederland gekomen op een verblijfsvergunning voor gezinshereniging. Na 6 maanden ging het echt niet meer en heb met begleiding van maatschappelijkwerk aangegeven een scheiding te willen, alhoewel hij meerdere malen gedreigd heeft en beleef dreigen als ik wilde scheiden, hij mijn zoontje mee zou nemen.

Hij is toen terug gegaan naar het buitenland. Na 3 maanden stond meneer weer op de stoep, maar heb hem er niet ingelaten. Om een lang verhaal kort te maken zijn wij nu verwikkeld in een rechtzaak voor omgang met mijn zoontje.

Hij heeft na 2 jaar een verblijfsvergunning gekregen op grond van recht op family life met zijn zoontje! De omgang was daarbij maar 2 uur per maand!

We lopen nu bij een mediator voor onderhandelingen. Hij is zeer zeker niet slecht voor mijn zoontje, maar ik ben zo bang dat hij 'm meeneemt, na zoveel bedreigingen die hij gemaakt heeft, maar in de rechtbank ontkent.

Het komt misschien weer voor de rechter en volgens mijn advokaat kan het zijn dat ze omgang gaan afdwingen. Hij komt nu om de 14 dagen een zondag hier in huis zijn zoontje bezoeken. Ik vind dit prima omdat ik mijn zoontje de kans wil geven om z'n vader te leren kennen. Maar het voelt niet goed om hem mee te geven na zoveel bedreigingen.

Wie heeft hier veel meer ervaring mee en kan mij helpen?
reageer

:: Posselien :: donderdag 5 maart 2009 :: 10:54 permalink


De omgangsregeling is destijds 2004 bij mij en m'n ex-partner gebaseerd op de volgende gerechtelijke afspraak:

Dat m'n exman alcoholist is.

I.v.m dat alcoholisme en het vele geweld van zijn kant is de omgangsregeling in 2004 aangepast door de kinderrechter,
1x in de 2 weken bij moeder thuis,anderhalf uurtje.

Als m'n ex een "normale" omgangsregeling wil moet hij met een medische verklaring aan kunnen tonen dat hij niet meer alcoholverslaafd is, zodat de kinderen in een voorspelbare,veilig milieu kunnen verkeren.

Tussen 2004 en 2007 vertoont m'n ex-partner voortdurend manipulatief gedrag. Zo zegt hij bijvoorbeeld tegen de kinderen: ga maar stiekem naar Oma, niets tegen mama zeggen. Ik heb mijn kinderen al meerdere malen weggehaald bij hun oma, die ook een drankprobleem heeft.

Hij haalt m'n oudste dochter (destijds 10 jaar oud) ongevraagd op van school en neemt haar mee naar het woonwagenkamp waar hij woont.

In 2007 heeft er een rechtzaak plaats gevonden, omdat hij de kinderen op het woonwagenkamp wilde 1x in de 14 dagen... De uitspraak luidde: Ouders dienen dit onderling zelf op te lossen met behulp van mediation van de RVDK.

Hij is totaal niet op komen dagen,en uit mijzelf heb ik op de RVDK aan gegeven: oudste dochter 1x in de 2 weken een weekendje naar het woonwagenkamp, we proberen het (met vraagtekens van mijn kant); de jongsten van 10 en 6 worden vrij gelaten.

Mijn oudste dochter is in 2007 2x een weekend op het woonwagen kamp geweest en kwam ook twee keer doodziek thuis,mede omdat ze daar op de koude grond ligt, astma aanvallen krijgt en last van haar eczeem. Vanaf die tijd gaf ze ook aan niet meer te willen.

Na die periode sept t/m dec 2007 kwam vader onverwachts bij school,en wachte haar op en nam haar dan uren en uren lang ongevraagd mee, waar ik een melding van moest doen bij de politie.
Ook kwam hij stennis schoppen aan de voordeur,terwijl ik heel even weg was. De oudste dochter raakte elke keer heeel erg over haar toeren.

In April 2008 is mijn dochter na 3 maand uit huis te zijn geweest weer definitief thuis komen wonen en kregen we intensieve begeleiding van het orthopedagogisch centrum voor mijn dochter,en het gezin,ook is mijn dochter in april aangemeld bij de Jeugd en kinderpsychiatrie en heb ik haar laten onderzoeken van A tot Z,en is er een diagnose gesteld en een rapport opgemaakt en daaruit bleek dat mijn dochter ADHD heeft, een traumatische stress stoornis (bang voor vader) en een angst stoornis voor vader, loyaliteitsproblemen (kinderen kunnen niet kiezen).

En dan zeker niet tussen een ouder die zijn kinderen een verkeerd voorbeeld geeft, namelijk dat alles mag,alles kan,en alles wat God heeft verboden, en de andere ouder (IK), die juist structuur en duidelijkheid biedt.

Alle rapporten, verslagen, meldingen en aangifte's heb ik opgestuurd naar mijn advocaat om het èenhoofdig gezag aan te vragen,en ALS HET TOCH MOET:om de bezoekregeling onder begeleiding te doen via een omgangshuis. De kinderen willen geen onrust, vragen nooit naar hun vader en zijn vooral bang!

Zes jaar naar mijn scheiding is het nog niet rustig en moet ik als moeder steeds op mijn hoede blijven voor het onvoorspelbare gedrag van vader. De kinderen zijn daar het grootste slachtoffer van.
reageer

:: MaryJane :: maandag 2 maart 2009 :: 21:10 permalink


Vandaag was het weer zover, een dag, die als het aan mij lag, zo snel mogelijk weer voorbij was.

Ik ben moeder van een prachtige dochter, 3,5 jaar, en o zo trots op haar.
Zij is een kindje dat ter wereld is gekomen zonder vader. Net als in sommige voorgaande verhalen, per ongeluk zwanger geworden, hadden al een gewelddadige relatie, en meneer wou er allemaal niks van weten.

Alleen maar ellende gehad tijdens de zwangerschap, tot geweld aan toe.
Door het proces waar je dan in beland, de weg van Maatschappelijk Werk, Thuisfront, kom je eindelijk los van de man, die jouw en je dochters' leven moedwillig aan het kapotmaken is. Hij word in de tussentijd met rust gelaten, en ik word geleefd.

Na een jaar, komt er opeens een brief van zijn advocaat: meneer wil een omgangsregeling. Wat?Hoe kan dat nou? Hij wil haar niet, maakt ons leven tot een hel, en nu dit?

Maar goed, je moet vechten voor je kind en hard ook. Daar ben ik al wel achter.
Na jaren rechtzaken te hebben gehad, onderzoeken van de Raad van Kinderbescherming, enz, is omgang gelukkig afgewezen: alleen om het feit dat hij gewelddadig is, en niet omdat hij haar eigenlijk niet eens wilde.

Ben nu een jaar verder na de uitspraak, hij heeft zich intussen verdacht rustig gehouden, maar vandaag was het weer zover. Hij begon twee maanden terug te treiteren, enz., en heb vandaag alweer een afspraak gemaakt bij de politie.
Wanneer houdt het op?

Inmiddels is mijn dochter dus al 3,5 jaar en ik voel me nog steeds onveilig, en heb naar mijn idee door alle zorgen en stress, niet optimaal van mijn meisje kunnnen genieten.

En kijk eens wat ik nu aan het doen ben, een verhaal typen op een site, omdat je een bezorgde moeder bent en je eigenlijk geen raad meer weet, want anders hoefde ik dit niet eens te doen.

Een heel bezorgde moeder.
reageer

:: lady :: maandag 23 februari 2009 :: 00:51 permalink


Goedendag, ik ben nu echt in nood. De vader eist gewoon zijn kind op. De kinderbescherming zegt dat vader 1 x per maand een omgang mag, hij eist 1 x per week.
Mijn dochtertje is zo vreselijk bang, er zijn ook erge dingen gebeurd in huis. Hij is binnen gedrongen, heeft geprobeerd de telefoondraad om mijn nek te binden, gezegd dat hij me zou vermoorden. Ik heb aangifte gedaan.. maar alles wordt afgedaan met: iedereen leert van zijn fouten, en hij zou nu wel veranderd zijn.

Mijn dochtertje zei: mama we gaan verhuizen en engels praten, dan kan hij mij niet verstaan.. en dan mijn haren blond verven dan weet hij niet wie ik ben.

Dit is toch te erg voor woorden.......
Graag spoedig bericht.
Dank jullie wel
reageer

:: bo :: zondag 22 februari 2009 :: 19:44 permalink


In 1988 trouwde ik met een gescheiden man, vader van twee kinderen die geen contact meer met hem wilden.

Ik raakte zwanger van een eerste kind en, na een lang verblijf in het ziekenhuis, van mijn tweede kind. Kort na mijn thuiskomst veranderde mijn wereld in een hel. Mijn ex had nauwelijks interesse in de baby, vond ineens dat het kind er alleen maar gekomen was omdat ik had doorgedramd. Scheldend en tierend briesde hij door het huis, ik deed niets goed, hij had zelfs commentaar op mijn bevalling waar hij nauwelijks aandacht voor had gehad. Daarop werden bloempotten dwars door het glas van de voordeur naar mij en de kinderen toe geslingerd, terwijl ik de baby op de arm had en het andere kind aan de han.

Ik schaamde mijzelf diep, wilde weg uit die hel maar wist niet hoe. Ik heb lang de schuld bij mijzelf gezocht; hij verklaarde mij keer op keer voor gek. Ik ben tot het uiterste gegaan, ik geef niet snel op, maar na jaren van geestelijke en tenslotte lichamelijke mishandeling, ben ik in 2002 vertrokken uit de echtelijke woning, die ik helaas inmiddels op beider naam had laten stellen. Het was een van zijn eisen, waardoor ik moest bewijzen of ik wel echt van hem hield.

Ik ben vertrokken met wat persoonlijke spulletjes, heb mijn kinderen in veiligheid gebracht, heb de huisarts en een advocaat bezocht. In vijf rechtszittingen heb ik wat spullen toegewezen gekregen en na anderhalf jaar was de scheiding rond, vele tienduizenden euro's armer.
Mijn ex wilde alles, het huis, de kinderen, spaargeld etc. en wilde mij als psychisch volledig gestoord wegzetten. Vele malen heb ik mezelf moeten verdedigen tegen ongelofelijke beschuldigingen. Wat mij het meest geraakt heeft dat deze man overal geroepen heeft dat uitgerekend ik mijn eigen kinderen voortdurend mishandeld zou hebben.

Na opgelegde mediation en RvK kreeg ik niet het een- oudergezag; de kinderen werden in de laatste zitting aan mij toegewezen, maar ik moest wel meewerken aan een omgangsregeling. Er volgde een kinderverhoor waarin mijn oudste zoon aangegeven heeft veel moeite te hebben om naar het "oude huis" te gaan. Mijn jongste, toen 9, heeft persoonlijke briefje aan de rechter geschreven, maar werd afgedaan als beinvloeding door een rancuneuze moeder.

Nimmer is gekeken naar mijn reden van vertrek, huiselijk geweld werd terzijde geschoven en de angst dat ik mijn kinderen zou verliezen was groot. Na de laatste rechtszitting verklaarde mijn ex mij nooit met rust te zullen laten, totdat hij mij kapot zou hebben. Tegen alle verdrukking in, heb ik kans gezien op met vrijwel niets een thuis te creeeren voor mijn gezin. Volgzaam als ik ben liet ik mijn kinderen (volgens de gerechtelijke uitspraak) naar mijn ex gaan. De jongste kreeg nachtmerries, de oudste werd steeds meer onhandelbaar, deed het slecht op school, volop problemen.

Ik heb hulpverlening gezocht waarbij alle voormalig gezinsleden betrokken waren.
Mijn ex kreeg het voor elkaar dat ook zijn rekeningen naar mij werden gestuurd; ik was immers de grote schuldige. Ik heb geweigerd om zijn deel te betalen, maar de psychologe staakte daarop de behandeling voor mijn oudste zoon.

Mijn oudste zoon kwam steeds verder van mij af te staan. Ik communiceerde met mijn ex alleen maar per brief, na mijn ervaringen wilde ik niets meer van mijn privacy prijsgeven. In totaal heb ik na de scheiding 4 keer het LBIO vanwege het niet betalen van kinderalimentatie in moeten schakelen en even zoveel mijn advocaat.

Na de middelbare school ging mijn oudste naar het HBO. Hij had weinig interesse voor
een vervolgopleiding, stimulans van mijn kant werd totaal genegeerd.
Mijn zoon had nergens zin in. Hij weigerde aan mijn ex de "gegevens vader" te vragen, die had aangekondigd niet te willen bijdragen aan zijn studie. Ik heb er persoonlijk op alle gebied voor gezorgd dat mijn zoon in september kon starten met zijn opleiding.

Na een verblijf in de zomervakantie bij vader komt mijn kind uitermate opgefokt terug, hij is gevaarlijk opstandig en kondigt aan niet naar de introductie van zijn nieuwe opleiding te gaan. Of hij ooit gegaan is, is nog steeds de vraag. Een weekend later " verdwijnt" mijn zoon en komt alleen nog zijn spullen halen; hij wil rust; hij gaat een paar weken logeren bij mijn ex. Na heel veel strijd te hebben gehad houd ik hem niet tegen omhels hem en zeg dat ik hoop dat hij tot rust komt.

Begin oktober belt mijn zoon of hij langs mag komen en natuurlijk stem ik daarmee in. Mijn jongste waarschuwt mij dat dit geen gezellig bezoek zal zijn. Mijn oudste komt uiterst agressief bij mij binnen; ik mag niets zeggen alleen maar luisteren. Hij is gestopt met zijn opleiding. Twee weken later verneem ik via mijn ziektekostenverzekeraar dat mijn zoon niet meer bij mij verzekerd kan zijn, omdat hij "verhuisd" zou zijn.

Verder krijg ik de automatische overschrijving van de spaarrekening van mijn zoon teruggestort, want de rekening is opgeheven. Als klapper op de vuurpijl krijg ik een brief vol beschuldigingen van mijn ex, inclusief een schadeclaim. Ik heb wederom de hulp van mijn advocaat in moeten schakelen.

Intussen schreef de advocaat van mijn ex weer brieven met de meest valse beschuldigingen waarvan ik "diefstal van mijn eigen kind" (notabene mijn eigen spaargeld) en "kindermishandeling" als zeer vernederend heb ervaren.

Ik heb geprobeerd ondanks alle ellende het contact met mijn zoon te behouden.
Ik heb ondanks alle beschuldigingen Sinterklaas met hem gevierd en zelfs zijn 18e verjaardag. Mijn zoon voert verder haast niets uit, hij heeft geen zin om te werken of te onderzoeken welke opleiding wel bij hem past.

In mei 2008 zie ik hem voor het laatst op een familiefeest, daarna wordt het stil, ijzig stil. In november schrijf ik een mail met daarin mijn moedergevoelens. Het verdriet is immens. De jongste wil niet meer naar mijn ex te gaan; vervolgens weigert mijn ex (wederom) zijn alimentatie te betalen en zelfs zijn verjaardag wordt vergeten.

Begin december ontvang ik een brief van de advocaat van mijn oudste zoon, weer vol beschuldigingen, niets ontziend. Wederom moet ik mijn advocaat raadplegen, want de dreiging met gerechtelijke maatregelen wordt alvast maar genoemd.
Mijn zoon heeft geld nodig en ik heb zijn leven verpest, dat is de strekking.
Tussen de regels door lees ik de woorden van mijn ex, die mijn zoon voor het karretje spant, zodat hij gratis kan procederen.
Mijn ex schrijft zelf naar mijn advocaat: "Zij heeft van dit kind een wrak gemaakt, hij zal nooit meer normaal kunnen functioneren, moet zij daar niet voor bloeden?"

Op vragen die ik stel als: Hoe gaat het met mijn zoon, volgt hij een opleiding, wat zijn zijn resultaten, hoe is zijn studiefinanciering opgebouwd, wat is de bijdrage van vader? beroept men zich op zwijgrecht. Ik word overal verantwoordelijk voor gesteld; enerzijds als de moeder die haar kinderen zou mishandelen, anderzijds als degene die als enige financieel verantwoordelijk is voor beide kinderen.

De advocaatkosten reizen de pan uit, met mijn baan als docent (waarbij ik met kinderen werk met ernstige gedrags- en leerproblemen), kan ik niet rekenen op rechtsbijstand. Als mijn spaargeld gaat er aan.

Hoe kan ik dit stoppen? Ik maak mijzelf ernstige zorgen over mijn oudste zoon; hij zou wederom na een paar weken met een nieuwe studie zijn gestopt en vult zijn dagen achter de PC. Over een paar weken wordt hij 19 jaar!
Ik ben mijn kind kwijtgeraakt aan een man die niets schuwt om mij kapot te maken.
Ik moet mijzelf binnenkort verantwoorden binnen de rechtbank over alle geuite beschuldigingen. Hoe kan ik dit stoppen?
reageer

:: ayse :: vrijdag 20 februari 2009 :: 17:57 permalink


Hallo allemaal,

Ik ben 2002 getrouwd met een man, die na ons huwelijk in 2003 naar Nederland mocht komen. We kregen al snel een superlief kind, maar in de vijf jaar dat we samen waren werd ik geestelijk mishandeld. Ons kindje kreeg geen aandacht van zijn vader,vader was altijd moe of hij had geen zin.
Na 5 jaar huwelijk had ik de moed om uit het huwelijk te stappen en weg te gaan met onze kindje. Ik ben nu 1 1/2 jaar gescheiden en ben nog steeds niet los van hem.

We hadden een omgangsregeling,maar op een dag kwam ons kind met een verhaal thuis wat mij als moeder heel veel zorgen baarde, maar helaas was er te weinig bewijs en is de zaak geseponeerd.

De rechter wilde dat wij naar een omgangshuis gingen en nu heeft de ex het stopgezet en is achter mijn rug naar jeugdzorg weer terug gegaan.
Hij wil niet communiceren met mij, maar hij wil alleen ons kind hebben, want ik zou een vreselijke moeder zijn en het kind is onder geen bedwing veilig bij mij, dat zegt de ex ten minste.

Hij heeft in het verleden al meedere keren gezegd dat hij met ons kind weggaat en hij heeft tijdens de intake gesprek bij omgangshuis gezegd, dat hij maar één doel heeft dat is zijn kind bij mij weg te halen.

Wie kan mij vertellen wat me nu te wachten komt te staan en mij van advies geven hoe ik moet handelen, ik ben radeloos.

Ayse
reageer

:: ongehoorde lucht :: woensdag 18 februari 2009 :: 23:26 permalink


Ook ik ben een alleenstaande moeder van een dochter van 3. Vlak nadat ik wist dat ik zwanger was ben ik weggegaan bij mijn ex. Ik kon het echt niet meer aan dat hij continue zei dat ik het maar moest laten aborteren.
Mijn dochter werd geboren en hij liet niks van zich horen.

Nu na 3 en een half jaar wil meneer omgang. Dit heeft hij ook bij de rechter gekregen. Nu wil ik eigenlijk in hoger beroep gaan, maar vraag me af of dit zin heeft. Ik vind het zo erg dat vaders zomaar dat recht krijgen. Ik zal alles proberen dat dit mooi niet doorgaat. Wie kan mij daarbij helpen? Ik ben er echt moedeloos van.
reageer

:: worried :: dinsdag 17 februari 2009 :: 12:32 permalink


Hoi allemaal!
Als eerste leef ik erg met jullie mee.
Ik stond er nooit bij stil dat de wetgeving in ons land en buitenland zo bekrompen geregeld kon zijn.
Ik ben nu zelf 16 weken zwanger van mijn eerste kindje. Ik ben 20 jaar en heb 5 jaar aan/uit relatie gehad met verwekker van mijn kind. In deze tijd kon hij plotseling uitbarsten en mij ernstig mishandelen en alles slopen in het huis. Hij gebruikt drugs, was crimineel en heeft schulden.

Aangezien ik blijkbaar erg naïef ben en van hem hou op een voor de meeste onbegrijpbare manier, denk ik altijd dat alles goed zal komen. Hij maakt mijn geld op heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel in daden. Maar is een mooie prater. We wonen nu apart omdat hij in de zwangerschap weer woede aanval kreeg en ik voor veiligheid van kindje koos. Er word mij door onafhankelijke aangeraden hem niet te erkennen als vader. Hij laat ook niks van zich horen. Maar naasten kennen hem niet zoals hij is en reageren met harde onbegrip.

