:: Proud Mum :: zondag 4 september 2011 :: 01:14 permalink


Een jaar of tien geleden leerde ik een hele leuke jongen kennen. Ik noem 'm even A. Na een tijdje leerde ik een vriend van A kennen, B. B leek op zich een rustige jongen. Na B een paar keer gezien te hebben met mijn vriend A vroeg hij mij om een keer af te spreken. A vond dat niet zo een goed idee, maar ik ben toch gegaan.

Eenmaal bij hem aangekomen vroeg hij mij of ik nog maagd was, waarop ik "ja" antwoorde. Grootste fout in mijn leven, ik had achteraf beter nee kunnen zeggen. B heeft mij toen verkracht. Ik schaamde me zo erg dat ik dat tegen niemand durfde te vertellen. Nadat B mij verkracht had chanteerde hij mij dat ik een relatie met hem moest beginnen of anders het bekend zou maken bij mijn ouders dat ik geen maagd meer was. Doordat ik zo bang was gaf ik toe en verbrak mijn relatie met A.

Nu kwam ik terecht in een hel. Ik moest al mijn vrije tijd met hem doorbrengen. Ik mocht geen vrienden hebben. Ik had met niemand meer contact. Op een dag ben ik met hem gezien door iemand die mijn vader kende. Mijn ouders wilden toen kennis maken met hem. Ik wou het niet. Ze begrepen niet waarom. Doordat mijn ouders bleven aandringen had ik dat tegen B gezegd. Hij zei dat hij kennis zou maken. Toen ik vertelde dat ik dat liever niet had, dreigde hij dat hij tegen mijn ouders zou vertellen dat ik geen maagd meer was.

-- zeer nare details geknipt om privacy redenen --

Ik ben na alle mishandelingen en verkrachtingen uiteindelijk weggelopen. Waar B me ook zocht, hij kon me niet vinden. Na anderhalve week vertelde ik pas aan mijn ouders en familie dat ik was weggelopen, maar niet waar ik was. Er was 1 familielid dat ik in vertrouwen nam. Na een tijdje kwam via via ook B er achter. Mijn rustige leven was weer een hel. B dreigde iedereen in mijn omgeving iets aan te doen. Ik wist waar hij toe in staat was. Hij had een wapen en was heel geweldadig. Op een dag trapte hij de deur in van mijn schuilplaats. Ik had geen keus en ben met hem meegegaan. Er volgden 2 jaar van mishandelingen en verkrachtingen.

B kreeg gaandeweg last van waanideeën.

-- overtuigende details geknipt om privacy redenen --

Op een dag vluchtte ik naar de buren. Ik vertelde waar B mee bezig was. De buurvrouw zei dat als ik klaar zou zijn met werken ik haar moest bellen zodat wij samen naar huis konden gaan. Na werk belde ik haar op en we gingen samen naar huis. Onderweg naar huis kwam een buurman aangelopen en zei dat B was meegenomen door de politie.

-- details geknipt wegens privacy redenen --

B heeft toen bijna een jaar gezeten en werd behandeld voor een psychose. Na zijn vrijlating was B veranderd in een rare verwarde jongen. Een gedeelte van mijn familie had medelijden met hem en nodigden hem uit om een keer langs te komen. B heeft mij toen opnieuw verkracht.

Na 2 maanden kwam ik erachter dat ik zwanger was geraakt na die verkrachting. Ik kreeg het niet over mijn hart om een abortus te laten plegen en besloot het kind te houden. Ik werd steeds dikker en je kon zien dat ik zwanger was. Toen B erachter kwam dat ik zwanger was zei hij dat ik abortus moest plegen omdat ik hem niet wilde dan wat moest ik met een kind van hem. Hij vergat dat het ook mijn kind was en in mij groeide. B begon opnieuw met dreigementen en zei dat mijn kind niet levend geboren zou worden.

Gelukkig kwam hij opnieuw vast te zitten. Een paar maanden na de geboorte kwam hij vrij en wilde mijn zoon zien. Mijn moeder vond dat hij dat recht had. Zij wist niks over die verkrachting omdat ik het niet durfde te zeggen. Ik heb me daar altijd voor geschaamd.

Na twee maanden kwamen de mishandelingen en de bedreigingen weer omdat ik niet verder met hem wilde gaan. Op een zeker moment probeerde hij me te wurgen. Ik kreeg geen adem en mijn zoontje dat ik op het bed had neergelegd, bleef maar huilen. B liep naar mijn zoontje toe en gaf hem een klap omdat hij niet tegen het gehuil kon. Ik rende naar B toe en duwde hem opzij. Ik schold hem uit omdat hij het lef had om mijn zoontje een klap te geven. B liep mijn kant weer op. Net toen ik mijn zoontje wilde pakken trok hij mijn haar en ik gilde van de pijn. Een ander familielid dat ook in dat huis aanwezig was hoorde dit en kwam de kamer binnen en duwde B opzij. Ik pakte mijn kind en rende het huis uit.

Mijn ex bleef daarop mijn familie bedreigen. Ieder keer dat had hij mij in het verleden heeft mishandeld en bedreigd had ik aangifte gedaan. Er was alleen helaas nooit iets mee gedaan. Ik ben zelfs naar de Farr arts geweest die mijn verwondingen aan de politie heeft doorgegeven. Ik belde iedere keer als hij voor de deur bij mijn moeder kwam de politie en heb toen een urgentie aangevraagd.

Het huis dat ik uiteindelijk kreeg was een veilige haven voor mij en mijn zoontje. Ik kwam erachter dat B weer een psychose had gekregen en in een inrichting was opgenomen. Het kon me allemaal niks schelen. Wij waren veilig. Een paar maanden later kreeg kwam ik weer in contact met A. Het was weer net als vroeger. We konden goed praten en er kwam weer een band en ik was eindelijk gelukkig.
Hij kwam terug in mijn leven en in het leven van mijn zoontje. Alles lijkt perfecht. A zag mijn zoontje als zijn kind en mijn zoontje hem als pappa. A wilde mijn zoontje erkennen als zijn kind. We hebben alles opgezocht en kwamen erachter dat het mogelijk was. Eindelijk het perfecte leventje dacht ik.

Toen wij op het punt stonden om het definitief te maken krijg ik een brief van de rechtbank in de brievenbus dat B een omgangsregeling wilde en mijn zoontje wilde erkennen. Bij de brief is ook een bevolkingregister van mij en mijn zoontje waarop mijn adres staat vermeld. Die brief heeft B ook gehad waarom mijn adres staat vermeld. B kwam bij mij voor de deur en begon weer te dreigen.

Mijn zoontje werd na die nachtmerries uit het niets druk en toonde agressief gedrag. Ik werd op het consulatieburo doorverwezen naar een kinderpedagoog. Uiteindelijk werd mijn zoontje doorverwezen naar een specialist om te kijken hoe erg mijn zoontje door B z'n stalking voor onze heilige haven is beschadigd.

B hield maar niet op met stalken, ondanks aangiftes. Dus ik besloot om steeds met mijn zoontje te vluchten. Na een tijdje toen ik erachter kwam dat wij zo niet verder konden schakelde ik een advocaat in die mij doorverwees naar Stichting Arosa. Ik kreeg gesprekken met een medewerkster van Stichting Arosa om over mijn angst heen te komen. Tijdens de eerste rechtzitting was ik een paar maanden zwanger van het kind waarvan A de vader is. B heeft ook tijdens mijn zwangerschap gedreigd dat mijn kindje niet levend geboren zou worden.

De rechter besluit dat er een onderzoek moet komen of het wel verstandig is dat B in het leven komt van mijn zoontje. Ik krijg na een half jaar het eerste gesprek met de Raad voor de kinderbescherming die uiteindelijk besluit dat het niet verstandig is om B toe te laten in het leven van mijn zoontje vanwege zijn verleden en instabiliteit. Ik kon me niet beter wensen. Nu was het afwachten totdat de rechter zijn besluit zou nemen. En ja hoor er kwam weer een brief met de datum van de rechtzitting. Mijn advocaat adviseerde mij dat ik niet aanwezig hoefde te zijn.

Fout advies. Ik ben toen niet geweest. Ik heb netjes een brief geschreven waarom ik niet aanwezig was. Ik was als de dood voor B. Ik legde in die brief uit over mijn verleden met B. Die brief kwam volgens mijn advocate te laat bij haar en zo kon zij de brief niet meenemen naar de zitting. De rechter twijfelt en wilt een beschermingsonderzoek. Een maand na de rechtzitting kwam ik toevallig een kennis tegen die vertelde dat B een paar dagen voor de rechtzitting was neergestoken omdat hij onder invloed van van alles met iedereen zomaar ruzie zoekt.

Mijn dochtertje - dat niet van B is - wordt inmiddels ook in al die onderzoeken gemengd; onderzoeken die B zou moeten krijgen. Hij is niet in staat om voor mijn zoontje te zorgen gezien zijn verleden en zijn losse handjes. Ik heb mijn contactpersoon van de Raad van Kinderbescherming op de hoogte gebracht dat hij is neergestoken. Hij was hiervan niet op de hoogte. Wat voor onderzoeken worden er daar dan gedaan als ze hier niet van op de hoogte zijn?

Wat als hij die omgangsregeling had gekregen en mijn zoontje bij die steekpartij had gestaan? Hoe zit het met dit rechtssysteem? Hoe is het mogelijk dat de rechter twijfelt? Ik heb bewijzen ingeleverd bij mijn advocaat en de contactpersoon van de Raad van Kinderbescherming dat B deigde de familie van A wat aan te doen als A en ik niet uit elkaar zouden gaan. Ik snap niet dat na het besluit van de Kinderbescherming en het bewijs van dreigementen er niks door de rechter wordt gedaan. Nu over 6 maanden zal alweer de 3de zitting komen. Na de 2de had het duidelijk moeten zijn!

Het is diep triest dat men niet inziet, of niet wil inzien, hoeveel impact dat heeft op kinderen! B zou moeten nagekeken en onderzocht worden.
Hij is geschift.
reageer

:: crimineel als vader :: vrijdag 2 september 2011 :: 09:48 permalink


Ik heb een zoon van 4 jaar oud. Aan het begin van mijn zwangerschap was ik nog samen met de vader. Toen ik 16 weken zwanger was, kwam ik erachter dat hij achter mijn rug om met een ander meisje bezig was. Ik heb toen de relatie beeindigd.
2 weken voordat ik moest bevallen, belde hij ineens op dat het over was met zijn relatie en dat hij zijn kind gewoon wilde zien en dat hij bij de bevalling wilde zijn. Ik heb toen gezegd dat ik er zo klaar mee was en dat hij lekker zijn handen van ons af moest trekken.

Toen mijn zoon net een maand oud was, kwam mijn ex steeds bij mij aan de deur staan en ik heb hem toen weggestuurd. Ik ging er wat meer over nadenken en was bang dat hij het mij later zou kwalijk nemen dat hij zijn vader niet zou kennen.

Dus ik heb mijn ex de gelegenheid gegeven om toch een band op te bouwen met zijn kind. Hij had gelijk weer allemaal mooie praatjes dat hij echt zou veranderen, en aangezien hij de crimineel uithangt wilde ik dat hij gewoon een vaste baan zou gaan zoeken, daar stemde hij ook mee in. Na een tijdje gingen wij weer een relatie met elkaar aan... Maar hij veranderde niet.

Voordat ik onze relatie beeindigde kreeg hij ook weer losse handjes waar mijn zoontje bij was. Mijn vader heeft hem mijn huis uit moeten zetten, omdat hij niet uit zichzelf weg wilde gaan. Ik heb toen ook aangifte gedaan (waar nog steeds niks aangedaan is).
Na dit begon de ellende weer... Hij ging me dreigen dat hij mijn kind om de week mee zou nemen, en dat het mijn schuld was dat hij hem niet meer elke dag zag.

Ik heb toen voorgesteld dat als hij het op zo'n eerlijke manier zou willen dat hij hem de ene week 3 en de andere week 4 dagen zou hebben. Maar dat kon voor hem niet, omdat hij zijn zogenaamde werk belangrijker vond. We hebben toen gezamenlijk waar mijn familie bij was afspraken gemaakt.

Nu is hij in juni of juli opgepakt met een vuurwapen, en heeft 3 maanden vast gezeten. Ik heb in die 3 maanden voor mezelf en mijn kind vooral besloten, dat hij hem niet meer mee krijgt zonder dat er een omgangsregeling wordt afgesproken, aangezien hij zich niet aan de afspraken houd. En ik vind het gewoon belangrijk voor mijn kind dat hij weet waar hij aan toe is anders heeft hij geen rust en regelmaat.
Toen mijn ex vrijkwam kreeg ik gelijk een sms dat hij hem het hele weekend wilde hebben. Ik heb hem toen vertelt dat hij zijn kind gewoon kan zien, maar eerst wil ik een omgangsregeling zien.

Hier ging hij weer moeilijk over doen en begon weer te dreigen dat als hij zijn zoon niet mocht zien, ik dan ook niet en dat hij de kinderbescherming erbij zou halen. Ik heb me poot stijf gehouden en gezegd dat als hij zijn kind zo belangrijk vind, dat hij dan die omgangsregeling regelt.

Toen ik mijn zoon van de week van school ging halen stond hij er weer met zijn vriendin. Ik heb hem toen nogmaals uitgelegd dat ik hem niet eerder meegeef dan dat er een omgangsregeling is. Dit liep een beetje uit de hand aangezien zijn vriendin zich ermee ging bemoeien en er moest politie bijkomen, omdat we voor die school stonden.

Ik was hier al bang voor, omdat ik weet dat mijn ex niet logisch nadenkt, hij brengt zo ook andere kinderen in gevaar plus zijn eigen kind dat alles mee krijgt elke keer.

Er werd mij verteld door de agent dat ook al heeft hij zijn kind niet aangegeven of erkend, dat ik degene ben die ook een omgangsregeling moet aanvragen, omdat ik nu geen poot heb om op te staan.
Hier werd ik best nijdig om, omdat ik vanaf het begin dat ik zwanger was tot nu altijd voor alles opdraai, ik betaal alles, ik draag de zorg, ik draag de lasten en hij doet helemaal niks. Ik vraag me nu af wat zijn rechten zijn als vader die zijn zoon niet erkend heeft en ik als moeder. Ik hoop dat iemand mij hiermee kan helpen.

Eigenlijk vind ik niet eens dat hij nog recht heeft om zijn kind te zien, aangezien hij er totaal geen rekening mee houdt dat zijn kind overal tussen zit en alles meemaakt. Hij slaat, scheldt en bedreigt waar hij bij is. Plus het feit dat hij is opgepakt met een vuurwapen vind ik het een eng idee dat mijn zoon hier tussen moet opgroeien.
reageer

:: bange moeder :: donderdag 18 augustus 2011 :: 01:05 permalink


Ik heb 5 jaar een relatie gehad waarbij als ik iets verkeerd zei de grootste ruzie kreeg. Een tijdje ging het goed en besloten we een kleintje te nemen. Tijdens mijn zwangerschap kregen we ruzie en ik kreeg verbaal heel veel naar me toegesmeten zoals "je laat maar abortus plegen" of "ik haal het er zelf uit" terwijl hij met een mes voor me stond.
M'n ouders en bekenden waren voor een deel al gewist uit mijn leven. Hij probeerde me te manipuleren.

Na de geboorte ging mijn ex op een dag helemaal uit zijn dak. Hij trok mij aan m'n haren van de achterdeur naar de voordeur. Hij pakte een ijzeren stang waarmee hij heel hard op mijn benen sloeg.
Ik wilde niet de deur uit omdat mijn dochtertje van 3 maanden in de box lag.

We kregen steds meer ruzie ik kon er niet meer tegen en heb me spullen en m'n kleine gepakt en ben weggegaan. Hij weet niet waar ik zit en valt me elke dag lastig met vragen. Hij heeft aangifte gedaan bij de politie, omdat hij vindt dat ik zonder reden ben weggegaan en hij heeft geëist dat ik mijn kleine binnen 24 uur terug brengen.
Ik heb nu een advokaat ingeschakeld.

Mijn ex partner heeft wel recht om zijn dochtertje te zien omdat hij haar erkend heeft? ik ben bang dat ik haar verlies en dat hij met haar weggaat. Wat kan ik doen?
reageer

:: Anoniem :: donderdag 21 juli 2011 :: 21:33 permalink


Mijn ex was verslaafd aan drugs,ik heb hem zover gekregen om te stoppen ermee,maar ipv drugs werd hij gokverslaafd.
Het ging een paar jaar goed tot ik zwanger raakte. Toen de jongste geboren werd en er een knop om ging bij hem. Hij begon mij te slaan. Ik heb hem gezegd als je dat nog 1x doet zet ik je het huis uit.

Uiteindelijk begon hij ons oudste zoontje te slaan, nu ben ik al 6 jaar alleen en mijn ex heeft omgangsregeling met de kids via de rechter.
De oudste heeft PTSS. Hij is nog doodsbang voor zijn vader, ze worden nog steeds geslagen en er werd ook alcohol gegeven aan de kids.
Ik snap niet dat er niks aan gedaan wordt. Waarom is het woord van kinderen niet genoeg bewijs en komt de hulp altijd als het te laat is?
reageer

:: Porselein :: zaterdag 2 juli 2011 :: 00:35 permalink


Zeven jaar geleden dacht ik de liefde van mijn leven te hebben gevonden. Na drie maanden van verkering vroeg hij mij ten huwelijk.
Mijn ouders waren niet blij met dit plan en probeerden mij te waarschuwen, maar ik luisterde niet.

Zes maanden later waren we getrouwd. Van toen af ging alles van een roze wolk naar een nachtmerrie, waar ik maar niet uitraakte. Hij wilde me opsluiten in huis, moest altijd laten weten waar ik was en hij werd echt woest als ik bv vijf minuten later aankwam.

Toen kwam het geweld, op den duur was ik een freak die overal op tijd wou zijn omdat hij anders kwaad zou worden, het was echt beangstigend. Op een dag kreeg hij het idee om een zaak te beginnen aan de andere kant van het land. Ik hield me sterk voor mijn ouders want ik wou niet dat ze ooit een idee hadden van hoe bang ik was om zo ver van hen te gaan wonen met een man die mij in zijn macht had.

Alles werd nog erger. Ik had geen rijbewijs, dus isoleerde hij me totaal van de buitenwereld en op de koop toe wou hij een kind. Ik was daar niet klaar voor, maar hij gaf me schuldgevoelens dat ik alleen aan mezelf dacht, aan carrièremaken, dat ik een slechte echtgenote was en het was toch zijn recht.

Uiteindelijk bezweek ik en stopte met de pil. De dag voor ik wist dat ik zwanger was, had hij mij in een dronken bui hard toegetakeld. Ik besloot nog die avond om mijn pil weer te gaan slikken. De volgende ochtend was ik supermisselijk en kon niet gaan werken. Ik dacht dat het was door de commotie de avond ervoor, maar de dokter ontdekte dat ik zwanger van ene tweeling was.

Ik werd mishandeld tijdens mijn zwangerschap, zowel mentaal als fysiek, werd te vroeg opgenomen in het ziekenhuis, en toch kon ik er nog niet van loskomen, want ik schaamde me dat ik het zover had laten komen.

De ommekeer kwam er na hun derde jaar, toen hij één van de kinderen te hard aanpakte, gewoon omdat ze met hem wilden spelen. Ik kwam ertussen en heb al de klappen opgevangen voor hen. Ik ging naar de dokter, geen politie, dat zou het toch maar erger maken, stom als ik was!

Een poosje later zat hij slecht in zijn vel en verweet me weer eens van alles, dat in zijn leven fout ging. Daar was ik altijd al de oorzaak van, maar de kinderen nu ook. Ik nam het op voor hen en toen begon hij me uit te schelden en moest ik de kinderen naar hun bedje brengen omdat hij het wou uitpraten met mij, want ik vertelde hem dat dit zo niet langer ging en hij me met respect moest behandelen.

Hij heeft me die avond zo toegetakeld, met mijn hoofd tegen de muur geslagen, me tegen de grond aangeduwd en geprobeerd me te wurgen. Ik kon nog net de kracht vinden om hem een trap te geven en te vechten voor mijn leven. De kinderen lagen boven te huilen, ik moest vechten voor hen! Hij liet los, het was net alsof hij uit een trance kwam.

Hoeveel hij zich ook excuseerde, ik moest weg voor er iets vreselijks zou gebeuren. De scheiding verliep gepland, ik had een weekend bij mijn ouders voorzien, niet om ze te bezoeken, maar om ze eindelijk de waarheid te vertellen. Dit is nu twee jaar geleden en alles zit nog te vers om zomaar te vergeten, ik zit zelfs bij slachtofferhulp om het een plaatsje te geven.

Bij de scheiding wilde hij niets weten van de kinderen en wou eerst onderling scheiden voor een notaris, maar de dag van het gerecht kwam hij niet opdagen en zei me telefonisch dat ik maar een goeie advocaat moest zoeken. Het vonnis werd uitgesproken aan de andere kant van België, omdat dat onze laatste gezamelijke woonplaats was.

De uitkomst was dat hij de kinderen (ondanks mijn bewijzen van geweld tegen mij en de kinderen) om de twee weekends mocht zien plus vakanties. Ik voelde mij verslagen, nu vecht ik terug en ik ga tot het uiterste. Als ze naar hun vader geweest zijn, komen ze ontredderd terug met verhalen dat ze overal rond zijn geweest bij mensen die ze niet eens kennen, omdat hij aan het werk was en het hem niet interesseert hoe zij zich voelen.

Hij neemt ze alleen maar mee omdat zij mijn zwakke schakel zijn, hij weet dat het me niets doet als hij mij iets aandoet, maar met mijn kinderen weet hij dat hij me de grootste pijn kan aandoen, want ik leef letterlijk voor hen.
Het is onrechtvaardig dat hij zich verstopt achter zijn vaderrecht, om mij mijn leven lang in zijn macht te hebben. Hij heeft me al opnieuw bedreigd, dat als ik niet doe wat hij wil ik het me zal beklagen, maar de procureur van de politie, vond het geen inbreuk.

Ik hoop maar dat de jeugdrechter die zich binnenkort ontfermt over onze zaak echt de ernst ervan inziet en hij niet zomaar zijn zin krijgt, want bij momenten voel ik me zo verdrietig en radeloos, heb ik zin om het uit te schreeuwen van HEEELLPP!!!! Ik kan alleen maar vechten voor mijn gezin, hij heeft mij eronderdoor willen krijgen, ik kan dit niet toestaan dat hij dit met onze kinderen nog eens doet, want nu worden zij zijn doelwit en ik sta er machteloos tegenover.
reageer

:: Brechtje :: woensdag 22 juni 2011 :: 16:20 permalink


Als ik mijn verhaal wil beginnen te schrijven gaan al jullie verhalen en gruwelijkheden door mijn hoofd. Door wat ik heb gelezen voel ik mij begrepen en gesteund.

Inmiddels ben ik al drie jaar alleen met mijn 2 kinderen. Na een flinke hersensschuding, veroorzaakt door mijn ex-man voor de ingang van mijn deur, zijn mijn oogkleppen helemaal verwijderd. Ik wil verlost zijn van zijn dominante heerschappij, geen vernederingen meer op straat, geen diepgewortelde angst omdat ik hem altijd kan tegenkomen, geen controles en geen hard spel die hij altijd schijnt te winnen.

De bezoekregeling die de rechter heeft bepaald was blijkbaar niet voor hem bestemd. Weken tot maanden laat hij niets van zich horen en dan ineens staat hij voor de school en neemt de kinderen zonder overleg mee. Hij blijft altijd de vader van mijn kinderen en daar wil ik ook niets aan veranderen.
Maar de manier waarop kan ik niet meer tolereren.

Als ik gerichte afspraken wil maken en ik wil best flexibel zijn, heeft hij nooit een antwoord. Hij laat ons altijd in de waan en onzekerheid en bepaalt en domineert mij nog steeds ook al is het huwelijk ten einde. Als ik niet of niet inga op zijn verzoeningsverzoeken dan lijkt het of de kinderen worden gestraft door ze niet meer op te halen.

Er is een gedeelde voogdij, maar hij betaalt de bijdrage van zijn kinderen niet, houdt zich niet aan de bezoekregeling en is heel onvoorspelbaar.
De oudste heeft een post traumatische stress stoornis en er is een lichte vorm van autisme geconstateerd en hij is erg loyaal naar vader toe. Hij heeft een telefoon van z'n vader gekregen. Ze maken zo afspraken, maar hij overlegt niet met mij. Heb er geen goed gevoel over, hoewel ik de vader wel het contact met de kinderen gun.

Heb een heel dossier bij de politie van mutaties van huiselijk geweld maar nooit gedurfd een officiële aangifte te doen. De laatste keer dat ik mij verweerde en beschermde nadat hij mij aanviel, deed hij aangifte van mishandeling. De officier van Justitie heeft de zaak geseponeerd.
De tip die ik ooit van een vriendin kreeg om een dossier op te bouwen bij de politie van elke stafrechtelijke handeling hij deed, was een gouden tip!
reageer

:: Bredase mama :: maandag 20 juni 2011 :: 11:30 permalink


Na een ´redelijke´ omgangsregeling van een jaar werd ik met spoed gebeld naar het kinderdagverblijf van mijn dochtertje te komen (toen net geen 4 jaar oud). Mijn dochter had namelijk ´dingen´ verteld die ze daar als zeer zorgwekkend beschouwden.

Zij hadden hiervan ook melding gedaan bij het AMK. Daar adviseerden zij me om het contact met de vader van mijn dochter (de verdachte) meteen stop te zetten, en natuurlijk heb ik dat ook gedaan.

We zijn nu 2,5 jaar en 2 rechtzaken én 1 onderzoek van de Raad van de Kinderbescherming verder. De uiteindelijke uitkomst is dat mijn dochter verplicht contact moet hebben met haar vader in een omgangshuis waarna er bekeken zal worden welke vorm van omgang er daarna zal worden ingevoerd.

Van mij wordt dus verwacht dat ik mijn dochter contact laat hebben én in de toekomst alleen laat met de man die haar misbruikt heeft.
De reden daarvoor is dat kinderen onder de 4 jaar niet mogen getuigen in een studio van de politie, en er daarom alleen ´indirect´ bewijs was tegen haar vader.
De dingen die mijn dochtertje heeft verteld op de opvang gelden helaas niet als bewijs.

Ik heb nog dagelijks last van deze situatie en de machteloosheid en nachtmerries die ervan gekomen zijn. Als ouder wil je je kinderen beschermen en als dat niet lukt voel je je een grote mislukkeling, ook al weet je wel dat het niet jou schuld was, zo voelt het wel!

Je 3 jarige dochter horen zeggen:
"papa ging met zijn vinger in mijn plasje en dat deed au" is het meest afschuwelijke wat een moeder kan overkomen.
En om haar daarna uitgebreid te horen beschrijven hoe ze gedwongen is toe te kijken terwijl haar vader oraal bevredigd werd door zijn nieuwe vriendin!

Ik vind dat de wetgeving in Nederland te ver doorgeschoten is.
Tuurlijk hebben vaders ook rechten maar PEDOFIELEN niet!
reageer

:: mai :: donderdag 16 juni 2011 :: 11:16 permalink


Ik was getrouwd met een Turkse man. Onze kinderen kennen hem niet omdat hij ons al 8 jaar geleden in de steek liet. Nu wil hij de kinderen zien, maar ze willen echt niet.
Ze mogen zelf bij de rechtbank zeggen nu wat ze willen, maar toch moeten we van jeugdzorg naar contactgesprekken gaan met de vader.

Belachelijk. Een kind dwingen naar een vreemde te gaan.

Hij heeft het wel eens eerder geprobeerd maar dat konden we echt niet aan, ik laat het niet weer gebeuren dat hij ze in de steek laat. Zijn familie zien of horen we gelukkig niet, maar daar ben ik soms bang voor. Het is toch een andere cultuur hoor. Ik ben bang.

En nu moeten ze van die debiele regering ook een eigen id-kaart, zitten ze nog zo met hem in het buitenland ook als ik niet oplet. Eerst stonden ze in mijn paspoort.
Gelukkig zijn ze groter nu, ze zijn pas 16 geworden. Wat wil hij in godsnaam ineens van ze?
reageer

:: K :: woensdag 8 juni 2011 :: 13:04 permalink


Alweer 4 jaar geleden is mijn prachtige dochter geboren. In de tijd tijdens de zwangerschap had ik eigenlijk geen contact meer met de vader. Toch wilde ik het wel een kans geven dus heb ik de vader ingelicht.Toen wist ik niet waar ik aan begon. Mijn ex kon zichzelf nooit beheersen. Wanneer je een verkeerd antwoord gaf sloeg hij met z'n vuisten tegen de muur of gooide alles wat omhanden was kapot. 2 tellen later kon hij als een zielig vogeltje onder de douche gaan zitten huilen en zoals hij zelf zei z'n tranen via het douche putje laten wegvloeien.