Sta echt voor een dilemma aangezien ik hier een beetje zijn rechten kan lezen. En daar schrik ik van dat als hij zelfs mijn kindje mishandeld dat in Nederland niet belangrijk genoeg word gevonden om een omgangsverbod te krijge. Ik zit echt met mijn handen in het haar en bij de gedachte van geen erkenning voel ik me schuldig, omdat hij ook wel goed kan zijn..Als hem uitkomt. Help
reageer

:: MIRA :: zondag 15 februari 2009 :: 13:38 permalink


Ben best wel lang getrouwd geweest met een Egyptenaar, ben zelf weggegaan met de kinderen, uiteraard na heel veel problemen. We hebben drie kinderen, zal je alle details besparen, maar ook ik had achteraf veel eerder moeten scheiden.
Het heeft voor mijn exman heel erg lang geduurd voordat hij een verblijfsvergunning kreeg ondanks dat ik een fultime job had min of meer gedwongen door de vreemdelingendienst. We hadden een zaak, later zelfs meerdere dus meer dan voldoende inkomen lekker en zeer groot huis, hele leuke kinderen, dus alle reden om een gelukkig bestaan te leiden. Niet leuk om te zeggen, maar door mijn ex is bijna alles met voorbedachte rade gedaan om maar aan het Nederlanderschap te komen. Hij tussentijds nog teruggestuurd naar Egypte. Ik hield van hem, maar had hem al moeten laten barsten toen hij moeilijk naar Nederland terug kon komen.

Wat ik ermee wil zeggen dat wanneer iemand via de geboorte van een kind aan een verblijfsvergunning wil komen, er maar één manier is: hem naar zijn vaderland terug te sturen

Misschien niet aardig, maar wel nodig: geef hem aan bij de Vreemdelingendienst en vertel hun de ware toedracht want dit is niet de manier om met vrouwen en kinderen om te gaan. Voor mij is er maar één reden om met iemand samen te zijn of te trouwen en dat is liefde.
reageer

:: MIRA :: zondag 15 februari 2009 :: 12:06 permalink


Ik lees hier verhalen over buitenlanders en heb sterk de indruk dat het vaak over Egyptenaren gaat. Daarom, hetzij wat laat, reageer ik even. Misschien dat er vrouwen zijn die er wat mee kunnen.
Ikzelf ben ook getrouwd geweest met een Egyptenaar. Ik heb drie kinderen en ben zelf weggegaan, uiteraard met mijn kinderen, om een lang verhaal kort te maken.

Egypte kent geen uitleveringsverdrag. Dit heeft met de Haagse conventie te maken. Een Egyptische vader kan zijn kind/eren zo meenemen naar Egypte. Dit gaat heel makkelijk, want je krijgt bij de Egyptische Ambassade in Den haag, zo een Egyptisch paspoort.
Ze zijn zo gigantisch corrupt, met wat geld doen ze alles. Ik wil er maar mee zeggen, dat het een Egyptenaar altijd zal lukken zijn kind te ontvoeren naar Egypte.
Een kind wat eenmaal in Egypte is krijg je 99,99% van de gevallen nooit of te nimmer meer terug.

Het vervelende is dat moeders met kinderen door de Nederlandse rechter gedwongen kunnen worden mee te werken aan een omgangsregeling bij ontvoeringsdreiging. Dat is te gek voor woorden, levensgevaarlijk. Deze vrouwen lopen een heel groot gevaar hun kinderen kwijt te raken door ontvoering.

De nieuwe wet is van kracht vanaf 1994. Voor dit jaar was het anders. Ikzelf heb nooit of te nimmer meegewerkt aan een omgangsregeling. Ik ben dan wel financieel slecht uit de echtscheiding gekomen en ben alles kwijtgeraakt, maar met mijn kinderen ben ik zeer gelukkig.

Als je gedwongen wordt mee te werken aan een omgangsregeling, probeer het onder toezicht, zodat je er altijd zelf bij bent. Licht ook de school van je kinderen in, dat ze aan niemand, maar dan ook niemand meegegeven mogen worden. Jij bent de enige die ze ophaalt. Vertel ook je kinderen wat te doen bij een eventuele poging tot ontvoering, lijkt raar, maar dit is o zo belangrijk, veel sterkte allemaal.
reageer

:: Muslimama :: donderdag 12 februari 2009 :: 08:34 permalink


Dag dames, wat erg al die verhalen. Helaas is mijn verhaal niet veel beter.

Ik ken mijn echtgenoot (ja ben er nog steeds mee getrouwd) vanaf rond mijn 16de, als iemand van de buurt. Toen ik me bekeerde tot de islam dacht ik: "Nou, dat is wel een mooie partner." Hij was lief, zorgzaam, attent, luisterend oor en het allerbelangrijkste, goed met kinderen (zo deed hij zich voor). Ik ben Nederlandse, hij is Marokkaan.

Nadat we onze handtekening een jaar later onder de huwelijksakte plaatsten, ging hij er als een speer vandoor en alles wat ik daarna had gepland, lapte hij aan zijn laars, zoals inzegening, feestje etc. Hij kwam om 23.00 uur pas aankakken alsof er niks aan de hand was.

Ik wilde nog een jaar bij mijn ouders wonen, maar mijn man zorgde voor de nodige wrijving en ik vertrok met hem naar zijn ouderlijk huis.
Zijn moeder gaf al aan mij niet te mogen en haar zoon te goed te vinden voor mij. Eenmaal daar wonende sloeg hij me, steelde mijn spaargeld van 5000 euro en plunderde mijn rekening, zodra hij geld rook van mijn salaris.

Ik ging naar het stadsdeel om een scheiding aan te vragen en die dame herkende me en moest lachen. Ze riep zelfs de man die ons huwelijk had gedaan en lachte:"Ken je haar, ze wil nu al scheiden."
Ik ben toen toch weggegaan bij mijn man. Ik zette mijn spullen op mijn werk en sliep die nacht (in september) in een park. Ik had steeds het gevoel dat ik zwanger was en dat bleek werkelijkheid.

Ik ging terug naar mijn man, omdat ik bang was dat instanties anders mijn kind zouden afpakken. Hij begon me bijna dagelijks te slaan en voortdurend te kleineren. Hij zei steeds dat ik niks waard ben, dat zelfs mijn ouders geen contact met me willen. Hij heeft me ook bijna in mijn buik gestoken, maar ik sprong en het mes kwam in mijn been terecht. Ik kwam erachter dat alles wat hij stal hij gebruikte voor drugs. Opnieuw ging ik weg.

Uiteindelijk bekende hij zijn drugsgebruik en zei te willen stoppen. Het is zo'n lang verhaal, dan worden jullie moe. Ik ging in ieder geval terug.

We zijn nu vier jaar verder. Ik heb twee heerlijke zoontjes gekregen, die helaas al te vaak getuigen zijn geweest van huiselijk geweld. Mijn man heeft in die vier jaar tijd misschien acht maanden gewerkt.
Hij zit alleen thuis, gebruikt drugs, vraagt zijn familie om geld en dwingt mij te werken naast mijn studie om niet nog verder in de schulden te raken. Hij heeft een schuld die gemakkelijk de 20.000 euro haalt.
Hij helpt niet financieel, huishoudelijk of met de kinderen en heeft nauwelijks aandacht voor ze.

Ik wil scheiden, maar wil graag tips van jullie over welke stappen, wat ik vooral wel en wat niet moet doen. Hoe ik aan een advocaat moet komen, terwijl ik amper geld heb enz.
Hij heeft wel eens gedreigd de kinderen naar Marokko mee te nemen, maar ze hebben geen Marokkaans paspoort en we zijn niet Marokkaans getrouwd.
Hij is hier geboren, maar hij heeft geen Nederlands paspoort.

Alvast bedankt.
reageer

:: Noeki :: dinsdag 27 januari 2009 :: 14:30 permalink


Als moeder van een zoon van 7 jaar met een islamitische vader, ben ik een paar dagen voor de eerste verjaardag van mijn zoon vertrokken, na jaren mishandeld, verkracht en vernederd te zijn, ook tijdens mijn zwangerschap.
Ondanks alle bedreigingen dat hij ons zou doden of mijn zoon zou weghalen en ondanks dat hij zowel bij de kleine en mij een vleesmes op de keel heeft gezet (vrijwel onder het oog van politie) werd er toch niks gedaan, omdat hij niet daadwerkelijk heeft gestoken. Aangiftes werden steeds geseponeerd vanwege gebrek aan bewijs.

Inmiddels zijn wij 6 jaar verder zijn en hebben we nog steeds problemen met de omgang en het ouderlijk gezag. De vader wil omgang, terwijl hij nog nooit heeft omgekeken naar het kind en nog steeds, zoals in het verleden een alcohol drugs- en gokverslaving heeft.

Mijn zoon kent zijn vader haast niet. Hij ziet hem niet als zijn vader en wil niks meer met hem te maken hebben, sinds een uit de hand gelopen poging tot bezoeksregeling, waarbij zowel mijn zoon als ik klappen hebben opgelopen.

De Raad van de Kinderbescherming heeft achter me gestaan en me gesteund, maar uiteindelijk waren er te weinig juridische bewijzen: alle bewijzen waren ouder dan 12 maanden. Raar he, als je al meer dan een jaar moet wachten voor je een keer aan de beurt bent. Maar al zijn bewijzen al heel wat jaren oud, ze zouden wel aangevoerd mogen worden en men heeft bovendien nauwelijks iets met de ingebrachte informatie gedaan. Mijn verweer was en is heel makkelijk te bewijzen, maar dat gebeurt gewoon niet. Uiteindelijk heeft de Raad wel gesteld, niet op basis van mijn informatie dus, maar van andere gegevens, dat het niet in het belang van het kind geacht dat hij omgang heeft met de vader.


Je zou denken dat dit vast genoeg redenenen zijn voor een rechter om omgang te verbieden. Maar nee hoor, de rechter vindt dat er wederom een nieuw onderzoek moet komen. Hij vindt dat de vader is benadeeld, terwijl de vader al zovele verklaringen heeft afgelegd die continu verschillen en mijn verklaring van begin tot eind hetzelfde is gebleven.

Nou, we zullen wel weer afwachten. Ik geef sowieso mijn zoon niet mee, want het kind wil niet en ik verraad hem niet daarin. Ook niet met al de gevolgen van dien, sancties, gevangenisstraf enz.
reageer

:: moeder met gevoel :: maandag 26 januari 2009 :: 13:59 permalink


Hoi, ik wil jullie allemaal veel sterkte wensen, maar ik zit met het zelfde probleem!!!

Ik heb een relatie gehad en daar is een kindje van gekomen. Toen ik nog zwanger was ben ik een paar keer op straat gezet, zelfs met 8 maanden zwanger. Stom dat ik was, ben ik telkens terug gegaan. In belang van mijn kind dacht ik: hij beloofde te veranderen en ik ben daar telkens in getrapt!
Mijn ex heeft een drank- en drugsprobleem is heel erg agresief, als het niet in zijn straatje is. Hij heeft echt twee gezichten.

Toen mijn kindje drie weken oud was heeft hij ons weer op straat gezet. Ik heb het toen nog één keer geprobeerd en toen heb ik besloten om niet meer terug te gaan, omdat niet goed voor mijn kindje was, die omgeving. Ik ben bij mijn ouders gaan wonen, want ik had niets.

Toen mijn kindje ongeveer zes maanden was kwam er een brief vanwege een omgangsregeling. Ik schrok me rot.
Mijn ex heeft een omgangsregeling gekregen van één keer in de 14 dagen, zondag van 8.00 uur tot 16.00 uur en als dat goed zou gaan zou dit worden uitgebreid naar een heel weekend.
Mijn ex kwam mijn kind halen op een zondag en hij was onder invloed en agresief en hij zei tegen mij:"ik wil hem binnenkort een heel weekend."
Ik heb die zondag mijn kindje meegegeven, maar ik was zo bang dat er wat zou gebeuren. Ik heb de daarop volgende maandag meteen advocaat gebeld en gezegd:"Hier werk ik niet meer aan mee, hij was onder invloed."

Mijn ex kreeg dat te horen natuurlijk en was het daar niet mee eens.
Hij is toen naar een openbare gelegenheid gekomen, waar ik verbleef met mijn ouders en mijn kindje. Hij haalde een pistool achter uit zijn broeksriem onder zijn t-shirt vandaan, pakte mij bij mijn keel en zette het pistool op mijn slaap en zei:"Jou schiet ik door je kop kutwijf en dan neem ik hem mee". Mijn vader schrok en zei:
"Blijf van mijn dochter". Gelukkig kon ik weg komen, zodat het pistool niet meer op mijn hoofd was gericht. Toen richte hij naar mijn vader en zei:"Wat moet jij. Jou schiet ik ook zo door je kop". Mijn moeder wou vluchten met haar kleinkind. Dat zag hij en toen richtte hij naar mijn moeder die haar kleinkind vasthield, dus hij richtte het pistool op zijn eigen kind. Ik was opeens zo sterk dat ik mijn telefoon pakte en 112 belde, waar hij bij was. Hij schrok en vluchte. Ze hebben hem opgepakt en verhoord en hij is er voor veroordeeld: hij heeft twee jaar proeftijd en tien weken voorwaardelijk gehad.

In die twee jaar is er nog een bedreiging met pistool geweest van hem en daarvoor is hij vrij gesproken. Ook andere dreigementen van hem naar mij toe, kon ik niet bewijzen, zoals mijn auto in brand steken en bekrassen en dreigkaarten en smsjes met een ander nummer en noem maar op.

Maar goed, hij ging weer naar de rechter voor een omgangsregeling, en ja hoor die kreeg hij. Het was omgang onder toezicht. Deze heeft één keer plaatsgevonden en zelfs toen kon hij zich niet gedragen. Hij heeft deze omgangsregeling zelf afgeblazen want het was een begleide omgangsregeling en dat was niet naar zijn zin.

Ik ben inmiddels gelukkig alweer twee jaar met een super man en die zorgt voor mijn kind alsof het zijn eigen kind is. Ik ben één jaar met hem getrouwd en wij hebben nu een normaal en stabiele omgeving voor mijn kindje.

Toen mijn ex merkte dat ik ging trouwen is het weer begonnen. Hij stapte weer naar de rechter en hij kreeg hij wéér omgang, maar weer onder begleiding van het omgangshuis.

Mijn kindje kent hem niet en ziet mijn man als zijn papa. Hij weet het niet beter meer. Maar ja, je moet meewerken, je hebt geen poot om op te staan. Ik ben van de week er geweest en er heeft omgang plaats gevonden.
Mijn kindje werd meegenomen door een begeleidster en ik zag de angst in de ogen van mijn kindje. Hij zei nog: "Papa, mama wel wachten op mij" en werd gewoon meegetrokken.

Toen de tijd om was zijn mijn man en ik hem gaan halen en volgens de begleidster was het zo goed gegaan. Maar we zaten nog niet in de auto en het begon al. Mijn kind zei dat wij stout waren en mijn ex en de begleidster waren zo lief. Hij beet mijn man in zijn nek en sloeg mij in mijn gezicht. Mijn kindje vertelde toen dat mijn ex had gezegd dat die andere papa stout was en dat hij die mocht bijten. Dat terwijl ik had aangegeven om mijn ex het woord papa nog niet laten gebruiken. Mijn ex heeft gezegd dat hij de papa is, en nu snapt mijn kindje het niet meer want hij is nog te klein om het allemaal uit te leggen.

De begleidster zou continu bij hen blijven, en volgens mijn kindje was hij alleen met die meneer geweest.
We hebben dus nu al na twee uurtjes onder begeleiding problemen. Ongelofelijk dat je een kind van drie jaar zo snel kun beinvloeden. Is dit nu ten goede van het kind?

Ik ben bij de dokter geweest met mijn kind, en die zegt dat dit gedrag niet normaal is, dat daar iets is gebeurd en tegen de wil in van het kind. Hij slaapt slecht en wil bij ons in bed liggen, omdat ie bang is dat wij weg gaan. Mijn kindje vertelde ook dat hij verdrietig was en naar papa en mama wou en dat dat niet mocht.

Na de bezoeken daar in het omgangshuis willen ze dat mijn ex een zelfstandige omgang krijgt, na alles wat hij heeft gedaan. Als ik hier niet aan meewerk word ik dader, en gaan ze een boete en wat dan ook nog doen, dus ik heb levenslang.
Ik ga nu mijn verhaal stoppen kan nog wel uren schrijven, maar dit gaat wel over de veiligheid van mijn kind en het belang van een vader die er voor hem is: het woord papa moet je verdienen, dat krijg je niet zo maar hoor,
ga er nu mee stoppen
veel sterkte en succes, liefs
reageer

:: doortje doorzon :: zondag 25 januari 2009 :: 18:12 permalink


Ach het lijkt tegenwoordig wel normaal, als ik dit zo allemaal lees... Ook ik heb te maken gehad met mishandelingen en huiselijk geweld, ook ik heb aangifte gedaan... de rechter heeft doodleuk gezamelijk gezag uitgesproken terwijl er hier een ondraaglijke situatie is.
De rechter heeft ook een bezoekregeling uitgesproken, want ja papa's hebben tegenwoordig evenveel rechten als mama's, maar dan wel wanneer het papa uitkomt natuurlijk!

Nu na 1,5 jaar uit elkaar te zijn, wij elkaar bijna afslachten als het kind word gehaald en gebracht, ik geen sociaal leven meer heb omdat ik mij niet meer wil verdedigen. Ik heb via mijn advocaat aangegeven dat ik wilde verhuizen naar de randstad. Ik heb geen tegenreacties gekregen van zijn advocaat, maar nu ik een huis heb toegewezen gekregen krijg ik te horen dat meneer niet achter mijn verhuizing staat en het dus wil stoppen!

Snap niks meer van de rechters van tegenwoordig. Dit kan toch nooit in het belang van mn kind zijn... ik verhuizen voor rust en het verwerken van alles, m'n oudste zoon heeft trauma begleiding, maar neeeee vaders hebben rechten.
Pfff aan het gas met die klootzakken die voor God willen spelen.
reageer

:: Issa :: vrijdag 16 januari 2009 :: 22:07 permalink


Ik ben op zoek naar informatie gegaan over wat mijn goede vriendin kan doen om haar dochter van vijf te beschermen, tegen de vader die incest heeft gepleegd met zijn dochter. Zij is inmiddels gescheiden van haar man.
Na het lezen van alle ervaringen ben ik stil geworden. Ik had goede hoop informatie te vinden waar zij wat aan zou hebben, zodat zij haar dochter niet alleen naar haar ex-man hoeft te laten gaan, omdat hij immers recht op een bezoekregeling heeft.

Zij heeft alle stappen ondernomen om haar kind te beschermen, is bij politie, advocaat en officier van justitie geweest.

Na het lezen van deze verhalen zakt ook mij de moed enigzins in de schoenen. Is het echt zo dat moeders helemaal niets kunnen ondernemen om hun kind te beschermen?
Zelf ben ik werkzaam in de jeugdhulpverlening en begin nu iets meer te snappen van alle ellende als er niet tijdig ingegrepen wordt. Ik ben echt versteld hoe de wet het laat afweten. Mocht er toch een manier zijn dan hoor ik die graag.

Voor de moeders die hier geschreven hebben, ik wens jullie oprecht sterkte toe.
reageer

:: vechtentegendebierkaai :: vrijdag 16 januari 2009 :: 13:59 permalink


Ik ben zelf jaren psychisch,lichamelijk en seksueel mishandeld door de vader van mijn kinderen, ook tijdens de zwangerschappen. Ook ik kon moeilijk weg: ik werd sociaal totaal geïsoleerd en constant in de gaten gehouden.

Meneer deinsde er niet voor terug om met een pas geboren kindje te gooien. Als de kinderen huilden (en natuurlijk deden ze dit vaak), schudde hij ze door elkaar of wilde hij ze iets anders aandoen. Ik moest er telkens tussen springen.
Ik heb herhaaldelijk signalen afgegeven naar consultatiebureau en huisarts, ook over verdenking van seksueel geweld. Zij zijn nu op miraculeuze wijze alle gegevens kwijt. Toen ik mijn kans zag, ben ik gevlucht.

Na een week in een opvanghuis begon mijn oudste dochter (toen net drie jaar) dingen te vertellen en vóórdoen wat ze had meegemaakt, daar kreeg je braakneigingen van...
In het bijzijn van de andere vrouwen en begeleiding begon ze zéér vreemd gedrag te vertonen. Ik zocht hulp voor haar en wilde aangifte doen, maar omdat ze nog zo jong was liep ik overal tegen een muur. Inmiddels heeft ze na zéér zwaar getraumatiseerd te zijn (geweest), een achterstand in emotionele ontwikkeling. Na twee jaar intensieve speltherapie te hebben gehad, ging het zachtjes aan beter.

Na telkens van 'blijf' naar 'blijf' huizen verhuisd te zijn vanwege stalking en ernstige bedreiging, zelfs met politie erbij, kreeg ik eindelijk een eigen huisje. Hier vond meneer me natuurlijk wéér.
In 2003 vond een zitting plaats vanwege omgangsregeling, waarbij tijdelijke omgang werd vast gelegd, bij wijze van proef en onder begeleiding. Heb je enig idee hóe je geïntimideerd wordt door instanties, om vooral maar mooi weer te spelen naar de kinderen?