Toch blijf je hoe erg ik dit ook vind om te schrijven bij zo'n iemand. Waarom? diep van binnen denk ik, dat ik het erg moeilijk vond geen gezin te zijn. Nu weet ik dat ik dat gezin wel ben, ook als je alleen bent met je kind ben je een gezin. Maar toen voelde het anders. Ik heb me mentaal laten mishandelen, lichamelijk werd het erger toen hij als Bijzonder Opsporings Ambtenaar bij de politie in dienst kwam.

Hij voelde zich heel wat, zo'n uniform geeft macht. Elke keer als hij me opsloot en de sleutel meenam zei hij bel de politie maar ze geloven je toch niet want: IK BEN DE POLITIE. Je wordt bang en soms denk ik waarom ben ik niet gewoon met een trein weg gegaan. Ik heb daar nog geen antwoorden op, zelfs niet na 4 jaar.

Na de geboorte was het al snel mis. De ruzies werden erger en de mentale mishandeling ook. Van sterke vrouw was ik nu nog maar een in elkaar gekropen meisje. Financieel had hij me uitgekleed, als hij kwaad was gooide hij me tegen de muur.
Totdat hij zelf besloot voor zichzelf te kiezen. Hij verliet ons.

En toen begon ik langzaam aan weer sterker te worden. ook al geloofde ik alles wat hij zei. Uiteindelijk ben ik via juridisch loket bij een advocaat terecht gekomen. Maar dan begint de ellende van 4 jaar. Erger en erger wordt het.

Hij neemt een advocaat van de dwaze vaders, Van Weegberg uit Den Haag. Een ieder die tegenover deze man heeft gestaan kent zijn werkwijze en tactieken. Elk half jaar had ik wel weer een rechtszaak die altijd om de omgang ging. Mijn ex zei dat ik me nergens aan hield ook al was dat wel zo. Hij verzon gewoon wat. Wilde meer en meer het was net rupsje nooit genoeg. Ik heb het eenhoofdig gezag en de vader heeft de kleine alleen erkend.

Toch komt er uiteindelijk een redelijke omgang en ik dacht dat het goed zou zijn voor de kleine meid.

Toen begon de ellende met mijn kleine meisje. op haar 2de sprak ze ineens over piemeltrekken en dat papa's piemel stonk. Ze vertelde dat ze aan papa's piemel moest trekken. Kreeg ook andere rare uitspraken. Toen ik om uitleg vroeg zei hij dat het me niks aanging wat er bij hem thuis gebeurde.

Ik kon niet geloven dat mijn ex iets raars zou doen totdat het gedrag van de kleine andere wendingen kreeg. Ik besloot haar naar een speltherapeut te laten gaan waar schokkende dingen uitkwamen. Ik besloot de omgang per direkt te stoppen. Maar toen begon de ellende pas echt.

Want de vader heeft natuurlijk wel een uniform. Rechters sluiten hun ogen en zien niet die wanhopige moeder maar zien een huilende hysterische moeder en creëren zo een eigen beeldvorming van jou als moeder.

Je wordt als moeder ongeloofwaardig neergezet. Juist omdat ze zeggen dat moeders vaker met seksueel misbruik schermen. Verschrikkelijk want als dat zo was had ik dat vanaf het begin toch al gedaan? En niet na zoveel jaar. Wat verschrikkelijk dat je moet vechten voor de waarheid. We duiken tenslotte onder in de weekeinden, en dan gebeurt het ergste wat je kan overkomen.

Eind vorig jaar wordt op een donderdag bij mij aangebeld. Er staan 2 agenten voor de deur, ik geef aan dat ik geen zin heb in dit soort dingen (mijn ex stuurde wel vaker collega's langs). Jawel mevrouwtje werd er gezegd.
Er verschijnen 5 agenten vanachter de bomen naast mijn huis. Ik voelde angst en adrenaline. Ik rende naar binnen pakte mijn dochter maar ik werd overmeesterd door 4 agenten.

Ik werd half gewurgd en mishandeld maar ik liet haar niet los. De kleine gilde en huilde, ik ook, totdat ze bijna mijn duim braken en ik los moest laten ... weg was ze... ik ben flauw gevallen. Een buurvrouw haalt me van straat waar ik bewusteloos door politie ben achtergelaten.

Dan komt de shock: waar is ze? De buurvrouw belt mijn arts en ik ben in shock, kan niet praten alleen maar gillen mijn kind mijn kind, ik hyperventileer en val weer weg. 's Avonds moet ik mij van mijn arts laten onderzoeken op de eerste hulp van het ziekenhuis.

Ik ben bont en blauw en heb flinke kneuzingen. Zelfs een week na de inval onderga ik nog een buikecho. Na aangifte van ontvoering/mishandeling te hebben gedaan en veel heen en weer gebel met mijn advocaat kwam ik te weten dat mijn ex haar had. Na een dag kon ik haar ophalen in Zoetermeer.

De kleine getraumatiseerd en ik ook. Beiden worden we hiermee geholpen op dit moment.
Nu staat er na weer een rechtszaak een schorsing van de omgang.

Maar tijdens deze zogenaamde rustperiode gaat mijn ex door, hij legt beslag op mijn huis, mijn spullen, mijn belastingteruggave, mijn ouderschapskortingen en salaris. Ik weet: geld is maar geld en spullen zijn spullen als je kind maar veilig bij je is.

Maar ik voel me niet meer veilig in mijn eigen huis. De kleine schrikt bij elke autodeur die dichtslaat.
Nu zoveel maanden verder gaat het gelukkig weer een stuk beter.

Er volgt een raadsonderzoek. Dat maakt je altijd onzeker maar gelukkig is het advies geen uithuisplaatsing want dat eiste mijn ex en ook geen gezagswissel dat eiste mijn ex ook.
De uitspraak van de rechter moet nog komen maar ik hoop dat een ieder nu kan inzien wat voor een man hij is. Zwak zielig lammetje in de rechtbank maar daarbuiten manipuleert chanteert dreigt en schopt deuren in. Aangiftes helpen niet want dienders zijn er voor elkaar ipv voor de burger.

Mijn dochter was altijd getuige van zijn geweld. Maar die is minderjarig en is geen getuige. Daar sta je dan zonder getuigen, en volgens de wet wordt alles weer geseponeerd wegens onvoldoende bewijs.
Ik had een onderbroek van de kleine meid met sperma erin, maar nee hoor de politie zegt dat ik dat zelf had kunnen planten.
Waar moet je dan heen als je dat merkt? Blijkbaar is werken bij de politie een prima dekmantel voor al je wandaden.

Wat moet er straks nog gebeuren. Eindelijk dat familie drama? En dan maar zeggen ich habe es nicht gewusst!?

Dat is mijn verhaal in het kort. De andere details o.a. van het stalken en bedreigen laat ik er maar uit.
Ik hoop dat meerderen met mij durven op te komen voor onze kinderen en tegen de overheid met name de wantoestanden bij politie.

Wie helpt mij en mijn dochter en al die moeders die dit meemaken verder?
reageer

:: T :: dinsdag 7 juni 2011 :: 23:46 permalink


Toen ik ene paar maanden zwanger was kwam mijn ex in de gevangenis terecht voor poging tot moord. Hij heeft een paar jaar vastgezeten en ik heb mijn kind in mijn eentje opgevoed en verzorgd. Ik ging bij hem op bezoek in de gevangenis omdat hij tegen mij zei dat hij ging veranderen wanneer hij buiten zou komen; alles zou anders zijn.

We zouden een gezin vormen. Mijn kind heeft hem ook leren kennen in de gevangenis en weet dat hij zijn vader is. Dit jaar is hij vrijgekomen en de relatie heeft maar een paar maanden geduurd.
Het was een hel. Ik werd mishandeld, geslagen, bedreigd of hij pakte een mes en zette het op mijn gezicht.

Elke keer kwam hij met de smoes dat alles anders zou gaan en dat ik een hem een kans moest geven. In het begin trapte ik erin maar op een gegeven moment wilde ik dat hij weg ging. Ik wilde niks met hem te maken hebben.

Gelukkig kwam er een eind aan deze relatie. Een maand nadat het uit was, kwam hem tegen op straat. Ik was met 2 vrienden en m'n ex riep me vanuit zijn auto en begon te schelden en mij uit te maken voor hoer etc. Hij is uit de auto gestapt en heeft me geschopt en geslagen zo hard dat ik aan m'n trommelvlies geopereerd moet worden.

Daarna wilde hij me neersteken maar die jongens waar ik mee was hebben hem kunnen tegenhouden. Mijn ex is naar mijn vriendin haar huis gegaan, daar sliep mijn kind, en heeft haar in elkaar geslagen. Hij had mijn kind en haar kind uit bed gehaald en die moesten toekijken hoe ze mishandeld werd en bedreigd werd met een mes.

Onlangs was de rechtzitting en hij heeft 3 maanden gekregen.

Mijn leven staat op zijn kop ik ben zo bang dat wanneer hij vrij komt dat ik en mijn kind niet meer lang te leven hebben. Ik moet mijn kind uit de kinderopvang halen want ze kunnen niet zijn veiligheid garanderen.
Daarnaast wilt hij mijn kind erkennen en wilt hij dat via de rechter spelen.

Bedankt voor kromme rechtssysteem; de dader krijgt 3 maanden, en de slachtoffers hebben een levenslang trauma opgelopen, angsten, onveilig gevoel etc.
Aangezien de rechtssysteem krom is zal hij zijn vaderschap kunnen vastleggen door middel via het rechtssyteem te spelen omdat ik natuurlijk weiger om toestemming te geven voor erkenning van mijn kind.

Al vast bedankt rechters!
reageer

:: flower :: maandag 30 mei 2011 :: 01:53 permalink


Mn ex wil mij aanklagen voor omdat hij denkt dat-ie z'n kind niet mag zien van mij. Dat is absoluut niet waar, hij draait het zo omdat ik een bureau heb ingeschakeld dat de alimentatie voor mij gaat innen.

Ik denk dat hij sterker wil staan, terwijl hij geen donder doet voor z'n kind: geen kaartje sturen voor haar verjaardag ofzo niks.
Hoe kan ik mij het beste verdedigen? En wat kan ik doen? Ben weer bang voor een lange strijd met hem, want de omgangsregeling was al wat en nu weer dit.
Ik hoop op jullie reactie en wens alle mamma's heel veel sterkte toe!
reageer

:: Markla :: zondag 1 mei 2011 :: 17:35 permalink


Ik zit momenteel middenin een procedure over een HKOV [Haags Kinder Ontvoerings Verdrag]. De rol van de kinderbescherming is daarin zeer dubieus, maar vooral die van de advocaat van de tegenpartij.

Ik zit maar wat te brainstormen samen met mijn vriend, maar er zou een werkgroep of stichting in het leven moeten worden geroepen die de belangen behartigt van ouders die vechten tegen de advocatuur die de belangen en rechten van kinderen grof schenden.
In ieder geval is mijn 7-jarige dochter al zo door de mangel gehaald (in eerste aanleg natuurlijk door haar 'vader') dat er voor de rest van haar leven een trauma is ontstaan.
Ik heb in de laatste 3 jaar al vele ongelooflijke zaken moeten doorstaan die ik hier niet kan beschrijven, dat is echt teveel, maar ik wil wel iets met die ervaringen gaan doen.

Er moet iets gebeuren waardoor wij als ouders de aandacht kunnen gaan vestigen op onze KINDEREN, ipv de ouders, hun advocaten en de totaal onbekwame 'kinderbescherming', welke gelijk opgedoekt of vervangen zou moeten worden door een echte, onafhankelijke en zorgzame instelling. DAT missen we in Nederland. Ook advocaten moeten we kunnen screenen! Dit kan met onze ervaringen.
Misschien kunnen we samen brainstormen. Er MOET iets gebeuren anno 2011!
reageer

:: Floepie :: woensdag 13 april 2011 :: 09:52 permalink


Hier ben ik dan. Zelfs bang om dit verhaal op te schrijven. Ik heb 2 kinderen, een meisje van 7 en een jongen van 5. Ik ben met mijn dochtertje en een dikke buike want 8 1/2 maand zwanger, door de politie bij vader weg gehaald. We zijn aan de andere kant van Nederland gaan wonen.

In het ziekenhis ben ik bevallen met 3 man bewaking op de gang. Hij is erachter gekomen waar we woonden en is ons huis binnengedrongen. Hij heeft me verkracht. Er is een strafzaak gevolgd, ik kreeg een AWARE systeem. Hij is veroordeeld en in hoger beroep gegaan. In hoger beroep werd hij vrij gesproken wegens gebrek aan bewijs.

Hij eist al jaren omgang met de kinderen. Maar we durven niet.
Ik heb een post traumatisch Stress Syndroom. Hij heeft de kinderen nu bijna 6 jaar niet gezien. Ik zit al die jaren in therapie, en mijn dochter ook. we zijn niet veilig. De raad van Kinderbescherming vind dat de kinderen omgang moeten hebben. We kregen een OTS en nu dus een gezinsvoogd. De gezinsvoogds liegt alles bij elkaar, staat er "neutraal" in, zegt ze, en begrijpt en hoort heel goed wat ik zeg.

Vorige maand was er een rechtzaak. De gezinsvoogd wil mij een schriftelijke aanwijzing geven omdat ik ook omgang moet hebben met die man.
De raad van Kinderbescherming is het daarmee eeens. Hij heeft per direct het eenhoofdig ouderlijk gezag geeist. (hij heeft nog nooit ouderlijk gezag gehad) Hij betaalt geen allimentatie. De rechter vroeg advies bij de raad en de voogd. Zij waren het ermee eens. Mijn advocaat ging in verweer.
Ik ben in paniek, weer aan de pillen, m'n dochter flipt.

Weet iemand wat ik nu nog kan doen? Ik smeek het jullie, help me alsjeblieft!
reageer

:: Bernice :: zondag 10 april 2011 :: 11:02 permalink


Ik werd weduwe in 1995; mijn man overleed op 39 jarige leeftijd. Ik kwam 2 jaar later andere partner tegen. Hij was zeer charmant, attent, prins op het witte paard. Wilde snel een kind en trouwen. Na het trouwen begon het: jaloezie, trappen, vernederen. Ik en mijn jongens werden jaren gekweld, maar ik ging door; ik begreep dit gedrag niet.

Ik wilde een leuk gezin bij elkaar houden, ook voor onze prachtige gezamenlijke dochter. Telkens ging meneer vreemd. Toen gingen we verhuizen en bleek ik ziek te zijn. Ik voelde geen steun, hij schreef een van zijn vriendinnen dat ik gauw dood zou gaan.

Niets deed ik goed in zijn ogen. Ik heb me dit alles achteraf bezien maar laten gebeuren. Hij ging weg toen ik 5 maanden ziek was, maar kwam terug toen ze een uitzaaiing hadden gevonden in mijn hoofd en ik de mededeling kreeg dat het geen jaren zou duren. Hij knapte de tuin op, we gingen op vakantie enz. Maar toch voelde het niet goed. Hij zocht constant ruzie of ging weer weg. Zei dan: ik maak jou helemaal kapot ik zorg dat jij niets meer hebt. Ik stond met mijn rug tegen de muur.

Nooit hadden wij achteraf gezamenlijke bankrekeningen moeten nemen, want alle gelden van mijn eerste man zijn weg, al het wezengeld van de jongens. Ik knapte op en zag de puinhoop die het geworden was. Alles is fake geweest. Deze meneer houdt alleen van zichzelf.

Daarna heeft hij mij nog meer bedreigd per telefoon en meldde mij dat ik op moest rotten uit zijn huis. Vorig jaar ging hij op vakantie met onze dochter. Ik ging door de grond voor het eerst was zij 2 weken weg zonder mij. Ik zag het niet meer zitten omdat hij mij geestelijk totaal kapot had gemaakt.

Ik heb te kampen met longkanker en hersenmetastasen, wat gelukkig al bijna 3 jaar stabiel is. Mijn moeder was in de tussentijd ook overleden aan kanker in 2008. Het enigste wat hij deed was achter geld aan gaan, alles draaide altijd om geld. Ook het geld uit nalatenschap van mijn moeder wilde hij hebben.

Gelukkig heb ik toen testament laten maken en de koude kant uitgesloten. Nu vecht ik voor de gelden voor mijn kinderen van mijn 1ste man. Testament weer opgevraagd en kijken of ik hun kindsdeel alsnog terug kan vorderen van deze man.

Ik was zo stom, dat mijn dochter 2 was had ik al op moeten stappen, toen hij voor de 1ste maal vreemd ging. Ik heb telkens geloofd dat hij zou veranderen en hij beloofde het telkens weer.
Ik heb niet naar mijn gevoel en hart geluisterd, terwijl ik dit al jaren wist.

Nu ben ik straks op; hij heeft ook gezegd: "ik heb liever en dooie vrouw dan een gescheiden vrouw". Gelukkig gaat hij een gescheiden vrouw meemaken. Ik vecht inmiddels voor mijn geluk - wat er nog van over is. En voor de juiste afwikkeling van de scheiding.
Nu loopt hij te trekken en te manipuleren richting onze dochter. Hij wil haar langer hebben in de omgang om mij te kwellen en het geld, zodat ik minder alimentatie krijg. Hij gaat door.

Gelukkig heeft hij weer een nieuwe vrouw met weer 2 kleine kinderen die geld van haar onlangs overleden vader heeft geërft. Hij is weer de zelfde charmante man en meldt dat ik een verschrikkelijke vrouw ben.

Ik weet beter en houdt mijn hart vast voor deze vrouw en vooral voor haar kinderen. Deze man is geestelijk goed ziek. Ik probeer nu te redden wat er nog te redden valt.
reageer

:: polleke87 :: donderdag 24 maart 2011 :: 18:03 permalink


Ik heb een relatie gehad van 6 jaar met een jongen die mij zowel lichamelijk als geestelijk mishandelde. Hij vertelde mij altijd hoe lelijk, hoe dik en wat voor slet ik wel niet was. Zo vaak dat ik hem ook ging geloven.
Als ik met vrienden had afgesproken om iets te gaan drinken zorgde hij er altijd voor dat ik door 1 van zijn vrienden of door hem in de gaten werd gehouden. Als ik hem dan zag vroeg hij altijd wie er waren waar we het over hadden gehad ga zo maar door als ik een iets te afwijkend antwoord gaf dan sloeg hij mij of bedreigde mij van het leven te beroven met een mes of zijn pistool.

Als een vriend van mij een arm om mij heen sloeg en dit werd gerapporteerd aan mijn (toe nog) vriend, dan werd deze jongen ook bedreigd of in elkaar geslagen. Met als gevolg dat mensen niet meer in mijn buurt durfde te komen.

Dit ging 4 jaar zo door. Tot een paar jaar terug mijn (toen nog) vriend werd verdacht bij een moordzaak. Ik werd opgeroepen als getuige en kreeg politiebescherming omdat ik niks durfde te zeggen.
Mijn vriend bleef mij confronteren met de feiten wat er met mij zou gebeuren als ik ook maar zou durven zeggen dat hij die avond niet bij mij was.

Dus ik dacht wat mij goed leek en ik vertelde de politie dat hij bij mij was. Waardoor mijn vriend werd vrijgesproken en de zaak nooit is opgelost.
Dat zelfde jaar werd ik op dezelfde manier als het vermoorde meisje door hem gedrogeerd. Ik kan mij alleen nog herinneren dat ik de muren op mij af zag komen en ik snel naar de wc rende om mijn vinger achter in mijn keel te steken, maar kennelijk te laat. Ik ben thuis wakker geworden met mijn (toen nog) vriend boven op mij. Ik wilde schreeuwen om hulp maar dat ging niet.

In zowel mijn armen als benen had ik helemaal geen gevoel.
Ik weet nog dat hij mij vertelde dat ik kreeg wat ik verdiende. Het was mijn schuld en ik moest dan ook maar niet zo vaak nee zeggen dat ik geen sex met hem wilde.

De volgende dag was ik bang (heel bang) en voelde ik mij uitermate vies. Ik dacht ik moet hem hier toch mee confronteren dus schraapte al mijn moed bijeen en vertelde hem wat ik nog wist.
Hij verklaarde mij voor gek en ik had waarschijnlijk gehallucineerd want dat zou hij nooit doen of zeggen. Ik geloofde hem.

Na 4 maanden voelde ik mij ineens heel slecht en heb toen stiekem een zwangerschap test gehaald. Die mijn moeder vond nadat de test had aangegeven dat ik zwanger was. Ik had gelijk een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt want ik kon van hem gewoonweg geen kind krijgen en al helemaal niet op deze manier.
Volgens de gynaecoloog was ik al te ver in de zwangerschap voor een abortus. Ik was ten einde raad en wilde niet dat mijn (toen nog) vriend hier achter zou komen. De avond dat ik het wilde uitmaken kwam mijn moeder vrolijk binnen. Met gefeliciteerd!

Ik dacht NEE NEEE NIKS ZEGGEN! Maar dat was al te laat ze vertelde vrolijk aan mijn (toen nog) vriend dat ik in blijde verwachting was.
Ik heb nog nooit z'n ruzie gemaakt met mijn moeder als die avond.
Vanaf dat moment werden de mishandelingen erger. Aangezien ik nog nooit met hem sex had gehad was het onmogelijk dat ik zwanger van hem was dus ik was een hoer en slet. Hij duwde mij van de trap af ga zo maar door.
Elke keer had hij het excuus omdat ik niks meer wist dat ik een epileptische aanval had gehad.

Wat daarna volgde heb ik z'n spijt van wat ik mezelf ook nooit kan vergeven. Ik stond erop dat hij zijn kind zou erkennen.

Omdat de mishandelingen doorgingen en alleen maar erger werden en ook in de buurt van mijn kind kwamen. heb ik uiteindelijk de relatie beëindigt of beter gezegd: ben ik gevlucht.
Ik ben naar het blijf van mijn lijf huis gegaan en woonde van het ene illegale onderkomen in het andere zodra mijn ex mij weer op het spoor was, verhuisde ik steeds weer.

Meer dan een jaar heeft hij niks gegeven om zijn kind en wilde hij mij alleen maar dood maken omdat ik hem had aangeven bij de politie. Vrienden van hem zaten achter mij aan en heb ik mensen in mijn huis gehad zwaaiend met een pistool.

Na dat jaar kreeg mijn ex een vriendin die kinderen heel lief en leuk vond. Ook zij kreeg snel te horen dat hij een kind bij een ander had alleen dat hij haar nooit mocht zien van mij. Hij is zoo zielig. Omdat zijn vriendin dat ook vind steunt ze hem in alles en heeft ze ervoor gezorgd dat hij precies weet met wat hij in zijn recht staat.

Ik moest bij de mediator die was aangeschreven door de rechtbank naar een omgangsregeling streven. Het enige wat de mediator voor mij kon regelen was dat ik bij de omgangsregeling aanwezig ben zodat ik niet bang hoef te zijn dat mijn dochter op enig mogelijke manier gevaar loopt of dat hij haar weer ontvoert.

Maar dit is toch niet normaal hij stalkt mij, maar vlucht elke keer bij de rechtbank in zijn zielige vaderrol, waardoor de moeder standaard als de boosdoener wordt gezien. en waarom? Omdat ze het kind beschermt.
En wat krijg je als tegen antwoord van bijna iedereen? "Een slechte vriend of man hoeft nog niet te betekenen een slechte vader!"

Dit gaat al een aantal maanden zo en ik weet niet meer wat ik moet doen. ik ben ten einde raad... Dit gaat vroeg of laat ten koste van mijn kind.... ik weet het echt niet meer.

De mannen die het aan zichzelf te danken hebben dat ze hun kinderen nooit tot bijna nooit zien, vallen continue terug in de slachtofferrol en hoe zielig hun wel niet zijn.
Hier word ik als moeder GEK VAN. Je kan je kind niet beschermen...
Hoezo mannen hebben te weinig rechten in NEDERLAND...?
reageer

:: ppva :: dinsdag 8 maart 2011 :: 10:04 permalink


Ik heb een kennis. Zij wordt binnen haar huwelijk tegen haar zin sexueel gebruikt. Ze heeft haar schoonvader betrapt terwijl hij sexuele handelingen verrichtte bij haar 6 jarige dochter. Toen ze dat haar man vertelde kreeg ze klappen.
Hij heeft haar vaker geslagen, gedwongen tot sex waar de kinderen bij waren. Ze heeft meerdere keren de politie gebeld maar haar man bleek de politie en de huisarts al eerder gewaarschuwd te hebben dat ze verward is. En inderdaad, als de politie dan kwam dan troffen ze een vrouw aan die overstuur was (lijkt me logisch als je net weer verkracht bent door je man) en troffen ze een hele redelijke man aan. Ook de huisarts gaf het advies aan haar om eens een psychologisch onderzoek te laten doen.
Zij is doodsbang haar kinderen kwijt te raken en durft eigenlijk niet te scheiden uit angst voor een omgangsregeling waarbij opa ook weer misbruik van haar kinderen kan maken. Toch beseft ze nu wel dat ze weg moet.

Wie kan mij zeggen (stap voor stap) welke stappen ze moet nemen om bij hem weg te gaan zonder dat hij er achter komt voor alles geregeld is.
reageer

:: Johanna :: vrijdag 4 maart 2011 :: 22:09 permalink


Ik heb slechts een tiental verhalen gelezen en word er wanhopig van.
Ik heb op verzoek van de vader na 18 jaar de ouderlijke macht over mijn verstandelijk gehandicapte kind verloren. Wat mij opvalt is, dat het vnl. over jonge kinderen gaat (onder de 12). Mijn zoon functioneert op 3-4 jarige leeftijd.
Deze kinderen kunnen en mogen zich niet verweren en zijn dus vogelvrij.

Ook ik ben bekend met stalking, bedreiging, mishandeling en verwaarlozing door de vader. Grootste probleem zijn de neutrale rapportjes van de kinderbescherming, die vooral zichzelf beschermen en waarop de rechtbank haar oordeel velt.

Ik heb gehoord, dat je bij je advocaat kunt vragen om een z.g. "strategie", wat inhoudt, dat je een deskundige kunt vragen naar de zaak te kijken, omdat rechters geen dossiers meer lezen (geen tijd).
Ik zit hier nu al zo'n 12 jaar in en ga er kapot aan, ben nu 53 jaar en moe.

Tegenwoordig mag je je kind niet meer beschermen tegen zijn vader (of moeder), want dan ben jij verdacht. In Amerika is Kathleen Russel actief op dit gebied (kijk op uitzending gemist naar dr. Phil "Crisis in family court"). Het moet een keer duidelijk worden, dat er sommige ouders zijn die het niet om een omgangsregeing met het kind te doen is, maar om de ex te raken (macht hebben over de (verbroken) relatie; en contact afdwingen via het kind.

De mensen die in de hulpverlening werken, rechters en beleidsmakers, kennen dit soort gedrag meestal niet in hun directe omgeving.

Ook ik vind dat er op een normale manier omgegaan moet worden met kinderen na scheiding van de ouders. Het belang van het kind moet echter wel voorop staan.
reageer

:: wanhopige moeder :: zondag 20 februari 2011 :: 10:20 permalink


5 jaar terug ben ik bij mijn ex weg gegaan i.v.m. huiselijk geweld, zowel lichaamelijk maar vooral geestelijk (met niemand om mogen gaan en mij het gevoel geven dat ik niks was zonder hem). Onze zoon mocht ik niet mee nemen en heb ik toen via een advocaat terug moeten krijgen.

Toen is er een tijdje omgang geweest totdat hij een nieuwe vriendin kreeg en ik wilde weten waar zij woonde omdat hij ons zoontje mee nam naar haar, hij wilde mij dit niet vertellen en ik vertelde hem gezien het verleden dat ik dan niet wilde dat hij onze zoon hier mee naar toe nam. Hij kwam hem vervolgens een jaar niet halen en startte toen een procedure dat hij zijn zoon weer wilde zien en ook het medezeggenschap wilde hebben. Ik was hier niet blij mee maar mijn advocaat vertelde mij dat ik weinig keus had dan hiermee in te stemmen.

Hij kreeg medezeggenschap en bij de mediator hebben wij een omgangsregeling vast laten zetten waar hij zich vanaf het begin al niet aan hield. In het afgelopen jaar heeft hij onze zoon 1 keer 10 weken achter elkaar niet gezien en heeft eind vorig jaar de omgang stopgezet omdat hij van mening is dat ik mij niet aan de omgangsregeling hou terwijl hij de gene is die het stop zet. Hij heeft onze zoon nu inmiddels al weer 4 maanden niet gezien. Nu een brief ontvangen van zijn advocaat waarin hij mij overal de schuld van geeft en dat hij zo snel mogelijk onze zoon weer wil zien.

Hij betaalt ook geen alimentatie terwijl wij meerdere keren het verzoek hebben ingediend zijn gegevens te sturen naar mijn advocaat en hij maakt zich ook nog druk om de reiskosten die hij moet maken om onze zoon te halen en terug te brengen. Hij wil dat ik hem hierin tegemoet kom.
Verder is hij als vader nergens bij betrokken en maakt hij beloftes die hij niet nakomt.