De omgang liep mis: mijn dochter mocht met begeleiding van vader naar de w.c. en miste daarna haar onderbroek. De jongste dochter, toen twee heeft een half uur gehuild en gekrijst in dat huis. Dat werd mij pas veel later verteld.
Meneer stond ons bij aankomst al op te wachten en probeerde ons na afloop te volgen.

Meneer gaf toen al aan dat de bezoeken niet genoeg waren en dat hij méér wilde. Hij stuurde zijn familie naar de school van de kinderen om ze op te halen, maar gelukkig zag ik dit eerder.

Na terugval in gedrag van oudste dochter en hevige nachtmerries besloot ik na drie proefcontacten niet verder mee te werken en heb ik toen voorlopige vrijstelling gekregen voor beide dochters door hulp van jeugdzorg totdat ze uit therapie zou zijn.
Veel bedreigingen en stalking later én een poging tot moord zijn we wéér verhuisd.

Daarna heeft hij ons wéér gevonden. Wéér zijn er proefcontacten opgelegd. De kinderen worden op deze manier niet meer waard dan een proefkonijn. Hieruit bleek dat het niet alleen nog steeds té belastend is voor mij, maar ook voor de kinderen. De oudste kreeg last van nachtmerries en migraine aanvallen met hevige neusbloedingen en de jongste begon weer opnieuw met bedplassen.
Ondertussen had meneer een knokploeg langs huisgestuurd en volgde een inbraak. Gelukkig waren wij niet thuis, maar ik hoorde het van buren.

Het advies van de RvdK na die proefcontacten was: omgang ernstig bemoeilijkt, alléén onder strikte en professionele begeleiding mogelijk, ééns in de drie maanden.
De uitspraak van de rechter: elke maand een hele middag alleen met vader, zonder toezicht.
Ik ben in hoger beroep gegaan. Ik weet welk effect dat heeft op meneer en we zijn nu dus weer verhuisd.

Zeven jaar verder en we zijn niets verder gekomen. Het argument rechtbank was: "het is toch een tijdje rustig geweest? Je moet hem een kans geven."

God geeft mij de rust en de kracht om dóór te gaan.
reageer

:: vergeetmijniet :: vrijdag 16 januari 2009 :: 10:43 permalink


Na jaren van geestelijke en financiele mishandeling van mij en de twee kinderen en lichamelijke mishandeling van de jongste is de rechtzitting geweest. Er komt een onderzoek van de RvdK.

Mijn ex heeft altijd gedreigd dat als ik bij hem weg zou gaan, dat hij de kinderen naar Suriname zou brengen.

Wat kan ik verwachten van dat onderzoek? Wat gaan ze allemaal vragen? Wie heeft hier ervaring mee? Wou dat ik iemand had die me hielp om alles wat er gebeurd is door de jaren heen op papier te zetten. Door gerichte vragen te stellen.

Bij de kinderen is de rust terug. Die voelen zich nu veilig. Moeten die gehoord worden?
Hoop dat jullie me op weg kunnen helpen.
reageer

:: wanhoop :: donderdag 15 januari 2009 :: 16:41 permalink


Ik ben nu inmiddels 4 jaar gescheiden.

Ik heb een ex die drugverslaafd en psychotisch is. Hij zit elk jaar wel een paar keer in de gevangenis en is ook al een aantal keer opgenomen in het ziekenhuis met een overdosis. Hij heeft ook in een inrichting op de gesloten afdeling gezeten. Hij heeft geen baan en woont bij zijn moeder.

Toch heeft de rechter besloten dat mijn ex omgang moet hebben in het belang van het kind. Mijn zoontje van 7 jaar wil absoluut geen omgang met zijn vader en is doodsbang voor zijn vader, want hij heeft veel meegemaakt met hem, zoals agressie van vader enz.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik durf de straat niet op, want hij woont best dicht in de buurt. Ik breng alleen mijn zoontje naar school en haal hem op. Voor de rest kom ik de deur niet uit. Ik ben doodsbang. Ik weet niet meer wat ik moet doen.
reageer

:: Nicolle Martens :: maandag 12 januari 2009 :: 15:14 permalink


Oproep aan alle wanhopige moeders die hun kind moeten missen, wetende dat hun kind in een onveilige situatie verkeert.

Met een aantal moeders ben ik bezig een civiele rechtszaak (aanklacht tegen de staat) op te starten. Een financiering hiervoor is zelfs bijna rond. Wat we nu nodig hebben is een verzameling van dossiers van ouders die de dupe zijn geworden van het huidige Nederlandse beleid dat door jeugdbescherming wordt nageleefd. Door deze dossiers aan te verzamelen kan de problematiek die hier speelt aangepakt worden.

Contact tel:0624434090/ email:ikmismijnmama@hotmail.com
reageer

:: Miniotaurus :: woensdag 7 januari 2009 :: 17:18 permalink


Korte impressie hoe de "hulpverlening"in de praktijk bij ons te werk is gegaan
Oftewel: Wraakaktie van corrupte ambtenaar!

1997 Getrouwd
1997 Dochter geboren
1999 Melding kinderarts aan huisarts
2000 Melding huisarts aan AMK, persoonlijk gesprek huisarts met verdachte (vader) erbij
2002 Melding politie in bijzijn en na ondervraging moeder door hoofd zedenpolitie
2002 Politie melding AMK, AMK sommeert moeder met kinderen uit huis te vertrekken
2003 Officiële scheiding
2005 Nieuwe relatie. Dochter komt met verwondingen thuis na weekendbezoek v(d)ader en zwijgt volledig over toedracht. Huisarts verwijst door naar kinderarts. Onderzoek in bijzijn forensisch arts. Monsters genomen en foto's gemaakt. Kinderarts doet melding bij het AMK.

Hoofd zedenpolitie gebeld en uitgescholden, geemotioneerd door jarenlang voortdurend misbruik. Die is verbolgen en verhoort en intimideert moeder i.p.v. de zeer vermoedelijke d(v)ader. Volgens hem word de v(d)ader vals beschuldigd. Gynaecoloog constateert dat daar geen sprake van is, van ander mogelijkheden anders dan misbruik, maar dossier is al gesloten door hoofd zedenpolitie. V(d)ader niet eens verhoord. Moeder wel.

Emotionele uitbarsting van moeder was aanleiding voor hem alle instanties tegen ons op te zetten. De dader deed een flinke duit in de zak met alleen maar leugens en onwaarschijnlijke verklaringen. AMK schrijft leugens letterlijk op als zijnde waarheid! Is niet meer te bereiken als ik ze daarmee confronteer en de kopieën opvraag. AMK schakelt de Raad in.
Onderzoek wijst uit dat het heel goed gaat met de kinderen en er niets mis is met moeder of hen. Doorverwijzing naar vrijwillige hulpverlening i.v.m. door rechter opgelegde omgangsregeling.

2006 Huisarts constateert wederom verwondingen (puntbloedingen)
2006 Hertrouwd
2007 V(d)ader begint rechtsgang omdat (hij jaloers is) de omgang niet goed zou verlopen
2007 Rechter laat Raad onderzoek doen. Het gaat zeer goed met de kinderen en er is niets mis met het gezin waar ze wonen. Ze stellen dat de kinderen knel zitten tussen de ouderstrijd en vragen ots aan. OTS wordt opgelegd. Rapport staat vol verdraaiingen, directe en bewuste leugens (!) en er wordt inderdaad naar een conclusie toegeschreven (zo glad mogelijk en alles wat de zaak in een totaal ander daglicht zet volledig weggelaten). Dit ondanks uitgebreid psychiatrisch en psychologisch rapporten waarin staat dat er niets mis is met ons of de kinderen, maar wel met kwaliteit van de omgang met vader, zijn nieuwe vriendin en haar kinderen.

De kinderen zijn (terecht) bang voor de v(d)ader. Dit blijkt ook uit uitgebreid onderzoek en tekeningen van de kinderen. Instanties leggen echter schuld bij moeder! Kopieën van tegenbewijzen raken "zoek" en worden (bewust) niet vermeld.

2007 Voogd instrueert v(d)ader hoe hij met de kinderen om moet gaan en de kinderen vinden het er alleen leuk als hij "normaal" doet. Dit komt NIET terug in zijn rapportage!
2007 Rechter keurt meer gevraagde omgang goed ondanks dat de kinderen dit niet willen. Advies Raad wordt terzijde gelegd (nb. kinderen zijn 11 en bijna 9).
2007 Voogd schrijft dat doelen niet of maar deels gehaald zijn met datum in de toekomst, n.l. de 6 maanden waarna ze de zaak herzien bij de Raad. Volgens de wet mag dan tot UHP (uithuisplaatsing) worden overgaan artikel 268 die volgt op 254 de ots!
2008 Hoger Beroep volgt nog. OTS. Voogd rapport: er zijn (ernstige) aanwijzingen, maar geen keiharde bewijzen. Het is in het belang van de kinderen om een goed contact met de vader te kunnen opbouwen en dat dit gegarandeerd word (terwijl de kinderen absoluut niet gedwongen willen worden erheen te gaan, als hij in hun woorden "niet normaal" doet.)

Het word afgedaan als ouderstrijd en zelfs de vrijwillig gezochte hulp van een hele goede jeugdpsychiater word als negatief (!) uitgelegd in rapportage.
Zelfs durven ze hun eigen plak en knipwerk in het rapport bij deze psychiater te zetten alsof dat zijn conclusie zou zijn! Dit terwijl deze psychiater een zeer uitgebreid onderzoek heeft gedaan en een zeer uitgebreid rapport heeft geschreven (met tekeningen en brieven van de kinderen erbij). Iedereen negeert het!

Een nachtmerrie! Ik ben hertrouwd en we hebben nog 2 kinderen. Zowel in materiële als immateriële zin schort het ons aan niets. De kinderen zijn gezond, gelukkig, doen het goed op school, zijn beschaafd, mooi, aardig, behulpzaam etc. Toch hebben ze OTS, worden ze naar de v(d)ader gebracht omdat men geen keus heeft en toch kunnen ze zo maar uit huis geplaatst worden!

Ik heb alle bewijzen, incl. kopieën artsen, meldingen, kopieën rapporten, geluidsopnames van de (schandalige) gesprekken bij de Raad.

Mvrgr, miniotaurus
reageer

:: derryl :: dinsdag 30 december 2008 :: 16:12 permalink


Gelukkig heb ik mij voordat mijn dochter geboren is wat verdiept in de wetgeving en heeft de verwekker van mijn kindje haar niet erkend. Gelukkig heb ik niet zo'n shocking verhaal als de meeste van jullie! Maar ik ben toch wel bang voor de toekomst soms. Ik heb het een en ander vast laten leggen in een testament voor het geval ik kom te overlijden, want ik wil absoluut niet dat ze bij hem terecht komt.

Het gesprek bij de notaris was verhelderend! Zelf als hij niet erkent heeft en hij vecht het aan na mijn overlijden, dan zou hij toch voogdij kunnen krijgen en ook nog mijn erfenis. Kromme wetgeving! Ik hoop dat hij voor altijd weg blijft. Ik ben emotioneel en financieel kaalgeplukt door deze man en ik wil hem uit ons leven. Ik vind dat als een man zijn vrouw niet heeft gesteund tijdens de zwangerschap en alleen maar voor stress heeft gezorgd, hij geen rechten mag hebben.

Gelijkwaardig ouderschap betekent ook zorgen voor je kinderen, zowel financieel als emotioneel. En dat doen de mannen niet als ze zomaar hun biezen pakken en na een jaar of wat ineens pappa willen spelen. Als moeder kan het toch ook niet? Je kind een paar jaar afstaan en dan weer ophalen zodra je er weer tijd, zin en geld voor hebt.
reageer

:: me :: zaterdag 27 december 2008 :: 20:54 permalink


Jeetje wat een heftige verhalen. Ook ik ben helaas gescheiden toen ik (manisch) depressief was. Het was voor onze kinderen geen gezonde omgeving om op te groeien.
Na een lange tijd in een kliniek gezeten te hebben hing er beschermd wonen boven mijn hoofd. Ondanks het inmense verdriet v.d. scheiding zie ik mijn ex vrouw en de kinderen regelmatig. Het overleg is goed en ik kan weer sporten met mijn zoon en zwemmen met mijn dochter inmiddels.
Ik begrijp aan de omringende verhalen hier dat ik dan geluk heb wat overleg betreft.
De meeste energie ben ik kwijt geraakt aan het administratief regelen van deze hele periode. Ook zoek ik nu werk, maar dat valt op mijn leeftijd niet meer mee.
Heb nog maar 1 doel in het leven, en dat is dat mijn kinderen er wat betreft scheidings perikelen er zo min mogelijk mee belast worden, desnoods ten koste van mezelf.

sterkte allemaal

(en ja ik weet het af en toe moet je ook even aan je zelf denken, doen jullie het ook o.k.!?)
reageer

:: gestalkte moeder :: maandag 15 december 2008 :: 20:23 permalink


Soms denk ik dat ik leef in een wereld zonder werkelijkheid, het is soms zo onvoorstelbaar wat er gebeurd dat het bijna niet te geloven is.
In een inmiddels enorme complexe zaak waarin mijn ex man onbegeleide omgangsrecht heeft waar geen enkele instantie het mee eens is heeft meneer weer een kort geding opgestart.

Hij eist nakoming van de omgang met als ik blijf weigeren het in hechtenis nemen van mij, gedurende als de kinderen daar zijn. Lekker in het belang van de kinderen, de moeder laten oppakken omdat HIJ een groot geheim moet laten weg moffelen, dat niemand mag weten wat HIJ en zijn familie de kinderen hebben aangedaan.

Dit terwijl we midden in een psychologisch onderzoek zitten van de oudste die doodsbang voor haar vader is omdat HIJ mij in elkaar heeft geslagen waar zijn oudste getuige van is geweest. HIJ die niet mee wil werken aan het onderzoek en gewoon niet komt opdagen daar. HIJ die net veroordeeld is wegens dat strafbare feit, wil omgang afdwingen koste wat kost om de kinderen en mij helemaal kapot te maken.

Denkt HIJ nou als de moeder voor hun ogen wordt opgepakt dat zij naar anderhalf jaar geen contact met hem graag daar heen willen en een super weekend zullen hebben terwijl ze weten dat mama die hun altijd beschermt er niet is en mee genomen is door de politie? Of moet ik maar gewoon zeggen " haal de kinderen maar op tegen advies van instanties en maak ze lekker kapot "...?

ik weet helemaal niet meer wat ik moet doen, heb waarschijnlijk net als de rest hier geen vertrouwen meer in ons geweldige rechtssysteem waarin het belang van het kind zogenaamd voorop staat.
Een ding weet ik wel, niemand krijgt mij aan de kant als het om mijn kinderen gaat, en politie of niet de kinderen gaan niet onbegeleid naar hem toe! Ik weet niet hoe of wat maar ik werk niet mee dat HIJ mijn kinderen af gaat maken om zijn grote geheim te bewaren.

Als iemand nog iets weet of ervaring heeft met het in hechtenis nemen van de moeder hoor ik graag van jullie. Sterkte voor jullie allemaal lieve moeders!
reageer

:: dinnie :: vrijdag 12 december 2008 :: 09:34 permalink


Hallo, ik ben een moeder met een zoontje van bijna 3 jaar.
Heb 3 jaar een relatie gehad, waar mijn zoontje is uit voortgevloeid.

Vlak nadat ik wist dat ik zwanger was, zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan: hij sloeg me, hij ging vreemd en niet 1x maar meerdere keren, dwong meisjes tot abortus en beroofde ze.

Nu hebben we net een rechtzaak achter de rug, die hij heeft aangespannen: hij wil na 3 jaar opeens zijn kind zien. Hij had al die tijd de kans om zijn kind op te zoeken, maar had blijkbaar belangrijkere zaken te doen.
Nu is de uitspraak voorlopige omgang in het omgangshuis. Ik heb mijn zoontje in kindertaal uitgelegd dat hij zijn vader gaat ontmoeten, maar hij lijkt het daar niet mee eens te zijn.

Heeft iemand ervaring met het omgangshuis? Kijken zij echt naar het belang van het kind?
Ook moet ik deelnemen aan het mediation project. Niet dat er veel te bemiddelen valt, maar goed we zien het wel.

Ik ben bang. Ik wil me zoontje niet kwijt en blootstellen en aan een ''vader'' die alleen voor zijn eigen belang mijn kind wil hebben.

groetjes
dinnie
reageer

:: janna :: maandag 8 december 2008 :: 22:30 permalink


We leven in een rare wereld: de wetten veranderen ze zo maar, zonder ook maar naar een situatie te kijken.
Hoe kun je een kind naar iemand toesturen, wetende dat diegene het kind jaren heeft mishandeld? Dan moeten kinderen dus naar iemand toe die hun geestelijk en lichamelijk vernield heeft. Maar het kan ook anders hoor.

Zelf ben ik jaren door mijn ex mishandeld, zelfs in mijn zwangerschap. Dat ging zo jaren door: mijn kinderen die gierend de straat op liepen, omdat mama weer eens door de kamer werd geslagen of de hele huisraad werd vernield. Na 8 jaar durfde ik eindelijk uit het huwelijk te stappen, maar 4 jaar lang ging ik weer steeds terug, dus het duurde 13 jaar met elkaar.

Mijn ex-man was eerder getrouwd geweest en ik geloofde die verhalen die deze vrouw vertelde nooit. IK heb het dus zelf ondervonden dat het wel waar was, helaas.
Uit dit huwelijk had mijn ex ook een kind. Na de scheiding heeft hij nooit weer naar haar om gekeken. Aangezien hij met onze kinderen langer omgang had, denk je dus dat hij met hun een band heeft.

Ik heb mijn ex vergeven en wilde ondanks wat er tussen ons was gebeurd, de kinderen hun vader niet ontnemen. Maar het contact moest telkens van mijn kant komen, ik moest smeken of hij de kinderen ophaalde. Dat hun vader zo weinig belangstelling voor hen toonde, heeft de kinderen zoveel verdriet gedaan en nog steeds. Daarom heb ik zo gevochten voor contact tussen hen en de vader. Ik schreef en belde waarom hij de kinderen niet op kwam zoeken, soms ons huis voorbij reed, naar een kennis in de buurt toeging en niet eens ff naar de kinderen toe kwam. De kinderen waren behoorlijk beschadigd, omdat ze dachten dat het aan hen lag en ik heb toen hulp voor ze gezocht.

De hulpinstanties hebben mijn ex gevraagd mee te werken, maar ook die kregen een deksel voor hun neus. Tuurlijk wilde hij het beste voor zijn kinderen en hield hij van ze, maar ja, liefde liet hij niet zien. Geestelijk gingen de kinderen er aan onderdoor. Dus besloten we het contact te verbreken en de kinderen aan het idee te laten wennen, dat het voor hun beter was leren omgaan dat vader niks met hun wil. Dan ga je naar de rechtbank om volledige voogdij aan te vragen, want we hadden gezamenlijk gezag en zonder mijn ex zijn toestemming kon ik niets beginnen, wat hulp aan gaat. Telkens moest ik via de advocaat dwingen om een handtekening, want beide ouders moesten tekenen voor hulp.

Weken liet hij niets horen van hem, maar toen we voor de rechtbank moesten was hij er in eens. En ja, mijn ex deed hun geloven dat hij voor de kinderen er wilde zijn en van ze hield. Hij zei nog dat hij juist niet eens op de hoogte was gehouden hoe het ging met de kinderen. Dat terwijl de rechter het bewijs van de hulpinstanties voor de neus had liggen, dat vader totaal niet mee werkte. Mijn kind moest twee maanden wachten op hulp omdat mijn ex niet had getekend en zij niets mochten doen. Een week voor de rechtbank tekende hij pas.

Ik kreeg niet de volledige voogdij over de kinderen, want beide ouders behoren het gezag over de kinderen te hebben was de uitspraak. Wel werd er door de rechter vastgesteld, dat de vader behoorde mee te werken aan het herstel van zijn kinderen. We waren de rechtbank nog niet uit en de vader verdween met de noorderzon en heeft tot op heden niets meer van zich laten horen. En dan lees je nu dat zo'n wet er door is en dat een kind ook naar een vader moet ook al is er geweld gepleegd. Daar waar een kind zijn vader zo hard nodig heeft, maar vader niets van zijn kinderen wil weten, dat mag zomaar. En een kind die niets van zijn vader wil weten, omdat die hem mishandeld heeft, daar sturen ze zo'n kind naar toe. Als je dan als moeder zo'n vader uit het gezag wil hebben, kan het niet. Dus je mag je kind geestelijk en lichamelijk gewoon mishandelen, want vader heeft recht op zijn kinderen, zegt de wet blijkbaar.

Een vader die zijn kinderen mishandeld of totaal geen enkele liefde en belangstelling heeft moet uit het ouderlijk gezag worden gezet: zo'n wet moet er komen. Als een vader of moeder goed is voor zijn of haar kind, vind ik dat hij of zij de kinderen ook behoort te zien. Maar laten die meneertjes in hun pakkie, die dit hebben er door geduwd maar eens wakker worden. Ik heb nooit de bezoekregeling tegen gewerkt, er juist voor gevochten. Maar mijn kinderen hebben een vader die niets van hen wil weten en daar mag hij wel gezag over hebben. Dubbel is dit.
reageer

:: bojo :: dinsdag 2 december 2008 :: 21:42 permalink


Het is herkenbaar, al die verhalen. Ik heb net rechtzitting achter de rug. Vanwege geestelijke mishandeling en de leugens, bedrog en onverantwoordelijk gedrag van mijn ex, wilde ik geen omgangsregeling treffen. Mijn advocaat begon meteen met de mededeling dat geen enkele rechter dat toestaat en een omgangsregeling op wat voor manier wenselijk vindt. Goeie advocaat? Vanmiddag bij rechter: mijn advocaat komt te laat, heeft geen verweerschrift geschreven, maar wel een slotpleidooi.
Ik voel me in de maling genomen en voel de bui al hangen. Ik krijg nog een snauw van de dame van de kinderbescherming: mijn ex en ik moeten een afspraak maken. Ik ben moe na al die maanden van vechten. Heb schulden door mijn ex, de kinderen zijn niet te handhaven, want vader was zo vertrokken zonder bericht. Mijn jongste heeft verlatingsangst, oudste door dit alles erge gedragsproblemen. Nu is een omgangsregeling ingesteld en in maart wordt die geevalueerd door rechter. Ik ben het zat en wil graag aktie ondernemen. Is er geen tv-programma die ons eens wil horen, of de politiek die nu een echt aan het belang van de kinderen gaat denken? Zijn er vrouwen die ook strijdbaar samen wat voor aktie dan ook willen ondernemen. Wat komt er van deze kinderen terecht? Zelfs advocaten schijnen sommige zaken niet serieus te nemen en dwingen je tot omgangsregeling. Laten we strijdbaar blijven!
reageer

:: jane :: maandag 1 december 2008 :: 16:38 permalink


En ik dacht jaren: zo, mijn ellende is voorbij? (althans je leert ermee leven)

Even in het kort.
Begin 2001 besloot ik weg tegaan bij mijn ex. Situatie werd ondragelijk in verband met geestelijke en lichamelijk geweld.
Heel hoop vol ging ik ervan uit, kids hebben recht op beide ouders. Afijn, vond een huis en ben alleen met de kinderen en wat kleding opnieuw gestart. Vanaf dag één had mijn ex omgang met zijn kinderen en kon hun zien/halen wanneer hij wilde. Een weekend later kwam me ex mijn oudste halen (zoon, 9 jr toen), naar zijn dochters vroeg hij niet (toen 4 en 6jr). Mijn zoon is nooit meer terug gebracht.

Ik heb gelijk alles ingeschakeld, politie, advocaat, RvdK etc. Maanden lang kon mijn ex zijn goddelijke gang gaan, hij kwam gepast en ongepast hier binnen zetten onder het mom van: zo, kan jij je zoon zien en ik zie mijn dochters? Van alles pakte hij aan om mij te bedreigen: dit ging via de telefoon, bij school, op de gekste tijden mij "controleren" dmv. telefoon of ineens hier in de straat staan.
Ondertussen dreigen: ik niks, jij ook niks, ik maak je kapot noem maar op. Heel soms kwam hij zijn dochters halen en al die maanden zag ik mijn zoon van afstand bij het schoolplein.
Ondanks dat er tussendoor meldingen waren gedaan van intimitatie, bedreigingen, huiselijk geweld en aangiftes, kreeg ik juni 2001 te horen wanneer onze eerste zitting zou zijn: eind oktober 2001!

Juli 2001 werden de bedreigingen zo extreem dat ik uit angst en totale machteloosheid, weer zelf de RvdK benaderd heb en ze torpodeerde met faxen en telefoontjes en aangaf: "Willen jullie nu daadwerkelijk wachten tot het echt fout gaat? Die vent bedreigt me echt met de dood en zaken als "als ik denk me zoon terug te krijgen, dan zal hij er wel voor zorgen dat ik hem nooit meer zal zien of krijgen?""
Na 2 weken kwam er een reactie van Rvdk dat er begin oktober zou er een rechtzaak komen omtrent het feit dat de kinderen ondertoezicht gesteld zouden worden.

Verdomme, wie moet er nu hier beschermd worden en wie zouden ze daadwerkelijk ondertoezicht moeten stellen? Kinderen waren/zijn de dupe van een ouder die zijn eigen regels bepaald, niemand die mij/de kinderen beschermd(e).

Vele kennen dit, en ja, als toetje ga je de molen in van RvdK. Je wordt gehoord (verhoort, zo ervaar ik/wij het) Je krijgt nog een berisping van ik (moeders dus) zou oversite op alles reageren, want meneer (vader) is helemaal geen slechte man (hij zou zeer medewerkend zijn?)

Afijn, begin oktober de zitting, niet dus, want meneer kwam niet opdagen. Afijn, eind oktober volgende zitting (betreffende omgangsregeling) meneer kwam weer niet opdagen? Eind december eindelijk een zitting betreffende ondertoezichtstelling. Conclusie: wij, ouders, konden niet communiceren. Mijn ex kreeg de gelegenheid een voorstel te doen, dat deed hij niet want hij had geen problemen.

Ik stelde voor: laten we dan eens met een derde persoon om de tafel gaan zitten, dit kan en mag niet: kinderen hebben recht op beide ouders. Rechter vond goed voorstel dus werd er een plan de campagne opgemaakt en daarvan zouden we schriftelijk van op de hoogte gesteld worden.

Ondertussen liep ook nog de zaak omgangsregeling en die werd naar februari 2002 verschoven. Tijdens de zitting kwam er niks concreets uit, want onze gesprekken waren nog niet opgestart. Ik had ook nog hierover niks gehoord. RvdK zou aanwezig zijn, maar was er ook weer eens niet: gevolg, werd opgeschoven.

Weer na maanden wachten en diverse actie's van mijn advocaat en mijzelf (al de maanden nog steeds mijn oudste niet gezien of gesproken en de meiden maar zelden bij hun pa, die wel zijn goddelijke gang bleef gaan met mij te bedreigen etc.)
Kwam er eind 2002 weer een zitting iin verband met ondertoezichtstelling. Helaas onze gesprekken met een bemiddelaar hadden nog steeds geen plaats gehad en op de vraag van waarom niet, richting RvdK werd er geen duidelijk antwoord gegeven waardoor er dus nu geeist werd door de rechter: aan de slag hiermee dit duurt veel te lang.

Begin 2003 werd ik opgeroepen voor mijn eerste gesprek en zou er ook stapsgewijs omgang komen met mijn oudste onder begeleiding. Mijn gesprek heb ik gehad, mijn zoon nooit gesproken, gesprekken met mijn ex nooit gehad.
In juni 2003 eindelijk weer een zitting, RvdK niet aanwezig, verslag van omgangshuis sloeg volgens de rechter nergens op. Er zat voor mij maar één ding op, omdat ook volgens de rechter al de instanties een steek hadden laten vallen: ik moest maar mijn zoon voor het gerechtslepen en vragen wat hij wilde, aangezien hij op korte termijn inmiddels de 12 jarige leeftijd zou bereiken!

Mijn antwoord hierop was: "Nee, ik ga het probleem niet verschuiven naar mijn kind/kinderen. Kinderen moeten niet onderhanden genomen worden, maar hun pa."
Mijn ex had alles, zelfs omgang met zijn dochters, maar zelf is hij al die jaren daar nalatig in geweest. Ruim 3 jaar vechten, alleen om omgang te krijgen en uit eindelijk toch met legen handen staan?
Dan hebben we het nog niet eens over alimentatie gehad, want al die jaren heb ik zowel voor mezelf, als voor de kinderen nooit alimentatie gehad of is daar over gesproken. Omdat de kinderen volgens alle instanties prioriteit nr.1 was.
De rechter vond mijn besluit heel moedig en heeft voor mijn oudste hier een melding over gedaan in de rapporten.

Ik had gezworen: "Nooit meer deze ellende. Ik moet mijn geduld hebben, zodat mijn zoon ooit zelf komt vragen wat er is gebeurd. Ik wilde onder geen enkele voorwaarden de druk opvoeren richting mijn kinderen, want geloof me, dat hebben ze wel gehad en zo ervaren. Eén ding wist ik zeker: mijn ex zal nooit stoppen.

Mijn ex is nooit gestopt. Het is wel een tijd rustiger geweest nadat hij besefte dat ik de handdoek in de ring had gegooid. Mijn zoon heb ik vanaf eind 2003 heel zelden gezien, Ik wist precies wanneer pa zijn pet goed stond, dan zag of ik hoorde ik me zoon. De omgang met zijn dochters waren/zijn minimaal. In 2005 heb ik voor mijn jongste dochter nog een poging gedaan om daar verbetering in te krijgen (zij mist hem zo en snapt het echt niet) waardoor alle hectiek van vooraf aan begon want volgens hem was het niet haar initiatief maar zat ik erachter.
Hangend en wurgend hebben wij (de meiden en ik) ons er door heen geslagen, altijd heb ik mijn ex op een positieve manier besproken richting de kinderen. De oudste dochter die snapt het en heeft zich erbij neergelegd, maar de jongste kan er helemaal niks mee.

Nu is het 2008 en de geschiedenis herhaald zich weer.
Begin 2007 leerde ik mijn nieuwe vriend kennen (daarvoor steeds alleen geweest). Het ging heel goed en opeens, eind 2007, begon me ex weer, via msn kwam ik erachter dat me ex enorm mijn jongste zat op te stoken samen met zijn huidige vriendin. Dit alles ging steeds meer uit de hand lopen. Ineens mocht de jongste veel vaker komen (voor haar natuurlijk helemaal super), voor mij/ons een drama.

Een tijdje dacht ik, puberteit totdat zij met verhalen en dingen thuis kwam dat ik dacht van: "huh, die wijsheid heb je niet zelf." Gevolg was zij ging zich enorm verzetten tegen mij en mijn huidige vriend (terwijl ze maanden lang helemaal verzot was op hem) en dreigde van: "ik ga bij me pa wonen. "

Afijn dit alles is geescaleerd omdat mijn ex weer via de voordeur zijn gelijk kwam halen (incl. onze zoon, die had hij maar weer eens mee genomen) Ondertussen had ik al 112 gebeld, helaas zoals gewoonlijk zij waren te laat.
Opnieuw krijgen wij met geweld te maken en zonder pardon had mijn ex de jongste meegenomen. Politie arriveerde en kon alleen maar eruit krijgen: me dochter wil ik terug, niet weer. Jullie moeten haar halen, hij heeft niet eens ouderlijkgezag over haar, alleen ik.

Totaal ontredderd/machteloos en constant door mijn gedachten: de geschiedenis herhaalt zich weer. Mijn oudste dochter totaal over haar toeren :"Mam, de geschiedenis herhaald zich weer, krijgen we haar nog wel terug!"
De politie maakte rapport op en zouden met mijn ex contacten. Mij werd geadviseerd even niks te doen gezien de situatie, zij zouden met mij contact opnemen. Uren later belden zij en vroegen heeft u al wat gehoord van uw dochter, nee was mijn antwoord, waarop hun opnieuw contact opnamen met mijn ex. Politie belde terug en vertelde: nu even zo laten, morgen ochtend bellen en verzoeken dat je dochter terug naar huis komt.
Volgende dag zei mijn ex: "Nee, zij komt niet terug, je krijgt haar niet." Gelijk stappen ondernomen en ja, hoor: de geschiedenis herhaalde zich weer, het bekende kastje naar de muur verhaal.

Einde van de 2e dag kon je me ondertussen opvegen en ben op hoge poten naar het politie buro gegaan en heb geeist:"Nu halen jullie mijn dochter." Eindelijk ze werden wakker, jeugdzaken werd erbij gehaald etc. en werd weer naar huis gestuurd met de mededeling wij gaan wel even bemiddelen? Ik wist wel beter.. en ja hoor, was nog niet thuis en kon terug naar het buro om aangifte doen van ontvoering, want me ex verleende geen medewerking.
Op het moment dat ik richting buro was, heeft me ex zich bedacht en had haar alsnog naar het buro gebracht. Blij omdat me dochter terug is nu maar diep ongelukkig want dit hele verhaal krijgt een staart.

Overal is er melding gedaan (opnieuw) Rvk heeft al gereageerd, jeugdzorg??? nog niet gehoord, maar schijnen ook een melding hebben gehad. Advocaat ingeschakeld die is nu alles aan het uitzoeken want het bizarre moet nog komen.
Mijn ex zijn adres is onbekend? Zijn inkomsten, zijn onbekend. Terwijl hij de verzorgende ouder is over onze zoon, waar we wel beide ouderlijkgezag over hebben en Hoe moet ik ooit dit recht zetten, laat staan alimentatie opeisen, want niemand zit erop te wachten dat meneer weer opnieuw explodeert (ik en de kinderen zeker niet)

Ik ben weer terug bij af. Kan heel die molen in, incl. de meiden. Met mijn zoon weet ik niet wat ze daarmee gaan doen en ja, ondanks alles ik laat me dochters nog steeds vrij in hun beslissing of ze nu wel of niet naar hun pa gaan, omdat ik vind dat zij recht hebben op beide ouders. Diep in mijn hart zeg ik, van mij hoef het niet meer, hij verdient jullie niet eens maar die beslissing is niet aan mij.
Mijn ex doet alles over de rug van de kinderen en als hij het daar niet mee wint dan pakt hij mij, geestelijk en lichamelijk.

Met angst in mijn hart denk ik: "Hoe gaat dit verder, hoever wordt dit opnieuw uitgespeeld!" Ondertussen loop ik met de kinderen bij een maatschappelijk werker. Rust hebben we weer een beetje maar ja, de molen draait nog niet op volle toeren.
En het onveilige gevoel is weer in alle hevigheid aanwezig.

Poeh... dit was mijn verhaal, staart volgt nog.
Eén ding hoop ik oprecht (waarschijnlijk tegen beter weten in) dat er daadwerkelijk dingen veranderd zijn sinds 2001.

Oja, heb één grote vraag... in hoe verre ben je verplicht om met jeugdzorg in zee te gaan? De advocaat adviseert overal je medewerking aan verlenen, ik ben daar nog niet gevoelsmatig overuit. Ik vind de RvdK al verschrikkelijk. Hoe kan ik me wapenen hierin zodat ik wel met beide voeten op de grond kan blijven staan want verzuipen wil ik echt niet meer. Tips zijn van harte welkom.
reageer

:: Verdrietige moeder, :: zondag 30 november 2008 :: 13:05 permalink


Jeetje wat een herkening hier,

Ik ben moeder van twee kindjes, een jongetje van 8 uit een eerder huwelijk die gelukkig bij me woont en een dochtertje van drie uit mijn tweede huwelijk, zij woont helaas bij haar vader.
De vader waar door ik drie jaar geestelijk en lichaamlijk door ben mishandeld.
Ik moest kiezen tussen twee kwaden, vluchten met beide kinderen ging niet, dan had ik het er niet levend van af gebracht. Ik kon alleen maar mijn zoontje meenemen.

Nadat ik een straat verbod had voor de vader kon ik terug naar mijn woning, daar wilde ik het contact weer terug met mijn dochter, maar daar werd ik 18 weken mee voor de gek gehouden telkens als het bijna zo ver was had de vader weer een smoes waardoor we haar niet zagen!!

Uiteindelijk voor de rechter en die geweldige man besloot dat mijn mooie meisje bij de vader moest blijven. De man die me de hele zwangerschap door heeft mishandeld, van de trap heeft gegooid, me de adem benam omdat de baby dood moest. Ik die het niet waard was een baby van hem te dragen. Dat ook nog in het bijzijn van mijn zoontje.
Hij is hier voor ook berecht maar kreeg door mijn stomme toedoen alleen maar een taakstraf.

Daar kwam de omgangsregeling, ik mocht haar twee keer in de week zien, maar ik mocht nergens met haar naar toe en deed ik dat dan kwam hij er wel weer achter.
Ik was doodsbang, ik heb hier door afstand van haar gedaan wat ik nooit had moeten doen, maar ik trok het niet meer telkens een stukje van mezelf weg te brengen en haar telkens los moest laten. Het gevaar was ook te groot hij kon nog doen met me wat hij wilde zo bang was ik.

Nu twee jaar verder en weer redelijk stabiel zou ik haar weer graag in ons leven willen. Ik droom zulke slechte dromen en de wetenschap dat hij nooit zal veranderen en ook in zijn hudige relatie het geweld gewoon door zal gaan vraag. Help, hoe pak ik dit aan?
reageer

:: princess :: vrijdag 28 november 2008 :: 13:28 permalink


Even in het kort. Na een moeizame relatie zijn mijn ex en ik al snel na de geboorte van ons kind uit elkaar gegaan. Hij heeft eerst geen omgangsregeling gehad.
Nu sinds een jaar is de regeling (om het weekend een heel weekend bij zijn papa) door de rechter op papier gezet. Sinds kort weigert mijn ex zich aan de regeling te houden.

Op de vrijdag in het weekend dat mijn zoon eigenlijk naar hem zal gaan belt mijn ex mij altijd op en vraagt hij of ik wegga. Als ik ja zeg dan komt hij mijn zoon niet halen om mij dwars te zitten, want dan kan ik niet weg en als ik de keer erna wijselijk nee zeg dan zegt hij: oh dan hoef ik hem ook niet te komen halen. Maar wel de dag erna hem alsnog opeisen.

Ik wil de regeling stopzetten of voor elkaar krijgen dat hij zich eraan houdt. Het kan toch niet zo zijn dat hij mijn leven kan bepalen en dat ik geen afspraken meer kan maken omdat als hij erachter komt, hij zich niet aan de regeling houdt

Mijn zoon weet niet waar hij aan toe is. Komt hij hem wel of niet halen? Begint hij mama weer uit te schelden, als papa hem uiteindelijk toch komt halen? Heb mijn advocaat gebeld en zij zegt de omgang is een recht en geen plicht hier in nederland. Wie heeft hier meer ervaring mee?
reageer

:: missvlinder2 :: donderdag 27 november 2008 :: 12:16 permalink


Ik ben eindelijk verlost van mijn ex dacht. Hij ging bij zijn moeder wonen en zou mij met rust laten en dan verder kijken. Nu komt hij continu bij ons langs onder mom van de kinderen te bezoeken. Na bedtijd zelfs.

Altijd heeft hij het over toekomstplannen, vraagt hij geld aan mij en betaald geen cent voor de kinderen.

Onlangs begon hij tijdens zo'n bezoek agressief te worden. Ik zei dat hij moest weggaan.

Ik ben naar badkamer gerend en me daar opgesloten. Hij zei: bel de politie dan. Dat deed ik. Politie kwam en hij deed de deur open. Hij hing een zielig verhaal op. Politie klopte aan de badkamerdeur en nam een verklaring op en mijn ex werd meegenomen door de politie. Helaas zei ik alleen dat hij niet weg wilde gaan. Ik had moeten zeggen water echt was gebeurd en dat hij mij al eerder had ingesloten in de woonkamer en me had bedreigd.

Toen de politie langskwam om een handtekening van mij kwam halen, hoorde ik alleen maar: jullie zijn toch volwassenen, je moet een omgangsregeling treffen, dat is jouw taak.
En ik maar zeggen dat hij onaangekondigd langs komt en niet alleen voor kinderen. Maar dat hij de relatie wilt herstellen, bijvoorbeeld door soms mij zomaar vast te grijpen, terwijl ik duidelijk laat merken dat ik daar geen behoefte aan heb en seksueel getinte opmerkingen maakt. Het ergst is dat hij het volgens mij leuk vindt, dat ik het vervelend vind.

Ik wil hiermee kappen, maar die politie mensen nemen me dus niet serieus. Negen jaar ben ik met die kerel samen geweest. Hij heeft me meedere malen geslagen, me financieel beroofd en geestelijk kapot gemaakt. Maar de politie staat aan zijn kant.

Wat nu? Ik weet me geen raad.

Ik ben echt geen wraak aan het nemen: hij mag de kinderen altijd zien, zoveel hij maar wil, zolang hij niet aan mij komt. Maar iemand die in je bed kruipt wanneer je slaapt? Mijn kinderen houden van hun pa, maar ik dan?
reageer

:: con :: woensdag 26 november 2008 :: 12:34 permalink


Verstoorde omgang

Ruim 7 jaar geleden zijn we gescheiden. Vader vond via internet een leukere vrouw en verliet mij en de 2 kinderen waarvan de jongste bijna 1 jaar was.

Na 3 maanden wilde hij terugkomen, omdat zijn nieuwe vriendin haar zoontje had mishandeld. Ik was er klaar mee: iemand die mij en de kinderen als grof vuil aan de kant zet is ons niet waard.