Het ergste vind ik dat mijn zoontje hier geestelijk onder lijdt omdat hij nooit weet waar hij aan toe is. Komt zijn vader hem wel halen of zegt hij weer af?
En ik als moeder moet zijn gedrag keer op keer maar weer goed praten en dus liegen tegen mijn eigen kind waarmee ik het gedrag van zijn vader als ware goed keur.
reageer

:: maria :: donderdag 27 januari 2011 :: 20:38 permalink


Zes jaar geleden is mijn zoontje geboren, de vader mishandelde mij lichamelijk en geestelijk. Hij was ook drugsverslaafd en alcoholist. Ook heeft hij mijn baby toen laten vallen en ik ben toen naar mijn ouders gevlucht.
Het was heel moeilijk om los te komen van al mij nachtmerries en angsten die ik nu nog heb. Al heel de tijd ben ik bezig met rechtzaken en er is een onder toezicht omgang geweest, maar zelfs toen wist hij mij te bedreigen en lastig te vallen.
Nu is het zover dat hij foto's wilde maar die durf ik niet op te sturen ivm dat hij hem dan kan herkenen. Het is wat veiliger voor mij gevoel dat hij niet weet hoe hij eruit ziet.

De rechter heeft voldaan aan wat hij heeft geeist terwijl wij het slachtoffer zijn. Hij is degene die ons mishandeld heeft en zich altijd zo heeft gedragen dat hij niet deed wat de rechter hem opdroeg. Nu word er beweerd en gezegd dat ik niet mee werk en moet ik een dwangsom betalen van vijftig euro per dag dat ik geen foto's opstuur naar hem. Dat kan ik niet betalen. Ik weet mij geen raad meer hoe kan ik nou mijn gezin veilig stellen en wanneer is het nu eens afgelopen? Wat moet ik doen? Ik kan niet meer in hoger beroep omdat mijn oude advocaat mij daar niet juist had over ingelicht, dus het staat nu. Maar ik kan die foto echt niet opsturen en ik weet niet meer wat ik moet doen. Dit is een kort gehouden verhaal.

Weet iemand raad?
reageer

:: kaatje :: woensdag 26 januari 2011 :: 23:37 permalink


Toen ik ondekte dat ik zwanger was, was hij al uit beeld. Ik ben nog geen week met hem omgegaan toen me duidelijk werd dat deze jongen ernstig ziek is. Het best te omschrijven als schizofreen door drugsgebruik. De politie adviseerde me 112 te bellen als hij weer voor mijn neus zou staan.

Mijn kindje is 1 jaar geweest en iemand heeft hem verteld dat hij een kind heeft. Ik heb veel nagedacht en denk dat het voor een kind belangrijk is om te weten waar hij vandaan komt. Hij beweert clean te zijn en genezen. Ze hebben elkaar nu 3x ontmoet en gelukkig gaat hij wel goed om met mijn kindje maar het is duidelijk dat hij nog steeds waanbeelden heeft enz. Nu ik hem dus weer een paar keer gesproken heb is me de ernst van de zaak weer heel duidelijk hij is onbetrouwbaar en heeft een verstoord beeld van de werkelijkheid.

Ik dacht alles zelf in de hand te hebben en zolang ik hem een beetje te vriend hou en hem soms mijn kindje laat zien dat de beste oplossing zou zijn voor iedereen.
Maar nu al na 3x begint hij te claimen en heeft zich helemaal op ons gestort. Hij begint over erkennen en zijn rechten. En ik slaap niet meer want ik lees overal dat hij dat dus zomaar kan krijgen.
Ik verhuis nog liever naar het buitenland dan dat ik hem mijn kindje zomaar mee geef. Ze mogen elkaar best zien maar wel als mama de boel in de gaten houdt of iemand anders op zijn minst maar meer ook niet.

Ik kan er niet van slapen het leven was makkelijker toen hij het nog niet wist.
reageer

:: Carolien :: woensdag 26 januari 2011 :: 21:16 permalink


Mijn ex vriend heeft mij ook mishandeld tijdens de zwangerschap, maar erger waren al zijn geestelijke mishandelingen gedurende vele jaren. Wij zijn uit elkaar gegaan (definitief) toen ik hoogzwanger was van de tweede, na de geboorte heb ik hem gebeld maar pas 7 weken later kwam hij kijken bij de tweede zoon! In twee maanden tijd is hij maar twee keer geweest en was altijd dronken, toen heb ik verteld dat dit zo niet kon (ik kon dat niet aan, hij had geen enkele interesse in zijn kinderen) en dat er een omgang op papier moest komen zodat hij zich daaraan moest houden. Wilde hij niet.

Toen ben ik mijn eigen leven op poten gaan zetten want ik was kapot na die relatie, kapot na het steeds weer zien dat hij geen interesse had, heb hem laten weten dat omdat hij toch geen enkele interesse had ik mijn droom ging waar maken en naar het buitenland zou gaan verhuizen. Opeens ging hij naar de rechtbank!!

Aangiftes bij politie gedaan van mishandeling, maar dan adviseren ze geen aangifte te doen en alleen maar een melding te maken die dan vervolgens weer meteen uit de computer verdwijnt.

Daar is uitgekomen dat ik naar het buitenland kon verhuizen en dat hij geen omgang kreeg daar de kinderen te klein waren en hij ondertussen al een vreemde voor ze was.

10 jaar heeft hij niks gedaan, 10 jaar heeft hij geen kaartje gestuurd (maar wel pas geleden tegen mijn man verteld dat hij mijn adres altijd wist, hij noemde mijn man ook het juiste adres op) 10 jaar niks voor zijn kinderen gedaan, jaren ben ik naar hem op zoek geweest, ik mijn oudste zoon en zelfs mijn man,maar niks en nergens kon ik wat vinden,de brieven die ik naar zijn vader zijn adres heb gestuurd zijn altijd genegeerd.

Nu na 10 jaar is hij terug in beeld omdat mijn oudste zoon hem wilde leren kennen en namens de zoon heb ik hem een e-mail daarover gestuurd, waarop een mail terug kwam die de kinderen niet fijn vonden. Dit alles heeft hij op facebook gezet wetende dat de kinderen dat zouden lezen, hij bedreigt en chanteert mij, en nu ook mijn man, mijn huwelijk probeert hij op alle manieren kapot te maken( dathad hij mij al per e-mail laten weten).

Toch hebben wij hem nog ons huis binnen gelaten verleden maand toen hij voor het eerst bij de kinderen kwam kijken na 10 jaar, hopende dat hij zou veranderen. Maar na 3 dagen begon hij al problemen te maken (de zoveelste keer) en nu willen de kinderen niks meer hem te maken hebben!

Dat die kinderen schrikken van zijn gedrag wil hij niet begrijpen. Het leven van de kinderen staat op zijn kop; hij zegt overal en tegen iedereen dat ik de kinderen gestolen en gekidnapt heb (waarom is hij dan in die 10 jaar NOOIT naar de politie gegaan??).

Nu kregen wij telefoon dat meneer de hele boel op stelten aan het zetten is en dat de enigste oplossing is dat de kinderen aan een rechter gaan vertellen dat ze hem niet meer willen zien (hij heeft ze hier 3 dagen gezien in 10 jaar) en zijn gedrag erg vinden. Dit heeft hij nu opeens via de Nederlandse autoriteiten weten te spelen naar de autoriteiten in dit land en die mij dus belden.

10 jaar lang kan en mag je kinderen zo verwaarlozen en dan na 10 jaar zo het leven van hen maar ook van mij en mijn man, die altijd als een vader voor ze gezorgd heeft, zo kapot maken.

Machteloos sta je dan als moeder, alle rust die je de kinderen heb gegeven wordt in een keer kapot gemaakt, dat nadat hij 10 jaar lang niet eens een kaartje kon sturen!

Dit is maar een klein stukje van mijn verhaal want ik kan er echt nog niet goed over praten.
reageer

:: michelle :: zaterdag 22 januari 2011 :: 10:18 permalink


Ik heb een dochter van bijna een jaar een heel lief meisje altijd vrolijk.
Sinds een paar weken zijn we weg bij haar vader omdat hij agressief is en mij vaak genoeg alle hoeken van de kamer heeft laten zien. Hij heeft een moeilijke jeugd gehad z'n vader heeft hem verkracht en altijd geslagen en z'n moeder was altijd dronken. Hij heeft nog nooit wat tegen onze dochter gedaan maar hij doet ook niks met haar: nooit eten geven, geen luier verschonen en ga zo maar door.

Nu wil hij een omgangsregeling maar ik ben heel bang dat als zij daar is en niet luistert en het niet op zijn manier gaat, dat hij dan hij flipt want daar is niet veel voor nodig en dat zij alle hoeken van de kamer ziet.
En dat wil ik niet op mijn geweten hebben, hij drinkt ook en gebruikt drugs en ik wil mijn dochter daar niet tussen hebben maar hij is aan het proberen om het via de rechter voor elkaar te krijgen.

Ben zo bang dat ik haar straks moet afgeven aan hem..
reageer

:: nathalie :: maandag 17 januari 2011 :: 17:22 permalink


Ook ik zit al 5 jaar in de ellende.
Ik heb 2 zoontjes waarvan 1 zwaar gehandicapt, met dit kind WIL mijn ex geen omgang en de oudste maakt hij het leven zuur. Hun vader is veroordeeld wegens drugsbezit en mishandeling .
In zijn nieuwe samengestelde gezin is er zelfs een OTS uitgesproken maar mijn kind moet zonder bescherming mee? In wat voor een land leven we?
reageer

:: 2in1 :: zaterdag 15 januari 2011 :: 08:58 permalink


Sinds het vertrek van de verwekker van mijn kinderen wordt ik stelselmatig door hem geterroriseerd en is communicatie onmogelijk. Hierom, en omdat de verwekker van mijn kinderen de (door meerdere professionals) vastgestelde meervoudige psychiatrische diagnosen voor mijn kinderen ontkent/betwist en hen medicatie en behandeling wil onthouden, heb ik een gezagszaak aangespannen. Dan kom je in de wereld van de Raad voor Kinderbescherming terecht en denk je dat die dan toch zeker de belangen van je kinderen voorop zullen stellen, maar niets is minder waar.

Omdat ik vind dat kinderen recht hebben op goed contact met beide ouders ben ik een zeer uitgebreide omgangsregeling overeengekomen. Ondanks al het bovenstaande heb ik mijn kinderen altijd gedwongen tot omgang met hun verwekker. Tot mijn oudste ongeveer anderhalf jaar geleden zelf aangaf niet met hem mee te willen en hij hier zonder enig probleem mee akkoord ging. Niet lang daarna begon ook mijn jongste te weigeren. De keren dat mijn kinderen de afgelopen 18 maanden bij hun verwekker hebben verbleven zijn op twee handen te tellen en slechts tot stand gekomen door intens pushen van mijn kant.

Verwekker is inmiddels lid van stichting dwaze vaders, roept van de daken dat ik omgang frustreer, terwijl hij zelf hen keer op keer weer de keuze biedt NIET met hem mee te gaan.

Nu ben ik zover dat ik zelf de omgang wil stopzetten. Althans, aan mijn ex wil aangeven dat hij niet steeds (voor niets) hoeft te komen, maar dat de kinderen zelf contact op zullen nemen als zij behoefte hebben hem te zien/naar hem toe willen. Dan behouden zij de keuzemogelijkheid die hij hen wil geven, maar beperk ik wel de stress van voortdurend met hem geconfronteerd worden en zelf te moeten zeggen wat zij willen.

Ieder potentieel omgangsmoment levert nu namelijk dermate veel stress op voor de kinderen dat zij letterlijk ziek worden van ellende (overgeven), onhandelbaar gedrag vertonen, nachten niet slapen enzovoort, om, zodra verwekker de straat uit is gereden binnen enkele minuten volledig tot rust te komen en alle spanning uit hun lijfjes te zien verdwijnen.

Ik vraag me af welke consequenties dit (voor mij) kan hebben. Tenslotte houd ik mij dan niet aan de (voor recht verklaarde) omgangsregeling. Aan de andere kant (heb ik zelfs zwart op wit) weigert verwekker zelf de kinderen te "dwingen" met hem mee te gaan en wil hij hen zelf de keuze blijven geven en niet in gaan op ieder initiatief dat ik ontplooi de omstandigheden te scheppen de omgang weer op gang te krijgen.

Heeft iemand hier ervaring mee?

Mijn kinderen zijn niet op de leeftijd dat zij juridisch gezien recht van spreken hebben/recht tot weigeren/keuze hebben. Maar, ondanks dat ik hen hierin geen keuze wilde geven, hebben zij die de afgelopen 18 maanden dankzij mijn ex wel gekregen. Zelfs als ik tracht hen te "dwingen" frustreert hun verwekker de omgang door hen zelf alsnog wel de keuze te geven.

Gevoelsmatig denk ik dat de kans dat hij hierover een rechtszaak aan zal spannen gering is. Aan de andere kant, die kans is wel aanwezig, maar zal dan naar mijn mening slechts leiden tot een verplichting tot omgang. En, dat is nu net wat hij niet wil...

Patstelling.
Wie kan me raad geven?
reageer

:: Diane :: woensdag 12 januari 2011 :: 00:34 permalink


Mijn ex en ik zijn sinds maart 2010 uit elkaar. Vanaf toen heb ik me aan de afspraak tussen ons gehouden en de kinderen eens in de 2 wk op zaterdag naar hem gebracht en hij bracht ze op zondag weer terug.
Nu doet het probleem zich voor dat de kinderen absoluut niet meer naar hem toe willen. Ze geven aan dat hij niet lief is en dat ze het er niet leuk vinden.

Mijn ex heeft een psychiatrisch verleden, is meermalen opgenomen geweest, heeft een zelfmoordpoging gedaan waarna 1 van de kinderen hem heeft gevonden en ga zo maar door. Hij is op eigen houtje gestopt met zijn laatste opname in maart 2010 en is zijn hele behandeling gestopt.
Er is een narcistische persoonlijkheidsstoornis geconstateerd maar hij zegt nu dat hem nooit iets heeft gemankeerd, dat het allemaal lag aan onze relatie. Dit terwijl ik hem in al die jaren nooit heb laten zitten, mijn hele leven aan de kant zette voor hem.

Ik ben ten einde raad en weet niet meer wat ik moet doen. Hij dreigt dat wanneer ik de kinderen niet breng hij meteen zijn advocaat zal bellen.

Wie kan mij vertellen wat de juiste stappen zijn om nu te nemen en wat het verstandigst is om te doen?
Mijn gevoel zegt, breng ze niet meer, emigreer desnoods maar laat hem niet in de buurt van de kinderen. Zij zijn ontzettend beschadigd door wat ze met hem hebben meegemaakt, al zijn ze allen nog jong.
reageer

:: Senorita :: zaterdag 8 januari 2011 :: 20:25 permalink


Ik ben de trotse moeder van een dochtertje. Vanaf het begin van de zwangerschap zijn er problemen met de vader. Hij bleek toen ik al zwanger was heel anders te zijn dan hij zich al die tijd had voorgedaan. Verbaal agressief, zelfs waar zijn zoontje van 2 jaar bij was. Vreselijk om te zien en ook om dan te bedenken dat je eigen kind daar ook mee te maken krijgt. Ik ben toen bij hem weggegaan. Abortus was voor mij geen optie (meer).
De zwangerschap zelf ging super al was het een hele stressvolle tijd. Meneer had geen interesse meer en deed lekker zijn ding. Mijn pogingen hem nog bij de zwangerschap te betrekken waren tevergeefs.

Hij wilde alleen mij terug en anders kon het hem weinig schelen. Pas in de weken voor mijn bevalling begon hij weer contact te zoeken. Hij wilde de naam uitkiezen en mijn dochter moest maar zijn achternaam krijgen. Dit terwijl hij haar eerder absoluut niet wilde erkennen!

Ik heb aangegeven dat dit geen optie was en toen begon de ellende. Hij begon me te stalken. Ik zat hoogzwanger alleen in mijn huisje en was doodsbang. Zelfs tijdens de bevalling is het uit de hand gelopen en moest de bewaking erbij komen. Er was namelijk duidelijk afgesproken dat hij niet bij de bevalling zou zijn maar meneer heeft weten te achterhalen in welk ziekenhuis ik lag en dacht dat ik hem wel binnen zou laten. Ik was op dat moment (na een bevalling van 40 uur) net aan het persen. Vreselijk.

Aan de kraamperiode heb ik ook hele nare herinneringen. Ik heb hem toegelaten maar het was nooit genoeg en in de kraamperiode werd er meerdere malen gedreigd met hem afnemen van mijn kindje door hem. Ik heb hem daarna een aantal weken een uurtje toegelaten om mijn dochter te zien. Dat ging even goed maar toen kwam hij met de boodschap dat hij mij terug wilde. Ik gaf aan dat ik dit niet wilde en dat ons contact puur voor mijn dochter was. Toen begon de ellende weer.

Hij wilde mijn dochter (toen twee maanden) meenemen, twee uurtjes. Ik ging hier niet mee akkoord. Toen deed hij (volgens hem) afstand van mijn dochter. Hij ging niet alles op mijn voorwaarden doen. Twee dagen later kwam hij hier weer op terug en wilde hij mijn dochter die dag zien. Ik gaf aan dat zowel ik als mijn dochter geen jojo's zijn. De week erna kon hij mij bellen om nieuwe afspraken te maken. Hier ging hij niet mee akkoord en hij stond weer dag en nacht op de stoep (te dreigen, zelfs een keer met zijn zoontje op zijn arm). Ook werd ik gek gebeld en dreigende smsjes waren ook vaste prik.

Ik heb toen de politie ingeschakeld. Zij hebben het heel serieus opgepakt. Maar nu na drie maanden is het nog steeds aan de gang. De politie neemt het nu heel hoog op omdat de situatie onleefbaar begint te worden. Hij zorgt ervoor dat het steeds op het randje van strafbaar zit maar omdat er nu een dossier ligt staat de politie op het punt er een stalkingszaak van te maken.
Nu verwacht ik wel dat hij op een gegeven moment naar een advocaat zal stappen. Waar moet ik op voorbereid zijn? Ik heb gesproken met een advocaat toen ik nog wel een omgangsregeling wilde maar wel eentje die op papier stond. Zij was vrij positief. Maar als ik de verhalen hier lees schrik ik toch wel.
reageer

:: Saartje :: vrijdag 24 december 2010 :: 16:36 permalink


Als ik al die bijdragen lees, dan besef ik dat ik er wel heel veel moeders zijn als ik. Onbegrijpelijk! Het lijkt wel alsof wij moeder geen recht van spreken meer hebben en op moment van scheiden alle rechten zijn kwijtgeraakt.
Onze woorden tellen niet, wij worden niet gehoord en geloofd! En intussen raken steeds meer kinderen beschadigd door een idiote rechtspraak omdat ergens in Amerika één of andere onderzoeker heeft bedacht dat het in het belang van het kind is dat er ALTIJD contact met de vader moet zijn, ongeacht wie de vader ook is en ongeacht wat hij zijn kinderen en andere mensen rondom aandoet.

Mijn ex is veroordeeld voor fraude en valsheid in geschrifte, is aangeklaagd geweest voor sexuele intimidatie, is veroordeeld geweest voor huiselijk geweld, maar zijn woord wordt eerder geloofd dan het mijne en of dat van mijn jongste zoon van 7 die fysiek ziek wordt als hij naar zijn vader moet,

Is de rechtspraak het spoor niet helemaal bijster en doorgeslagen naar het beschermen van de rechten van vaders in plaats van de rechten van de kinderen??

Maar vooral: waar zijn wij, de moeders?!!!
waarom lukt het ons niet om onze stem te laten horen?
Waarom komt er niet massaal verzet tegen dit falen van de rechtspraak en de bescherming van het kind?
Waarom moet elke keer weer een kind eerst beschadigd worden eer men iets doet of de belangen van het kind laat prevaleren?

Want men heeft de mond vol over hoe moeilijk het voor een kind is een scheiding, maar het blijven lege woorden. Het belang van het kind hoort voorop te staan bij het bepalen van een omgangsregeling! niet het belang van de vader of eventueel moeder.
De schade die op deze manier wordt aangericht is onherstelbaar!
reageer

:: Moeder :: woensdag 22 december 2010 :: 13:19 permalink


Sinds een half jaar lig ik in scheiding en ben inmiddels met een tweede advocaat bezig. Zowel de vorige als deze lijken te lief en niet opgewassen tegen de advocate van mijn man.
Voorlopige voorzieningen liggen er maar worden door omstandigheden niet nageleefd. Volgens de voorzieningen mag ik met de kinderen in de woning verblijven maar door angst en onrust bij onze 2 kinderen ben ik bij mijn moeder gaan wonen, mijn man zit nu in onze koopwoning en heeft de sloten vervangen zodat ik niet eens meer spullen van de kinderen en mezelf op kan halen.

Ik ben sinds de scheiding een kleine €15.000 armer en mijn geld is op. De auto die door mij met prive vermogen is betaald, is door mijn man ingeruild.
Ik heb geen inkomen en mijn huidige advocaat adviseert mij geld te gaan lenen bij familie. Mijn kinderen zijn bang, vader heeft er een handje van om bij mijn oudste zoon in bed te kruipen en vervolgens zichzelf te mastruberen.

Vader is aggressief en slaat de kinderen, dit was immers 1 van de redenen voor de scheiding. Het enige advies dat ik steeds krijg is dat ik met deze man aan tafel moet gaan zitten bij een mediator en te praten over een ouderschapsplan.
Twee eerdere bezoeken aan de mediator hebben niets meer opgeleverd dan een boel gemekker over de inboedel en boedel, niets over wat nu te doen met de kinderen. Ik heb het recht in eigen hand genomen en geef de kinderen niet meer mee, ze zeggen zich eindelijk veilig en rustig te voelen.

Ik snak naar iemand die de belangen van de kinderen en mijzelf kan behartigen. Er moet op korte termijn uitstel worden aangevraagd voor mijn echtscheiding i.v.m. de problemen rond de kinderen.
reageer

:: Een verdrietige bange mama :: vrijdag 17 december 2010 :: 11:21 permalink


Ik ben na twee jaar psychische mishandeling van mij, mijn stiefkindje en uiteindelijk ook ons eigen kind, vertrokken bij vader. Twee jaar lang is er sprake geweest van dagelijks huiselijk geweld, waarin aan vaders zijde ook cocaïnegebruik en alcoholproblemen meespelen.
Verder heeft vader te kampen met persoonlijkheidsproblematiek en een verminderd inlevingsvermogen.

Zijn oudste kind van 4 is vaak bang geweest voor haar vader. Ik tijdens mijn zwangerschap ook, er is zelfs een zware tas tegen mijn buik aan gegooid door hem. Er is een anonieme melding geweest bij AMK en toen zij op de stoep stonden bij ons, dacht ik dit is mijn kans.
Helaas was ik nog niet zover. We hebben samen een toneelspel zitten opvoeren omdat we beiden bang waren ons paar maanden oude kindje kwijt te raken.

Toch heb ik daarna de knoop doorgehakt en bij het AMK opgebiecht dat we gelogen hadden en ze de hele waarheid verteld, iets wat ik erg moeilijk vond. Het AMK reageerde heel nors. Tijdens het eerste onderzoek richtte ze zich in positieve zin op de vader. Nu ook weer. Dat vader volgens veel mensen als pcychopaat bestempelt word, leggen ze ook naast zich neer.

Volgens hen zou ik het hele verhaal verzonnen hebben, terwijl vader samen in een gesprek met mij en het AMK toegegeven heeft harddrugs gebruikt te hebben. Ik zou nu een van die moeders zijn die het kind bij vader weghoudt. Ik moest het huiselijk geweld en het politierapport maar naast me neer leggen en naar de toekomst gaan kijken hoe ik op goede voet met vader verder kon gaan.

Hallo het gaat hier toch om het kind en niet om mij en de vader? Vader gaf verder aan dat hij zich zorgen maakte omdat ik een labiele moeder ben. Dat nam ze echter wel serieus en ze zei ja je woont nu nog bij je ouders in, maar als jij straks weer op jezelf gaat wonen moeten we goed in de gaten houden of jij niet te labiel bent om je dochter bij je te hebben!

Waar kan ik nu nog terecht? Als dit een rechterlijke procedrue wordt wat betreft de omgang, heb ik nu dus al geen poot meer om op te staan. Bedankt Jeugdzorg, bedankt AMK! Jullie hebben vader nog machtiger gemaakt dan hij al was, en ik was al zo bang voor hem.
Ik durfde eindelijk te praten en nu word ik ervoor gestraft! Dit kan toch niet?

Ik ben als de dood zo bang mijn 5 maanden oude kindje kwijt te raken aan die psychopaat.
reageer

:: M :: zondag 12 december 2010 :: 02:15 permalink


Hallo,
Na een geweldadig huwelijk met de vader van mijn kind van 4 jaar ben ik uiteindelijk bij hem weggegaan en inmiddels gescheiden. Er werd een 'standaard' omgangsregeling (om het weekend van vrijdag 18:00 tot zondag 18:00) vastgesteld.
Vader was het hier niet mee eens omdat hij anders geen vrij weekend voor zichzelf had en ik 2 per maand (hij moet 2 weekenden per maand werken). Hij had wel al getekend maar wilde zijn zoon eigenlijk alleen maar zien wanneer hij zelf zou kunnen. Ik ging hier niet mee akkoord omdat ik vind dat er regelmaat moet zijn voor een kind en heb gepushed dat hij de regeling zou nakomen.

Dit gebeurde na 3 maanden ook met wat afzeggingen en uiteindelijk een switch van de weekenden omdat hij het niet geregeld kreeg op zijn werk.
Maar goed ik ging hiermee akkoord zodat mijn zoon hem met regelmaat zou blijven zien.

Nu is het zo dat mijn zoon met echt hele vreemde verhalen thuis kwam over dat zijn vader hem zou slaan, knijpen en duwen. In het begin dacht ik nog dat hij dingen anders zou kunnen beleven als dat ze misschien zijn, wel gaf ik dit aan bij het kinderdagverblijf met de vraag of zij hierop wilde letten en of ze iets merkte aan mijn zoon zijn gedrag en of hij daar iets vertelde.

Maar de verhalen werden langer en meer gedetailleerd en ben ik ermee naar de huisarts gegaan omdat ik echt niet wist wat ik moest doen.
Zij adviseerde mij om naar welzijn te gaan. Zij verwezen me weer door naar het AMK voor advies. Bij het AMK vonden ze dit toch zo ernstig dat zij mij adviseerden om een melding te doen.

Ik besloot dit te doen omdat ik vind dat ik verantwoordelijk ben voor het welzijn, geluk en gezondheid van mijn zoon. Mijn zoon kwam vanaf dat moment ook niet meer bij vader. Ik heb vader zelf gebeld en gezegd dat ik me zorgen maakte en dat ik een onderzoek zou laten doen.
Hij reageerde erg aggressief, wilde er niets mee te maken hebben en bedreigde mij en mijn familie. Ik heb hiervan een melding gedaan bij de politie.

Er kwam telefonisch contact met het AMK en er werd een afspraak gemaakt met vader. Zij zijn bij hem geweest en hij heeft zijn verhaal gedaan. Hij ontkent alles (te verwachten) maar vertelde inderdaad dat hij wel de fout in was gegaan tijdens ons huwelijk (volgens hem door stress).
Er was af en toe contact met het AMK maar omdat het allemaal lang duurde en ik niets hoorde, ben ik zelf gaan bellen.

Als ik belde was de contactpersoon in gesprek of niet bereikbaar. En als ik vroeg of hij mij terug kon bellen gebeurde dat 9 van de 10 keer ook niet.
Ik heb enkele weken daarna een afspraak gehad thuis om mijn kant van het verhaal te doen. Het gesprek was goed naar mijn mening en ik zag het vrij positief in. Tijdens dit gesprek gaf ik ook aan dat ik graag wilde dat een professional met mijn zoon zou praten zodat hij zijn verhaal kwijt kon en er nog een extra bevestiging zou komen.

De contact persoon vroeg hoe ik stond tegenover contact met de familie van vader en ik heb gezegd dat ze mij altijd konden bellen om af te spreken. Hierna hoorde ik weer niets van het AMK. Dus ben ik weer gaan bellen en werd ik weer 9 van de 10 keer niet terug gebeld. Elke keer als ik de contactpersoon wel sprak was er een crisis of een rechtzaak ofofof.

Hij zou de huisarts gaan bellen, het kinderdagverblijf en de familie van vader. Als hij dat had gedaan zou hij mij weer bellen. Hij stelde voor om wel een regeling te gaan treffen zodat vader weer de mogelijkheid zou krijgen om zijn zoon te zien onder toezicht. Hij stelde voor te beginnen met eens per maand 2 uur op zondag. Dit wilde hij onder toezicht van vaders familie.

Ik heb aangegeven dat ik hier best in mee wil gaan maar onder professioneel toezicht. Hij zei dat dit niet in de buurt te regelen was, dus gaf ik aan dat ik mijn zoon overal naar toe wil brengen als het maar onder professioneel toezicht is.
Daarnaast heb ik aangegeven dat vader ook zelf therapie moet gaan doen om zijn eigen verleden te gaan verwerken, hij is zelf erg veel door zijn vader geslagen tijdens zijn jeugd. Vader had ook toegestemd overal aan mee te willen werken. De contactpersoon van het AMK was het hier helemaal mee eens.