De scheiding werd geregeld,we deelden ouderlijk gezag. De omgangsregeling was als volgt: oudste kind om de week het weekend, jongste kind dezelfde regeling na haar 2e levensjaar, hij mocht ten allertijden de jongste bezoeken,maar heeft hier nooit gebruik van gemaakt.
Omdat ik wegens handicap niet werk en altijd al de zorg over de kinderen had,verbleven ze dus het merendeel bij mij. Als vader de kinderen vaker of tussentijds wilde hebben was dit geen probleem.

Na 3 jaar wilde hij de hoofdverblijfplaats van oudste wijzigen naar hem toe. Dit is door de rechtbank afgewezen. Zonder mijn weten had hij zoon meegenomen naar een jeugdpsycholoog en rapport op laten maken. Dit rapport was niet rechtsgeldig.
Daarnaast voorzag de rechter dat hierbij de moeder buiten spel werd gezet en besloot dat de kinderen samen op moesten groeien. Wel kreeg vader uitgebreide omgangsregeling, die we al via mediator hadden geregeld, bijna week op week af.

Verleden jaar, dus 6 jaar na scheiding wilde hij ineens co-ouderschap. Ik gaf aan dit niet te willen,omdat ik altijd tijd voor de kinderen heb en hij en zijn (inmiddels) vrouw werken en onze onderlinge verstandshouding niet geschikt is voor co-ouderschap.
Daarnaast is er al bijna een omgangsregeling alszijnde co-ouderschap op 2 dagen na, maar bij co-ouderschap hoeft hij geen kinderalimentatie te betalen.

Vader start wederom een rechtzaak op: ditmaal wil hij de hoofdverblijfplaats wijzigen voor beide kinderen naar hem toe. Inmiddels heeft hij de kinderen medegedeeld dat moeder meewerkt aan co-ouderschap, als ik dit bestrijd zeggen de kinderen dat moeder liegt.

Na een operatie van mij, waarbij de kinderen bij vader verblijven, krijg ik een brief van mijn zoon dat hij geen contact meer met me wil en bij vader blijft wonen, omdat hij 13 jaar is en zelf mag bepalen waar hij wil wonen volgens vader. De kinderen worden bestookt met negativiteit over moeder.

De conclusie van de rechtbank: loyaliteitsprobleem, moet via mediator opgelost worden.
Mijn dochter is inmiddels weer bij mij en gaat om de week naar vader.
Na 3 maanden mediation stop ik deze, omdat er eenzijdig van vader meer conflicten ontstaan dan opgelost worden. Een bemiddelingsprocedure van politie om mijn zoon weer in contact met moeder te brengen word door vader tegengehouden.

BJZ word ingeschakeld, doordat vader zoveel negativiteit over moeder verteld krijgen zij de indruk dat ik de kinderen mishandeld heb, omdat ik conflictvermijdend ben werkt dit in mijn nadeel.
Ik weerleg alle negatieve beelden over mij, beargumenteer ze en ze komen erachter dat ik helemaal niet zo ben als vader mij beschrijft, maar het blijft het verhaal van de ene ouder naar de ander. Wel wordt de disloyaliteit van zoon naar moeder de vader aangerekend,maar hiermee heb ik mijn zoon niet terug.

We zijn nu 6 maanden verder, nog steeds geen herstelcontact tussen moeder en zoon, hetgeen volgens de rechter zo spoedig mogelijk moest.
Ik mail mijn zoon maar krijg of geen reactie terug of hatelijke mails,dus stop ik hiermee omdat het mij pijn doet. Onmacht,pijn,verdriet hoe nu verder?

Begin volgend jaar doet de rechter een uitspraak. In de tussentijd zijn er gesprekken bij BJZ. Wat de uitspraak zal zijn?
Als ik zwart op wit toestemming geef dat zoon bij vader mag wonen kan het contact hersteld worden zegt vader, maar wie zegt dat zoon dit doet na al de negativiteit.

Heeft iemand ervaring hiermee?
Hoe kan ik het contact herstellen?
Wat zijn mijn kansen met betrekking tot de rechterlijke uitspraak?

groet con
reageer

:: Sandra :: woensdag 26 november 2008 :: 01:01 permalink


Hallo,

Ik wil hier enkel even mijn verhaal opschrijven voor de mensen die zullen gaan beslissen over de nieuwe wet. Ik ben een jonge vrouw van 21 jaar en nu 6 maanden zwanger. In mijn relatie die 6 jr geduurd heeft, ben ik de laatste 2 jaar veel geslagen, ook in het openbaar. Ik ben geestelijk mishandeld door me voor de meest erge dingen uit te maken, elke dag opnieuw, en mij af te zonderen van mijn bewegingsvrijheid.

Mijn ex-partner waar ik geen wettelijke overeenkomst mee heb, zoals een huwelijk bijvoorbeeld, komt uit het buitenland en heeft nu al gedreigd mij mee te nemen naar zijn thuisland om daar te bevallen. Zodat het kind meteen daar geregistreerd zal staan. Tevens zegt hij dat als hij het kind niet mag erkennen, hij het zal meenemen naar zijn thuisland. In dit land is het automatisch zo dat een kind van de vader, ook is het geboren in een ander land automatisch staatsburger is van dat land: een dictatoriaal regime. (I.vm. privacy schrijf ik de naam van het land niet).

Mijn ex gebruikt elke dag drugs en heeft veel schulden gemaakt op mijn naam. Ik ben door de hele toestand letterlijk ziek geworden en loop nu in het ziekenhuis door de stress. Hij heeft een aanzienelijk strafblad met gewelds- en drugsdelicten.

Ik wou abortus plegen, gezien het feit hij gewoon weg op een dag kan flippen en alles kapot kan maken en doorslaan, maar dit kon ik toch niet over mijn hart verkijgen.
Ik was toen in de veronderstelling dat het Nederlands recht mij en mijn kind (vooral mijn kind) recht aan doen. Maar zover ik mij tot nu toe erin heb verdiept kan een vader elk moment erkenning eisen, zal dit krijgen en daarna een weg in de rechtzaak voor omgang bewandelen. En hij zal deze ook volgens deze website en een advocaat die ik geraadpleegd heb krijgen.

Hoe kan een man die elke dag drugs gebruikt, mij 2 jaar geslagen heeft, schulden maakt en in criminele circuit handelt en elk moment het kind kan ontvoeren naar buitenland omgang krijgen? Op de dag dat hij de omgang krijgt op die dag is het ticket naar buitenland al geboekt. Hij is heel erg op zijn eigen wensen gesteld en daar moet alles voor wijken of hij daarbij nu over lijken moet gaan.

Ik ben bang, heel erg bang, dat de Nederlandse wet mij niet helpt. En wie kan me dan helpen? Ik ben alleen, geen ouders zelf (overleden) en geen familie (woont buitenland). Ik ben bang elke dag opnieuw voor de toekomst. Ik wil mijn kind een rustige omgeving geven zonder een hectisch leven tussen drugs en een man die elk moment alles kapot kan slaan.

Hopelijk luisteren jullie naar onze wanhoopskreten. Want een goede vader heeft zo'n wet niet nodig, die zorgt zelf voor zijn kind en doet er juist alles aan uit de rechtbank te blijven. Vergeet de duizende geweldsdelicten en sexueelmisbruik zaken niet! Help ons. Pak ons niet het enige af wat we hebben overgehouden aan die ontzettende geweldadige tijd (ons kind) en gun dat kind een goed stabiel en rustig leven. Daarom gaan wij vrouwen weg, voor onze kinderen.
reageer

:: Natasha :: donderdag 20 november 2008 :: 08:24 permalink


Ik ben hetzelfde als velen aan het meemaken, mijn ex, vader van mijn baby blijkt een psychopaat, die graag mij en zijn kinderen stiekem geestelijk mishandelt. Hij is extreem geraffineerd, ik wist niet dat iemand door alleen geestelijke mishandeling zoveel schade kon doen.
Helaas is hij zo doortrapt dat bijna iedereen gelooft dat hij een normale, leuke vader is. Bekend probleem: hoe toon je het aan, het is snel mijn woord tegen het zijne. Ik wil nu vluchten, heb nu nog alleen het gezag. Weet iemand wat gunstige landen zijn, dwz waar de rechters niet zo pro-vader zijn als hier? Ik hoop dat iemand mij hier wat over kan vertellen.
Verder wil ik de mishandelde moeders zeggen dat ik zelf baat heb bij EMDR-therapie voor werking van de nare gebeurtenissen. Heel belangrijk, om te kunnen blijven opkomen voor je kind!
reageer

:: Kate :: dinsdag 18 november 2008 :: 10:26 permalink


Zoveel herkenning wat ik lees in voorgaande verhalen. Ik schrik ervan dat ik echt niet de enige ben in mijn strijd.

Het is nu al ruim 4 jaar een strijd om voor de veiligheid van mijn kind op te komen. Toen mijn dochtertje geboren werd, ging het al mis. Hij had een drank- en drugsprobleem en dat zorgde voor veel ellende en financiele problemen. Een half jaar na de scheiding en veel gestalk en psychische mishandeling, kwamen we erachter dat mijn dochtertje mishandeld en misbruikt werd. Maar omdat de zaak nog liep en er nog geen rechtelijke uitslag was moest ze er toch heen van de rechter, want hij zou het nu wel uit zijn hoofd laten om nog wat te doen. Snapt een rechter nou niet dat het een levenspatroon is van zo'n man.....en dat dat niet zomaar stopt. In het belang van het kind moet ze er gewoon heen.

Vanwege de nieuwe vriendin met haar twee kinderen ging ik akkoord met de omgangsregeling, heel rustig aan en opgebouwd met eerst een tussenthuis en daarna weer gewoon bij hem. Want zijn nieuwe vriendin zou toch wel opletten, haar kinderen waren er ook. Rechtelijk was het niet te bewijzen. Ondanks alle signalen op school en bij ouders van vriendinnetjes en daardoor vele meldingen bij het AMK werd er besloten dat ik het maar wilde geloven, en dat ik een gestoorde wraakzuchtige ex was. De signalen die van het kleien van piemels op school naar sexueel getinte spelletjes en opmerkingen van een kind van 4 vonden ze toch dat er niks aan de hand was. Je ligt natuurlijk ook niet met een cameraploeg klaar om zoiets vast te leggen, dus tja mevrouw, het is toch belangrijk dat het kind dr vader leert kennen. Alsof ze nu nog geen ervaring genoeg heeft met alle ellende van hem. In het belang van het kind moet er omgang zijn.

Na een jaar kwam de toenmalige nieuwe vriendin, die al een half jaar bij hem weg was vanwege dezelfde problemen, met haar verhaal. Ze had haar mond moeten houden en werd bedreigd als ze dit wel deed. Ook haar kinderen begonnen na een half jaar te praten over de mishandelingen en misbruik van hem.

Weer een nieuwe rechtzaak werd gestart, dit keer door haar, maar weer werd het geseponeerd. Dit omdat de tijdslijn niet zou kloppen van het verhaal en de kinderen wellicht samen hebben gespannen. Haar kinderen zijn zwaar getraumatiseerd, maar haar geluk is dat het niet zijn kinderen zijn, dus hoeven ze hem nooit meer te zien.

Gelijk heb ik de omgang weer gestopt, maar er volgde al gauw kortgedingen en ik werd gedwongen om mee te werken met een omgang, wat ik niet deed. Ruim 2000 euro per maand als ik niet meewerkte. Het gevolg is grote dwangsommen die nu zijn opgelopen tot 20 duizenden euro's. Waarvoor ik nu een schuldsanering in ga. Vluchten kost geld, en door dit hele gebeuren kon ik niet mijn vaste lasten meer betalen.
Ondertussen heb ik zelf een OTS aangevraagd en is er een omgang met toezicht van een voogd. Ik had geen keuze, de beslagleggingen op onze meubeltjes en bankrekeningen gingen in rap tempo achterelkaar door. Allemaal in het belang van het kind.

Jeugdzorg vind dat haar vader recht heeft om zijn kind te zien, en dit moet een doel hebben om langzamerhand weer ernaar toe te werken dat ze er weer heen moet. In het belang van het kind. Ondanks de gedragsproblemen die mijn dochter heeft, en de angst voor haar vader, word niet geluisterd naar het kind.
Nee, het is nu zover dat ik elke week een medewerker van jeugdzorg over de vloer krijg om te kijken of ik mijn kind wel goed opvoed. Want ik moet mijn kind steunen en aanmoedigen om naar haar vader te gaan, anders ben ik een slechte moeder. En in het belang van het kind moeten ze natuurlijk wel weten dat ik het goed doe. Gelukkig zien ze dat ik verder een hele goede moeder ben en ik krijg daar dan ook de nodige complimenten over hoe ik het met mijn kind aanpak, maar we moeten toch het verleden achter ons laten en werken aan een toekomst met een omgang met vader. In het belang van het kind.

Het recht zit erg krom in elkaar, ze doen hun werk niet goed en dat zorgt ervoor dat er wekelijks, wat, dagelijks in de kranten staat dat er weer een gezinsdrama ergens heeft afgespeeld. Omdat ze niet willen luisteren en naar hun regeltjes moeten werken, en dat is er maar één; de vader heeft recht op het kind en de rest moet wijken en hun mond houden. In het belang van het kind.

De kinderen, nu van 7 tot 10 jaar, hebben destijds samengespannen en hebben dit allemaal uit hun duim gezogen, aldus jeugdzorg en rechterlijk Nederland. Gewoon voor de leuk. Nou je kan mij niet wijsmaken dat een kind van destijds 3, 4 en 7 dit kunnen verzinnen.
En wat nu? Geen idee. Machteloos en ondertussen ook moe van alle ellende weet ik het even niet meer. Weet je wat ik het ergste van alles nog vind, dat hij nu nog een vergoeding krijgt voor wat hij aangericht heeft. Ja, laten we hem belonen met zijn daden in plaats van eens actie te ondernemen en hem te straffen.
Laten we de moeder die voor haar kind moet zorgen straffen. Want dat is gerechtigheid. Want dat is zeker in het belang van het kind.

Ongelofelijk dat dit kan in deze tijd. Waar het schering en inslag is met mishandelingen en misbruik en huiselijk geweld dat er nog niets aan gedaan word.
reageer

:: angelsfury :: zondag 16 november 2008 :: 00:26 permalink


Het is begonnen met de geboorte van mijn gehandicapte zoontje en mishandeling van hem, vanaf het moment dat hij kon kruipen. Mijn ex werd steeds hardhandiger met mijn kind en ik heb toen het escaleerde de relatie verbroken. Omdat ik mijn kind ook geen vader wilde ontzeggen, heb ik, toen de situatie gestabiliseerd was, een omgangsmogelijkheid geboden. Ik ben tijdens zo'n bezoek verkracht. (Mijn dochter is daarna uit deze verkrachting door mijn ex geboren. Niet uit liefde gemaakt wel uit liefde voor haar geboren.)

Ik ben gevlucht, toen hij mijn zoontje had meegenomen naar familie van mij. In de hoop en zekerheid dat mijn zoontje daar veilig was en hij hem wel achter zou laten daar. Ik heb moeten vechten om mijn zoon en mijn huis terug te krijgen. Ik heb maandenlang bij familie moeten wonen en kreeg daarna een verwoest huis (dat net opgeknapt was) terug. Ik bleef achter met schulden.
Ik werd achtervolgd en bedreigd, ook het leven van mijn kinderen werd bedreigd.
Toch werd er een beperkte omgangsregeling (onder toezicht) opgelegd

Ik ontmoette na verloop van tijd mijn huidige man en ging bij hem wonen.
Mijn ex bleef maar rechtzaken aanspannen, die wij zelf moesten betalen en hij niet (op toevoeging). Op een gegeven moment is de RvdK ingeschakeld.
De RvdK meende had hij recht had op zijn kinderen: onder dwang kwam er een weekeindregeling zonder toezicht.

Na deze weekeinden kreeg ik mijn kinderen bont en blauw terug. Ik ben overal geweest, maar niemand kon of wilde helpen, want hoe kon men bewijzen dat hij dit had gedaan? Ik had dus geen bewijs en kreeg ook niet de mogelijkheid om bewijs te verzamelen.
Op een gegeven moment kreeg ik mijn dochter zelfs thuis met haar vagina beschadigd. Heb het AMK gebeld en de volgende dag is ze onderzocht in het ziekenhuis. Deze konden geen wettelijk onomstotelijk bewijs leveren, maar opeens was mijn dochter niet meer zindelijk, wilde niet normaal meer eten en had gedragsproblemen.

Ik heb mijn kinderen niet meer mee gegeven. Weer rechtzaken en uiteindelijk werd ik veroordeeld tot een behoorlijke dwangsom per keer (te betalen aan vader) als ik de kinderen niet mee gaf. Dat heeft ons kapitalen gekost. Ik heb zelfs geld geleend om ze maar thuis te houden. Daar betaal ik nu nog aan. Omdat meneer niet werkt(e) en weigerde te gaan werken, krijg ik geen alimentatie voor de kinderen. Als hij zich nou nooit meer liet zien was dat akkoord.

Zowel mijn dochter als ik zijn in therapie, vanwege het wangedrag van mijn ex. Mijn zoon heeft nog wel een bezoekregeling met zijn verwekker. Ook opgelegd. Maar omdat hij in een woonvoorziening woont vanwege een handicap is hij betrekkelijk veilig. Als het personeel melding maakt dan hangt mijn ex.

Mijn gezin is door een hel gegaan en we ruimen nog steeds puin. Mijn lijf is kapot mede dankzij alle stress. Maar ja, het is niet bewezen en niet te bewijzen. Dus is het voor de wet niet gebeurd.

Ik heb echt niet alles goed gedaan. Ik weet achteraf dat ik bepaalde zaken anders aan had kunnen en moeten pakken, maar helaas het verleden verander je niet.
De toekomst, daar hoop ik nog wat aan te kunnen doen.
reageer

:: Frida :: vrijdag 14 november 2008 :: 19:28 permalink


Ik ben bijna drie jaar weg bij de vader van mijn kinderen. Er is erg veel gebeurd in die drie jaar: mishandeling, dreiging, stalking, noem maar op. Op een gegeven moment heb ik aangifte gedaan en die ligt er al anderhalf jaar!
Mijn ex heeft de kinderen altijd mogen zien,want het geweld was tegen mij gericht en niet tegen hun. Zijn missie is om mij kapot te maken.

Ondertussen heb ik een zelf een goede, nieuwe relatie gekregen en dat accepteert hij natuurlijk niet. Nu moet ik voor de rechter komen omdat hij het ouderlijk gezag wil. Hij heeft mij verteld dat hij dat wil hebben om in de toekomst via leugens er voor te zorgen dat de kinderen bij hem komen wonen. Hij wil dan mijn vriend gaan beschuldigen van mishandeling!

Mediation is al mislukt, omdat hij niet voor rede vatbaar was. De mediator zei ook: wat is het probleem? Want hij heeft de kinderen elke 14 dagen een weekend en de helft van alle vakanties. Als er iets speciaals is in zijn familie mogen de kinderen ook gewoon komen.

Maar nu moet ik naar de rechter. Wie heeft dit mee gemaakt dat hij het ouderlijk gezag kan afdwingen? Ik heb de dreigementen wel vast staan. Ik hoor graag iets!
reageer

:: vergeetmijniet :: maandag 10 november 2008 :: 19:13 permalink


Wat schrik ik van alle ellende.
Ik ben bijna 8 jaar met een Surinamer geweest. We hebben 2 kinderen. Hij heeft er nooit naar omgekeken. Alleen altijd gedreigd om ze naar Suriname te brengen als ik bij hem weg zou gaan. Zijn familie drong in telefoongespreken ook altijd aan dat ik de kinderen maar moest brengen. Na jaren van geestelijke mishandeling en finacieel te zijn uitgekleed is meneer vertrokken. De jongste wil absoluut niet naar hem toe. Plast al in zijn broek bij het idee.

Onlangs is de zitting geweest in de rechtbank. De Raad van de Kinderbescherming was ook aanwezig. Die vond dat hij weinig over de kinderen hoorde. Nou ja zeg. Een dreigende ontvoering is toch niet niks! De rechter legde mijn ex de woorden in de mond.
Natuurlijk hij had die dreigingen alleen in kwaadheid gezegd. Ik weet wel beter. Maar naar mij luistert niemand. Dat geval van de jongste heb ik nog wel even aangekaart en gezegd dat ik daar wel getuigen bij wou halen. Hoe hij altijd met de kinderen is omgegaan.

Binnenkort doet de rechter uitspraak. Ik houd mijn hart vast. Hoe lang moet het nog doorgaan? Betalen wil hij niet. Hij heeft niks met die kinderen. Heeft ook gezegd dat hij geen kinderen wou. Hij doet het alleen omdat hij weet dat hij mij daar mee heeft.
Hebben kinderen dan geen rechten? De meeste moeders willen het beste voor hun kind. En soms is dat de verwekker weg houden bij het kind.