Van het kinderdagverblijf begreep ik dat er niet gebeld was ook niet na weken. Ik ben weer gaan bellen hoe het zat. De contactpersoon bij het AMK was wederom slecht te bereiken en belde niet terug. Uiteindelijk belde hij na 1,5 week terug.
Ik vertelde hem dat mijn zoon zijn laatste week bij het kinderdagverblijf had en of hij wilde bellen voordat hij daar weg was. Dit beloofde de contactpersoon echter dit gebeurde niet.

Ik belde hem in de week erna weer en kreeg hem na 3 dagen te pakken. Er was weer een crisis tussendoor gekomen en het was hem helemaal ontschoten. Hij vertelde wel dat de zaak er niet heel goed voor stond omdat ik niet veel bewijs heb. Hij zei dat hij de rest nog ging onderzoeken en ik het zou horen.

Ik heb aangegeven dat ik zou ophouden met bellen wantr ik had mijn kant verteld en dat het nu niet van mijn kant meer hoeft te komen. Ook heb ik gezegd dat het mij dan ook niets uit zou maken al zou het nog 18 jaar duren.
Het kinderdagverblijf is na 1 maand nog niet gebeld en er is geen gesprek geweest met mijn zoon en een profecional van het AMK.

Nu dreigt vader (aangegeven bij het amk) met een rechtzaak om volledige voogdij omdat ik mijn zoon zou gijzelen. Hij is boos dat het allemaal zo lang duurt en niet terug gebeld werd door het AMK. Nu heeft de contactpersoon bij het AMK aangegeven aan vader dat vaders stuk afgerond is en maar bij mij nog een onderzoek loopt.

Wat moet ik hiermee doen? Ik ben echt bang dat mijn zoon weer terug moet naar zijn vader en alle gevolgen vandien. Daarnaast denk ik ook dat vader hem niet meer terug zal brengen als een rechter dit zou beslissen.
reageer

:: dadyda :: donderdag 2 december 2010 :: 12:39 permalink


Ik ben getrouwd geweest met een man uit een ander Europees land. Hij heeft 2 kinderen uit een eerder huwelijk en is verslaafd aan coke en drank. Ik ben door hem voor en tijdens mijn zwangerschap geestelijk en lichamelijk mishandeld. Bij mij was de druppel toen hij met mijn 2 maanden oude kind gooide toen hij weer eens onder invloed was.

Ik heb toen aangifte gedaan van mishandeling met foto's als bewijs en hij is voor 4 maanden de gevangenis ingegaan. Ik heb toen gelijk de scheiding aangevraagd. Tijdens zijn detentie hebben we veel gepraat en ik vond hem weer zielig. Ben dus ook op bezoek gegaan en we hadden afgesproken dat als hij vrij kwam dat hij dan een eigen huis zou hebben en we dan wel zouden zien hoe het gaat met zijn verslavingen.

Hij kwam vrij en stond toen bij mij aan de deur dat hij geen huis had. Ik heb gezegd dat hij een paar dagen mocht blijven maar dat hij dan toch weg moest. In deze dagen is mijn 2de kind verwekt (ik weet dat jullie nu denken hoe dom kan je zijn maar ik besloot het kind te houden met in mijn hoofd dat ik het alleen zou opvoeden).
Na een half jaar had hij de scheiding nog niet getekend en wilde deze pas tekenen als we een omgangsregeling hadden afgesproken. Nou is de wet tegenwoordig zo krom dat je dit moet hebben voordat je kan scheiden en aangezien hij niks mee betaalde moest ik een uitkering aanvragen en dat kan alleen als je definitief gescheiden bent.
Je wordt dus voor het blok gezet.

In zijn vorige huwelijk bleek hij ook zijn vrouw en kinderen te hebben mishandeld. De omgang betrof 1 x 2 wkn 6 uurtjes. Vanaf de eerste dag liet hij het afweten. Hij kwam bij mij aan de deur wanneer hij wilde met de smoes voor de kinderen. Hij checkte m'n post, telefoon en controleerde alles in mijn huis of hij iets kon vinden over een andere man (alsof je daar behoefte aan hebt na alles en 2 kleine kinderen). Een half jaar geleden was ik het zat en heb aangegeven dat de situatie niet meer te houden is en dat ik wil dat hij een veilig huis heeft voor de kinderen en ook niets gebruikt voordat de kinderen komen.

Hij is zeer onoplettend, valt in slaap bij de kleintjes en is alleen maar met zichzelf bezig. Hij heeft tevens 3 jaar geen contact gehad met zijn andere kinderen ivm mishandeling van zijn zoon. Helaas is die moeder gewoon weer akkoord gegaan met omgang en is deze jongen vorige week van de trap 'gevallen' bij zijn vader.

Mijn ex ging niet akkoord dreigde mij met de dood en dat hij mijn kinderen zou meenemen naar het buitenland, waarna ik heb aangeven het via de advocaat te doen. We hebben nu vorige week de zitting gehad en hij heeft veel leugens vertelt maar gelukkig is de rechter toch niet akkoord gegaan met omgang zonder toezicht. (ik had geëist dat hij zijn kinderen mag zien onder toezicht).

Ik vind zelf dat de kinderen hun vader moet en leren kennen maar het moet wel veilig zijn. Nu vond de rvk dat ze te jong zijn voor tussenthuis dus is de regeling nu dat hij 1 x 2 wkn 3 uurtjes in een speeltuin (binnen) de kinderen mag zien en dat ik verderop moet gaan zitten kijken.

Vervolgens moeten we ook naar een mediator. Mijn angst voor deze man wordt dus opzij geschoven en ik moet mezelf maar overwinnen (ik heb straatangst) om me aan de regeling te houden. Tot op heden betaalt hij nog steeds geen alimentatie, valt mij lastig met dreigementen en heeft zelfs mijn nicht die een verklaring heeft getekend bedreigd.
Hij blijft mijn familie lastig vallen en blijft liegen. Ik heb mijn advocaat hier van op de hoogte gesteld en die zegt dat ik me aan de omgang moet houden en met de mediator moet praten.Wat kan ik als bezorgde moeder nog doen?

Wat voor rechten hebben moeders eigenlijk?
reageer

:: Vera :: maandag 29 november 2010 :: 11:06 permalink


Ik ben moeder van een kindje van 6 jaar en ben na een lange lijdensweg gescheiden. Mijn ex had een bezoekregeling met ons dochtertje en dat ging wel aardig goed. Totdat er een nieuw persoon in mijn leven kwam.

Mijn ex begon me te stalken en te bedreigen en ook de vrienden en familie.
Hij wilde dat de mensen om me heen zouden verklaren dat ik een zeer slechte moeder was maar ja niemand wilde meewerken dus heeft hij na een bezoekregeling mijn dochtertje bij zich gehouden. Ik heb haar uiteindelijk na 3 weken via een kort geding weer gekregen gelukkig, maar toen begon de ellende pas echt.

Hij is naar een kennis van mij gereden met een shovel en is daar op een goede vriend van mij ingereden. Hij kon gelukkig op tijd wegkomen en vervolgens kwam hij hier. Ook de politie kwam aan de deur en gevraagd of ik wel uit de woning wilde gaan want er was een shovel onderweg. Ze hebben hem uiteindelijk met het arrestatieteam kunnen overmeesteren en hij zit nu voorlopig vast en hij heeft tbs gekregen, maar hij is in hoger beroep gegaan dus ff afwachten.

Maar wat ik niet snap is dat ik een rechtzaak tegen hem begonnen ben vanwege de omgangregeling en het gezag ik had zoiets van: "die heb ik in mijn broekzak zitten" want ik had de raad van de kinderbescherming aan mijn kant staan (vanwege een onderzoek dat mijn ex had aangevraagd).

Wat denk je de rechter zegt? "Dat wat er gebeurd is staat los van mijn kindje en dus moeten we nog steeds het gezag samen uitoefenen".
Ik ga uiteraard in hoger beroep maar snap er niets meer van het blijkt nu wel dat ook al wil je je kind dood rijden dan nog heb je recht van spreken. Hoe raar zit het in elkaar!
reageer

:: Morgan :: vrijdag 26 november 2010 :: 23:40 permalink


Let op! Verborgen agenda! Voor vrouwen wiens ex van buiten het Schengengebied komt:

1) Het IND kan niet iemand uitwijzen die een rechtzaak heeft lopen. Zoals omgang.

2) Het IND kan niet iemand uitwijzen die een schuld heeft bij de Nederlandse staat. Echter die schuld verjaard naar 2 jaar.

3) Er is een wet bij het Europeese Hof die zegt dat verblijf ook wordt toegekent als er aangetoond word dat er familie binding is; bv. een Omgangsregeling met een kind.

4) Rechtzaken duren lang voordat er uitspraken komen. Zeker als er onderzoek gedaan word door de Raad, waar uiteindelijk de omgangsuitspraak op gebaseerd is.
Met alle beroepen erbij ben je jaren bezig. Een rapport van de Raad verliest geldigheid ongeveer vlak na de uitspraak in hoger beroep.

Dat wil dus zeggen dat er opnieuw omgang aangevraagd kan worden.
vanwege het verouderen van het Raadsadvies en wettelijke regelgeving van recht op herziening van die gerechtelijke uitspraken.

En dan begint het weer van voren af aan. Je moet weer naar de rechtbank omdat vader van buitenlandse afkomst een omgangsregeling wil.

Jammer genoeg weten familie rechters heel weinig over vreemdelingen recht. Net als jeugdzoreg en R.K raad van kinderbescherming.
Tip: zoek een advocaat die in beide thuis is.

Het gaat deze types uiteindelijk helemaal niet om het kind.
Zorg goed voor jezelf en laat je niet gek maken.
reageer

:: Koosje :: woensdag 3 november 2010 :: 18:29 permalink


Mijn ex vertrok zes maanden nadat hij het Nederlands paspoort had uit ons huis en nu krijgt hij alle rechten ondanks dat hij 2 paspoorten heeft en weigert om Nederlands te praten.
Volgens de rechter stook ik mijn kind op tegen zijn vader terwijl het kind bij alle woedeuitbarstingen van vader heeft gestaan en bij alle bedreigingen aanwezig is geweest.

Iedere keer als ik mijn ex mijn telefoonnr moet geven van de rechter wordt ik lastig gevallen uit alle landen van de wereld en als ik dit aangeef dat het kind bang is om uit het land te verdwijnen en boos op zijn vader is ben ik in het rechtsysteem de boeman om zo maar te zeggen.

Waarom worden Nederlandse moeders zo gediscrimineerd door de rechbanken? En waarom mag de Raad beslissen terwijl het hun schuld is dat zoveel muticulturele kindertjes uit Nederland ontvoerd kunnen worden?
reageer

:: Trotse moeder van mijn jongens. :: vrijdag 8 oktober 2010 :: 16:05 permalink


Ik ben een moeder van 2 jongens; een van 9 jaar en een van 4 jaar.
Wij zijn geestelijk en lichamelijk mishandeld door de vader. Mijn zoon dwingen ze tot een bezoekregeling maar hij is zo bang en wil er niet heen, maar hij zal moeten van de maadschappelijk werk.

Als ik niet mee werk dan komt het voor de rechter zeggen ze en dan moeten ze misschien om het weekend naar hun vader. De laaste keer dat we hem zagen stond hij voor ons met een groot mes, mijn oudste is er tussen gesprongen want anders was ik er niet meer geweest. Toen was het voor mij klaar en ik ga nooit meer terug.

Ik ga bij hem weg voor de beschrerming van mij en de jongens en dan kan hij nog van alles maken. Het gaat heel slecht met mijn oudste hij is heel agressief ook op school, hij zegt tegen zijn vriendjes dat hij zo bang is voor hem, ik ga kapot als ik hem zie. We konden niks tegen mijn ex zeggen als ik of de kinderen ergens niet mee eens waren, dan kwam hij weer met zijn losse handjes.
Als je met hem samen zal moeten leven zal je hele dagen de mond moeten houden dat kan toch niet. Ik zal omdat mijn zoon echt niet wil hem vast in de auto moeten zetten. Dat kan toch niet?
reageer

:: Annemarie :: donderdag 7 oktober 2010 :: 13:03 permalink


Mijn verhaal wijkt uiteraard niet af van wat ik hier lees al lees ik zo nu en dan wel ergere dingen! Mijn ex partner sloeg mij zo nu en dan maar als ik dat dan mishandeling noemde ontkende hij dit en zei hij dat ik mij niet zo moest aanstellen.
Eenmaal bij hem weg besef ik me dat het wel degelijk mishandelingen waren en heb ik van de laatste mishandeling (we waren al uit elkaar maar hij was mijn huis binnengedrongen) aangifte gedaan.

Mijn ex heeft mijn dochter ontvoerd en onttrokken van het ouderlijk gezag.

Vanmiddag ga ik naar een advocaat want ik begreep van mijn ex zijn advocaat dat als de zaak is voorgekomen hij omgang zal aanvragen. Hij woont nu samen met een meid die hem onderdak bood terwijl hij mijn kind verborgen hield, niet slim.

Ik zal er alles aan doen om aan te tonen dat hij heen geschikte vader is. Mensen zeggen mij iets te makkelijk "het is toch de vader van het kind".
Ik zie dat anders : hij is de spermadonor want om een pappa te zijn moet je zóveel méér doen!
reageer

:: kochana :: woensdag 22 september 2010 :: 11:33 permalink


Ik dacht dat ik de enige vrouw was die zich zo heeft laten beduvelen.

Mijn ex, braziliaan, is ook met mij gehuwd voor de papieren. Ik heb het huwelijk pas ingeschreven in NL, nadat we al uit elkaar waren. Dit door de dreigementen en het stalken, ik wilde er van af zijn. Ik ben ondertussen al 2 jaar samen met mijn huidige partner. Dus ik heb het huwelijk onder valse voorwenselen ingeschreven.

In juli 2008 gaf ik mijn ex te kennen dat ik wilde scheiden, ik had hem genoeg geholpen en was niet meer bang voor hem, mijn huidige partner steunt mij enorm. We zouden een flitsscheiding ondertekenen, ik ben naar hem toegegaan (alleen) en hij heeft me verkracht, niet de papieren ondertekend en naakt op straat gegooid.

Ik ben naar mijn ouderlijk huis gegaan en mijn verhaal gedaan bij mijn moeder. Zij adviseerde me dit te laten gaan en de echtscheiding aan te vragen via een advocaat. Mijn huidige partner zou uit zijn dak gaan en ik was bang dat er foute dingen zouden gebeuren.
Had ik het maar verteld.

In september blijk ik zwanger te zijn. In mijn achterhoofd de angst dat het van mijn ex is, maar ik voel me te bang om aan mijn partner te vertellen wat er gebeurd is. De gynaecoloog gaf aan dat het niet langer dan 4 weken was.
Mijn ex krijgt via via te horen dat ik zwanger ben, heeft een DNA geeist en wilt omgang. Uiteraard voor zijn verblijfsvergunning.

Ik bleek toen 43 weken zwanger te zijn geweest en het is dus van hem. Mijn partner is er kapot van, maar ondanks alles, blijft hij bij ons, het is bijna ongeloofwaardig.

Ik heb het DNA-onderzoek geweigerd, dit is afgewezen, hij heeft recht om te weten of hij de vader is.

En nu de omgangsregeling, voor de verblijfsvergunning natuurlijk. De Nederlandse wet dwingt je bijna om foute stappen te ondernemen, het recht in eigen handen te nemen.
Ik heb achteraf overal aangifte van gedaan en aangegeven dat ik al bij hem weg was toen ik het huwelijk heb ingeschreven. Nu kom ik ongeloofwaardig over.

Als het zo ver komt dat hij verblijf krijgt op basis van familylife dan weet ik niet wat ik doe. Ik ben zo boos, boos op mezelf, boos op IND.
Zo moeilijk doen ze over het verkrijgen van verblijf, en zo makkelijk over verblijf bij kind.
We moeten samen sterk staan en voor ons zelf opkomen.
reageer

:: Bertha :: maandag 20 september 2010 :: 19:46 permalink


Wie zou mij kunnen helpen? Ik ben samen met mijn zoontje van twee weggevlucht. Mijn ex mishandelde mij zowel geestelijk als lichamelijk en ons kind ook. Wij waren beide bang van hem. Hij heeft nooit omgekeken naar onze zoon gedurende de relatie.

Nu het volgende. hij heeft 1 weekend in de twee weken onze zoon van vrijdag 19.00 t/m zondag 19.00. Wat ruim is voor een kind van twee dat bang is voor zijn vader. In dat weekend brengt hij het naar vrienden en komt onze zoon met blauwe plekken en bulten thuis en helemaal overstuur.

Dit duurt een aantal dagen voordat hij weer in zijn normale doen is. Ex is agressief naar mij en scheldt/bedreigt mij waar kind bij is; hij is een pathologische leugenaar. Ik heb aangifte gedaan en de politie weigert onderzoek te doen daar hij alles ontkent, het is mijn woord tegen het zijne zeggen ze.

Om een lang verhaal kort te maken, de communicatie is slecht, ik heb geen vertrouwen in hem en de afstand is 100 km en toch beslist de rechter dat deze omgang door moet gaan.
Dan komt er weer een brief met de mededeling kort geding gestart door ex voor verruiming omgangsregeling waar ik het absoluut niet mee eens ben.

Wie schetst mijn verbazing: in een kort geding eist hij dus verruiming met iedere week 3 dagen kind mee en de rechter wijst het toe!
Tevens vraagt de raad om advies bij de kinderbescherming. Ex plaatst mij bewust in een kwaad daglicht en het belang van onze zoon daar denkt niemand aan.

Ex heeft tegen mij gezegd dat hij doorgaat totdat hij volledige ouderschap heeft en ik een regeling krijg. Ik ben zo bang, hij heeft geld genoeg maar betaalt geen alimentatie, hij kan heel goed verhalen verzinnen en manipuleren en dat zal hem bij het raadsonderzoek ook wel lukken. Ik sta perplex door alle leugens en raak emotioneel waardoor ik niet uit mijn woorden kom.

Ik kan niet geloven dat mensen in zijn leugens trappen. Hoe is het mogelijk in een land als dit dat rechters in een kort geding een beslissing nemen bij een zaak als deze. Het gaat over een kind binnen een complexe situatie.

Heeft iemand tips? Raad? Ik heb een andere advocaat genomen en ik ga in hoger beroep tegen het kort geding.
reageer

:: Moesje :: maandag 20 september 2010 :: 15:26 permalink


Ik ben een alleenstaande moeder van een zoontje van 3,5. Mijn ex is afkomstig uit een Noord-Afrikaans land. Tijdens de relatie heeft hij mij meerdere malen psychish en lichamelijk mishandeld. Hij is doorgedraaid nadat hij mij zei dat ie via de rechter een gezamenlijk ouderschap wilde.

Dit heb ik geweigerd omdat hij mij meerdere malen heeft gezegd de kleine mee te willen nemen naar Afrika. Maar voor de kleine bleef ik toch vechten totdat hij mijn moeder heeft mishandeld waar de kleine bij was. Toen ging bij mij de knop om en heb ik de relatie beeindigd.

Helaas was het hierna nog niet afgelopen en bleef hij mij stelselmatig lastig vallen en kwam op de raarste tijden aan de deur omdat hij de kleine wilde zien. Hij is toen naar een advocaat gegaan omdat hij een omgangsregeling wilde.
Die is er niet doorgekomen omdat hij zijn advocaat niet heeft betaald. Meneer vond het helaas belangrijker om alcohol en drugs te blijven gebruiken dan om zijn advocaat te betalen. Ik heb aan mijn advocaat aangegeven dat ik open stond voor een bezoeksregeling mits hij nuchter was.

Hierna is hij helemaal doorgedraaid en begon mij te bellen en liet anderen mensen mij bellen om mij te bedreigen. Hij stuurde mensen langs mijn deur om mij te intimideren. Dit heeft er toe geleidt dat ik mijn deur bijna niet meer uitdurfde. Toen hij mij via de telefoon begon te dreigen met de dood en mijn kleine ook heb ik mijn advocaat ingeschakeld en een straat en contactverbod geëist.

Hij bleef door dreigen en dreigde onder andere mijn auto in de fik te steken en de kleine mee te nemen van de creche. Niet lang daarna heeft de rechter gelukkig besloten om in mijn eis mee te gaan en mijn ex kreeg een jaar straat en contactverbod.
Dit heeft de rechter overigens ook gedaan omdat mijn ex niet de moeite nam om naar de rechtszaak te komen.

Nu na anderhalf jaar kwam 2 weken geleden iemand aan de deur om een kadootje te brengen voor mijn zoontje van mijn ex.
Ik stond behoorlijk perplex aan de deur en heb het kadootje aangenomen.
Nu heeft hij afgelopen weekend een vriendin van mij aangesproken in de stad met de vraag of zij mij wilde smsen met de vraag of hij schoenen mocht kopen voor de kleine en die bij mij aan de deur mocht afgeven.
Ik heb mijn vriendin gezegd dat hij wel schoenen mocht kopen voor de kleine maar die niet aan mijn deur mag komen afgeven.
Hiermee ging hij wel akkoord.

Maar nu vraag ik me dus af of ik hier goed aan heb gedaan. Vanaf het 1e moment heeft ie nooit een vinger uitgestoken naar de kleine. Hij heeft nooit alimentatie betaald en ook nooit bijgedragen aan alle onkosten.
Als ik eens vroeg een pak luiers of voeding mee te nemen verwachtte hij daarna gelijk zijn geld terug. Ik heb bij deze hele situatie een heel raar gevoel.

Het lijkt net of dat hij probeert te paaien met kadootjes en zo in een goed blaadje komt bij de rechter en zijn zoontje dan mag meenemen met alle risico's van dien. Ik ben gigantisch bang dat hij de kleine op den duur mee gaat nemen naar zijn vaderland.

Hij heeft hiermee eerder gedreigd door te zeggen dat de kleine vanaf zijn 5e tot zijn 10e in zijn land moest wonen om een goede moslim te worden.
Heeft iemand een idee wat ik hiermee aan moet? Moet ik het kadootje aan nemen en de lieve vrede bewaren of weigeren en het risico lopen dat er weer problemen komen? Hij heeft de kleine overigens wel erkend en hij draagt ook de achternaam van zijn vader.
reageer

:: Sjimmie :: maandag 20 september 2010 :: 01:04 permalink


Ik had een minnaar van wie ik zwanger werd. daarvan werd hij zo boos, drie maanden lang zette hij me via e-mail onder druk abortus te doen.
Ik bleef terugmailen, omdat ik me schuldig voelde aan de zwangerschap, hoewel ik had aangegeven geen voorbehoedsmiddelen te gebruiken.

Na de geboorte, waar hij niet bij was, is hij 180 graden gedraaid. Wil opeens vader zijn. Zijn negatieve houding van destijds had ik aan mezelf te danken. Wil hij het niet meer over hebben. Hij doet heel aardig, maar alleen maar om zijn zoon te kunnen zien (nu paar maanden).

Ik word gewaarschuwd dat ik familylife creëer en dat hij daar rechten aan kan ontlenen, maar hij is hier paar keer geweest en ik één keer naar zijn oma. Hij wil erkennen, dat wil ik niet, maar als hij dit wil, kan hij het juridisch afdwingen, begrijp ik.

Gezag is misschien ander verhaal? We hebben nooit een relatie gehad.

Ik merk dat hij meer gaat claimen en kleine dingen niet goed vindt voor zijn zoon. Ik heb nu nog de touwtjes volledig in handen. Wil ik zo houden. Ik gun vader en zoon een relatie, maar ben bang en merk aan kleine voorvallen (afgezien van zijn uiterst slechte gedrag tijdens zwangerschap) dat vader mij niet respecteert en me passeert als het hem uitkomt.

Daarnaast kan er maar één kapitein zijn en wil ik niet steeds conflicten over van alles in opvoeding. Omgang zal wel moeten, maar ik heb de volgende oplossing bedacht: Via een mediator op mijn voorwaarden omgang afspreken en anders niet. Belangrijk punt is dat hij zijn kind niet meekrijgt zonder mij tot aan twaalf jaar.

Gaat hij niet akkoord met voorwaarden, dan geen omgang. Op basis van wat er nu is (paar keer langsgweest) kan hij dat toch niet afdwingen? Opvallend: hij maakt steeds veel foto's van mijn kind. Ik denk omdat hij zijn zoon mist en het erg vindt dat hij hem 2 uurtjes oer week ziet. Dat vind ik erg voor hem, ik voel erg met hem mee.
Of is hij gehaaider dan ik denk en wil hij zo familiy life aantonen?
reageer

:: mama de zoveelste :: vrijdag 3 september 2010 :: 13:07 permalink


Ook mijn dochter word al 6,5 jaar geestelijk mishandeld, lichaamlijk verwaarloosd en geslagen door haar vader. Ze is nu 8 jaar oud, en ik vecht al 6 jaar.

Haar school heeft op een gegeven moment ook aangifte gedaan bij het AMK, en mij in contact gebracht met iemand daar. Deze persoon vertelde mij, dat ik net zo schuldig was aan mishandeling als degene die het toebracht als ik de omgang niet stop zou zetten!

Hierop heb ik mijn advocaat gebeld en de omgang stop gezet, hiervoor moest ik dan echter wel getuigeverklaringen over leggen.
Ik heb er wel een paar over kunnen leggen, maar niet van de school.
Het AMK had de school geadviseerd om onpartijdig te blijven, voor als hij op 10 minuten gesprekken zou komen.

Hierop werd de omgang weer gestart want alleen de verklaringen van mijn dochter, m'n oppas en kennissen waren niet genoeg. Deze mensen konden volgens hen allemaal een verhaal verzinnen omdat ik misschien m'n ex niet meer wou zien.

Ook aan de politie heb je niks. Ik heb ze al zoveel malen gebeld, over de toestand als het weer uit de hand liep, of was gelopen.
Eén maal hebben ze me terug gebeld. Dit was toen m`n dochter hoge koorts had, en ik zowel van de advocaat als van de dokter te horen had gekregen dat ik haar thuis moest houden. Hij had de politie gebeld omdat ik m'n dochter onrechtmatig thuis had gehouden.
Toen konden ze me bellen, om me even te melden, dat als dit weer zou gebeuren, dat hun dan de volgende keer m`n dochter op zouden komen halen, omdat de vader recht heeft op omgang!

Het rechtsysteem in nederland, dat kun je toch geen rechtsysteem meer noemen. Vaders hebben rechten, moeders plichten, en de kinderen gaan eraan onderdoor.
reageer

:: *** :: maandag 30 augustus 2010 :: 02:54 permalink


Ik moet de omgang stoppen. De maat is vol na 5 jaar ellende. Ik heb nu heel lang mijn best gedaan, het is op en ik kan dit niet blijven voortzetten voor mijn kindje (maar ook niet voor mijzelf).
Ik zou heel graag advies krijgen van iedereen die begrijpt hoe ernstig dit is om een kind te moeten blootstellen aan een man die enkel in het leven van het kind bekend is als een agressief, niet verzorgend persoon, die omgang afdwingt (puur wegens erkenning en bloedband, er is geen rol verder) via rechters en ondertussen niet komt opdagen, waar geen afspraken mee te maken zijn, die opgelegde mediation zelf stopt, die niet wil communiceren met de verzorgende ouder, die niets weet van het kind en ook niets wil weten, die enkel het kind mee neemt en er mee pronkt om het vervolgens overstuur weer thuis aflevert en niets te maken wil hebben met de verzorgende ouder....die bovendien dagelijks zowel overdag als in de avond drank en drugs gebruikt....waardoor de hele wereld om hem draait...

Wie weet een goede advocaat? Ik twijfel aan de daadkracht en aandacht van mijn huidige advocaat.

Overigens geeft dit alles een intense eenzaamheid. Ook al heb ik genoeg lieve mensen om mij heen....ik voel me alleen in de ellende....het houd niet op....Niet alleen mijn kind heeft er ernstige last van, ook ik beperk mij al tijden tot het overleven en het zorgen. Ik kan stellen dat ik belemmerd wordt in mijn leven door een man die zelfs ten kosten van zijn kindje zijn eigen leven boven alles zet.

De pijn is onbeschrijflijk.
reageer

:: hopeless :: maandag 23 augustus 2010 :: 10:43 permalink


Ik ben een alleestaande moeder van een dochtertje van bijna drie. Nu is het zo dat tijdens mijn zwangerschap de vader wilde dat ik het liet weghalen. We hadden tijdens de zwangerschap besloten uit elkaar te gaan en dat ik alleen voor haar zorgen zou. Hij zou alleen tot aan de geboorte blijven omdat ik complicaties had en op dat moment geen contact met familie had.