Als iemand nog tips heeft graag. Ik zie het niet meer zitten. Je zou zo'n rechter toch ook wat doen. Overal moet je met bewijzen komen. En in een rechtzaal mag je alles bij elkaar gaan zitten liegen. En liegen kan mijn ex als de beste.
reageer

:: nerwen :: woensdag 29 oktober 2008 :: 00:01 permalink


Ik ben onlangs naar de rechtbank geweest voor een straat en contactverbod voor mij en mijn zoontje. De ex-partner en vader van mijn kind is nu voor de tweede keer opgepakt naast voor huiselijk geweld ten aanzien van mij, deze keer ook voor verkrachting van mij en het slaan van mijn kindje van net twee jaar oud.

Ik was al jaren samen met mijn ex voordat ik het kindje kreeg, maar hij had lange tijd werk waarbij ik hem alleen in het weekend zag. Op een gegeven moment hebben we toch een huis gekocht. Ik raakte in die tijd overspannen en verloor hierdoor mijn baan, waarna ik een half jaar uitkering kreeg en daarna maandenlang niks. Mijn ex was
ondertussen ook zonder werk, maar alles wat gedaan moest worden deed ik: hij was "moe", begon wel aan het "opknappen" van het huis maar maakte nooit iets af. Toen ik na maanden weer een minimale baan kreeg was dit ook niet goed.

Langzamerhand had emotionele mishandeling zijn intrede gedaan in ons huis. Zo langzaam dat ik het eigenlijk in eerste instantie nog niet eens merkte. Vooral op seksueel gebied kon hij enorme druk uitoefenen, waarbij hij op subtiele manier toch zijn zin door dreef en waarbij ik dingen deed die ik niet wilde. Een kind krijgen bleek voor hem de ideale manier om me voor altijd aan hem te binden.

In de tijd dat ik zwanger was kwam ik achter een aantal dingen: sex-smsjes naar tv-programma's, voorstellen die hij tegen mijn vriendinnen deed over vreemd gaan en dergelijke. Hij heeft ook meerdere malen aangegeven dat ik me ook kon "laten neuken voor geld, dan zijn we zo uit de shit" volgens hem.

Toen mijn baby net geboren was kwam ik pas het fijne hierover te weten. We hebben ook ruzie hierover gehad, maar, goedgelovig als ik was, wilde ik mijn baby niet de vader ontzeggen.

Op een gegeven moment merkte ik dat zijn agressie steeds wat meer naar boven borrelde, waarbij ik steeds aangaf dat hij er iets mee moest, maar hij ontkende dat hij hulp nodig had. Het hoogtepunt was een nachtelijke actie van hem tegen baby, waarbij hij enorm agressief reageerde en het kindje dreigde buiten te gooien als het niet ophield met huilen. Hier ben ik tussen gesprongen en hem de kamer uit gewerkt, waarna de slaapkamerdeur het moest ontgelden.

Toen was de maat vol, ik wilde mijn kind niet in zo'n situatie laten zitten. Ik zocht hulp bij GGD, AMW en MHG: en vond dichte deuren, want: 'er was toch nog niets gebeurd?' Ook schreef ik me in bij de woningbouwvereniging en liet gevoelige post bij mijn ouders aan komen. Ik heb welgeteld een week kunnen zwijgen, ik at en dronk niets meer, hij vermoedde dat er iets aan de hand was en hij beschuldigde me van vreemdgaan, wat dus niet het geval was.

Na een paar gesprekken waarin we afspraken hebben gemaakt over de omgang met het kindje, ging hij uit. Hij kwam heel laat thuis, kon niet meer op zijn benen staan en toen begon de eerste keer: hij begon me van van alles te beschuldigen, hij bedreigde me met een mes en later toen ik om hulp wilde sms-en probeerde hij mij te wurgen. Ik heb gelukkig mijn verstand heb kunnen gebruiken en kon hem zo, nog net op tijd, te slim af zijn. Hij werd opgepakt en drie dagen later weer vrij gelaten op voorwaardelijke afspraken.

Na die tijd wilde ik goed regelen dat er veilige omgang zou plaats kunnen vinden, ook omdat ik voor de rechtbank geen poot had om op te staan om geen omgang te eisen, hij had immers niet zijn kind in gevaar gebracht maar 'alleen maar' geweld gebruikt tegen mij.
Ik kreeg een nieuw huis en gaf mijn ex de sleutel, omdat ik niet wilde dat hij tijdens omgang met mijn kindje naar het huis ging waar alles gebeurd was: hier is meer sociale controle en dit huis is gehoriger dan ons gezamenlijke huis.

Hij begon steeds controlerender te worden, later bleek ook dat hij regelmatig bijvoorbeeld heeft staan gluren en tegen alle afspraken in zijn sleutel heeft gebruikt om, papieren, mijn computer en telefoon te checken.

Op een dag doe ik mijn kleintje naar bed en ga zelf ook even op bed liggen. Opeens staat hij in onze kamer. Hij is compleet over de rooie. Ik sta op om me aan te kleden. Meteen heeft hij me weer bij mijn keel, dit keer is hij nuchter, hij knijpt. Ik zie het zwart worden voor mijn ogen en piep met het laatste restje lucht: 'Nee, niet weer, denk aan onze zoon!'

Het boeit hem geen ruk, en knijpt door, mijn leven flitst aan me voorbij en denk: 'hier word ik vermoord en niemand die het door heeft!'
Hij laat een hand los, vertelt me dat ik een hoer ben die met iedereen neuk, dus dan kan ik ook met hem neuken, en als ik dat niet wil, verkracht hij me wel!

Hij begint met een hand mijn broek uit te doen, ik probeer tegen te werken, wat niet lukt, hij is te sterk. Hij gaat op mijn gezicht zitten en klemt met zijn benen mijn armen tegen mijn lijf. Hij heeft me beneden ontkleed en begint me te betasten en dringt naar binnen, waarbij het hem niet eens boeit dat ik zwaar ongesteld ben.

Het kind begint hard te huilen. Ik zeg tegen hem: 'ik maak een flesje dan is kindje zo stil' (kan ik sms-en naar iemand!) En vraag hem melk te halen in de kelder. Ik doe de kerderdeur op slot.
Ik gris de gsm, bel 112, pak mijn kind uit bed en begin me met een hand aan te kleden, terwijl ik de meldkamer ervan verzeker dat het erg dringend is.

Ik ben aangekleed, wil naar beneden, maar hij komt naar boven, hij is ontsnapt. Ik sluit de deur van de slaapkamer en ga er met mijn volle gewicht tegenaan staan, hij is zo binnen. De gsm met de meldkamer er nog aan wordt uit mijn hand gegrist en in twee stukken weg gegooid. Ik val met mijn kindje in mijn armen tegen de deur aan, waarbij hij me met mijn hoofd tegen de deur begint te slaan. Daarna wordt ik met vuisten
bewerkt en wordt ook mijn kindje een keer of twee geslagen met zijn vuist.

Hij houdt opeens op, draait zich om en zegt: je gaat de politie bellen en zegt dat het een misverstand is. Ik zeg dat ik naar beneden moet om een andere telefoon te pakken, omdat hij die ene zojuist kapot had gegooid. Ik ben met mijn kindje in mijn armen naar beneden gelopen, heb de huissleutels gepakt en ben linea recta naar buiten gelopen waarbij de politie me na 500 meter tegen kwam.

Ik ben naar de rechtbank geweest voor een straat en contactverbod, hij zit nog een paar weken vast, daarna is alles onzeker. Ik weet niet wat ik allemaal kan verwachten, maar ik strijd door, voor kindje en mezelf.

Ik heb een hoop 'vrienden' verloren hierdoor en leef elke dag op het randje van emotionele uitputting. Er is natuurlijk een onderzoek geweest van BJZ, waarbij ik binnenkort de uitslag krijg.
De vader van mijn kindje probeert het nu slim te spelen, door de 'bezorgde vader' te spelen, terwijl het hem alleen maar om mij gaat: hij wil mij in zijn macht, het kind interesseert hem helemaal niets. Alle zorgzame-vader-acties zijn hem ingefluisterd, maar hij spreekt zich vaker tegen, ook in brieven die hij me heeft gestuurd. En steeds meer krijg ik verhalen te horen die me vertellen dat hij me al die jaren een rad voor ogen heeft gedraaid.

Het einde van deze ellende is nog niet in zicht. Ik vind het absurd hoe moeders en vrouwen die slachtoffer zijn van deze miskleunen van de natuur die zich onder de noemer "man" mogen scharen behandeld worden door hulpverleningsinstanties. En dat kleine kinderen de dupe worden van het beleid wat omgang zo hoog in het vaandel heeft staan, daar word ik misselijk van!
reageer

:: Puck :: vrijdag 24 oktober 2008 :: 11:09 permalink


Wij (mijn zoon en ik) zijn tijdens mijn korte huwelijk (2 jaar bij elkaar wonend) door mijn ex emotioneel en fysiek mishandeld. Wij hebben tijdens ons huwelijk vrij snel een dochter gekregen. Ze is nu een peuter. En ik had zelf nog een tienerzoon.

Ik heb bijvoorbeeld tijdens mijn zwangerschap een kussen op mijn hoofd gehad van hem om mij te stikken en een aantal keren zijn handen om mijn nek gehad. Mijn ex heeft namelijk een alcohol (en drugs)probleem en kon hier erg vervelend van reageren.

Mijn ex heeft mijn dochter, als baby, onbeheerd op het terras laten staan in de kinderwagen en haar 's nachts onder invloed uit haar bedje gehaald en mee willen nemen in de auto. Ik was altijd bang dat wanneer hij gedronken had dat hij te onvoorzichtig zou zijn met haar of weer vervelend zou gaan doen naar mij toe.

Omdat emotionele mishandeling heel subtiel is heeft het een tijd geduurd voordat ik er voor mezelf achter kwam dat ik wel degelijk mishandeld werd. En ook omdat je door het respectloze gedrag van je ex weleens een enkele keer iets terug gedaan hebt en dit ook tegen je gebruikt wordt, voel je je schuldig en duurt het nog langer om tot die erkenning te komen.

Er is door de rechter gewoon een standaard omgang uitgesproken, omdat het niet recent genoeg is wat hij mijn dochter wat heeft aangedaan en men wijt de problemen doodgewoon toe aan onze slechte relatie (en dus dat ik met andere woorden medeverantwoordelijk voor ben geweest)! Terwijl de hele voorgeschiedenis van mijn ex getuigt van dezelfde soort destructie en van het in- en uitlopen van de hulpverlening, waar hij steeds maar weer voor wegloopt! Maar men weigert onderzoek naar hem te doen vanuit de Raad voor Kinderbescherming.

Omdat ik mede door de situatie met mijn ex ook problemen heb gekregen met het gedrag van mijn puberzoon ben ik naar Bureau Jeugdzorg gestapt. Er ligt wel een goed rapport bij de Raad voor Kinderbescherming betreffende mijn zoon over de mishandeling van mijn ex. Ik ga dit proberen te gebruiken in de rechtsgang over mijn dochter, al vermoed ik echter dat ze wel weer zullen redeneren dat dit apart van elkaar staande zaken zijn: mishandeling van uw zoon betekent nog niet dat hij uw dochter wat aan gaat doen.

Ik ben er nooit op uit geweest het vaderschap van mijn ex volledig te ontnemen, ondanks dat hij het omgangshuis (en verdere omgang onder begeleiding van mijn vader bijvoorbeeld) en mediation weigert. Maar ik wil dit wel afgebakend hebben binnen bepaalde grenzen en met het toezicht van instanties. En absoluut niet de nachten! Maar dit blijkt onmogelijk te zijn. Het moet eerst al fout gegaan zijn voordat men ingrijpt.

Zonder die nachten kan ik zicht houden op de situatie en als het misgaat direct ingrijpen. Maar omdat de standaard omgang ook de nachten inhoud is het juridisch gezien erg moeilijk daar op uit te komen!

De rechten van een vader gaan zeker uit boven het belang van het een kind, is mijn ervaring!
reageer

:: D. :: donderdag 23 oktober 2008 :: 10:31 permalink


Hallo lieve mensen,

Wat vreselijk al deze verhalen en dat het nog steeds mogelijk is (zelfs bij wet verplicht is) dat vaders na zoveel ellende aangericht te hebben hun kinderen mogen zien.

Zelf ben ik inmiddels ruim volwassen, maar heb ik als jong kind zeer veel ellende (mishandeling) meegemaakt en gezien. Ik wenste vanaf mijn zevende mijn vader niet meer te zien, nadat hij door de politie uit huis was gehaald. Hij heeft mijn moeder en ons jaren gestalkt en eigenlijk is de ellende nu na meer dan 30 jaar nog niet voorbij. Al zit hij inmiddels 'opgesloten' in een verzorgingstehuis, hij gaat door, ondersteund door buitenstaanders. Er worden nu ineens familieleden continue benaderd over mijn verblijfplaats. Ik wens met die man geen contact. Wil m'n eigen kinderen juist beschermen tegen zo'n vreselijke 'opa', want dat woord is hij niet eens waard.
Lieve mensen, iedereen die met deze ellende te maken heeft, ik wil jullie heel veel kracht wensen om jezelf en je gezin te beschermen tegen dit soort waardeloze figuren.

Mijn eigen moeder is er ook aan onderdoor gegaan, maar vond dat ze het zelf wel op kon lossen, waardoor in feite mijn hele jeugd vergald is. Ik wil dus alle moeders (ik ben er zelf ook één) aanraden om hulp te zoeken, voor je kind, voor jezelf en niet te wachten tot het te laat is en je kind de rest van zijn leven opgezadeld zit met een nog groter trauma.
Dat BJZ/kinderbescherming etc. gezinnen ook kapot kunnen maken, ben ik het zeker mee eens. Maar er zijn ook vrijgevestigde therapeuten, probeer het dan a.u.b. op die manier.

Ik heb gelukkig wel gemerkt dat ik behoorlijk veerkrachtig ben, kom vele ups en downs tegen. Maar elke dag is weer een nieuwe, voor mezelf, maar ook als moeder en als ik eens m'n dag niet heb, loop te mopperen tegen m'n kids, dan probeer ik het altijd weer met ze uit te praten: "jongens, ik had het zo niet bedoeld." Ik hoop dat jullie daar ook de kracht voor mogen vinden.

Allemaal heel veel sterkte met jullie (lange) weg die jullie te gaan hebben. En mijn verhaal was niet om jullie angst aan te jagen, maar meer een waarschuwing, omdat sommige mensen écht compleet gestoord zijn. Hoed je daarvoor in het belang van je kinderen en jezelf.

Groetjes D.
reageer

:: verbaasde moeder :: maandag 20 oktober 2008 :: 22:38 permalink


Ik wist dat ik niet de enige moeder was met een kind die seksueel misbruikt is, maar dit slaat echt alles. Ik heb meerdere verhalen gelezen op deze site en mijn mond staat wagenwijd open van verbazing!

Mijn ex-vriend ging ergens anders wonen toen mijn dochtertje nog net geen kleuter was.
Onderling spraken we een om-het-weekend-regeling af, maar ik merkte aan mijn dochter dat dit te weinig was en stelde voor dat hij haar ook iedere woensdag even twee uurtjes zou halen, omdat ze haar vader zo miste! Want mijn dochter hing altijd meer aan haar vader dan aan mij, voor we uit elkaar gingen althans.

Nog geen drie maanden nadat mijn ex en ik uit elkaar waren, vertelde mijn dochter tijdens spelen dat papa aan haar tut had gezeten en direct zei ze er achteraan:''ik heb geliegt hoor''.
Ik kon het moeilijk geloven wat ze allemaal vertelde: ik had tenslotte tien jaar met die man samengeleefd! Ik belde hem direct op, maar hij ontkende en zei dat hij nooit zoiets zou doen. Aangezien ze nog zo klein was, dacht dat ze het misschien uit zijn verband had getrokken. Dus ze is daarna nog een paar keer naar haar vader gegaan.

Vervolgens vertelde ze een paar weken later een uitgebreider verhaal, waar notabene mijn moeder en mijn oudste zoon bij waren en weer zei ze er achteraan: ''ik heb geliegt hoor''. Ik heb toen weer mijn ex opgebeld, gezegd dat hij haar niet meer mocht zien en dat ik hiermee aan de slag zou gaan.
Ik heb het hele verhaal verteld aan de zedenpolitie. Daar werd me meteen aangeraden aangifte te doen, wat ik ook heb gedaan. Mijn dochter werd verhoord in een verhoorkamer. Al met al vertelde mijn dochter dat papa dit en dat allemaal had gedaan, maar zegt ook weer er achteraan: 'ik heb geliegt''. Conclusie: geen bewijs en de zaak werd geseponeerd.

We zijn nu twee jaar verder en gelukkig had vader toen al geen omgangsregeling op papier, omdat we dat toen onderling alleen waren overeengekomen. Ik heb ook eenhoofdig gezag.
De vader heeft ook geen omgangsregeling aangevraagd de afgelopen twee jaar, ondanks het feit dat hij daar wel mee dreigde. Tot op heden heb ik geen brief gehad van een advocaat, waarin hij aangeeft een omgangsregeling te willen. Maar ik blijf op mn hoede: wat niet is, kan nog komen.

Als ik deze verhalen lees is het toch schandalig te noemen dat zelfs na bevestiging van kinderen en alle instanties eromheen, zo'n vader gewoon nog recht op omgang heeft.

Voordat de zaak werd geseponeerd had ik contact opgenomen met BjZ met de vraag wat nu: "heeft mijn dochtertje hulp nodig?" Advies van Bjz was,''geen hulp'', zolang het goed gaat met uw dochtertje. Ik heb twee jaar lang getwijfeld of dat wel de juiste keuze was, maar nu ben ik zo blij na veel verhalen die ik heb gelezen over BjZ,d at BjZ niets te maken heeft met mij en vooral mijn dochtertje.

Ik hoop dat vader nooit een omgangsregeling aan gaat vragen en dat mijn dochtertje in de toekomst niet tegen problemen aan gaat lopen vanwege haar ervaringen.
In de tussentijd geef ik mijn dochter een zo stabiel mogelijk gezinsleven.

Ik vraag me wel af of ik iets zou kunnen doen als mijn ex (hopelijk) niets meer van zich laat horen en over een aantal jaar nog geen omgangsregeling heeft aangevraagd?
Zou ik ooit zekerheid op papier kunnen krijgen, dat hij haar niet meer zou mogen zien, aangezien hij dan al heel lang uit haar leven is? Ik wens iedereen verder heel sterkte bij het verwerken van deze vreselijk ellende.
reageer

:: iemand die genoeg heeft van de rechtsgang :: woensdag 8 oktober 2008 :: 13:02 permalink


Hallo,

Hierbij mijn verhaal.
Ingezonden: 8 oktober 13:02


Hallo, hierbij mijn verhaal/
Na jarenlang samen met mijn kinderen slachtoffer te zijn geweest van huiselijk geweld in zijn zwaarste vorm (fysiek, geestelijk en ik ook seksueel), zijn we uit huis gevlucht vanwege ernstige doodsbedreigingen. De opluchting daar weg te zijn was echter voor zowel mijn twee dochtertjes als voor mij van korte duur. Ik stuitte meteen al op een muur bij het politiebureau toen ik aangifte wilde doen. "Mevrouw, u kunt beter geen aangifte doen, want dat is wel erg slecht voor de relatie", kreeg ik daar te horen. Toen ik de aangifte toch door wilde zetten, werd morrend de aangifte opgenomen, met een verwijt aan mij dat ze nu ook nog mijn (ex) man op het bureau moesten ontbieden. Uiteindelijk hij heeft nooit op het bureau hoeven te komen: ze hebben de aangifte zeker opgegeten of iets dergelijks.

Mijn ex heeft alles geprobeerd om mij het leven nog zuurder te maken, bijvoorbeeld door me te stalken. Zo reed hij als een bezetene achter me aan op de snelweg en heb ik een nieuw mobieltje moeten kopen, want overal waar ik was kreeg ik nare, intimiderende sms-en die me compleet van mijn stuk brachten.
Ik woonde samen met de kinderen bij mijn ouders, maar elke dag verscheen hij daar in de straat. Mijn spullen mocht ik niet hebben, het huis was ik kwijt. Hij bedreigde en intimideerde me, maar bij de rechtbank speelde hij de bezorgde, betrokken ouder.

Zo betrokken was hij dat hij zich op school, nadat we uit elkaar waren nog moest voorstellen bij de juffen, want die hadden hem nog nooit gezien daar. En zo betrokken dat hij daar zo tekeer is gegaan dat één van de juffen onder haar bureau met de deur op slot in angst heeft af zitten wachten totdat hij weer weg ging. Ik heb uiteindelijk een boekwerk (ter dikte van de bijbel) aan verklaringen ingeleverd bij de rechtbank.

Tot mijn grote verbazing had de rechter ze wel gelezen maar vroeg me:"Denkt U ook niet, gezien zijn nare jeugd, dat hij waarschijnlijk zich niet anders weet te gedragen?"
Wat moet je daar nu op zeggen? Uiteindelijk kwamen we er dus zo niet uit en werd door de rechter mediation ingesteld.
Afschuwelijk om met iemand die je jarenlang zo heeft mishandeld om te tafel te moeten zitten en overal de schuld van te krijgen, want hij had volgens eigen zeggen nooit iets verkeerd gedaan.

Er is nog een gesprek geweest tussen hem, mijn oudste dochter en de mediator. De mediator verklaarde na dat gesprek dat ook zij zich niet aan de indruk kon onttrekken, dat er wel degelijk veel geweld gebruikt was tijdens het huwelijk, ook naar de kinderen toe. Ze sprak hem erop aan dat dat natuurlijk echt niet kon. Waarop hij zei dat zoiets inderdaad niet kon, daarbij ontkende hij overigens wel dat dat ooit gebeurd was. Daarna was de lucht helemaal geklaard volgens de mediator en zou er niets meeri in de weg staan om een omgangsregeling vast te stellen.
Als ik daar niet mee in stemde ging de zaak weer terug naar de rechter en zou ik worden weggezet als ouder die de omgangsregeling frustreerde, waarop de rechter het recht zou hebben om de kinderen bij mij weg te halen en helemaal aan mijn ex toe te wijzen. Met de rug tegen de muur kon ik dus niets meer doen.

Er is een omgangsregeling gestart, dat die niet goed is verlopen, dat hoef ik denk ik niet meer te vermelden. De oudste liet daar al snel weten niets met hem te maken te willen hebben. Dit kwam hem helemaal niet goed uit in zijn zucht naar het idee scheppen dat hij de volmaaktheid zelve was en alles altijd aan een anders lag: zij hoefde dus niet meer bij hem te komen.
De jongste was (en is) erg bang voor haar vader en durft dat niet rechtstreeks te zeggen, wel heeft ze, toch dapper als ze is, aangegeven niet meer alleen met hem te willen zijn, waardoor we nu al jarenlang een regeling hebben dat hij haar ziet waar ik bij ben. Voor zowel mijn dochter als ik is dit emotioneel gezien ontzettend zwaar.

Verdere aanvulling op deze man is dat hij geen vrienden heeft, collega's graag verlinkt, zijn hele familie (met uitzondering van zijn moeder) zich tegen hem gekeerd heeft, omdat hij met hen ook iets gedaan heeft. En dat hij vervolgens nu weer in scheiding ligt (weer twee nieuwe kids in het spel) en daar ook weer op oorlogspad is.

Ik voel me, als moeder en burger van Nederland, ontzettend in de steek gelaten door het Nederlandse rechtssysteem. Ze hebben de mond vol over huiselijk geweld, maar komen totaal niet meer goede oplossingen. Zeker niet voor vrouwen met kinderen. Want die zijn nu niet in staat om hun kinderen te beschermen. Ze kunnen in het huidige systeem niet eens meer van hun belager scheiden, want dat betekent dat ze helemaal niet meer in staat zijn hun kinderen te beschermen tegen de terreur van de biologische vader.

Ik denk dat de mensen in politiek Den Haag eens wakker moeten worden uit het sprookje dat alle ouders goede ouders zijn en dat er alleen maar gescheiden wordt omdat ouders het niet zo leuk meer met elkaar vinden. De problematiek is zoveel groter dan dat.
Zoveel verdrietige verhalen, zoveel inmiddels volwassenen die uiteindelijk dolgelukkig waren dat ze hun mishandelende ouder eindelijk de rug toe konden keren, maar helaas wel met de nodige psychische gevolgen, wat voorkomen had kunnen worden met een ander rechtsysteem. Een systeem die niet vanzelf uitgaat van de geschiktheid van een ouder ook al wijzen alle bewijzen een andere richting uit.

Het is de hoogste tijd om wakker te worden en dit probleem voor eens en altijd aan te pakken! Voor de moeders, maar in eerste plaats ook zeker voor de kinderen!
reageer

:: Trailfinder :: dinsdag 7 oktober 2008 :: 21:26 permalink


Wie kan mijn meiden helpen?
Ik heb sinds mijn (v)echtscheiding dik 5 jaar geleden zo ongeveer met alle hulpverlenende instanties ervaring opgedaan. Het begon met Jeugdzorg omdat mijn ex niet wilde overleggen over de omgangsregeling met de kinderen, toen tien en acht jaar oud. Jeugdzorg adviseerde een mediator maar mijn ex wilde niet meewerken. Mijn ex spande een kort geding aan.

Hij eiste van de kinderen dat zij aan hem moesten aangeven wanneer ze wilden komen. Iets wat ze natuurlijk niet deden, kinderen willen duidelijkheid. Als ze die niet krijgen pakken ze die zelf wel. De kinderrechter zette een nieuwe omgangsregeling op papier. Na twee jaar vechten en een problematische omgang, stapten de kinderen uit de strijd door tot twee keer toe aan te geven niet meer naar hun vader te willen.

Vader bleef hen op alle mogelijke manieren tot omgang bewegen. Tijdens de omgang en ook daarbuiten, via mailcontacten en sms berichten, blijft hij mij, hun moeder, zwartmaken bij de kinderen. Ik heb vele mails in mijn bezit geadresseerd aan de kinderen, vol met scheldnamen, beschuldigingen en verwensingen naar mij toe. De kinderen raken door dit alles in de war en komen in een loyaliteitscrisis terecht.

Een normaal gesprek hierover met vader is niet mogelijk. Wat er ook gebeurd om welke reden dan ook, hij legt tegenover de kinderen van alles de schuld bij mij neer! Als de kinderen niet naar hem toe willen bezorgt hij hen hierover een schuldgevoel en beweegt hemel en aarde om ze om te praten met behulp van loze beloftes en cadeaus waarna het hele spelletje weer van voren af begint.

Uiteindelijk heb ik via de kinderrechter de RvdK een onderzoek in laten stellen. Ik heb een prachtig rapport waarin uitstekend de problematiek wordt beschreven. Echter, de Raad doet niets omdat meneer niet mee wil werken. De kinderrechter legde opnieuw een omgangsregeling vast. Deze regeling heeft meneer niet één keer nageleefd, hij is hier ook niet tegen in hoger beroep gegaan. Hij heeft wel een brief naar de Raad geschreven akkoord te gaan met de uitspraak, alleen houdt hij zich er niet aan.

Nu heeft hij via de mail de kinderen laten weten met ze te breken. Als ze volwassen zijn mogen ze wel weer komen. Maar, ondanks de duidelijke mail blijft hij de kinderen sms'en en mailen dat ze te allen tijde bij hem welkom zijn. De kinderen worden er gek van!
Inmiddels heb ik mijn kinderen aangemeld bij MW met de hulpvraag hoe ze met vader om moeten gaan. Nu kreeg ik bericht dat ze MIJ willen helpen hoe om te gaan met de omgangsregeling! Ik heb gemeld dat vader met de kinderen gebroken heeft en ze toch lastig blijft vallen.

Nu kan ik opnieuw het traject in! Dik drie jaar ben ik al bezig om hulp te krijgen. Ik heb drie jaar geleden een psycholoog gevraagd: 'krijgen de kinderen ook last van het gedrag van vader, hetzelfde gedrag wat voor mij de reden tot scheiding was?' Ja, ze hebben er last van! Ze kunnen er niet los van komen omdat ze gewoon te jong zijn.
Het
enige resultaat dat ik geboekt heb is een kast vol met verslagen waarin heel duidelijk vermeldt staat wie en wat het probleem is. Bedankt daarvoor allemaal, alleen doet niemand iets met deze informatie!
Help! Waar, wanneer en vooral wie kan en wil mijn meiden helpen?

Vragen en opmerkingen:
Mijn verhaal is helaas niet uniek. Er zijn velen die tegen de hulpverlening aanlopen en niet geholpen worden omdat die kerels niet mee willen werken. Alleen, de kinderen worden de dupe hiervan! Die kerels willen in feite alleen hun ex lastig vallen, hen laten zien dat ze nog steeds de macht hebben en het interesseert hen niet dat ze hun eigen kinderen de vernieling in helpen. Wij moeders mogen puin ruimen en scherven rapen!
reageer

:: Tinca :: dinsdag 7 oktober 2008 :: 15:30 permalink


Hallo,
Ik ben begin negentiger jaren getrouwd, maar het bleek dat mijn ex in opspraak was geweest vanwege aanranding van een meisje. (Ja, gelukkig is hij daar uiteindelijk voor veroordeeld). Ondertussen waren snel na elkaar twee kinderen geboren en de derde kwam. Ik weet het nog als de dag van gisteren: 's woensdags hoorde ik dat ik van de derde zwanger was (niet gepland, maar wat mij betreft van harte welkom) en vrijdag vloog ik door het hele huis. Ik was bont en blauw. Uiteindelijk heb ik het alarmnummer weten te bellen en een huisarts. Het was een vrouw, die pas durfde te komen toen de politie er was. Ik ben toen een weekeinde bij mijn ouders geweest om op adem te komen. Ik ben nog 14 dagen terug geweest naar hem, domme ik, maar ja, je hebt wel twee kinderen.

Toen hij weer begon was de maat was vol en we zijn toen echt van tafel en bed gescheiden na dit huwelijk (meer een Gruwelijk) waar ik eigenlijk continu veel geweld heb meegemaakt.
Een jaar na de geboorte van mijn derde kind is de echtscheiding uitgesproken.
Ik heb destijds aangifte gedaan vanwege al het geweld. Die moed had ik nog wel. Maar tijdens de echtscheiding had hij een andere advocaat dan voor de strafzaak. Dat is meestel wel zo, denk ik, maar de een wist niet van het bestaan van de ander, dus ook niet wat er tijdens het huwelijk was gebeurd. De rechter vloog mij aan omdat vader de kinderen zo lang niet had gezien, maar wist dus mijn drijfveer niet. Toen mijn advocaat dit vertelde, schrok de hele rechtbank, zelfs de advocaat van mijn ex, die duidelijk nergens van wist.

Na de echtscheiding probeerde ik gewoon door te leven, maar na jaren was ineens mijn energie helemaal op. Ik had nergens meer zin in kon niet meer slapen, had flashbacks. Ik kon niet met mijn kinderen mee groeien. Mijn kinderen zijn toen uit huis geplaatst en zitten verspreid over het land. Ik krijg ze maar heel weinig te zien. Mijn ex zien ze al lang niet meer. Begin 2008 heb ik een traumatherapie ondergaan en heb ik eindelijk weer grip op mijn leven.

Wat volgens mij ook heel erg belangrijk is dat mensen om je heen ook eens zeggen dat je het goed doet en niet alleen de dingen zien die niet goed gaan, want in mijn geval komt dat overeen met een pak rammel. Dat wil niet zeggen dat ik niet tegen commentaar kan. Juist wel maar alleen negativiteit is taboe.

Doordat ik uiteindelijk onderdoor ging aan het geweld van mijn ex-man, zijn mijn kinderen niet bij me, maar hoe krijg ik BJZ overtuigd dat ik de zorg van mijn kinderen weer aan kan?
reageer

:: sharon :: zondag 5 oktober 2008 :: 21:33 permalink


Hallo,

Ik ben een moeder van een peutertje. Mijn ex en ik zijn vlak na de geboorte uit elkaar gegaan, maar al tijdens de zwangerschap ging het mis: hij deed helemaal niks voor de voorbereiding van de komst van de baby, is vreemd gegaan tijdens de zwangerschap, ik betaalde alles, maar het bleek nadat hij weg was dat hij wel allerlei dingen voor zichzelf op mijn naam heeft besteld. Omdat ik niks aan kan tonen, ben ik in de schuldsanering geraakt.

Toen we uit elkaar zijn gegaan, is hij daarna nog twee maanden bijna elke week geweest, daarna is hij na een heftige ruzie maandenlang weg gebleven.
Ik was ondertussen al erg bang voor hem geworden, omdat hij heeft me al eerder een paar keer geslagen had, en die laatste keer ook. Hij heeft me toen ook in het bijzijn van mijn kindje, met mijn hoofd tegen de box aangebeukt. Ik heb hem toen verzocht om weg te gaan, maar hij wilde niet.
Ik was erg woedend, maar kon niks laten blijken omdat ons kindje nog van angst naar mij keek, als of het wilde schreeuwen: hou op, hou op. Verschrikkelijk was het. Uiteindelijk is hij is weg gegaan.

Ik kon hem daarna bellen wat ik wilde: ik vond namelijk dat de kleine meid ook hem nodig had en wilde goede afspraken daarover maken. Maar hij wilde niet komen en me niet spreken, als ik niet met de relatie wilde doorgaan. Dat wilde ik niet en dus zag en sprak ik hem niet. Na ongeveer een half jaar kreeg ik een brief van de rechtbank dat er een zitting zou zijn voor de omgang.

Ik schrok me dood en de grond zakte even onder me vandaan. Je weet niet wat je over komt. Je kent dit allemaal niet, dus weet niet wat je te wachten staat. Na drie rechtszaken moest het kindje daar blijven slapen. Het ging helemaal niet goed. Als het kind thuis kwam, was het niet meer in bed te krijgen. Ik kon er zeven keer per nacht uit. Ik was anderhalve week bezig om mijn kind op de rails te krijgen. Als we net weer op de goede weg waren, was het tijd om weer te slapen daar en begon het weer van voor af aan.

Na ruim een jaar heb ik een nieuwe vriend gekregen en een jaar later zijn we getrouwd. Binnenkort krijgen we een kleintje erbij.

Op advies van de kinderbescherming heeft de rechter ondertussen besloten dat het kind elke week een dag naar de vader moet.
Het kind is sinds de omgang is opgevoerd helemaal niet meer in de hand te houden, vooral als het net terug is. Het kind is nu drie: mijn huidige man en ik worden geschopt, geslagen en uitgescholden (het gaat echt om dingen als 'kankerhoer', dus iets dat een driejarige niet zomaar oppikt). Daarnaast wordt het kindje ook lichamelijk slecht verzorgd: ruikt naar urine, dus wordt ook niet of slecht gewassen en verschoond.

Binnenkort hebben we de zoveelste rechtszaak en ik word er niet goed van, van dat getouw trek. Echt, houdt het dan nooit op? Vandaag heeft de vader ook weer stennis lopen maken (tijdens overdragen van kindje) en ik was erg bang weer. En inderdaad, wat iedereen al zegt, niemand kan hier antwoord op geven, wat ik er bijvoorbeeld aan kan doen, want bewijzen maken en verzamelen helpt ook niet, die wil de rechter niet eens zien. Ik ben in ieder geval erg kapot hiervan: moe, op en machteloos!
reageer

:: Buitenlandseopvluchtvoorkindsvader :: zondag 5 oktober 2008 :: 13:53 permalink


Een andere school zoeken helpt niet, dat weet ik helaas uit eigen ervaring. Nu je de kinderen in je pas ingeschreven hebt, zal ik je aanbevelen, ergens in het buitenland een nieuw leven te beginnen.

Ik leef met jullie allemaal mee. Ik heb in een ander Europees land dezelfde ervaringen gemaakt als jullie hier in NL. Tot vandaag dacht ik, dat het hier in NL niet zo zou zijn als waar ik vandaan kom, maar helaas toch wel.

Mijn ex heeft mij ook gestalkt in mijn thuisland met hulp van de kinderbescherming en bijzonder een maatschappelijk werkster, ik weet dat het de hel is. Op een moment ben je zo van slag, dat je alleen nog maar wil vluchten.

Ik heb het gedaan en er geen moment spijt van gehad. Mijn kind kan nu eindelijk een normaal leven leven, met vrienden en plezier. Natuurlijk, er blijft een risico en mijn huidige man en ik hebben "underneath the surface" ook een hele boel beveiligingsdingen lopen, om ons voor een onverwachte bezoek van mijn ex te beschermen. Nader wil ik hier niet op ingaan.

Mijn huwelijk met mijn ex was de hel - huiselijk geweld in de vorm van mentale en lichamelijke mishandeling, psychische ziekte (van hem), alcohol. De kinderbescherming vond maar, dat ik hem moest vergeven meteen naar de scheiding en nog meer.

Ik wil wel, dat mijn kind zijn vader op een moment ontmoet - maar wanneer mijn kind dat wil, niet wanneer mijn ex denkt, dat het gebeuren moet. Het gaat uiteraard om een kind, niet om de vader, maar kinderbescherming kunnen ze gerust herdopen in "Vaderbescherming", want dat is het inmiddels.
reageer

:: Eline :: donderdag 2 oktober 2008 :: 23:22 permalink


Graag wil ik mijn verhaal kwijt. In 2001 ging mijn ex ervandoor, na ellende met drank, drugs, en geestelijke mishandeling.

Onze 2 zoontjes toen 5 en 1 jaar sprongen een gat in de lucht. Wat erg opviel was dat mijn zoon van 5 erg stil was en me ontweek.
Op een dag vroeg ik hem wat er mis was en hij antwoordde:"Dat mag ik niet zeggen mama, want dan ga jij dood?
Een ijskouwe hand omvatte mijn hart en ik voelde dat er iets erg kwam.
Hij wilde niks zeggen ik heb hem toen voorgesteld om te tekenen wat hij dacht, dan hoefde hij niet bang te zijn voor mama en kon ik hem helpen.
De tekeningen die hij maakte, maakte mijn ergste nachtmerrie waar : seksueel misbruik.
Ik ben naar mijn advocaat gegaan, heb kinderbescherming en jeugdzorg ingeschakeld etc. Er volgden vele rechtzaken waar hij alles ontkende en op omgang stond. Mijn jongste zoon had altijd kapotte billen, vaak naar de dokter enz.
Het kind van 5 maakte duidelijk dat iets met billen gebeurd was en dat ze, toen hij nog thuis was, tv moesten kijken met papa als mama snachts sliep.

Ik wilde absoluut niet dat hij nog in de buurt van de jongens kwam. Maar de rechter besliste dat er omgang in het omgangshuis moest komen. De vader kwam niet opdagen of was ziek en ga zo maar door. Jarenlang ben ik omgangshuizen afgelopen met twee bange kinderen die niet naar hun vader wilden.

De rechter vond dat ik geen medewerking gaf terwijl ik zo bang was om mijn kindjes en bepaalde omgang met vader en de kinderen in ons huis,waar alles gebeurd is en hij binnen onze veilige muren kwam.
Onder begeleiding van jeugdzorg vonden de bezoeken plaats: volgens medewerker jeugdzorg waren de kinderen bang en was omgang niet gewenst.

Toen vader zich ook nog dak en thuisloos liet verklaren om onder kinderalimentatie uit te komen besliste de rechter uiteindelijk tot geen omgang.

Hij heeft nog steeds ouderlijk gezag en stalkt ons al 7 jaar. Hij is vlak in de buurt komen wonen, op de route van huis naar school en de kinderen zien hem dagelijks en blijven bang.

De kinderen hebben een studioverhoor gehad bij de recherche en therapie bij riagg, die duidelijk stellen in eindrapport dat sexueel misbruik is vastgesteld en behandeling nodig. Deze situatie duurt nu al zeven jaar! Ik wordt zo moedeloos van de rechtsgang in Nederland. Vaders die hun kinderen willens en wetens kapot maken is toch niet te begrijpen?Het is een lang verhaal en niet duidelijk uit te leggen in dit bericht.

De vader is niet veroordeeld vanwege niet genoeg bewijs maar kinderen verzinnen dit niet zomaar. Nu jaren later vertellen ze nog steeds hetzelfde Mijn hele gezin heeft er erg onder te lijden gehad en we lijden nog steeds, omdat hij ons niet met rust laat.

Bovenop al deze ellende heeft hij een zaak aangespannen om de kinderalimentatie te stoppen die een rechter in 2002 heeft vastgesteld.
De kinderalimentatie is stopgezet met terugwerkende kracht en ik moet een aanzienlijk bedrag van duizenden euro`s terug betalen.

Een zeer bezorgde moeder
reageer

:: merel :: woensdag 1 oktober 2008 :: 21:44 permalink


Voor alle moeders die blijven vechten voor hun kinderen heb ik het diepste respect. Ik wil hun ook op het hart drukken dat het een goede zaak is om te blijven vechten.

Ik heb een iets ander verhaal:
Tot mijn 17e heb ik bij een geweldadige vader geleeft, alcoholist die mijn moeder bijna dood heeft geslagen, wat goddank is verhinderd doordat de politie mij onder het bloed (van mijn moeder) heeft opgepikt en zo mijn moeder uit huis kon halen. Ik worstel er nog vaak mee, zeker toen ik zelf een dochter kreeg. Niets heb ik meegemaakt van de vreugde die zij heeft ondervonden, verjaardagen (niet want dat waren zuip- en mishandelfestijnen) Kerstmis heeft hij voor de lol een kat doodgereden ik was toen 6. ik ga er niet verder op door maar ik heb nooit begrepen dat mijn moeder niet voor mij heeft gekozen en voor een rustig bestaan voor mij heeft geknokt.