Ik ben altijd een voorstander geweest van het feit dat een kind de achternaam draagt van de vader. Dit wou hij niet, omdat we niet getrouwd waren en hij er niks mee te maken wilde hebben. Hij komt overigens uit het buitenland. Na de geboorte veranderde dit drastisch. Hij wilde trouwen ivm zijn aanzien bij z'n familie en hij wou niet meer weg. De relatie is altijd al bijzonder heftig geweest: geweldadig zowel lichamelijk als mentaal.

Na vier maanden heb ik besloten om er een eind aan te maken, omdat ik niet wil dat mijn kind opgroeit in zo'n omgeving en ik zelf uit ervaring weet dat dat voor een kind niet goed is. Ik heb hem er dus uit gezet. Toen is alle ellende echt begonnen en die duurt nu al twee jaar.

Ik ben vanaf het begin heel duidelijk geweest naar hem, dat ook al zijn we niet meer bij elkaar hij altijd zijn kind kon zien en dat hij altijd betrokken kon zijn. Hij was altijd welkom om haar te zien of ophalen. Hij kwam midden in de nacht langs om haar te zien, ik liet hem vaak binnen om drama met de buren te voorkomen. Hij ging dan op de grond liggen en wou niet meer weg hij heeft hele erge dingen gedaan ook lichamelijk bij mij, omdat hij mij terug wou. Mensen met wie ik sprak sprak hij aan en en vroeg wat ze van mij moesten. Daarnaast kwam hij om zijn kind te zien wanneer het hem uitkwam.

Dit is een jaar zo gegaan ik werd helemaal gek en wist niet wat ik er mee aan moest. Toen ik na een jaar een nieuwe vriend kreeg werd het alleen maar erger. Ik zat een keer met vrienden en mijn huidige vriend op het balkon toen hij mij belde dat hij wel wist wie er allemaal waren. Hij schold mij uit en ik was van hem totdat hij zei dat het niet zo was ik was een hoer en had een hoerenkeet etc. Te erg voor woorden.
Vervolgens belde hij terug en zei dat hij even normaal wou praten. Je bent te ver gegaan, zei ik. Ja, zei hij, dat klopt. Kun je even naar beneden komen dan praten we er rustig over? Ik wou het niet maar wilde er ook van af zijn.

Op het moment dat ik de sleutel omdraai en de deur wou opendoen zag ik een schaduw en hij drong zo naar binnen. Hij liep naar het balkon om mijn vriend te pakken. Hij heeft mij geslagen en al mijn vrienden zaten erbij. hij heeft ons kind uit bed gehaald en is naar buiten gelopen. Hele toestanden, politie erbij, etc.

Ik heb aangifte gedaan en hij is uiteindelijk vast gezet voor een week. Hij kreeg een contactverbod, maar hield zich er niet aan en achtervolgede mij in de stad, stond ineens voor mijn neus en pakte de kleine uit de buggy etc. Uiteindelijk is hij veroordeeld tot 2 jaar voorwaardelijk (wat dat ook in mag houden) in de tijd dat er nog geen uitspraak is geweest heeft hij mij gedaagd om omgang met zijn kind. Ik ben akoord gegaan, maar onder toezicht en heb heel duidelijk aangegeven,dat het op MIJN tempo moet gaan ivm vertrouwen etc.

Drie keer omgang onder toezicht in een speelruimte daarna evaluatie. De mensen die toezicht hielden konden zich totaal niet verplaatsen in mij. Hij kwam altijd te laat, is een keer helemaal niet komen opdagen. Uiteindelijk na 6 x binnen wilde hij met de kleine naar buiten. Ik had hier bezwaar tegen ivm zijn gedrag. Dat was nog altijd heel bedreigend. Hij achtervolgde mij nog steeds en ik kon gewoon aan de haat in zijn ogen en dat hij iets van plan was.

Ik heb aangegeven, 1 keer binnen 2e keer naar buiten en ik ben daar ook bij en de 3e keer laat ik afhangen van mijn gevoel van de 2e keer. Hij had zijn neef meegenomen Toezicht gaf aan dat er niemand mee mocht en dat daar afspraken over gemaakt zijn. Desondanks gebeurde dit dus wel en ik was diegene die raar deed. Ik heb na die keer aangegeven, dat naar buiten gaan niet goed voelt omdat hij ook dingen fluistert in het oor van ons kind dat ze binnen kort met hem mee gaat, nog eventjes wachten etc...

Ik heb deze gang van zaken aangekaart bij degenen die het toezicht coordineren,maar ze begrepen mij niet: ik moest denken aan het belang van mijn kind en vooruit kijken en vooral niet naar het verleden, en het een kans geven. Terwijl ik niks anders doe dan kansen geven terwijl ik mij nog steeds niet veilig voel en ik verhuisd ben hierdoor!

Maar voor hen ben ik degene die niet meewerkt. Ik word gewoon niet serieus genomen en dat baart mij zorgen. Zij hebben contact opgenomen met mijn ex en verteld wat mijn gevoelens over de hele situatie zijn, waarop hij zei dat ie erover na wou denken. Na drie weken heb ik zelf maar gebeld om te vragen wat nu de bedoeling is en er werd mij verteld dat de vader heeft besloten gerechtelijke stappen te ondernemen want hij wil niet meer binnen zitten maar naar buiten en hij stopt er mee. Dus ik vraag: wat houdt dat in?, waarop die man zegt: Ja dat lijkt me logisch, hè?!

Dus ik vecht nu op twee fronten: mijn ex en de "hulpverlening". Ik weet mij echt geen raad meer. Ik heb gen rust en ben continu bang voor alles. Wat kan ik doen? Kan iemand mij helpen?
reageer

:: S :: woensdag 11 augustus 2010 :: 11:54 permalink


Ik merk dat het in Nederland ook helemaal fout aan het lopen is. In België worden de rechten van kinderen op bescherming ook voortdurend geschonden. Het recht op contact met een ouder primeert boven het recht op bescherming. Klachten van seksueel misbruik zijn zeer moeilijk te bewijzen. Deze moeilijke bewijsvoering werkt volledig in het voordeel van de daders.

Door het geloof in het oudervervreemdingssyndroom of PAS en andere vreemde ideologieën, die niet officieel erkend zijn als pathologie, worden daders goedgepraat. In België wordt hooguit 10% van de daders van seksueel misbruik van kinderen veroordeeld, en ik vrees dat het bij incest in het kerngezin en bij echtscheiding nog minder is, maar daar bestaan geen cijfers over.

Als een dader niet veroordeeld is, dan bestaat er juridisch gezien geen seksueel misbruik. Als de dader de vader is, dan heeft deze "onschuldige" dader uiteraard recht op contact met het kind, ongeacht of dit kind dit nu wil of niet.
Uit internationaal onderzoek blijkt overduidelijk dat klachten van seksueel misbruik van kinderen, ook bij echtscheiding meestal waar zijn. Waarom handelt men bij echtscheiding dan steeds alsof het niet waar is? Deze vreemde manier van denken komt uit de USA en heeft via de Angelsaksische landen ondertussen heel Europa overspoeld.

Ik ben zelf ook een moeder die dit meemaakt. Mijn kinderen zijn ondertussen bijna vijftien en bijna twaalf. De jeugdrechter heeft hen gehoord, en ze hebben duidelijk aangegeven dat ze geen of een sterk verminderd contact met de vader willen. In België houdt men dus zelfs geen rekening met de verklaring van tieners.

In België is de inspraak dode letter: de kinderen worden wel door de rechter gehoord, maar er wordt niet naar de kinderen geluisterd. Het is te zeggen, zolang je geen klacht indient over seksueel misbruik of andere mishandeling wordt er enigszins rekening gehouden met de wensen van de kinderen. Maar als je klacht durft neer te leggen, dan moet je als het ware gestraft worden voor die klacht.

Ik heb besloten om verder te procederen tot voor het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Ik denk dat het goed zou zijn als we dat met een hele groep zouden doen en vanuit verschillende landen. Nu lijkt het wel alsof alle klachten van seksueel misbruik bij echtscheiding valse klachten zijn. Uiteraard is dat niet zo!
reageer

:: Karin :: donderdag 22 juli 2010 :: 14:31 permalink


Mijn verhaal wijkt niet veel af van andere verhalen. Ik ben ook getrouwd met een man die mij mishandeld heeft. De mishandelingen (fysieke en psychische) begonnen tijdens de zwangerschap en werden alleen maar erger en erger. Drie weken na de bevalling ben ik weer gaan werken om zijn drugs- en gokschulden te betalen om me zo van hem vrij te maken, dacht ik...

Ik heb de situatie volgehouden totdat mijn zoontje anderhalf jaar oud was. De dag dat ik klaar was om mijn man te verlaten, brak een heftige ruzie uit omdat hij mij zou gaan vermoorden als ik weg ging. Wat hierna gebeurde heeft mijn leven voor altijd veranderd.

Onze zoontje was toen anderhalf jaar oud en heeft alles gezien en ook schoppen in zijn buikje gekregen toen hij naar mij wilde komen. Ik lag op de grond en ik dacht echt dat ik dood zou gaan maar door de actie van mijn ex tegen ons kind kreeg ik een behoorlijke kracht waardoor ik opstond en met mijn zoontje van het balkon gesprongen ben.

Ik ben toen naar de politie gebracht door onbekenden. De politie bracht ons naar het ziekenhuis en daarna naar een opvangplaats.

Hierna volgt wat al veel vrouwen weten: Onzekere dagen, altijd maar werken en doorgaan met het leven zodat mijn kind en ik zo snel mogelijk alles achter de rug zouden hebben. Het waren dagen vol hoop en zelfvertrouwen, omdat ik in de veronderstelling was dat mijn kind en ik vrij waren en leven zonder ruzie en geweld konden leiden.

Verder was de scheidingsprocedure alles behalve optimaal. Mijn ex stemde toe met de scheiding als ik geen aangifte tegen hem deed en hij zou ons voor altijd met rust laten. Hij was niet van plan om alimentatie te betalen omdat de schulden te hoog waren. We waren in gemeenschap van goederen getrouwd dus het was een echte klus om voor elkaar te krijgen dat hij zijn deel van de schulden op zich nam maar daar zorgde onze advocaat voor… En ja, we zijn gaan scheiden met één advocaat in een versnelde procedure zoals mijn ex wilde.

Daarna volgen vijf jaar van kwetsbaar evenwicht. De ruzies hielden niet helemaal op maar nu ook tussen mijn ex-schoonouders en mij. Ze wilden de omgangsregeling tussen vader en zoon afdwingen omdat volgens hen waren al mijn verhalen over mishandelingen erg overdreven en na vijf jaar zou 'de vader' wel in staat zijn om van zijn kind te zorgen omdat hij geen drugs meer zou gebruiken, en een woning hebben en een baan, enz.

Nu zijn we vijf jaar verder en de procedures zijn nog in gang. Mijn zoon is inmiddels 10 jaar oud en de situatie en de bedreigingen houden nog steeds niet op. Sinds 2008 ben ik in de ziektewet gekomen en na een instorting is bij mij PTSS gediagnosticeerd.

Sinds 2003 ben ik in behandeling bij verschillende hulpverleners die mijn klachten niet konden plaatsen. Ik heb periodes van heftige crisis gehad en dat had ik niet voordat ik in aanraking met mijn ex-partner kwam. Bovendien ben ik echt niet vrij van mijn ex omdat we een kind 'samen' hebben. Tenminste op papier want de hij steunt zijn kind op geen enkele manier en zei zelf tegen de rechter dat hij toen ik zwanger raakte niet klaar was om kinderen te hebben door zijn drugsverleden enz. Hij heeft nog steeds geen partner of andere kinderen en gebruikt nog steeds.

Wat mij betreft: ik wil en kan al lang niet verder met mijn leven maar elke dag sta ik met broze kracht op om voor mijn gezin te zorgen zo goed als ik kan. Ik heb soms hulp aan huis gehad van psychiatrische verpleegkundigen die niet kunnen begrijpen hoe de rechter mij nog steeds verplicht er 'samen' met mijn belager uit te komen over een omgangsregeling zonder begeleiding.

Mijn ex-man houdt zijn handen niet thuis, ik word nog steeds voor ho*r en allerlei ongepaste zaken uitgescholden; ook als de kinderen daarbij aanwezig zijn.
Financieel heb ik nooit wat gekregen maar ik heb niets nodig want ik heb immiddels een zeer lieve man met wie ik twee kinderen heb en hij zorgt voor mijn oudste zoon zoals een vader voor een zoon hoort te zorgen.

En verder:
- volgens mijn ex en zijn ouders ben ik een kanker trut
- volgens de rvkb ben ik een zeer labiele moeder die de omgang wil belemmeren,
- volgens de rechter ben ik een lastige moeder die haar best moet doen om een kans te geven aan de biologische vader,
- volgens mijn advocaat ben ik een hardnekkige vrouw want ik blijf maar vechten,
- volgens mijn psycholoog ben ik een zeer sterke vrouw die met de juiste begeleiding boven water zal komen
- volgens mijn moeder en mijn tante ben ik een heldin,
- volgens mijn lieve man ben ik zijn leven en lust
- en volgens mijn kinderen ben ik de allerliefste moeder van de hele wereld...

PTSS is een woedestoornis. Er zit veel woede in mij richting de dader maar hij blijft zijn zin krijgen en gaat keer op keer over mijn grenzen zonder dat ik iets kan doen want ik raak in paniek als ik hem zie. Dan bevries ik en daarna ben ik erg lang bezig om alle nare herinneringen van het verleden op zijn plaats te zetten. Tijdens deze dagen ben ik een gestoorde die liever dood wil. Maar dan word ik weer gesteund en geholpen zodat ik weer de goede moeder en de lieve en dappere vrouw word wie ik werkelijk ben.
Deze situatie herhaalt zich keer op keer.

Dit is mijn verhaal in het kort. Andere gruwelijke beschrijvingen wil ik voor mijzelf houden omdat het doet mij niet goed om erover te praten.
Succes en sterkte aan alle moeders en kinderen die hier en overal met huiselijk geweld te maken krijgen.

Let op: Geef de dader geen kans tot verzoening want geweld houdt nooit op! Breng zo snel mogelijk jezelf en je kinderen in veiligheid. Doe altijd aangifte tegen de dader en verhuis zo ver mogelijk. Als ik dat gedaan had dan ging met mijn gezin en mijzelf veel beter vandaag de dag maar ik dacht toen dat al die maatregelen onnodig waren!

Nogmaals sterkte en de groeten van een dappere vrouw.
reageer

:: Sanne :: zondag 18 juli 2010 :: 07:22 permalink


Ik heb een dochter van 8 maanden. Zij is alles voor mij.

Toen ik zwanger raakte was veranderde alles tussen de biologische vader en mij. Hij verloorde zijn baan en wilde niet werken. Gellukig woonde ik bij mijn moeder en na veel gezeik van hem dat ik bij hem moest intrekken ben ik ook daar bij mijn moeder gebleven. Waarom? het leven van hem was hopeloos, geen baan, nooit eten in huis, moest hem altijd mijn auto lenen en altijd geld geven voor benzine en had overal schulden.
Hij was niet aanspreekbaar want hij deed nooit iets fout en werd agressief. Ik zag hem amper.

Mijn 9 maanden was een hel. Ik heb tot mijn 9de maand gewerkt om alles voor mijn baby te kopen.
Na de geboorte kwam hij zeggen dat hij het kind wilde erkenen. Hij had het zonder mijn toestemming geprobeerd bij de gemeentehuis, maar dat kon niet. Bij de geboorte was hij erbij omdat mijn moeder hem is gaan ophalen.

Hij komt amper het kind bezoeken want hij is druk of heeft geen vervoer. Ik ging het kind naar zijn familie brengen anders kwam er niemand.

We hebben afgesproken dat hij het kind mag komen bezoeken op zondag maar hij komt 2 weken dan 3 weer niet en soms 2 weken dan 2 maanden niet. Hij eist dat hij het kind kan meenemen naar zijn familie en hij eist dat als hij bij het kind is, ik weg moet. Maar hoe kan ik dat doen terwijl het kind bij hem al zo huilt?
Hij is nu razend omdat hij het kind wil en is naar de voogdijraad gestapt.

Wat kan ik doen?

Ik wil niet dat hij het kind erkent en ook niet dat hij gezag krijgt. Ik vertrouw hem van geen kanten. Hij heeft al geprobeerd zijn oudste dochter van zijn moeder weg te halen maar dat is niet gelukt want de moeder is steeds op de vlucht voor hem.

Het is toch niet goed dat een baby van 8mnd zo huilt totdat zij ziek wordt? En het is toch niet normaal dat de vader dan antwoordt: " laat haar huilen want ze moet er gewoon aan wennen".

Ik er kan gewoon niet meer tegen om mijn prinsesje zo te zien.
reageer

:: Jasperina :: dinsdag 13 juli 2010 :: 23:33 permalink


Mijn ex is afgelopen maart vertrokken omdat hij er geen zin meer in had. Achteraf een prima keus geweest. Ons gezin was kapot. Met de kinderen ging het slecht op school niet kunnen stilzitten, niet kunnen spelen enz.

Mijn ex is de afgelopen jaren een aantal keren opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. De laatste keer was november vorig jaar tot afgelopen maart. Ook heeft hij 2 jaar geleden een zelfmoordpoging gedaan, die bijna gelukt was, waarbij de oudste hem heeft gevonden en hier dus ook alles van mee heeft gekregen.

Nu wil hij een omgangsregeling. Maar dit voelt niet goed voor mij, hij kon eerder ook niet voor de kinderen zorgen, 't was hem veel te druk etc en hij behandelde ze ook niet goed. Bij hem is de aandoening narcistische persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Hij is na de laatste opname gestopt met therapie omdat dit volgens hem niet meer nodig was.

Ik weet niet wat ik hiertegen mag en kan doen. Kan ik via mijn advocaat en alle rapporten die over hem bekend zijn een omgangsregeling weigeren? Moet ik totdat er een uitspraak is de kinderen naar hem toe brengen of kan ik dat weigeren zonder dat ik daar later (tijdens een rechtzaak) op gepakt wordt?

Ik hoop dat er iemand is die mij iets meer kan vertellen want ik wil niet dat de kinderen in een onveilige omgeving zijn. Toen mijn ex nog geen 2 wk weg was merkten ze op school al een enorme omslag bij de kinderen. Van de gedragsproblemen van de oudste is niks meer te merken en hij is weer een stralend, vrolijk, gelukkig kind.
reageer

:: Chantal :: dinsdag 13 juli 2010 :: 09:14 permalink


Ik ben moeder en heb een zoontje van 6 maanden. Mijn ex-vriend mishandelde me tijdens mijn zwangerschap. Met 4 maanden ben ik gestopt met de relatie heb toen een melding gemaakt bij de politie. Ik deed geen aangifte toen en ik heb vervolgens niks meer vernomen van mijn ex (ik heb veel bewijzwen van mijn verloskundige, buren, etc.).

Ik heb, toen ik bevallen was, wel aangifte gedaan. Ik heb altijd heel erg in angst geleefd en toen ik zwanger was heb ik die aangifte nooit gedurfd omdat hij me dreigde het kind uit me buik te schoppen. Mijn ex is niet vervolgd en nu een paar weken geleden krijg ik een brief van een advocaat dat hij het kind wil erkennen, een omgangsregeling en gezag. Ik ben zo bang!

Ik kreeg zaterdag een brief van zijn advocaat dat hij alles betaald zou hebben voor die kleine maar ik heb echt nooit wat gehad voor het kind. Hij beweert daarin dat hij het kinderkamertje betaald heeft. Gelukkig heb ik alle bonnen en afschrijften en heeft mijn moeder het kamertje betaald.
Hij liegt en dat kan ik bewijzen.

Iedereen zegt: "Hij doet dit om jou terug te pakken omdat jij aangifte heb gedaan."
reageer

:: Sandra :: zaterdag 19 juni 2010 :: 21:20 permalink


Ik heb twee kids, een jongen van 13 en meid van 6. Na jaren van psychische mishandeling en vernedering ben ik vertrokken.
Nu, vijf jaar later, valt hij ons nog steeds lastig. De oudste wil niet meer naar hem toe en mijn dochter heeft veel psychische schade opgelopen.
Ik heb al 12 keer aangifte gedaan voor mishandeling, huisvredebreuk, aanranding, stalken en vernedering. Tot nu toe heeft dat niks veranderd aan de situatie. Hij doet het nog steeds.

Ik heb geen leven, ik kan niet mijn eigen gang gaan uit angst dat hij weer langs komt en mij uitscheldt voor hoer. Hij wil mij terug; voor hem is dat al jarenlang een obsessie. Als hij denkt dat ik iemand anders heb, dan word hij boos. Hij haalt info uit de kids, hij gebruikt ze.
Ik kan boeken schrijven over psychische mishandeling van kinderen en mij. Niemand doet wat.

Mijn dochter wil niet langer dan twee nachten bij hem blijven, dan wil ze naar mij toe. Geen vakantie met hem, geen extra dagen. Ze moet haar groep overdoen; ze kan het gewoon niet aan. Ze heeft last van faalangst en heeft weinig zelfertrouwen. Mijn zoon slaat aan het bibberen als hij naar hem toe moet (hij is niet eens van hem en is ook nooit erkend).

Toen ik mijn ex vertelde dat ik wou scheiden kreeg ik een mes op mijn keel en een dag later was hij vrij. Alle aangiften waren mijn woord tegen het zijne. Iedereen zegt dat er eerst wat moet gebeuren om te kunnen helpen, iedereen staat op scherp te wachten wanneer dat gebeurt, inclusief ik zelf.

Ik slaap slecht. Bij elk geluid word ik wakker, bang dat het zo ver is. De ene dag zegt hij dat hij van mij houdt en een dag later ben ik een hoer en kan ik dood vallen. En altijd maar dreigen: dat hij de kids van me afpakt, of mij vermoordt. Ik kan dit niet meer aan.

Ik wil een kinderpsychiater inschakelen om mijn dochter te laten nakijken om te weten wat de schade bij haar is en wat ik nog meer kan doen. Mijn zoon hoeft niet naar hem toe, maar wij wonen dicht bij elkaar. Hij stalkt hem ook via telefoon, zo van "waar ben je?", "wat doe je?", "waar is je moeder?", "met wie?", "ik geloof je niet,vertel!"
Waarom bestaat dat soort mannen, dat de eigen onmacht op kinderen en vrouwen afreageert? Wanneer is dat afgelopen en ik kan weer verder met mijn leven? Normaal kunnen slapen, deuren niet op slot en ramen zonder alarm.
reageer

:: fries memke :: zaterdag 19 juni 2010 :: 13:57 permalink


Ook ik zit met mijn handen in m'n haar. Na een lange relatie met veel geweld ben ik met mijn 2 kinderen vertrokken. Nooit aangifte gedaan want wat is het moeilijk om de vader van je kinderen aan te geven en eigenlijk schaam je je er ook nog kapot voor dat je het zover hebt laten komen. Omgangsregeling opgezet die meestal vrij redelijk verliep, tot vader andere interesses kreeg.

Maanden geleden waarschuwde ik hem al dat hij tijd in het contact met zijn kinderen moest steken omdat dit niet goed zou komen, maar dat deed hij niet. Wanneer de kinderen bij hem waren werden beloftes niet gehouden waardoor het al minder leuk was om bij vader te zijn, daarna kwamen een aantal leugens van vader uit waardoor het nog minder leuk werd om naar hem toe te gaan. Ze voelden zich niet serieus genomen.

Vervolgens gaat vader tijdens een overdracht weer eens ouderwets door het lint, met weer onze kinderen als getuige. Met lood in de schoenen aangifte gedaan want wie weet hoe hij daar weer op gaat reageren. De kinderen weer s'nachts wakker met enge dromen, deuren die door de kinderen beveiligd worden met een zelf gemaakt alarm.

Jeugdzorg gebeld: wat moet ik, de kinderen(en ik) zijn vreselijk bang en willen niet naar hun vader. Antwoord: wij mogen niks aan de omgangsregeling veranderen maar bied de kinderen veiligheid. uhhh....???? Politie gebeld: wat moet ik, help! Antwoord: als u de kinderen niet aan hun vader mee geeft bent u strafbaar. Dus hup kinderen, dan maar psychische schade, maar jullie moeten naar vader, mem wil jullie zo graag helpen maar ze kan niks voor jullie doen.

En daar staan je kinderen, je de kleren van het lijf te trekken uit angst en het enige wat je kan doen is ze een kus geven en ze een fijn weekend wensen. Zo frustrerend!
En al helemaal als vader dan dreigt je kinderen van je af te pakken omdat jij als moeder je kinderen veiligheid wil bieden en tijd wil geven om de dingen te verwerken en rust te creëren, en daarvoor trekt hij alles uit de kast om de instanties te doen geloven dat hun moeder psychisch in de war is.

Ik had het allemaal al zien aankomen voor ik aangifte deed maar wat moest ik dan, me zelfs nu nog laten slaan?
Waarom hebben al die instanties die zogenaamd voor veiligheid moeten zorgen, zo'n verschil in hun standpunten? Wie hakt er dan nu een knoop door? Wanneer is het nou eindelijk afgelopen?
reageer

:: Greet :: woensdag 16 juni 2010 :: 22:55 permalink


Wat is dit herkenbaar, helaas. Ook ik heb mijn man naar nederland gehaald door te trouwen in Spanje in 2008. Sinds mei 2009 staat hij officieel ingeschreven en ik ben zwaar bedonderd. In januari 2010 begonnen met de echtscheiding, welke nog steeds niet is uitgesproken. Ook problemen met de omgang van de kinderen. Hij kijkt er niet naar om en wil ze gebruiken voor zijn papieren. Mijn dochtertjes zijn 4 en 2 en willen absoluut niet achter blijven bij hun vader. Toch moet er een omgangsregeling komen, dit is onbegrijpelijk. Iemand die geen verantwoordelijkheidsbesef heeft en geen vader is geweest, moet toch recht hebben op een omgangsregeling? Hoe kan dit toch? We hebben al meerdere gesprekken gehad met onze advocaten maar hij liegt de boel bij elkaar. Ik ben bang om ze mee te geven. Wat kan ik doen, wat kan eventueel hiertegen gedaan worden? Zijn papieren laten intrekken of hoe de omgangsregeling aan te pakken?
reageer

:: Lady :: maandag 17 mei 2010 :: 22:24 permalink


Hallo, ik wilde toch even mijn verhaal kwijt. In 2008 zijn mijn ex en ik gescheiden. Wij hebben een dochter van 4 genaamd. We kunnen het niet eens worden met omgang met mijn dochter. De raad heeft een onderzoek gedaan, en er werd dus gezegd dat er geen omgang kon plaatsvinden, omdat mijn ex drastisch moest veranderen.
Ons kind is nu onder toezicht gesteld.

Wij hebben verschillende rechtzaken gehad, de laatste uitspraak van de rechter is dat de gezinsvoogd moet kijken of er een omgangsregeling kan plaatsvinden bij bureau jeugdzorg (dus onder begeleiding). De gezinsvoogd zegt dat er een omgangsregeling kan plaatsvinden.
Mijn advocaat vind ook dat mijn ex eerst aan zich zelf moet gaan werken, voor zijn eigen problemen. Die zijn er genoeg, maar ga het niet uitleggen,want dan word het een lang verhaal, hij is wel zeer agressief. Nu heb ik hun advies gegeven hoe ik het wil hebben, maar blijkbaar zijn ze het er niet mee eens.

Het komt er op neer dat je zelf niks in te brengen heb, en dat je maar moet doen wat de gezinsvoogd zegt. Wat moet ik doen het verder laten bepalen door de gezinsvoogd, of het spelen via de rechter? Ik weet het allemaal niet meer. Mijn kindje vraagt geen eens naar de vader en heeft hem een paar jaar niet gezien. Ik ben bang als ik het via de rechter speel, dat ik te horen ga krijgen dat ik niet meewerk.
Wie kan mij raad geven. Ik zit dag en nacht te denken hoe en wat.
Mijn vertrouwen is erg beschadigd. Ik hoop dat mensen hier op reageren en dat ze mij advies kunnen geven.
reageer

:: Godelief :: zondag 9 mei 2010 :: 12:42 permalink


Beste moeders,

Wat een herkenning bij het lezen van deze site. Waarom is er toch zo weinig voor ons, wij zijn toch ook mens?

Ook bij mij is PTSS geconstateerd door toedoen van de man die mij ongevraagd drie jaar uit de maatschappij heeft gehaald en waar ik en mijn zoontje weg hebben moeten vluchten.

Het standaard verhaal haast; RvdK kwam erbij, vond deze man zo enorm leuk en alles wat mij en mijn zoontje is overkomen werd ontkend. Sterker nog, ik werd door de mangel heen gehaald, had zogenaamd geen band met mijn kind en er werd een verschrikkelijk rapport geschreven en daardoor kregen we nog meer schade. Een extra jaar OTS, flink onderdrukt door voogd, kon geen kant op en nu willen ze weer contact herstellen tussen vader en moeder in het belang van het kind. Zie je het al voor je, met je verkrachter praten over je eigen vlees en bloed?

Moet ik echt contact met hem hebben? Zo niet, is dit dan strafbaar? Ik kan het namelijk echt niet. Ik loop vast. We zijn nu bijna drie jaar bij hem weg en ik en mijn kind zijn herstellende na alle gruwelijke situaties die zich hebben afgespeeld. En nee, ik heb geen goede advocaat en kan niet meer switchen omdat haast niemand de zaak overneemt.

Veel sterkte voor jullie allemaal en blijf geloven in jezelf, niemand heeft het recht het leven af te nemen.
reageer

:: monique en sacha :: zondag 2 mei 2010 :: 09:30 permalink


Door geestelijke en fysieke mishandeling door mijn ex, de vader van mijn kindje van 2 , heb ik PTSS gekregen. Dit uit zich in niet ver van mijn huis af durven gaan, constant op mijn hoede zijn, overal van schrikken herbelevingen/flasbacks, nachtmerries, angstaanvallen, enz.

Hij sloeg mij als hij weer eens boos werd om niks. Steeds kleinerend gedrag, dat ik niks goed kon doen, dat alles mijn fout was en toen op een gegeven moment de ptss werd vastgesteld moest ik me niet aanstellen want ik mankeerde niks! Ook ging hij regelmatig vreemd en heeft een andere relatie gehad, terwijl hij en ik ook nog een relatie hadden.

Hij heeft mijn een keer zo mishandeld dat ik behandeld moest worden in het ziekenhuis en dat er op het buro van de politie fotos gemaakt werden van mijn blauwe plekken e.d. Andere keren bleef het bij een mep of bedreigingen.
De laatste keer dacht ik echt dat mijn leven over was, dat hij zo ver door zou flippen dat ik het niet meer zou overleven. Toen heb ik mijn spullen gepakt en ben ik vertrokken met mijn kind. Al weet ik heel goed dat ik dat veel eerder had moeten doen!

Toen begonnen de problemen met de omgang. Hij heeft mijn kind wel erkend.
Ikzelf heb nooit moeilijk gedaan qua bezoeksregeling. Ons kind gaat 1 x per 2 weken een weekend naar hem toe.
In overleg met mij kon hij ons kind wel eens tussendoor ophalen, zo ook in overleg de helft van vakanties en feestdagen. Dus niet verkeerd lijkt mij, ondanks alles wat er gebeurd is, vind ik dat ik heel schappelijk ben tegenover hem. Omdat ik vind dat de vader het recht heeft zijn kind te zien en andersom. Wat er tussen hem en mij is gebeurd is er niet tussen hem en ons kind gebeurd.

Het is een tijdje goed gegaan, de haal en breng momenten, maar nu de laatste tijd is het een ramp omdat hij mij terug wil en ik hem niet. Steeds ruzie en verwijten. Als we ruzie hebben gaat hij weer dreigen met ons kind, dat hij de voogdij wil, gezamelijk ouderschap, dat hij ons kind niet terug komt brengen, dat hij ons kindje dan en dan komt halen en terug brengen zonder overleg met mij of hij dreigt mij weer wat aan te doen.

De kinderbescherming is er ook bijgeroepen en ik herken een eerder geschreven verhaal hier heel goed. Mijn ex heeft daar bij de RvdK een gesprek gehad en ze noemen hem ook een hele sociale aardige vriendelijke goede vader.
Terwijl hij drugs gebruikt, agressief is, dreigt met zelfmoord, nooit geen geld heeft enz. enz.
En daar moet ik mijn kind aan meegeven! Aan de KB heb je dus ook niet altijd iets.
Gelukkig heb ik ook hulp en bescherming via een andere instantie die er wel voor me zijn en wel achter me staan en me overal mee helpen. Ook mijn advocaat helpt me met alles!

Ik heb mijn ex veel tijd gegeven om de haal en breng momenten en de momenten eromheen rustig te laten verlopen maar mijn emmer zit haast vol nu.
Hij verziekt het steeds en toch word hij in 't goede daglicht gezet. Daar kan ik me zo boos over maken.
Ik zit te overwegen of ik het nu nog 1 x aankijk of het rustig kan of dat ik stappen ga ondernemen dat er voortaan iemand bij de haal en breng momenten is. En als dat niet gaat werken dat hij ons kind alleen nog maar onder toezicht kan zien.

Dit kan zo niet meer, dit is niet goed voor mij en mijn kind. Ik ben hard aan het knokken om over mijn ptss heen te komen. Telkens tijdens rustige momenten , kruip ik weer omhoog, gaat 't weer beter met me, maar als het dan weer zo onrustig verloopt, zit ik weer in dat diepe dal, zijn alle flashbacks weer terug en ook de andere klachten van de PTSS en kan ik weer overnieuw beginnen om weer uit dat dal te klimmen.

Ik hoop dat de volledige rust heel snel terug gaat keren en terug blijft!
reageer

:: Sherazade :: zaterdag 24 april 2010 :: 14:05 permalink


Na al deze verhalen ben ik erg angstig geworden. Ik heb mijn man in 2007 naar Nederland gehaald voor gezinshereniging. Sinds kort zijn we uit elkaar omdat hij me bij de keel greep en op mijn hoofd begon in te slaan in het bijzijn van mijn dochtertje terwijl ik ook nog zwanger ben. Ik heb aangifte gedaan en de volgende dag meteen de sloten veranderd. In het begin was hij niet agressief in huis maar wel buiten de deur. Daarna begon het thuis. Een maand geleden sloeg hij zelfs midden in de nacht een ruit kapot omdat ik geen zin had in seks.

Sinds hij naar Nederland is gekomen weigert hij te werken, heeft hij zijn inburgeringscursus niet gedaan en ga zo maar door. Ik werd al door iedereen gewaarschuwd in het begin dat hij alleen voor zijn verblijfsstatus met mij getrouwd was, maar liefde maakt blind.

Ik ben nu een echtscheidingsprocedure begonnen en nu wil hij een omgangsregeling met mijn dochtertje. Ik ben heel erg angstig dat hij dit ook alleen doet voor verblijf in Nederland. Wat moet ik doen. Hij woont nu bij iemand in, heeft geen inkomen maar wil wel het kind een hele dag! Hoe wil hij voor haar zorgen tijdens de dagen dat ze bij hem is?

Moet ik instemmen met deze regeling? Advocaat zegt dat het beter is voor mijn zaak. Ik betwijfel dat.
Ik wil het beste voor mijn dochtertje.
reageer

:: Beautje :: vrijdag 23 april 2010 :: 11:06 permalink


Soms denk ik dat ik nog wakker moet worden, hoe bizar zit dit land qua wetgeving toch in elkaar.

Ik kom uit een lesbisch huwelijk. Ons is altijd verteld toen we onze kinderwens uitspraken dat je na de geboorte wel de adoptie moet regelen zodat je als meemoeder wel rechten hebt.
We hebben uiteindelijk allebei een kind gebaard. Helaas bleek mijn vrouw al vrij snel na de geboorte van onze 2de een andere vrouw te hebben. Ik had dit niet door, sterker nog zij bleef mij maar beschuldigen dat ik vreemd ging... het was allemaal erg bizar hoe het verliep.

Hierbij zijn helaas zelfs klappen gevallen. Terwijl ik onze oudste zelfs in mijn armen had sloeg zij mij meerdere malen, ik heb me toen steeds zodanig moeten opstellen dat ons kind niet per ongeluk ook een klap zou krijgen, ik heb dus echt alles vol moeten opvangen helaas. Omdat ik niet zomaar een huwelijk opgeef heb ik (helaas) geen aangifte gedaan.

Tot zij ineens toch een einde maakte aan ons huwelijk. Ik wilde helemaal niet opgeven, wist ondertussen nog steeds niks van die andere vrouw maar had inmiddels wel al vermoedens. Ze wilde pertinent scheiden, ik moest ook maar weg vond ze. Dat deed ik natuurlijk niet wat weer escaleerde toen ik gewoon in ons bed stapte om te slapen, zij vond dat ik maar op een matrasje moest... dus met 2 harde schoppen lag ik naast het bed. Nee (helaas) weer geen aangifte gedaan.

We hadden samen het huis gekocht, ingericht e.d. dus ik wilde niet weg ondanks haar dreigementen. Ik ging met de oudste een middag weg en bij terugkomst waren de sloten veranderd, kon mijn eigen huis niet meer in. Onder haar toezicht heb ik met veel moeite wat kleding van mijzelf en de oudste meegekregen en toen konden we samen oprotten. Ik heb toen noodgedwongen op een zolder moeten wonen met mijn kind tot ik pas na 8 maanden een eigen woning kreeg!

In de tussentijd verliep de scheiding als een hel... ik mocht niks, zij had de kronkel dat ze vond dat alles van haar was... ik voeg er even aan toen dat slecht 1 week na mijn uithuiszetting haar nieuwe liefje bij haar introk. Ik heb uiteindelijk na maanden ellende gekozen voor mijn kind en mezelf en liet haar barsten in het huis en de spullen, ik had het belangrijkste en dat is mijn kind.

Ik dacht na de scheiding rust te hebben. Ze vroeg amper naar mijn kind en hoorde zelfs maanden niks, mijn andere kind mocht ik nooit zien ondanks mijn moeite dus die heb ik met erg veel pijn en verdriet los moeten laten. Totdat er ineens een brief van haar advocaat op de mat lag... omgangsregeling werd er geëist. Leuk, maar NO WAY ! We hadden de adoptie nooit opgestart dus ik was daar zo blij om alleen jammer dat nooit iemand mij vertelde dat er een nieuwe wet was sinds 2002 dat als je tijdens een huwelijk een kind krijgt beiden ouders (ongeacht geslacht) automatisch ouderlijk gezag hebben. Kwam dus pas in de rechtszaak boven water.

De zaak heeft 8 maanden geduurd met onderzoek van kinderbescherming. Ik heb voor 1 jaar (is het maximale) gewonnen. Ze mag geen omgang voor 1 jaar en mag niet in de buurt komen, en ik hoef slechts 4 keer een brief te sturen om te zeggen hoe het met mijn kind gaat. Ik wil eraan toevoegen dat er bij mij en mijn inmiddels nieuwe vrouw een enorme angst heerst dat zij mijn kind wegneemt van school, dit staat ook zelfs in het vonnis van de rechtbank. We hadden alles na de verhuizing als geheim laten registreren maar ze wist alles alweer erg snel (hoe? ze woont ver bij ons vandaan)

Inmiddels is zij met haar nieuwe liefde hertrouwd is daar weer een kind geboren en vraag ik me af waarom ze ons niet met rust laat. Want amper 6 weken na het vonnis van de rechtbank ligt er weer een brief van haar (inmiddels 3de) advocaat, ze eist weer van alles!

Hoe is het toch mogelijk... mijn huidige vrouw zorgt inmiddels als langer voor mijn kind dan mijn ex heeft gedaan. Mijn ex heeft mijn kind nu al bijna 2 jaar niet gezien en in 3 jaar totaal maar 2 keer gezien. Hoe kom ik van haar af, hoe zorg ik dat ze mij en mijn gezin met rust laat! Waarom zit de wet zooooo krom in elkaar !!? Kan ik geholpen worden want geloof me, dit is zo'n zwaar leven als je ex je constant lastig valt en je gezin wilt openbreken! Ze maakt ons leven kapot en de rechtbank laat het gewoon toe. Help!
reageer

:: Hulpverlener :: donderdag 8 april 2010 :: 19:45 permalink


Als hulpverlener werk ik veel met getraumatiseerde mensen en heb ik veel te maken met vrouwlijke slachtoffers van huiselijk geweld. Ik vind het onvoorstelbaar hoe er momenteel beslissingen worden genomen met betrekking tot omgangs-regelingen.
Er wordt totaal voorbij gegaan aan het feit wat voor een enorme stress dit voor de slachtoffers vaak met zich meebengt en wat dit uiteindelijk nog eens voor een extra schade aanricht!!

Behalve voor de vaak psychopate, narcistische ex echtgenoot, die zijn intimidatie op slinkse wijze kan voortzetten en dit natuurlijk ervaart als een overwinning! In tegenstelling tot vaak de totale ontreddering die een dergelijke beslissing van een rechter vaak bij de slachtoffers oproept
Een blik bij het ophalen van het kind, een toegefluisterde opmerking, de man krijgt zijn kans zijn sadstische terreur voort te zetten!

Ik vind het gewoonweg onbegrijpelijk dat hier in ons o zo beschaafde Nederland, compleet aan voorbij wordt gegaan!
Op de eerste plaats raakt me dit enorm als mens. De pijn en het verdriet zijn vaak niet in woorden te vangen en de soms zeer schokkende verhalen laten mij niet onberoerd.
Daarnaast frustreert het me als hulpverlener, dat ik mensen moet proberen te helpen, behandelen, die al bij me komen vanuit de verschrikkingen die zij vaak hebben doorstaan, maar die ten gevolge van ons juridisch systeem, jarenlang nog eens extra onder zware psychische druk moeten leven. Ik hoef vast niet te benoemen wat dat doet met het proberen te herstellen en vergeten van de trauma's bij de slachtoffers.
Het psychisch lijden dat dit met zich meebrengt is hen opgelegt en wordt zo onnodig in stand gehouden!

Ik wil hierbij alle bezorgde moeders heel veel sterkte toewensen en de kracht om vol te houden.......
Vol te houden tot tot je eindelijk alles achter je kan laten, je weer kan genieten, van je kind(eren) en je nieuwe leven!
reageer

:: Carolien :: maandag 15 maart 2010 :: 15:31 permalink


Ik ben een moeder van een 9 jarig zoontje en zit met mijn handen in mijn haren omdat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Sinds 2002 ben ik weg bij zijn vader en heb een nieuwe relatie met een ontzettend fijne man die mijn zoontje behandelt en verzorgt als was het zijn eigen kind. Helemaal omdat het hem zelf medisch niet gegund is kinderen te krijgen.

Nu is het zo dat mijn ex partner en ik samen een omgangsregeling op hadden gezet voor ons zoontje en dat is tot 2007 met veel ups en downs redelijk verlopen. Hij heeft geen ouderlijk gezag over onze zoon.
Regelmatig kwam het voor dat hij belde met de mededeling dat hij zijn zoon niet kon zien omdat hij geen geld had. Hierbij vermeld dat hij op anderhalf uur rijden met de auto van ons vandaan woont. Regelmatig bracht ik mijn zoontje dan naar zijn vader en haalde hem weer op, maar om dat elke keer te doen werd me te gek.

Hij heeft grote financiele problemen die veroorzaakt zijn door zijn eigen toedoen waaronder drugsgebruik. Tevens gebruikte hij drugs waar mijn zoontje bij was en reed hij achteraf gezien in een ongekeurde en onverzekerde auto met mijn zoontje op de achterbank. Vanaf 2007 was voor mij de maat vol toen mijn zoontje gedragsproblemen begon te krijgen. Hij maakte met iedereen ruzie,had ontzettende driftbuien en hij begon elke nacht in zijn bed te plassen.

Ik heb toen via de huisarts hulp ingeschakeld en ben beland bij een kinderpsycholoog. Deze heeft een aantal sessies met mijn zoontje gehad en daaruit bleek dat hij een zeer gevoelig kind is en zich thuis niet veilig voelde omdat hij telkenmale uit de thuissituatie weggehaald werd om naar vader te gaan en dat, gezien de verhalen die mijn zoontje aan de kinderpsycholoog vertelde,vader op pedagogisch niveau niet verantwoordelijk omging met zijn zoon.
De kinderpsycholoog adviseerde begeleide omgang maar daar wilde vader niets van weten.

Ik heb mijn zoontje toen thuisgehouden zodat hij tot rust kon komen en zich op een normale manier kon ontwikkelen en zich veilig kon gaan voelen.
Van zijn vader hebben we toen anderhalf jaar niets meer gehoord en ik kon merken dat mijn zoontje echt tot rust kwam want de driftbuien waren ineens als sneeuw voor de zon verdwenen en het bedplassen was ineens over.

Vorig jaar maart belde vader ineens dat hij zijn zoon wilde zien en dat hij hem de volgende dag kwam halen en als ik hem niet meegaf hij hem wel van school zou halen. Ik ben hier zo van geschrokken en heb hiervan melding gemaakt bij de politie.
In overleg met de school heb ik hem eerder van school gehaald die dag.
Zijn vader heeft zich gelukkig niet laten zien die dag en de rust keerde gelukkig weer.

Tot juli... Er lag ineens een bericht van de rechtbank op de deurmat met het verzoek van vader voor een omgangsregeling en ouderlijk gezag. Afgelopen oktober was er dan de rechtzaak en hieruit kwam dat vader het recht kreeg om 1x per week te bellen en dat er door de raad voor de kinderbescherming een onderzoek ingesteld zou worden naar de mogelijkheid tot omgang en gezag. Na een aantal weken kwam mijn zoontje zelf met de vraag aan vader of hij hem niet om de week kon bellen omdat hij zich er niet fijn bij voelde en hij merkte dat hij er chagrijnig van werd als vader had gebeld.

Begin februari zou het onderzoek door de raad afgerond moeten zijn maar toen begonnen ze er pas aan. In een eerste gesprek met de raadsonderzoeker waar vader ook bij was bleek dat vader nog steeds drugs gebruikte. Dit gaf hij toe toen ik het als vraag aanhaalde. Inmiddels is de raadsonderzoeker hier thuis geweest voor een kennismaking met mijn zoontje en heeft er 3 weken later(afgelopen week) een gesprek tussen mijn zoontje en de raadsonderzoeker plaats gevonden waar je als ouder niet bij mocht zijn. Na afloop kreeg ik van de raadsonderzoeker te horen dat mijn zoontje vertelde dat hij zijn vader miste en dat er toch op de 1 of andere manier een omgang moest komen.

Helaas kreeg ik afgelopen week, een dag nadat zijn vader weer gebeld had en de raadsonderzoeker hier geweest was ook een telefoontje van school dat het op school niet goed ging. Mijn zoontje was volgens de juffen vreselijk tegen ze uitgevallen en heeft driftbuien in de klas en ze vonden het de laatste 3 weken ineens een stuk slechter gaan dan de afgelopen 2 jaar. Dus vanaf het moment dat de raadsonderzoeker hier voor de eerste keer was geweest.
Ik heb dus maar weer contact gezocht met de huisarts en deze stelde voor om hem toch maar weer onder behandeling te laten nemen door een kinderpsycholoog om uit te vinden wat de reden van zijn gedrag op dit moment is. Mijn zoontje heeft veel moeite om zijn gevoelens onder woorden te brengen en dat maakt het nu juist zo moeilijk.

Ik heb de afgelopen week zijn vader ook gebeld met dit feit en dat het me verstandig leek om ons zoontje even met rust te laten maar je wilt niet weten hoe dat hij tegen mij uitviel. Ik zou alles via de rug van ons zoontje spelen enz enz enz.

Op dit moment weet ik niet meer wat ik moet,ik zie mijn zoontje onder mijn handen vandaan glippen. Ik wil kostte wat kost mijn kind beschermen en hem een normaal gezinsleven geven maar het wordt je gewoonweg te moeilijk gemaakt. Tevens kan ik de kosten voor mijn advocaat niet meer bolwerken en moet ik ergens een keuze gaan maken maar HOE?
reageer

:: K :: maandag 15 maart 2010 :: 09:28 permalink


Ik heb een zoontje van 2 jaar en 3 maanden. Zijn vader woont in Duitsland en heeft sinds de tweede helft van mijn zwangerschap geen contact met me gehad tot hij in oktober ineens contact zocht. Hij wilde weten of ik de baby had gehouden. Hij leek oprecht dus ik heb na een aantal mails hem toegestaan mijn zoontje te ontmoeten.

Nu blijkt dus dat hij over van alles heeft gelogen, hij heeft o.a. nog een kind gekregen die maar 9 maanden scheelt met mijn zoontje. Hij zegt afspraken af, komt eens in de 6 á 8 weken en toont dan alleen interesse in mij.
Verder heeft hij tegen mijn zoontje gezegd dat zijn piemeltje vies is omdat hij niet besneden is en mijn zoontje zegt dat hij hem pijn heeft gedaan en op zijn rug heeft geslagen.

Sinds hij in het beeld is slaapt mijn zoontje niet meer goed en als hij geweest is is mijn zoontje erg boos en uit zijn doen. Ik wil hem niet meer bij mijn kind hebben maar ben bang dat als ik hem weg houdt er gerechtelijke stappen volgen en hem dan mee zou moeten geven.

Toen ik zwanger was kreeg ik telefoontje van een vrouw die zei dat hij verloofd was en dat ik bij hem weg moest blijven. En toen het bekend was dat ik zwanger was zei ze dat ze het kind mee naar afrika zouden nemen. Nu heb ik kortgeleden van zijn moeder gehoord dat hij zelf als kind ontvoerd is geweest door zijn eigen vader.

Ik vraag me af tot in hoeverre hij daar een knak mee heeft opgelopen. Al met al brengt dit allemaal veel stress. Ik slaap 's nachts met mijn zoontje op mijn kamer met de deur op slot en telefoon naast mijn bed. Zo kan ik niet doorgaan. Ik vraag me af wat ik het beste kan doen?
reageer

:: greet :: vrijdag 12 maart 2010 :: 16:05 permalink


Toen ik tweeeneenhalve maand zwanger was ben ik van hem weggegaan.
We hadden constant een ruzie over alles maar vooral over zijn moeder die zich met alles bemoeide.
Mijn ex is 43 jaar oud en kan niet zonder zijn moeder leven. Zijn moeder bepaalt alles. Eens heeft hij tegen mij gezegd dat zijn moeder als een God voor hem is en dat ik of dat kleine nooit belangrijk zullen zijn.
Hij heeft onze relatie gestopt. Omdat ik niet genoeg geld had om iets te huren ben ik bij mijn zus gaan wonen.

Gedurende die hele zwangerschap periode heeft hij niet een keer gebeld of gevraagd hoe het met mij ging. En hij had kansen genoeg.
Pas toen mijn kindje geboren werd is de hel ontstaan. Zijn moeder dwong hem om naar mij te bellen en schrijven en hij dat deed en eiste vaderschap, erkenning en visites. Hij kan niet voor zichzelf zorgen en zijn moeder is 62 jaar oud en zorgt nog voor hem en nu wil ze mijn kind afnemen. Ik geef borstvoeding en hij wil om de twee weken het kindje bij hem in het weekend en de helft van de vakanties. Ik sta machteloos en kan er niet veel aan doen.

Ik ken zijn familie niet; in een jaar heb ik ze maar twee keer gezien. Als ik nu bedenk dat ze mijn kleine op het weekend hebben dan breekt mijn hart. Waar waren ze toen ik zwanger was? Zijn moeder had ook niets van zich laten horen en nu opeens wilt ze haar kleinkindje zien. Nu is hij rond aan 't vertellen dat hij mijn kindje zal verwennen zodat ze liever bij hem dan bij mij zou zijn.

Wat kan ik doen? Kunnen ze haar op zo jonge leeftijd van mij afnemen voor het weekend?
reageer

:: Whitney :: woensdag 10 maart 2010 :: 19:08 permalink


Hallo Moeders,

Vandaag heb ik voor het eerst de site gezien en besef dat het belangrijk is dat wij elkaar kunnen steunen. Zelf ben ik moeder van een zoontje die nog maar 9 maanden is maar al teveel heeft meegemaakt.
Met name tijdens de zwangerschap, vele mishandelingen zowel fysiek als mentaal.
Maar na een aantal maanden zwangerschap toen ik erachter kwam dat mijn (ex-)partner vreemdging heb ik voor rust gekozen en ben ik gevlucht naar mijn ouders in Duitsland. Vanaf die tijd sta ik alleen voor de opvoeding.

Het contact tussen de vader en mijn zoontje verliep stroef. Af en toe mocht de vader langskomen om ons kindje te zien. Maar bleek dat hij eigenlijk niet voor ons zoontje kwam maar voor mij. Vaak onder invloed van drank of wiet of met een kater.
Dus tijdens de bezoeken heeft er vaak mishandeling plaatsgevonden.

Uiteindelijk wilde ik dit niet meer en heb ik aangifte gedaan. Mijn ex-partner is hiervoor veroordeeld tot een gevangenisstraf van een maand, omdat hij een ongelofelijk strafblad heeft van onder andere meerdere mishandelingen.
Zijn zus heeft hij 2 keer eerder geprobeerd te wurgen en daar is ook aangifte van gedaan.

Nu is het volgende probleem: In 2010 heeft mijn expartner niet 1 keer naar ons zoontje omgekeken, maar nu heeft hij gehoord dat ik een nieuwe partner heb.
Vandaag heb ik een brief ontvangen en wil mijn ex een bezoekregeling met ons zoontje; twee weekenden in de maand bij zijn ouders in huis.
Niet om ons kindje maar om mij duidelijk te maken dat hij zich niet zomaar aan de kant laat zetten en als hij ons kindje niet mag zien dan zal hij ervoor zorgen dat ik hem ook niet meer zie.

Ik ben dus heel bang dat als ons kindje daarheen moet dat hem iets overkomt.
Wie kan me vertellen wat me te wachten staat. Kan hij een bezoeksregeling voor elkaar krijgen? Ik heb alleen de voogdij en hij heeft ons kindje alleen erkend als ongeboren vrucht daarbij komt dat hij een lang strafblad heeft van allerlei zaken en de politie heeft me geadviseerd om zover mogelijk bij mijn ex uit de buurt te gaan wonen want zij kennen hem en zijn familie.
reageer

:: waar blijven de mannen :: maandag 8 maart 2010 :: 16:13 permalink


Ik wil even snel reageren want ik heb het druk als alleenstaande werkende moeder. Al deze verhalen lijken op elkaar en er zijn nog zoveel andere sites met deze verhalen.
Ook ik heb een kind met een man uit een noord-afrikaans land, alles ging best okee tot de geboorte van het kind waarna ik me aan een bepaalde lijst met namen moest houden, zelf kon ik geen aangifte doen was net bevallen en was nog niet genoeg op krachten.

Wat heb ik daar eeen spijt van, want die naam schijnt bepalend te zijn voor het aanvragen voor de 2e nationaliteit/paspoort. Vantevoren had ik wel eens bij wijze van grapje een balletje opgeggooid van "je zal ons kind toch niet zomaar meenemen, he?"
Hij antwooordde toen dat er een verdrag met zijn geboortland was, en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Achteraf stom dat ik dit niet geverifieerd heb, maar toen vertrouwde ik hem nog, want er is geen verdrag met dit land en vaders hebben alle rechten.

Bovendien is hij na de geboorte van ons kind erg veranderd en vond plotseling Nederlandse vrouwen veel te "vrij". We wonen niet samen, kindje is een paar jaar oud, ik draag alle zorg alleen, is niet erg.
Maar ondanks dat de relatie slecht is durf ik 'm niet te verbreken, formeel heb ik nu hier in Nederland het gezag, maar als hij het kind "meeneemt" naar zijn geboortland is mijn gezag noppes nada waard en sta ik met lege handen.

Kan er niet een nationale site komen voor al deze wanhoopsverhalen om de krachten te bundelen en de politiek te dwingen voor betere wetsbescherming van kinderen, want dat is waar het om gaat dat kinderen een veilig en rustig bestaan kunnen hebben, dat is toch of zou toch het recht van ieder kind moeten zijn.

Ook zie ik vrijwel alleen reacties van vrouwen, jammer er zijn toch ook wel mannen die ook dit soort situaties kennnen uit familie, vrienden of kennisenkring.
reageer

:: Rehoboth :: vrijdag 26 februari 2010 :: 23:54 permalink


Mijn ex man krijgt binnenkort te horen dat hij mijn 4 jarige dochter onder toezicht mag zien. Ik heb 12 jaar een relatie met hem gehad waarvan 3 jaar helaas getrouwd. Na ons huwelijk werden de geestelijke en lichamelijke mishandelingen erger en regelmatiger.

De eerste keer dat ik aangifte durfde te doen was ik al een tijdje zwanger. Hij heeft toen verplicht een plegerscursus moeten doen. Hij heeft toen gedaan wat er van hem werd verwacht en liet heel even zijn goede kant zien. Achteraf heeft hij tegen mij gezegd dat hij "het spelletje meespeelde "omdat hij anders in de bak terecht kwam.

Uiteindelijk ben ik het huis uitgevlucht toen mijn dochter 2 jaar was. Hij kneep mijn keel dicht waar mijn dochter bij stond en ik heb kunnen vluchten omdat ik de mogelijkheid zag om te bellen vanuit de slaapkamer waar ik met mijn dochter zat.
Hij dreigde mij te vermoorden als ik naar beneden zou komen. ik heb wekenlang bij vrienden geslapen met als enige bagage onszelf en de knuffel van mijn dochter.

Uiteindelijk is hij het huis uit gegaan zodat ik terug kon en een huurwoning kon gaan zoeken. De voorwaarde was dat hij zijn dochter kon komen ophalen. Het halen en brengen ging vaak gepaard met bedreigingen en schreeuwen. Uiteindelijk mocht hij tot aan de voordeur om haar op te halen. Ik ben altijd bang geweest dat hij haar iets zou aan doen. Mijn angst werd werkelijkheid.
Ik was bezig om ons nieuwe huisje te verven toen ik door een tante werd gebeld. Hij had haar daar te logeren gebracht om naar een festival te kunnen gaan (hij vond dat belangrijker). Mijn dochter vertelde dat papa haar keel had dicht gehouden en zijn afdrukken waren duidelijk zichtbaar. Dit was de 3e aangifte.