We hebben in pakhuizen geslapen, ben een keer weggelopen toen hij me sexueel wilde misbruiken, hele nachten ben ik opgebleven als hij mn moeder het huis uit had gestuurd omdat ik degene was die hem rustig kon houden. Hij heeft haar polsen doorgesneden en ik als kind van 7 zat 's nachts in het ziekenhuis met haar, bloedend als een rund.
Ik weet dat het hier over huidige moeders en niet over kinderen gaat maar als ik er weer over typ en ik ben inmiddels 52 jaar lopen nog de tranen over mijn wangen.

Dus moeders... knok voor je kids en vooral blijf doorgaan want het is zoooooooo de moeite waard.
Hoop hiermee een ieder die knokt een steuntje in de rug te geven. Alleen al het idee later dat je moeder/vader geknokt heeft voor je geeft je steun!
reageer

:: metalmoeder :: zaterdag 27 september 2008 :: 10:16 permalink


Ik ben 8 jaar geleden bij mijn ex vandaan gevlucht wegens geestelijke en lichamelijke mishandeling. De kids (2, nu 13 en 10) leefden er tussen in. Ik ben met ze naar het politieburo gegaan en van daaruit naar een opvang voor mishandelde vrouwen.

Het was een vreselijke ervaring, want ze waren net opgestart: er was nog geen hulpverlening aanwezig, geen ontspanning, geen therapie, geen ruimte voor de kids om te spelen en het eten was te weinig en zeer slecht.

Ik ben vandaar uit, uit nood bij mijn moeder gaan wonen. Maar daar hield ik het ook niet uit. Ik heb met veel geluk een eigen huisje gekregen na een paar maanden en vanaf die tijd begonnen de problemen weer opnieuw met mijn ex.

Hij bleef dreigen, maar ook wraak nemen op me, doormiddel van de kids: hij mishandelde de kids tijdens de omgang, in plaats van mij. Ik ben nu al 8 jaar in gevecht met instanties. De oudste woont uit nu uit huis(ernstig gehandicapt). De jongste is sinds kort uit huis geplaats, omdat het kind zulke angst heeft ontwikkeld voor zijn vader (reactieve hechtingsstoornis), dat ik hem niet meer zelfstandig op kon voeden.

De oudste heeft nog steeds omgang en wordt bedreigd door mijn ex en tegen mij opgezet. De andere niet meer.

Ik heb pas een rechtzaak gehad en werd daar verschrikkelijk de grond in geboord. Als alles zo verloopt als de Raad van de Kinderbescherming het wil, moeten allebei de kids weer hun vader zien. Ik voel me machteloos, verdrietig, boos en opstandig, dat dat kan hier in Nederland.
reageer

:: Janet :: vrijdag 26 september 2008 :: 09:37 permalink


Hallo, hier mijn verhaal.

Mijn zoontje van zeven wil zelf zijn vader niet meer zien. Er zijn in de loop der jaren verschillende vrouwen in het leven van zijn papa geweest en weinig aandacht voor hem. Daarnaast zijn er meerdere dingen gebeurd, waardoor mijn zoontje erg gekwetst is.

Mijn zoontje heeft het er heel moeilijk mee gehad, maar nu zelfs na bijna een jaar later wil hij zijn vader nog steeds niet zien. Ook al zeg ik dat mensen fouten maken en soms domme dingen zeggen als ze boos zijn en dat zijn vader erge spijt heeft, hij blijft bij zijn standpunt en wil er niks van weten.

Natuurlijk krijg ik hiervan de schuld. Ik zou mijn zoontje opstoken. Nou sorry, ik hoef er niks voor te doen: hij verpest het zelf al genoeg. Hij doet er verder zelf ook niks aan om de situatie te veranderen.

Moet ik hier ook wat aan doen, want ik wil niet straks het verwijt hebben dat ik niks gedaan heb. Maar ik wil mijn zoontje er ook niet al te veel mee belasten. Hij heeft het er al moeilijk genoeg mee gehad en heel veel verdriet. Dit wil ik hem besparen, maar ik vind het zo zielig dat hij dit moet mee maken als ik het op een of andere manier zou kunnen veranderen zou ik dit doen. Hij is juist eindelijk weer een beetje opgebeurd.
Ik ben bang dat als ik hem dwing om naar zijn vader te gaan, het weer van voor af aan begint.

Verder iedereen alvast bedankt.
reageer

:: me and my bb girl :: zondag 21 september 2008 :: 13:49 permalink


Hoi allemaal,

Ik heb 8 jaar in een gewelddadige relatie gezeten waarin mijn ex geregeld dronken of onder invloed van drugs mij mishandelde: geestelijk, lichamelijk én seksueel.
Mijn ex heeft mij geregeld probeerd achter het raam te zetten, maar dat is hem gelukkig nooit gelukt. Het was 8 jaar lang een drama van weggaan en teruggaan, omdat de sterke arm der wet geen ene moer deed: zij weigerden aangiftes op te nemen of hem MIJN huis uit te zetten.

Het liep geregeld ook seksueel uit de hand en ik raakte zwanger, stom, stom. We wisten beiden dat de pil niet echt veilig was, omdat ik geregeld door de stress mijn longen uit mijn lijf spuugde. Ik pleegde abortus onder dwang: de ergste fout in mijn hele leven.
Jaren later werd ik weer zwanger en was het hetzelfde drama. Hij wilde abortus, ik weigerde. Ik heb alles naar me hoofd gekregen: hij zou ons afslachten als destijds met Marion en Romy was gebeurd, hij zou mijn kind naar Marokko brengen of zelf zorgen dat de zwangerschap werd verbroken.

Hij heeft me destijds van de trap afgegooid, toen ik half jaar zwanger was in de hoop dat het mis ging en zo nog zoveel meer. De agressie ging door toen mijn meissie geboren was. Na 3 maanden ben ik gevlucht. Nu 3,5 jaar later zit ik alweer 2 jaar in rechtszaken omdat omgang wil. Ik heb alleen het gezag, maar dat zegt dus niets!

Ik heb klacht ingediend bij politie omdat ze destijds mijn aangiftes niet opnamen. Nu mocht ik wel aangiftes doen, maar deze werden geseponeerd, omdat ik geen getuigen had en de politie zegt zich niks te herinneren. Kinderbescherming zegt dat daarom de mishandelingen niet zijn bewezen, dus is omgang geadviseerd en opgelegd.

Mijn kind kent hem niet. Nu mag hij haar zomaar elke week een dag meenemen zonder toezicht, zonder het op te bouwen. Dat er gevaar dreigt boeit ze niet. Na haar verjaardag, als ze 4 wordt, moet ze daar het weekend van zaterdagochtend tot zondagavond heen en na de zomervakantie mag hij haar ophalen van school op vrijdag en maandags terugbrengen naar school. Met andere woorden dan zitten we weer niet veilig!

Ik blijf weigeren, maar ben zo bang dat ze mijn dochter van me afnemen! Nu heb ik zoveel vragen: kunnen ze haar van school gaan halen als ik niet meewerk? Gaan ze me echt arresteren? Heeft iemand ervaring? Mensen die hetzelfde meemaken? Ik doe er alles aan dat dit mijn dochter niet overkomt, iedereen die ook maar iets weet van goede advocaat tot acties of dergelijke help me aub.

Omgang weigeren: wie doet het en wat zijn de gevolgen? De gevolgen bij wet weet ik maar hoever gaan ze nou echt? Halen ze mijn dochter van school? Plukken ze me van de weg af? Vallen ze mijn huis binnen om mij te arresteren? Pakken ze mijn kind af?


Alvast bedankt, vooral namens mijn dochter.
reageer

:: Daantje :: dinsdag 16 september 2008 :: 19:30 permalink


Lieve moeders,

Wat een verhalen. Het werkt niet opbeurend om om hier al de verhalen te lezen. Wel fijn te lezen dat je niet de enige bent.

Mijn verhaal:

Ik ken mijn ex 5 jaar. Hij komt uit een niet-Europees land en was illegaal toen ik hem leerde kennen. Achteraf gezien heeft hij meerdere pogingen gedaan om via mij een verblijfsvergunning te kunnen krijgen. Alles mislukte tot...meneer werd uitgezet. Ik kreeg de taak om hem weer terug naar Nederland te halen. Ik wilde eigenlijk toen al stoppen met de relatie, omdat wij alleen maar ruzie hadden. Was ik toen ook maar gestopt, dan was er veel ellende gespaard kunnen blijven.

Ik wilde niet meer met hem in Nederland wonen, dus probeerden we om in een ander Europees te wonen en een verblijfsvergunning te krijgen op basis van wonen en trouwen. Dat is gelukt. Alleen kwam ik er snel achter dat meneer alleen een verblijfsvergunning wilde, niet in dat land met mij wonen en daarom al na dag 1 in Nederland zat. Ik mocht hem niet uitschrijven in dat land, omdat hij anders zijn verblijfsvergunning zou verliezen.

De verblijfsvergunning was gebaseerd op het feit dat we in andere land hadden gewoond en daar getrouwd waren. Maar het punt is dat we daar nog nooit echt hebben gewoond, alleen stonden ingeschreven daar. Ik kon toen niet de relatie uitmaken, omdat ik emotioneel afhankelijk van hem was geworden. Ik raakte zwanger en ons kind werd geboren in Nederland.

Hij dreigde met zelfmoord te plegen als hij niet bij me in mocht trekken. Op die bewuste dag was hij stennis aan het schoppen, in mijn dorp waar ik nog maar net een maand woonde. Achteraf had ik me niet moeten laten intimideren maar ik was niet sterk genoeg. Ik was nog maar net bevallen en ik was op. Ik kon niet meer. Ik heb hem bij me laten intrekken en we zijn na een paar maanden gescheiden.

Nu probeert hij op basis van mijn zoontje (family-life) een verblijfsvergunning in Nederland te krijgen. Ik probeer dit tegen te werken aangezien de andere verblijfsvergunning ongegrond zou moeten zijn.

Binnenkort heb ik de eerste zitting aangaande de omgang, want dat wil hij om een verblijfsvergunning te krijgen. Tegelijkertijd loopt er een onderzoek om zijn vorige verblijfsvergunning helemaal ongedaan te maken, dus dat zou betekenen dat hij geen verblijfsvergunning op basis van zijn kind kan vragen. Ik hoop dat het positieve resulaat snel zal komen. Vooral omdat ik nog geen rust heb gehad met mijn zoontje.

Hij heeft mijn zoontje nooit slecht behandeld. Ik ben gewoon erg bang dat hij mijn kind mee naar zijn geboorteland meeneemt. Hij heeft dit al verschillende keren gezegd.
reageer

:: klavertje :: maandag 15 september 2008 :: 15:59 permalink


Moeder van dochter, net kleuterleeftijd, met de gebruikelijke omgangsregeling met ex-partner van om het weekend en daarnaast één dag doordeweeks aansluitend op omgangsweekend.
Omgang wordt nagekomen door mij ondanks dat ex af en toe helemaal de weg kwijt is (politierapport), mij heeft geslagen met dochter in mijn armen en wij op straat zijn gevallen (onvoldoende bewijs).
Ik werk mee, heb een fulltime baan om het hoofd boven water te houden, ontvang geen alimentatie. Contact met dochter en vader staat voorop en zolang er goed voor haar door hem wordt gezorgd, zet ik mijn gevoelens opzij.

Hij heeft sinds uiteengaan, bijna drie jaar geleden, nog steeds geen eigen woonruimte en woont bij zijn moeder in een huis, met alleen een eigen slaapkamer. Ik heb om de week een weekendje voor mezelf, dus ben er best bij gebaat als de omgang goed loopt.

Nu komt mijn dochter al 2x thuis dat pappa met zijn vinger in haar plasser gaat en aan zijn vinger likt. Ik ben vandaag naar huisarts en 1e hulp geweest, kinderarts. Fysiek is er geen bewijs, maar ik neem mijn dochters uitspraak serieus. Ook de kinderarts gaf aan dat het verstandig is haar uiting serieus te nemen. Hoe nu verder als ik alle verhalen lees, met zoveel leed en teleurstelling?

Ik heb ook een dwangsom opgelegd gekregen, als ik de omgang zou stoppen. Ik wil niet dat mijn dochter - die overigens in haar doen en laten heel vrolijk is - deze handelingen ondergaat. Ik wil dat het stopt. Heeft iemand advies??
reageer

:: Vicky :: zaterdag 13 september 2008 :: 18:49 permalink


Mijn kinderen en ik zitten ook nog steeds midden in rechtszaken. Er hebben zich al 5(!) rechters over onze zaak gebogen en ook de Raad voor de Kinderbescherming heeft continu volgehouden dat het NIET IN HET BELANG VAN DE KINDEREN IS om omgang met hun vader te hebben. De vader is na de laatste beschikking waarin werd bepaald dat hij geen omgang met de kinderen mocht hebben, in hoger beroep gegaan. Ter zitting bij dit hof in Amsterdam, blijft de Raad voor de Kinderbescherming bij haar advies: geen omgang omdat het niet in het belang is van de kinderen!

Wat doet het Hof? Die dwingt de Raad tot proefcontacten, tegen het advies van de Raad in! Er volgt een 'onderzoek' van de Raad. Na dit onderzoek wordt proefbegeleide omgang in het omgangshuis geadviseerd. De moeder moet de verdenking dat de vader de kinderen seksueel heeft misbruikt maar even loslaten. Het Hof geeft in haar laatste tussenbeschikking aan dat zij het (door haar zelf opgelegde!) advies van de Raad opvolgt.

Wat bizar is en waar volgens mij ook een onderzoek naar moet komen is dat de raad voor de Kinderbescherming valt onder het Ministerie van Justitie. De rechters en de rechters bij het Hof vallen onder datzelfde ministerie. Vandaar ook dat het Hof (en ook andere rechters) de Raad voor de Kinderbescherming (die voor het belang van de kinderen op zou moeten komen en niet voor het omgangsrecht van één van de ouders), deze zelfde Raad opdracht kunnen geven tot maatregelen, waar de raad zelf tegen is of afwijst, en op deze manier een advies af kan dwingen. In de laatste beschikking en uitleg van de raad zegt de Raad dat zij bij hun 'advies' blijven. Hoezo? Dit is het door het Hof opgelegde advies!

De Raad voor de Kinderbescherming zou een onafhankelijke instantie moeten zijn die ook NEE kan zeggen tegen rechters die, tegen het advies van de Raad voor de Kinderbescherming, opdracht geeft aan diezelfde Raad. Zolang zij onder een Ministerie vallen is dat blijkbaar niet mogelijk. Dat zij onder een Ministerie vallen is al opmerkelijk genoeg en zeer kwalijk! Is er een instantie die hier onderzoek naar heeft gedaan of wil doen en dit aan de kaak wil stellen?
reageer

:: Knokkende moeder :: donderdag 11 september 2008 :: 14:57 permalink


Ik ben nu een aantal jaar gescheiden en heb 2 minderjarige jongens. De reden van mijn scheiding was het zeer agressieve gedrag van mijn toenmalige man én zijn buitenechtelijke 'uitstapjes'.

Toen is de ellende begonnen: ik nam mijn kinderen in bescherming omdat hij erg agressief kon zijn, dus bleef me voorhouden dat de bezoekregeling echt niet meer mocht worden dan 1 dag in de 2 weken, want wilde ze thuis in bed laten slapen.

Na een hoop gesteggel en mediation, hebben we uiteindelijk een bezoekregeling van 1 zaterdag per 2 weken op papier gekregen. Regelmatig kwam mijn ex de kinderen niet eens halen, maar als hij ze al kwam halen was hij niet eens geinteresseerd in nieuwtjes van de kids. Het was kids inladen en wegwezen. Steeds meer kreeg ik het vermoeden dat er iets speelde: de kids kwamen vaak verdwaasd thuis en waren de dagen erna onhandelbaar; de jongste droeg nog een luier en kwam vaak met dezelfde luier weer thuis; ik had dagen nodig om de kids weer vertrouwen en rust te geven en om de billetjes van de jongste te genezen.

Er zijn zelfs keren bij geweest dat hij ze niet naar huis bracht, één keer kwam hij ze 7 uur te laat thuis brengen. Je wordt dan knettergek en de politie doet helemaal niets! Niemand wist waar hij was, ik had zijn adres niet, want dat was zijn grootst bewaarde geheim (dit heeft hij later van de mediator wel moeten geven).

Na een tijd begon de oudste steeds te spugen een dag voordat hij naar zijn vader moest. Eerst legde ik die link niet, maar later dacht ik dat heeft met die bezoekjes te maken, maar tegen mij durfde hij gewoon niets te zeggen. Uiteindelijk wilde de huisarts met hem praten en daar begon mijn oudste te vertellen dat hij en zijn (toen 2 jaar oude) broertje werden geslagen en geschopt! Met de huisarts had ik toen afgesproken dat ik met mijn ex een gesprek zou aangaan, maar zonder beschuldigingen, dus ik deed dat. Ik vroeg aan hem of hij een vermoeden had waarom de oudste steeds zo ziek was en dat hij met de huisarts had gesproken.

Natuurlijk wist hij van niets en ik sprak met hem af dat hij voortaan maar een paar dagen van te voren moest bellen en het de kids zelf moest vragen of ze wilde komen, daar stemde hij mee in. Ik dacht hier goed aan te hebben gedaan, ik gaf hem nog een kans en hij wist nu dat er op hem werd gelet en ik gaf de kids een kans door hun vertrouwen hiermee terug te krijgen.

Wij hebben hem na dat gesprek nooit meer gezien of gehoord, geen telefoontje, geen brief, geen alimentatie, niets! Het is nu 3 jaar later, het gaat geweldig met de kids, ik ben inmiddels hertrouwd en de kids zien mijn nieuwe man als vader, kortom een heel gelukkig gezin die gelukkig een nieuwe start hebben gekregen. Nou dus niet!

Omdat ik tegen problemen aanliep wat ID-kaart en schoolkeuze etc. betreft waar mijn ex ook voor moet tekenen, omdat we nog steeds gezamelijk gezag hebben, maar hij steeds onvindbaar is, dacht ik een gezagswijziging aan te vragen.

Ik ben afgelopen week naar de rechtbank geweest en, jawel, met had hem kunnen vinden en was er zowaar. Ik stapte in een nachtmerrie: de rechter vond namelijk dat vader zijn rechten nog niet helemaal verspeeld had en dus moest er zo snel mogelijk weer omgang komen!

Bijna 3 jaar van de aardbol verdwenen te zijn, nooit meer iets laten horen, je kids ongenadig geslagen, geen kinderalimentatie betaald en dan je rechten nog niet verspeeld? Kortom, het komt erop neer dat ik voor een gezagswijziging naar de rechtbank ging en in plaats daarvan met een opgelegde begeleide omgangsregeling naar huis ging.

Kon ik de kids gaan vertellen dat hij hen een uurtje per 3 weken wil zien in een muffig hokje bij jeugdzorg! Jeugdzorg moet dan een rapport opstellen, waaruit zal moeten blijken wat de volgende stappen moeten zijn. Dan mag ik toch hopen dat die zogenaamde 'professionele' mensen mijn ex zullen doorzien, want laten we wel wezen, 1 uurtje in de 3 weken kun je makkelijk toneel spelen en de perfecte vader uithangen.

De oudste vertelde ik gisteren dat mijn ex wel eens kon gaan bellen. Hij zei: "die wil ik niet spreken, maar als jij hem aan de telefoon hebt dan kan hij mij horen he, en hij heeft toch zeker geen sleutel van ons huis hè mama"?.

De rechter gaf mijn ex zelfs het advies mee dat hij zich maar zo snel mogelijk bekend moest gaan maken bij zijn kinderen d.m.v. brieven of kadootjes. Dat is dus gewoon advies om je kinderen om te kopen!

Ik sta met mijn rug tegen de muur, als ik niet meewerk ben ik in hun ogen de boeman, maar als ik wel meewerk betekent dat voor mijn kinderen: nachtmerries, spugen, woedeaanvallen, angsten, depressies, ik weet het niet meer.

Wat moet er ooit nog van mijn kinderen terecht komen? Mijn ex is zeer agressief en heeft daarvoor ook bij psychiaters gelopen; allemaal dingen die aantoonbaar zijn.

De kinderen hebben recht op hun vader wordt er dan gezegd. Alsof die kinderen op een vader met losse handjes zitten te wachten, die hen heeft mishandeld en vervolgens zich 3 niet meer heeft laten zien! En als je zegt dat je de kinderen wilt beschermen, zien hun dat even anders he, want dan ben je gewoon een moeder die niet meewerkt!
reageer