Ik heb veel hulp gehad van bureau slachtofferhulp. Uiteindelijk heeft hij in totaal 300 euro boete moeten betalen! Meneer vond nu dat hij zijn straf had gehad (hij noemde het een akkefietje) en vocht de omgangsregeling aan.
Na een gevecht dat ontzettend veel tijd,verdriet en energie teweegbrengt heeft de kinderbescherming 4 herstelcontacten geregeld. Ze is nu 4 jaar en bij de kinderbescherming staat geweldig mooi speelgoed in die kamers. Afgesproken was dat ik hem niet zou hoeven zien, pas bij de 3e keer... Ze maakten een foutje en ik kwam hem tegen. Meneer kwam op me af om me gelukkig nieuwjaar te wensen.... Je zult het lef maar hebben.

Ik heb aan de hele situatie ptss-klachten overgehouden en heb een lichte depressie. Je zult de dader maar tegenkomen. De laatste 2 keer mochten we aapjes kijken door een soort spiegel. Meneer liet zich van een kant zien die ik nog nooit gezien had... en de kinderbescherming vond hem een voorbeeldvader!

Mijn dochter is wisselend bang voor hem, plaste weer in haar broek en had woedeaanvallen. Ze moet nu onder toezicht (dat zijn reclasseringsambtenaar gaat doen omdat het is wegbezuinigd) een half jaar een keer per 2 weken naar haar vader. Hij heeft ons huis, hij is samen met zijn nieuwe partner waar hij al mee vreemdging en gedraagt zich voorbeeldig. Je moet hem horen als er niemand naast hem zit als ik hem wel eens moet bellen daar vreet geen hond brood van.

De kinderbescherming neemt de verantwoordelijkheid niet, ik blijf verantwoordelijk en moet doen wat de rechter beslist. Mijn dochter is bang voor hem maar durft dat niet te zeggen met derden erbij. We hebben beiden verplicht psychologische hulp moeten nemen (was ook nodig) van de rechter, maar moeten het zelf bekostigen.
Ik ben blij dat ik nu een super lieve vriend heb die achter me en naast me staat anders was ik er al lang aan onderdoor gegaan.

Over een half jaar moeten we zelf iemand zoeken die met haar mee gaat.
Haar vader heeft haar keel dichtgeknepen omdat ze haar potloden op de grond gooide. Ik denk dat hij borderline heeft maar hij leidt zijn psycholoog om de tuin, heeft een agressietraining (waarom zou het nu wel helpen?) en mag schriftelijk een test doen of hij nog agressief is.

Ik moet eigenlijk nog een evaluatiegesprek met hem hebben maar dat doe ik niet, dat krijgen we nu apart. Het ergste is dat ik het niet doe omdat ik hem anders te grazen neem dat weet ik zeker. Hij maakt dat ik kook van binnen en dat maakt mij tot een agressief mens dat ik normaal niet ben. Ik ga me niet verlagen tot hem.

Dit soort mannen met een slechte jeugd vervalt in dit gedrag als ze zelf vader worden. Ik hoor dat ze een gezinnetje willen, ben benieuwd wie de volgende is.
Alles bij elkaar geteld hoe teleurstellend de uitslag ook is, wij hebben nu een gelukkig veilig leven dankzij onszelf dat we de stap namen om te vluchten en dankzij lieve mensen om ons heen. Ik hou heel veel van mijn nieuwe vriend en wil zelf na alles wat ik achter de rug heb met hem trouwen.

Mijn kind heeft er een papa bij en ik hoop dat ze als het ouder is zelf een bewuste keuze gaat maken die niet gebaseerd is op de nieuwe speelkamer van de kinderbescherming in Maastricht. Ik denk dat ze zich beter daderbescherming kunnen gaan noemen.

Ik ben heel lang bang geweest, straatvrees, had herbelevingen, concentratieproblemen en een slaapstoornis. Ik voel me vooral heel schuldig naar mijn dochter toe , ik heb haar naar die gek laten gaan. Ik wilde haar niet zonder vader laten opgroeien.

Ik wilde de cirkel van geweld nu doorbreken... hopelijk is alles niet voor niks geweest.
reageer

:: aniet :: maandag 15 februari 2010 :: 00:15 permalink


Pff ikk kan weer niks als huilen als ik dit lees. Ik ben zelf mama van een dochter van 7 en zij is sexueel misbruikt door haar vader, en tja, jullie raden het al, gesponeerd wegens gebrek aan bewijs!
Ondanks het kinderverhoor waarin ze in geuren en kleuren kan vertellen wat er gebeurd is! Nu heb ik elke omgang geweigerd en tja nu mag ik 16 feb voorkomen omdat ik niet meewerk met amk willen ze me het zorgrecht afnemen en haar onder toezicht stellen om belachelijke redenen waar het uiteindelijk niet om gaat.

Ik wordt zo moe en kwaad van alle verhalen niemand die ook maar iets doet om onze kinderen te beschermen! Nederland steunt pedo's gewoonweg! Te gek voor woorden!
Ik wens jullie allemaal super veel sterkte en geluk!
reageer

:: veuniks :: dinsdag 9 februari 2010 :: 21:43 permalink


Ik wil jullie allemaal oproepen de krachten en ervaringen te bundelen.
We staan namelijk samen sterker dan je denkt. Klagen en ervaringen delen via deze site en andere sites is een begin maar voor concrete veranderingen binnen het rechtssysteem is meer nodig.
Ik heb me zojuist aangesloten bij reageerster RAM.

Wie doet er mee? Geen verzoek maar een bevel!

Je hebt het recht als moeder je kind te beschermen. Wat de rest allemaal voor je probeert te bepalen, nooit aan toegeven. Jouw kind gaat eraan. Is de wereld weer een psychopaat rijker. Realiseer je dat het kind niet in staat is om zichzelf te beschermen. JIJ moet dat voor hem/haar doen.

Ik ben erachter gekomen dat de verwekker van mijn kind een persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb alle info via sites en boeken doorgespit. Misschien dat er bij jullie ook een licht gaat branden als je je verdiept in deze materie. Het heet: NARCISME. De verwekker in deze situatie heeft een andere richting te pakken en dat is: PERVERS NARCISME. Pervers staat in het Latijn voor: omkeren.

Hij zal altijd het tegenovergestelde zeggen dan van wat hij werkelijk heeft gezegd of gedaan. Bijvoorbeeld: Ben je een hoer? Dan bedoelt hij eigenlijk: ik ga vreemd.
Alles wat hij tijdens de zitting aan info/producties in de verdediging gooit wordt omgedraaid. Sommige stukken had ik b.v. zelf als tekst in kunnen zetten want hij beweert continu het tegenovergestelde.
Deze man heeft me systematisch psychisch en fysiek kapot proberen te maken.

Op een gegeven moment ging ik werkelijk aan mezelf twijfelen, werd depressief en ben ik zwanger en al gevlucht. Ik dacht liever alleen leven met een gezond kind dan samen met zo'n agressor een beschadigd kind.
Hij probeerde via manipulatie, intimidatie, vernedering, kwetsende opmerkingen in het bijzijn van publiek of stiekem, leugens, vreemd gaan, mij te breken, mij afhankelijk te maken, isoleren van mijn vertrouwde omgeving/vrienden en kennissen.
Iedereen in zijn omgeving stelde zich onderdanig op. Zijn wil was altijd wet.

Nadat ik was gevlucht heeft hij me bij iedereen zwart gemaakt. Hij stalkte me wekelijks met brieven. Met oh zo zoete teksten en sprirituele one-liners.
Niet intrappen hoor. Dat is alleen een tactiek om weer een ingang te vinden zodat hij bewijsmateriaal kan verzamelen om een zgn familylife neer te zetten.
Ik heb toen ook aangifte gedaan bij de politie over dit stalken. Ik werd er echt misselijk van en depressief. Zelfs na mijn vluchtactie bleef hij doorgaan met vernederen en dreigen. Ook al waren deze verpakt in zoete woorden. Nog bedreigender.

In een gezonde situatie ben ik altijd voor een contact met beide ouders in dit geval vrees ik voor de ongezonde resultaten van een dreigende omgangsregeling. Deze wordt momenteel afgedwongen via een dwangsom. Dit terwijl mijn hoger beroep bijna zal plaats vinden. Het betreft hier een tijdelijke omgang, die inhoudt dat ik het kind iedere zaterdag zonder toezicht (ze kent hem niet eens) drie uur lang aan een vreemde meegeef. Doe ik dit niet dan betaal ik 800 per geweigerde omgang.

Dit is toch de omgekeerde wereld? En deze man heeft trouwens genoeg geld en...geniet status, helaas.

Ik heb nooit met hem samen gewoond. Wel regelmatig gelogeerd. Wat ik ook aan feiten tijdens de zitting inbreng, ze nemen me niet serieus. Zelfs mijn advocaat geeft aan dat dit niet de reguliere wijze is waarop alles zich voltrekt.

MENSEN wakker worden het is tijd om actie te ondernemen. Je bent er wel degelijk debet aan als je je laat voorschrijven via een nepstaat, neprecht hoe te leven en hoe je kind te laten mishandelen/misbruiken incl. jezelf.

Amen.

Dus aansluiten bij onze actiegroep/vereniging/partij what ever! Durf in je kracht te staan!
reageer

:: sanne :: dinsdag 9 februari 2010 :: 20:05 permalink


Ook mijn verhaal kan hier zo bij. Ik was drie maanden zwanger toen ik weg ging naar mijn moeder, ik vluchtte voor geweld en wiet. De bedreigingen begonnen al toen ik nog maar net weg was: aan de deur, sms-jes telefoontjes en ga zo maar door. Het was een hel.

Hij is naar de rechter gestapt en heeft erkenning aangevraagd. Ik heb alles uit de kast gehaald, over drugs gebruik geweldadigheid en de rest, maar hij heeft erkenning gekregen. Ikwas daar zeer kwaad over want als ze erkenning hebben hebben ze recht op omgang. [staat los van elkaar - webmoeder] Krom systeem in Nederland... ik zit nu drie jaar later nog in rechtzalen. Mijn ex heeft omgang om de twee weken de weekends en mijn zoontje komt onder de blauwe plekken terug. Ik ben zelf ook mishandeld in die tijd en heb dan een rechter die alleen maar in voordeel van mijn ex praat.

Deze maand is de laatste zitting. Heb nu wel rapporten van mishandeling van mezelf en van mijn zoontje met foto's. Hopen dat de rechter nu eens na gaat denken. Rapporten van buitenstaanders en instantie's spreken ook in mijn voordeel en die hebben nu ook met eigen ogen gezien hoe hij is.

Ik wil je geen moed in spreken maar ga van het ergste uit. Het rechtsysteem in Nederland is behoorlijk krom. De rechters denken alleen maar aan een vader behoort zijn kind te zien ongeacht wat. Ze zouden eens beter na moeten denken die rechters en elke situatie op de situatie zelf moeten beoordelen.
Er zijn namelijk wel vrouwen die hun kinderen moeten beschermen tegen geweld.
reageer

:: S :: zaterdag 30 januari 2010 :: 23:54 permalink


Ik ben een alleenstaande mama van 20 jaar en heb een zoontje van 2 jaar.
de verwekker en ik zijn al uitelkaar toen ik 4 maanden zwanger was. tijdens de relatie heeft hij veel geweld gebruikt. hij heeft gezorgt tot ik ruzie kreeg met de hele familie.
toen hem dat was gelukt had hij mij ook helemaal in zijn macht want uiteindelijk was dat zijn doel, tot ze mij links lieten liggen en ik niet meer terug kon gaan.

ik was bang durfde niks fout te doen. maar in zijn ogen deed ik alles verkeerd.
ik was zo verward dat ik gewoon niks meer kon doen. maanden gingen voorbij.... en het werd echt steeds erger. ik heb echt geleerd dat in je mensen kunt vergissen . ik heb gezien hoe iemand in de buitenwereld heeel anders is dan dat hij tussen 4 muren. hij speelt het goed. zodra ik het aan iemand vertel geloven ze me toch niet want dan zouden hun reactie zijn '' zo is hij niet''.

hij heeft een strafblad, schulden en kan zichzelf niet verzorgen. denkt alleen maar aan wiet. ik had de kans om te vluchten weg te gaan en niet meer terug te komen
en wat doe ik ik ga fijn naar de politie.
uiteindelijk ging het gesprek heeel anders over dan waarvoor ik daar kwam. die agent vond het raar ... en nam de aangiften niet serieus ...
ik dacht nog oooeeeh wat ben ik dom, was gewoon weggegaan... maar toch verwacht je hulp van de politie.

toen zei de agent dat hij mee ging om eens naar de situatie te kijken eenmaal bij de voordeur zagen ze al dat er wat is.
wat doe ik hier. ik moet hier weg en zo snel mogelijk. dammnnn wat kan je je toch vergissen in mensen. het was net alsof ik in een film zat waar gewoon geen einde aan kwam. ik moest sterk zijn en daar weg komen .

stiekem me moeder gebelt en alles uitgelegt .(ik had toen nog niet over gehad wat me ex allemaal deed). zij zei dat ik meteen daar heen moest komen...
dag erna op het punt van vertrek zei me ex ik ga mee of je het nu wil of niet. uit angst zei ik oke. maar in me achterhooft wist ik dat als ik eenmaal bij me ouders was ook gelijk veilig was.

toen we bij me moeder aankwamen zagen ze dat er iets was maar toch zei ik niks
omdat me ex + zijn familie altijd aan het dreigen waren als ik weg zou lopen of het aan iemand zou vertellen me eigen graf graafde. dus ik hield me mond.
ooeeeh wat was ik toen dom had ik het maar gelijk gezegt.

2 dagen erna begon me moeder het een beetje door te krijgen

ik wou geen aangiftes gaan doen ik wou alles vergeten en me richten op me zwangerschap .ik was toen 19/20 weken toen het uitging.
door stress is me zoontje 6 weken te vroeg geboren .

nu 2 jaar later kreeg ik een brief tot hij omgang wil
maar ik wil dit ABSOLUT NIET....

nu komt de kinderbescherming en heb de volgende week mijn eerste gesprek met ze. ik ben zo bang! bang dat ze zijn praatjes toch geloven en hem zijn zin geven
ik heb bewijzen dat hij niet 100% is en een ex vriendin heeft dat bevestigt alleen zij heeft wel aangiftes gedaan.

heeft iemand dit ook ongeveer meegemaakt en kan iemand mij gerust stellen ik wil niet dat mijn kindje uit zijn vertrouwde omgeving word gehaald en aan een wildvreemde word gegeven. hij heeft me zoontje nog nooit gezien niet erkent niks
heeft de zwangerschap niet eens meegemaakt .
zou hij dan kans hebben ?
en waar kijkt de raad van kinderbescherming naar. ik weet dat ik niks te verbergen heb en dat ik alles goed voor elkaar heb maar kijken ze ook naar iemand zijn verleden .. politiedossier enzo?

want als ze dat doen moet het toch duidelijk zijn
mijn advocaat heeft contact opgenomen met een agent en hij zei aangezien zijn (mijn ex) jonge leeftijd heeft hij een behoorlijk politie dosier!

kan iemand mij helpen ...
reageer

:: Nicky :: zaterdag 30 januari 2010 :: 11:25 permalink


Hallo,

Ik ben alleenstaande moeder van een jong dochtertje. De verwekker is een lover boy. Hij heeft mij jaren lang verkracht en door derden laten verkrachten. Kwam altijd het geld halen en werd hels als er 20 euro miste als ik boodschappen gedaan had. Hij heeft mij nooit geslagen, maar geestelijke mishandeling en seksueel misbruik heeft er toe geleid dat ik een PTSS heb. Ik heb een nieuwe relatie al een paar jaar, maar van seks is geen sprake. Zoenen gaat nog net. We wonen niet samen omdat ik er niet tegen kan altijd een man in de buurt te hebben.

Nu is de verwekker van mijn kind een rechtzaak begonnen voor vervangende toestemming tot erkenning. Sinds dat speelt komt mijn vriend niet meer logeren omdat ik alleen maar schreeuwende nachtmerries heb en als hij dan heel lief bedoeld zijn arm om mij heen legt omdat hij met mij meeleeft, dan gil ik de naam van de verwekker en zeg ik dat hij op moet rotten en meer van dat soort taal. Ik zelf weet daar echter nooit wat van omdat ik niet wakker wordt tijdens de nachtmerries. Wel heb ik het gevoel dat ik niet lekker geslapen heb als ik wakker word, maar that's it.

Ik ga geestelijk helemaal stuk van dit alles. Ik wil dat hij mij en mijn dochter nu eens met rust laat. Hij heeft mij altijd ook bedreigd. Ben naar de andere kant van het land verhuisd om uit zijn greep te komen. Heb jaren van mijn leven opgegeven door onder te duiken. Durfde me nooit op mijn woonadres in te schrijven uit angst dat hij weer voor de deur zou staan. Hij dreigde dat hij mijn dochter zou ontvoeren, iets aandoen, mij bont en blauw slaan...noem maar op. Hij heeft nooit inzet getoont met de band met zijn dochter. Hij heeft haar tot haar vierde jaar in totaal 10 x gezien waarvan hij 5 keer tegen haar zei dat ze maar een andere papa moest gaan zoeken en dat hij nooit meer terug kwam. Mijn dochtertje heeft daar verlatingsangst aan over gehouden. Ik kan nog niet naar de wc want dan begint ze te huilen dat ze me zo mist.

Nu is over een week de rechtzaak van de vervangende toestemming erkenning. Dan moet ik met hem in één ruimte zitten. Ik kan er niet van slapen. Mijn advocaat heeft me geadviseerd met gevoel te spreken in de rechtzaal. Maar wegens mijn verleden met hem en mijn PTSS heb ik heel veel moeite om gevoelens te tonen. Ik ben bang dat als ik met gevoel moet gaan praten dat ik dan alleen zit te trillen en huilen. Ik ben doodsbang voor hem. Ik ben doodsbang dat hij mijn dochter zal ontvoeren naar zijn land van herkomst. Ik ben doodsbang dat hij haar achter het raam zal zetten. Ik ben doodsbang dat hij mij zwart gaat maken tegenover mijn dochtertje. Ik ben gewoon echt doodsbang. Ik weet het niet meer!

Hij heeft mijn leven al genoeg kapot gemaakt. En weetje, mijn dochtertje mist wel een vader. En dat doet pijn. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat ik haar tegen hem moet beschermen. Wat ze denkt dat ze wil, is niet goed voor haar.
Ze doet het heel erg goed op school. Ze is een hele lieve sociale, behulpzame, vrolijke, mooie meid met een goed stel hersens. Ik vrees voor haar. Ik baal van Nederland.
Waarom krijgen dit soort dna-delers (ik vind ze het woord vader niet waard) in Nederland toch zoveel voor elkaar? Ze begrijpen niet dat ik voor het belang van het kind ben!

IK heb de eerste vier jaar van haar leven geprobeerd dat hij zich zou intereseren voor haar.
IK zei:waarom doe je dan geen dna test als je het niet zeker weet. IK zei ga wat leuks met haar doen.
IK zei:ze mag jou altijd bellen.

JIJ zei tegen haar aan de telefoon dat je nooit meer naar haar toe kwam, alleen nog om MIJ wat aan te doen!

Ik wordt hier helemaal radeloos van!
reageer

:: toensia :: donderdag 14 januari 2010 :: 15:57 permalink


Ik had een goed huwelijk totdat mijn man ineens geweldadig werd, en hij me bedreigde om onze dochter daar te laten. Nu is het zo dat ik bezig ben om te scheiden maar meneer weigert, hij wil niet scheiden. Hij heeft stiekem een buitenlands paspoort zonder mijn toestemming laten maken in de ambassade, ja mensen dat kan tegenwoordig dus ook! Dus niet denken mijn kind heeft geen marokkaanse of turks of een ander paspoort, die mannen kunnen het zo regelen.

Nu heb ik gezegd dat ik niet wil dat hij het kind ziet of bij zich mag hebben. Maar de kinderbescherming gaat nu onderzoeken hoe en wat. Ik ben helemaal in de war van het idee dat hij omgang krijgt, want dan zal hij zeker de kans pakken om haar voorgoed mee te nemen. En dat land heeft ook geen Haags Verdrag getekend... Ik heb het paspoort maar ja hij kan zo weer een nw regelen. En voor hun wet geldt de Nederlandse niet!

Nee en als hij daar is dan moet de vader toestemming geven om het kind terug naar Nederland te laten gaan. Ik hoop dat ik deze zaak zal winnen, omdat ik elke keer als ik naar vermist kijk naar al die moeders die hun kinderen kwijt zijn, moet huilen, ik zal dat niet aan kunnen 1 dag zonder mijn kindje....
Ik hoop echt dat het niet zal gebeuren, heb ook al gemeld bij het internationale steunpunt voor ontvoeringen, maar hun zeggen dat ik moet afwachten wat de rechter beslist.
reageer

:: je bent bedankt :: woensdag 13 januari 2010 :: 10:42 permalink


Ten eerste wens ik iedereen heel veel sterkte toe met het knokken voor de kids!

Ik ben zelf een paar jaar terug gescheiden van mijn ex. We hebben samen 2 kinderen, dochter van 6 jaar en een zoon van bijna 3 jaar. Toen de oudste een half jaar was bleek mijn ex ernstig ziek te zijn. Mijn exman heeft namelijk een hersentumor. Hij heeft inmiddels 2 operaties gehad, een chemobehandeling en een bestraling. Dit gebeurde allemaal tijdens ons huwelijk en nu is de tumor gelukkig stabiel, maar genezen zal hij niet en het zal alleen nog maar bergaf gaan met hem. Dit alles zorgde voor veel verdriet en ellende in ons gezin. Mijn exman was regelmatig heel down (begrijpelijk) en geleidelijk aan veranderde hij.

Toen we hoorde dat hij moest rekenen op nog enkele jaren, besloten we om voor een tweede te gaan. We dachten dat alles wel goed zou komen, maar helaas. Hij duwde ons steeds verder weg en vooral na de geboorte van de tweede kon hij niks meer hebben. Alles was te veel en te druk. De kinderen mochte niet te druk spelen etc. De oudste had duidelijk gedragsproblemen hierdoor en op school werd ik hier ook over aangesproken. Paniekaanvallen, faalangst, overbezorgd, heel erg slecht tegen veranderingen kunnen.

Toen we hadden besloten om uit elkaar te gaan, was de reden dan ook, dat mijn exman de kinderen niet om zich heen kon hebben en dat besefte hij zelf ook. De kinderen gingen hieraan onderdoor en ik ook. Onze scheiding verliep rustig. Ik vond het heel erg dat mijn ex geen omgang op papier wilde hebben, maar aangezien hij regelmatig epileptische aanvallen had en daarbij ook ging rondlopen en aggressief was vond ik het wel goed.

Hij gaf zelf ook aan dat hij ze ivm hun veiligheid niet mee wilde hebben, hij kwam wel bij mij op bezoek. Zo gezegd zo gedaan. Een goede vriend nam mij in huis en dat is nu een goede relatie geworden. Mijn exman kwam bij mij op bezoek en stimuleerde mijn nieuwe relatie alleen maar en ook voor de kinderen vond hij het fijn dat er een stabiel vaderfiguur voor hen was. De omgang was eerst 2x in de week, maar de oudste was iedere keer zo van de kaart dat ik het naar 1x in de week had teruggebracht. Allemaal in overleg met de maatschappelijk werker.

Tijdens de omgang ging hij met mijn vriend zitten kletsen of tv zitten kijken, meer niet. Echt contact tussen de kinderen was er nauwelijks en de ene keer was hij heeel vrolijk en de andere keer negeerde hij mijn vriend en mij gewoon, in ons eigen huis.
Ik heb toen in een gesprek met hem aangegeven dat hij minder moest komen, want ik wilde een zo goed mogelijk en normaal mogelijk leven opbouwen voor de kinderen en dat ging zo niet. Hij kwam nu 1x in de 3 weken. Ik had gehoopt dat hij nu intenser met de kinderen om zou gaan bij mij binnen, want daar kwam hij voor. Maar hij liep steeds mij achterna en de kinderen gingen boven spelen. Ik heb toen gezegd dat hij bij mij niet meer welkom was en dat hij maar creatief moest zijn. De kinderen hadden recht op een veilige rustige thuissituatie, zeker na alles wat we al mee hadden gemaakt, dus de deur bleef dicht.

Na 2 maanden kreeg ik een dreigbrief van zijn advocaat, ik was woest. Hij wilde eerst geen omgang om alle 'goede'redenen en nu wilde hij volledige omgang. Weekenden slapen, helft van de vakanties, verjaardag, vaderdag. In principe de standaard omgang, alleen hij is ernstig ziek en keek niet om naar de kinderen! De juf van de oudste sprak me zelfs aan kort na de breuk, dat het het beste was wat ik had kunnen doen voor de oudste, want ze was helemaal bijgetrokken en een vrolijk kind geworden. Geen paniekaanvallen, geen overbezorgdheid, alleen maar rust was wat ze uitstraalde.

In zijn verzoek naar de rechtbank stonden veel leugens, over zjin verblijfplaats, over behandeldata's, gegevens bij het cbr achtergehouden om zijn rijbewijs te kregen etc. Ik zei bij de rechter dat er in zijn medisch dossier gekeken moest worden en dat je dan de verschillen zou zien en dat hij loog. Ook vertelde ik de rechter dat het onverantwoord was om de kinderen onbegeleid bji hem te laten omdat hij labiel is door de tumor. Zo'n tumor beinvloedt het gedrag, emoties, concentratie, inschattingsvermogen ed.

De RvdK gooide het erop dat ik geen vertrouwen in hem had en dat moest ik maar eens krijgen. Ik zei haar dat de instanties pas wakker worden als ik mijn kinderen van de trein af kan krassen als hij ineens een inzinking krijgt en dat er dan pas word erkent dat hij niet meer in orde is en dan..... waar kan ik dan de kinderen ophalen? Ik was woest!

Ik zei zelf tegen de rechter dat ik weet dat de kinderen recht hebben op omgang en dat ik de oudste ook heb gezegd dat dat er komt, maar wel als het veilig is. De kinderen hebben mijn ex nu bijna een jaar niet gezien. Het gaat hier kei goed, ze zien mijn nieuwe vriend als hun vader, de jongste zowiezo en de oudste zegt gewoon dat ze 2 papa's heeft, eentje die haar gemaakt heeft en eentje die voor haar zorgt. Het gaat kei goed met de kinderen, laat ze met rust!!! Het lijkt erop dat nu mijn ex bijgetankt is, nu zoiets heeft van, oo ja ik heb nog 2 kinderen, ja nu wil ik wel omgang, terwijl hij nooit voor de kinderen heeft gezorgd.

Ten eerste omdat hij natuurlijk zat met zijn ziekte, maar daarna omdat hij liever uit ging en de vrijgezel uit wilde hangen en een eigen leven wilde leiden zonder de kinderen en nu draait hij weer 180 graden.
Mij is verteld dat dit ook door de tumor kan komen, dat hij zich overschat en niet meer actie-reactie kan overzien, maar toch.

Nu zijn we aan het wachten op een oproep van het omgangshuis. Voor de zitting heb ik daar al heen gebeld en die zeiden dat dit eigenlijk geen gepaste uitspraak was omdat ik blijvende begeleide omgang wilde ivm de ziekte van mijn ex en dat dit maar een tijdelijke oplossing was. Ook jeugdzorg vind het een rare uitspraak, want ze vinden mijn zorg terecht en er moet blijvende begeleiding komen.

Zijn ouders konden de begeleiding doen, maar die willen totaal geen contact met mij dus werken niet mee! Ook heb ik een uur met de RvdK aan de telefoon gehangen omdat ik een klacht in had gediend. Ik zei dat ze de medische kennis helemaal niet hadden en dat ze, omdat er geen onderzoek komt, dit ook nooit zullen krijgen. En dat ze te weinig weten over de oude en nieuwe situatie om dit te kunnen beoordelen. Ze gaf me gelijk en zei ook dat ik hoofdverantwoordelijk ben voor de kinderen omdat ze bij mij wonen en omdat mijn ex ernstig ziek is.

Ik heb haar ook gezegd dat de instanties alleen maar zakkenvullers zijn, want als er iets gebeurd vegen ze allemaal hun eigen straatje schoon en dan ben ik verantwoordelijk, want ik ben de moeder en mijn exman is ziek en kan dus alles op zijn ziekte afschuiven, wel of niet terecht.
Hij heeft inmiddels ookal aangegeven dat hij ze gewoon niet op komt halen als hij geen zin heeft, want het is geen moet, hij heeft een recht. Nou dan ben je bedankt, ik ben zijn loopjongen niet. Hoe dan ook, goed doen, zal ik het toch niet. Want de instanties en de rechter zien het als een griepje en geloven alles wat mijn ex zegt, dus als ik ze ivm de veiligheid niet meegeef dan werk ik niet mee en geef ik ze wel mee en gebeurd er iets dan ben ik de verantwoordelijke, want ik heb de voorkennis.

Nou rechtssysteem je bent bedankt! Dit alles gaat niet om het belang van de kinderen, maar om de advocaten, de instanties en al die juridische eikels geld te laten verdienen en allemaal over de ruggen van de kinderen.

Laat mij toch gewoon mijn kinderen opvoeden!

Ik heb zelf weer contact opgenomen met mijn ex en bel hem netjes iedere week om mijn goede kant te laten zien. Zijn interesse is vrijwel nihil, maar met kromme tenen in mijn schoenen bel ik hem. Ik hou het vol omdat ik hem zie als een patient, die gewoon niet meer weet wat hij nou eigenlijk allemaal doet, maar verder kijkt niemand daar naar.
reageer

:: Fiz :: woensdag 13 januari 2010 :: 09:49 permalink


Ik lees de verhalen en denk, hoe kan het zo zijn. Ook mijn verhaal kan hier zo bij. Wordt het niet tijd om de handen ineen te slaan?

En dan mijn vraag, weet iemand of er praatgroepen of zelfhulpgroepen bestaan voor moeders die te maken krijgen met dit soort afschuwelijke zaken. Het lijkt mij zo verstandig om hier met elkaar over te praten elkaar tips te geven maar ook om te kijken wat we in hemelsnaam kunnen doen om de wetgeving te veranderen.
reageer

:: ella :: zondag 10 januari 2010 :: 18:27 permalink


Inmiddels is, naar ellenlange rechtzaken, mijn zoon onder toezicht gesteld....een OTS dus!
Waarom? Omdat de vader dat eiste en men omgang boven de gezondheid van kinderen steldt. Nu komt jeugdzorg weer om de hoek kijken. Mijn zoon wil niks meer van zijn vader weten en er absoluut niet naar toe!!

Maar als verzorgende ouder ben je verplicht mee te werken want anders plaatsen ze zoon lief gewoon uit huis! Het is werkelijk triest gesteld in Nederland. Vele rechten maar nul plichten! Voor de eisende partij geen alimentatie, helemaal niks, alleen enorm pesten! Is er nou niemand in Nederland te vinden om daar tegen te gaan strijden? Samen sterk tegen onterechte omgangs eisen?!
reageer

:: Ram :: dinsdag 5 januari 2010 :: 22:10 permalink


Ook ik ben moe, mijn vechtust is bijna op. Maar kan ik iets anders?
Ik heb geen keus. Ik ben de enige op wie mijn kind kan rekenen voor bescherming, immers.
Ik heb al vaker op deze site gelezen en geschreven. Conclusie: alle verhalen zijn erg. Wij zouden niet voor anderen door het slijk moeten kruipen, om uit te leggen hoe erg het is dat ons kind psychisch, lichamelijk of emotioneel iets te lijden heeft. Als onze verhalen meer aan het licht komen, zal de wereld moeten zien, wat de werkelijkheid is voor kinderen op dit moment.

Wij hebben als moeders een prachtige taak om een kind op te voeden.
Instellingen als RVK, BJZ, AMK, en justitie zijn allemaal instellingen die niet functioneren, omdat zij niet erop gericht zijn om het kind te beschermen, maar om de gemakkelijkste weg te kiezen. Zodat zij zichzelf op de borst kunnen kloppen.

Wat is de gemakkelijkste weg? De crimininele vader z'n zin geven, want die schopt het meeste stennis. De moeder wordt door hun afgedaan als zeurpiet, en als je het niet met hun eens bent, wordt je zelfs psychisch gestoord genoemd.
Dit is een middel van hen om jou als moeder bang te maken en je de mond te snoeren. Over het kind walsen ze heen, want die wordt toch niet gehoord, en het ind kan zelf niets beginnen tegen hen.

Dus lekker makkelijk denken ze: de wet zegt omgang moet. Wat ze zelf ook heel goed weten is dat de wet óók zegt: TENZIJ...
Dit tweede deel van de wet is iets minder duidelijk omschreven. Mensen die niet goed na willen denken en liever de gemakkelijkste weg kiezen, zoals bureau jeugdzorg en de kinderrechter, doen liever alsof dit tweede deel van de wet niet bestaat. In plaats van serieus te onderzoeken, of de omgang daadwerkelijk een slechter effect heeft op de psychische, sociale of emotionele ontwikkeling van het kind, doen zij liever alsof hun neus bloedt.

Hierbij schenden zij overigens wel zelf de wet! Want ook een kind heeft mensenrechten! Een kind heeft recht op veiligheid, een gezonde ontwikkeling én recht op liefde! Deze gruwelijke instellingen die nog lager zijn dan het laagste (ik noem het de Nederlandse maffia), doen echter alsof een kind recht zou moeten hebben op een slechte behandeling, mishandeling, angst, psychische spelletjes, manipulatie, dwang.
En wij als moeders worden gedwongen om ons kind hiertoe te dwingen.
Dit is je reinste machtsmisbruik!

Wat wij nodig hebben is dat er in dit kleine landje - dat schandalig genoeg met kop en schouders bover de rest van europa uitsteekt met kindermishandeling - is mensen met onze ervaringen, die psycholoog zijn, arts zijn, schrijver zijn, jurist zijn, kinderrechter zijn, advocaat zijn, politicus zijn, wat dan ook zijn. Maar die dit VERTELLEN. En niet in de doofpot stoppen, want dat willen ze juist: dat wij ons schamen, dat wij niet opvallen, dat niemand ons verhaal hoort, dat wij niet bestaan, alles zouden ze willen doen om ons de mond te snoeren. Moeten wij dan ons verhaal maar netjes op 1 of 2 webites zetten en verder onzichtbaar zijn?

Ongelofelijk, dat wij met zovelen zijn, en dan nog bijna onbekend zijn, anoniem... als paria's worden wij en onze kinderen behandeld. En dit kan nog jaren door gaan!

Wie doet iets? Wie heeft ideeën of initiatieven. Ik ben onlangs naar de tweede kamer gestapt. Wie o wie is ondernemend samen met mij?
Wie helpt mee te bouwen aan een andere samenleving voor onze kinderen. Een menselijke samenleving die geleid wordt door liefde en niet een die bolstaat van egoïsme en afpersing?

Trouwens ik heb nog vele kleine ideeën, ruime ervaring met psychopaten die tot het uiterste gaan. Echter alléén kan ik niets. Ik heb moeders nodig die bereid zijn om op te staan voor hun kinderen. Ikzelf, kan geen seconde twijfelen aan het feit dat mijn kind een leven zonder stress of verwarring verdient.

Deze site doet niets voor mijn kind. Daarom raap ik mijn moed bijeen en doe één laatste poging: HELP! Ook ik ben bang, ook ik huil, ook ik ben verkrampt tot op het bot, ook ik wordt gek gemaakt door justitie en instellingen, ook ik wil niet meer, ook ik sta op het punt om op te geven, ook ik verstop mij in fantasie en doe en hoop dat het allemaal niet zo erg is of beter zal worden.

MAAR bovenal...ik ben moeder. En niet zomaar een moeder, ik ben een zorgzame, liefdevolle moeder. En ik weet, dat zelfs mijn laatste adem, voor mijn kind zal zijn. Tot aan mijn laatste sprankje moed en hoop, zal ik er voor mijn kind zijn. Mail mij, als jullie dit ook zo voelen en óók verder willen dan alleen maar bang zijn of verstoppen en hopen dat het weggaat?
reageer

:: Ezra :: zondag 3 januari 2010 :: 22:45 permalink


Mijn ex kreeg vorige zomer tegen de zin van de Kinderbescherming onbegeleide omgang met mijn dochtertje. Ik heb me niet aan die voorlopige regeling kunnen houden omdat ze in die tijd erg ziek was en veel in het ziekenhuis opgenomen was, zelfs op de IC. Dat was voor de rechter geen excuus en einde van het jaar kreeg mijn ex eenhoofdig gezag.

Maar mijn dochtertje mocht vanwege haar ziekte voorlopig nog wel bij mij blijven wonen. Omdat de Kinderbescherming niet wilde dat hij haar te vaak mee zou nemen en helemaal niet dat ze bij hem zou moeten wonen kwam er een OTS. Ik blij maar wat doet jeugdzorg? Ze zeggen dat hij zeer dominant en pusherig is en snel escaleert, en toch niet ophoudt ons te bedreigen en lastig te vallen totdat hij zijn zin heeft. Dus dat ik maar braaf alles moet doen wat hij wil, en dat er maar snel co-ouderschap moet komen, als opstap naar wonen bij hem.
reageer

:: zegmenietje :: zondag 27 december 2009 :: 18:43 permalink


Mijn situatie is als volgt: ik heb een zoontje van 5 jaar. Zijn "vader", ik noem hem zijn verwekker; heeft hem 2,5 jaar geleden letterlijk buiten gezet, kon het niet meer aan en wilde hem niet meer zien. Wat schetst mijn verbazing, ongeveer een jaar geleden, eist hij een omgangsregeling en doet hij het voorkomen dat hij vader van het jaar is!

Mijn zoontje heeft door deze afwijzing en de afwijzingen in het verleden een stevige knauw gekregen. Ik ben alles afgeweest: huisarts, consultatiebureau, maatschappelijk werk. Zijn verwekker handelt en gebruikt drugs en heeft een pistool (illegaal) in zijn bezit. Hij heeft mij regelmatig bedreigd met de dood en ook met ontvoering van mijn zoontje.
Mijn ex komt oorspronkelijk uit een ander land dus de dreiging dat hij hem meeneemt is vrij realistisch.

De rechter vindt dat ik een gefrustreerde moeder ben die de omgang tegenhoudt. Nu zijn we door verwezen naar het omgangshuis van bureau Jeugdzorg voor de 2e keer. Ik heb het gevoel dat ze niet in het belang van het kind handelen maar gewoon het doel voor ogen hebben dat het contact hersteld wordt tussen de vader en het kind, en in deze maakt het niet uit of de vader nu goed is voor het kind.

Ik sta doodsangsten uit, maar zowel de rechtbank als de politie (ik heb meerdere aangiften tegen mijn ex gedaan) zegt: er moet eerst iets gebeuren voordat iemand iets kan doen?! Belachelijk, dit gaat wel ten koste van mijn kind.

Om over de alimentatie nog maar te zwijgen, hij gaat overal tegen in hoger beroep; werkt een beperkt aantal uren (als hij al werkt), zijn auto, huis staan niet op zijn naam, dus hij is nergens op te pakken.
Het ironische van dit verhaal is dat hij nog een kind heeft rondlopen dat hij al 6 jaar niet gezien heeft, maar waarbij hij hetzelfde patroon volgt. En uiteraard niets voor betaalt.

Ik vind het rechtsysteem hierin falen, en stevig ook!

Ik hoop dat als hij dadelijk de omgangsregeling afgedwongen heeft en hij ontvoert mijn zoontje dat de rechter dan ook zo kordaat handelt.
reageer

:: tipgeefster :: donderdag 24 december 2009 :: 23:41 permalink


Even een tip in de contacten naar Jeugdzorg en de RvdK. Er voortdurend op hameren dat wanneer ze beslissingen of maatregelen willen nemen/treffen die naar jouw idee nadelig voor je kinderen zullen werken, meteen zeggen: oke, maar dan ligt de verantwoordelijkheid bij jullie en dat ook op papier laten zetten. Dit doen ze vrijwel nooit want daar zijn ze heel erg bang voor gezien alle fouten en negatieve publiciteit daarover. En dus zullen ze hun standpunt bijstellen. Vergeet nooit dat je nog altijd de ouderlijke macht hebt. Laat niet met je sollen.
reageer

:: anoniem :: donderdag 24 december 2009 :: 14:58 permalink


Jeetje, wat een verhalen lees ik hier allemaal zeg. Heel veel met daarin jullie bevindingen van het Nederlandse rechtssysteem. Merk wel dat het systeem niet bij iedereen in goede aarde valt. Ook bij mij niet!

Ik leerde mijn ex kennen in 1995, mijn ouders hadden al snel in de gaten wat voor een type het was. ik was in de wolken en liet ze praten, god had ik maar geluisterd!! Ik gooide mijn hoofd in de wind en ging na 3 maanden verkering samenwonen. Mijn ouders heb ik 5 jaar niet gezien.

Na een paar maanden begon de ellende al. Meneer was binnen de kortste keren goed agressief en er vielen regelmatig klappen, kopstoten enz.. Zo dom als dat ik op dat moment was hield ik mezelf voor dat ik hem wel kon veranderen. Kort hierop zijn we getrouwd. Het was niet altijd ellende en ik was helemaal blind van hem. Hij kon in mijn ogen niets verkeerd doen.

In dit jaar kreeg ik ook weer contact met mijn ouders, die zagen al dat het helemaal niet goed ging. Regelmatig kwamen we weer op visite en liep ik rond met blauwe plekken die ik zogenaamd van kastjes enz enz had gekregen. Of ze zagen me een hele tijd niet en dat was nu net de tijd dat de plekken die af en toe wel heel erg duidelijk waren weggetrokken.

In 2002 beviel ik van een mooie zoon. De mishandelingen gingen door en mijn zoon heeft heel veel moeten zien. Ook werd hij vaak hardhandig terecht gewezen door zijn vader. Mijn ex was niet alleen agressief fysiek maar ook geestelijk, hij kan heel erg goed praten en mensen manipuleren. Ook leefde hij op grote voet. Door zijn leuke vlotte babbel heb ik onder verschillende leningen mijn handtekening gezet.

En de schulden liepen maar op.

Een paar jaar later werd de tweede geboren en meisje, hier had mijn ex al helemaal niets mee. Ze was een vervelend kind wat ik zijn ogen alleen maar jankte en waar hij soms erg hardhandig mee omging.

Toen ik zwanger was van nr 3 gaf hij aan te willen scheiden. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik moest het kindje maar weg laten halen. Mijn ex was voor de zoveelste keer aan de haal gegaan met een ander. Stom als ik was wou ik mijn gezin nog redden en heb allerlei dingen ondernomen bv ook bezoek aan maatschappelijk werk.

Op een gegeven moment gingen mijn ogen gelukkig open, hoorde verschillende dingen die niet door de beugel konden. Ik besloot te vechten voor mijn kinderen.

Mijn ex heeft alleen oog voor onze zoon. Heeft dit tijdens een van de eerste zittingen ook bevestigd. Hij doet iets wanneer het hem uit komt. Er is een omgangsregeling geweest die helemaal niet goed liep. Het is toen weer bij de rechter gekomen. De rechter gaf mij verschillende dingen te verwijten terwijl ik wel alles deed voor de door mij niet eens gewenste omgang. Mijn ex deed niks, maar word wel in zijn gelijk gesteld.

Ondertussen heb ik een nieuwe relatie waar we heel gelukkig mee zijn. De twee meiden weten niet beter dan dat pappa is en mijn zoon zegt ook pappa tegen hem. We zijn verhuisd naar een andere plaats, inmiddels.

Onlangs heb ik weer een zitting gehad met jawel... dezelfde rechter die alleen in haar kop had dat er omgang moet plaatsvinden. Van alle verklaringen neemt ze geen notie. Doodsbedreigingen neemt ze niet serieus. De uitspraak is nog afwachten, maar zoals ze zelf aangaf dacht ze erover om alle drie de kinderen zonder toezicht mee te gaan geven met hem. Hij die niets voor zijn kinderen doet. Alleen maar de oudste wil en niets met de rest.

De kinderen moeten in de eerste maand elke zaterdag van half twee tot zes uur naar mijn ex. Alle drie. Terwijl de jongste twee hem niet eens kennen nooit gezien hebben niks. Ze zeggen pappa tegen mijn vriend. Er staan onwaarheden in de beschikking, dit zou betekenen een kort geding en dan een hoger beroep wat me per saldo niks gaat opleveren. Ja hoge rekeningen betalen aan mijn advocaat.
Mijn vraag, en hopelijk zijn er mensen die in zo'n zelfde situatie hebben gezeten of zitten die mij zouden kunnen zeggen wat ik kan doen.

Want deze man gaat mijn kinderen niet kapot maken. Het rechtssysteem is krom. Hier word geen recht gedaan, maar ONrecht! Wie kan ons helpen?
reageer

:: moeder tegen 3 gekken :: dinsdag 22 december 2009 :: 23:02 permalink


Wat afschuwelijk de staat waarin we leven.

OTS kan vader gewoon afdwingen omdat je profesioneel begeleide omgang wilt vragen. Vader die kind misbruikt heeft kan gewoon ex pesten door UHP aan te vragen, zonder enige reden. En jeugdzorg in opdracht van vader moeder laten bedreigen.
reageer

:: Ikke :: maandag 21 december 2009 :: 21:59 permalink


Jarenlang heb ik mijn leven gedeeld met een Narcist.
Zijn wil was wet, hij manipuleerde het hele gezin als het maar naar zijn wens ging.
Ik ben geestelijk mishandeld en als meneer zijn zin niet kreeg ook fysiek,maar ik zorgde natuurlijk ervoor dat dat zo weinig mogelijk gebeurde.
Zo iemand vreet letterlijk en figuurlijk je energie leeg.

Ik heb na een grote ruzie onze relatie verbroken. De ware aard van een narcist komt dan helemaal boven. Hij heeft geprobeerd om mij door het lint te krijgen, via zijn kinderen. Dat is het ergste wat je kunt doen is je eigen kinderen gebruiken om moeder eronder door te krijgen.

Ik heb alles geprobeerd om het in goede banen te leiden, via de rechtbank, via maatschappelijk werk, via jeugdzorg en raad van de kinderbescherming.
Maar het komt er op neer, wat vader ook doet,hij mag zijn kinderen blijven zien, terwijl ook zij fysiek en geestelijk worden mishandeld.

Ik heb drie keer aangifte gedaan voor fysieke mishandeling van mijn dochter. Meldingen gedaan van dat hij dreigde de kinderen niet terug te brengen en dat hij mij meerdere malen heeft bedreigd. Ik heb aangifte gedaan van poging tot doodslag.
Maar een narcist kan zich hieruit praten, omdat hij de boel heeft verdraaid en de schuld in mijn schoenen schuift.

Ik ben er achter gekomen hoe het rechtssysteem werkt hier. Het zijn doorgeleerde mensen die er niets van snappen, hoe het werkelijk in elkaar steekt of je moet geluk hebben met een goede. Als er eens werdt onderzocht of iemand een persoonlijkheids stoornis heeft dan is het opgelost. Want dat hebben de meeste personen die hier beschreven worden.

Maar mijn advies is om zo'n persoon te negeren en nergens meer op te reageren want dat is juist voeding voor dat soort gestoorde personen.
Het enige is: bescherm je kinderen te allen tijde, want een moeder heeft daar recht op,
wel of geen wet. Dan zoeken ze het maar op de bodem uit.

En verspil je liefde en je energie aan je familie,daar krijg je een hoop voor terug.
Leef in vrijheid,en wordt gelukkig met jezelf.

Liefs ikke
reageer

:: suus :: woensdag 18 november 2009 :: 10:33 permalink


Hallo,

Ik heb een jaar geleden de gezamelijke woning van mij en mijn (nog steeds niet ex-) man verlaten. Hierbij heb ik onze 2 dochters (8 en 5) meegenomen.

Er was de laatste jaren sprake van huiselijk geweld. De kinderen hebben heel vaak meegemaakt hoe vader mij sloeg. De oudste heeft hierdoor een enorme hekel aan vader gekregen en wil hem het liefste nooit meer zien. Maar helaas heeft de rechter besloten dat er een omgangsregeling is. Nu begon mijn dochter er steeds meer onder te lijden, b.v. ze was elke week dat ze naar hem moet ziek, huilen op school, slecht slapen enz. Afgelopen week, na het zoveelste incident waar de kinderen bij waren, was voor mij de maat vol. Ik heb mijn advocaat een brief laten schrijven waarin staat dat ik de omgangsregeling per direct stop zet.

Nu dreigt hij natuurlijk met een rechtzaak. Ik weet dat ik die waarschijnlijk ga verliezen en dat hij toch weer een omgangsregeling krijgt, maar wat moet ik dan? Ik kan er niet meer tegen om mijn kleine meid zo te moeten zien lijden.

Een verdrietige en bezorgde moeder.
reageer

:: 09 :: zondag 15 november 2009 :: 14:21 permalink


Wat zal ik schrijven? Zal ik wel schrijven? Heeft het enige zin? Steunpunt huiselijk geweld, slachtofferhulp, politie, advocaten kunnen niets doen, zeggen ze. Wat heeft het dan voor zin?
Psychisch geweld zie je niet aan de buitenkant.

De ellenlange documenten die hij naar de rechter stuurt om mij zwart te maken, mij af te schilderen als een slechte moeder die de kinderen tegen hun vader opzet, die te lui is om fulltime te werken naast de volledige zorg voor de kinderen, zijn geoorloofd in de procedure.

Het vertragen van de procedure waardoor ik (en dus ook zijn kinderen) financieel steeds krapper kom te zitten, is ook legaal. Financieel en emotioneel uitputten, met het doel dat ik mijn rechten op geef, geen alimentatie meer wil en de helft van ons vermogen kado doe aan hem. Hier gelden de rechten van de mens blijkbaar niet.

Artikelen in de krant, vaak na een gezinsdoding, maken me woest. Steeds weer hoor ik dat er hulp genoeg is voor de slachtoffers van onder ander huiselijk gweld. Alleen ik heb het nog niet gevonden. Bestaat het echt?

Of alleen bij fysiek geweld?
reageer

:: Star :: donderdag 12 november 2009 :: 20:26 permalink


Hallo allemaal,

Ik ben sinds vorig jaar alleenstaande moeder met twee kinderen van nu vier en drie jaar. Na een relatie van vijf jaar heb ik uiteindelijk beslist om weg te gaan bij mijn partner. Voordurend waren er ruzies, waaronder de kinderen veel leden en vooral de oudste. Volgens mijn ex was er helemaal niets aan de hand en dat beweert hij nu nog steeds.

Eerst hadden wij onderling co-ouderschap geprobeerd, één week bij hem en één week bij mij. Dat heeft maar drie weken goed gegaan en toen begon hij met dreigementen tot de dood toe. Daarop heb ik het co-ouderschap beëindigd en ik heb de kinderen bij mij gehouden op aanraden van mijn advocaat. Dit heeft wel 3 maanden geduurd vooraleer
ik durfde de kinderen bij mij te houden want ik was gewoon heel erg bang. Als ik nu terug kijk op die relatie besef ik nu pas dat ik jarenlang psychisch mishandeld ben.

Uiteindelijk is de zaak dan voor de rechtbank geweest omdat mijn ex omgang en gezag wilde hebben. Aangezien wij nooit getrouwd geweest zijn heb ik als moeder het volledige gezag over de kinderen. De rechter heeft dus de RvdK ingeschakeld om een onderzoek te doen.
Nou, die hebben een onderzoek gedaan, hoe zij dat noemen: in mijn ogenwas dat gewoon geen onderzoek. Eén gesprek met moeder, één gesprek met vader, één keer kijken naar kinderen en één keer een gezamenlijk gesprek met vader en moeder. En wat ik vreesde was dus ook het geval.
Ze geloofden meer de vader dan dat ze mij geloofden. Dit rapport ligt nu bij de rechtbank en het is nu wachten tot wanneer de zaak gaat voorkomen, maar de vader heeft wel ondertussen omgang met de kinderen gekregen van één weekend om de veertien dagen.

Afgelopen weekend is de situatie uit de hand gelopen en heeft hij mij geslagen en haren uitgetrokken in het bijzijn van mijn kinderen. De jongste had enorme angst na dat voorval, de oudste gaf geen kik. Ik wou met hem iets bespreken wat ik ontdekt had bij de kinderen van handelingen die niet normaal zijn en passen bij kinderen van hun
leeftijd (seksueel getinte dingen). Maar daar kreeg ik de kans zelfs niet toe (dus dat was niet de reden van zijn gedrag).
Op aanraden van de kinderarts heb ik een psycholoog geraadpleegd.
Ik wil eigenlijk de kinderen niet meer aan hem meegeven, maar omdat de rechtbank gezegd heeft één weekend om de veertien dagen moet ik dit naleven. En niemand die mij hulp kan bieden op het moment dat mijn ex weer aan de deur komt om de kinderen op te halen. Het maakt me extra ongerust omdat mij ex veroordeeld is geweest wegens een zedendelict. Ik ben alleen door mijn vergetelheid en zenuwachtigheid dat vergeten te noemen tijdens het gesprek bij RvdK.

De mensen bij RvdK en Jeugdzorg vinden toch maar dat vader en moeder met elkaar moeten praten over hun kinderen. Nou dat is dus helemaal niet mogelijk. Ik heb dat geprobeerd en mijn ex flipte gewoon helemaal, tot fysiek geweld aan toe.

Ik weet nu één ding heel duidelijk en goed, bij de RvdK en Jeugdzorg worden blijkbaar de mensen geloofd die, ondanks wat ze allemaal gedaan hebben in het verleden en ondanks hun strafblad, de grootste leugens vertellen.

een zeer bezorgde en verontruste moeder
reageer

:: Linda :: donderdag 12 november 2009 :: 11:00 permalink


Afgelopen week heb ik een rechtzitting gehad, waarin er een aantal zaken zijn besproken. Onze relatie van 11 jaar is verbroken. We hebben twee kinderen (1 en 4 jaar). We wonen sinds 2 jaar in een dorp bijna twee uur rijden van de plek waar we eerst 8 jaar hebben gewoond. Twee jaar geleden zijn we verhuisd. Toen we hier kwamen is hij zich steed egoïstischer gaan gedragen. Hij is heel veel gaan drinken. Hierdoor werd hij ook heel agressief en loog alles aan elkaar etc. Dit is ook de reden dat het over is gegaan.

Ik wil nu graag terug naar waar ik vandaan kom. Naar mijn vrienden, kennissen en familie. Daarnaast heeft hij al een ander waar hij bij woont en dat hoef ik allemaal niet te zien.

Bij de zitting werd gevraagd of ik toch niet hier wilde blijven aangezien het anders heel moeilijk word om een omgangsregeling voor de kinderen te treffen. Er werd mij de vraag gesteld of ik wel hier zou blijven als dit inhield, dat mocht ik gaan verhuizen, het hoofdverblijf naar vader zou gaan.

Ik voelde dat er behoorlijk het mes op mijn keel werd gezet. Naar mijn idee kan mijn ex-partner ook weer mee terug gaan naar onze vorige woonplaats of zijn werk zo inrichten dat een normale omgangsregeling mogelijk is. Het voelt gewoon als een complot tegen mij.

Wat mij nog het meeste bevreemde was dat mijn advocaat hier allemaal niks van zei. Ze heeft het verweerschrift mondeling toegelicht en dat was het. Toen de rechter verkeerde informatie gaf, reageerde ze niet. Ze keek alleen maar naar mij.

Vlak voor de zitting begon ze nog even over het verhuizen en zei dat ze dit toch nog eens na had gevraagd bij collega's. Deze gaven aan dat dit misschien toch nog wel een probleem zou kunnen worden. Naar mijn idee had ze dit veel eerder moeten doen dan hadden we hier toch nog meer op ingestoken bij het verweerschrift. Daarnaast heeft ze een aantal bewijsstukken die ik bij haar had aangedragen niet gebruikt. Bijvoorbeeld bewijs van huisarts waar ik al een jaar geleden mijn zorg over mijn ex-man heb aangegeven. Daarnaast ben ik bij de politie geweest. Wat mag ik van mijn advocaat verwachten en wat moet ik hiermee?

Ik hoop dat iemand mij kan helpen. Als ik hier moet blijven voelt het voor mij of dat ik in de gevangenis word gestopt.

Groetjes, Linda

Ik hoorde dat er een nieuwe petitie zou zijn (als ik het mis heb hoor ik het graag), dat moeders zelf beslissen waar ze gaan wonen en dat de omgangsregeling daaro p aangepast moet worden. Klopt dit? Weet iemand hier iets meer van of heeft iemand hier ervaring mee?
reageer

:: Natas :: vrijdag 6 november 2009 :: 14:40 permalink


Hallo allemaal,

De machteloosheid van jullie allemaal deel ik. Helaas kan mijn verhaal er ook zo bij. Dochter misbruikt door haar vader. Wel bewijs, maar te weinig féitelijk bewijs. Toch wordt omgangsregeling opgestart. BJZ en RvdK schuiven alles op: het is schadelijk voor de kinderen als ze hun vader niet zien. Kom met concrete voorbeelden, hiervan?

Ze willen liever dat mijn kind wederom aan de gevaren blootgesteld wordt dan nu ingrijpen. Zeer slechte ervaringen met de hulpverlening (en dat zijn er vele.) Niemand durft op te treden. Met de dader wordt niet gesproken. Die zit op zijn stoel te wachten tot hij mag komen om de kinderen te zien. Moeder handelt immers uit wraak want dat zou zo vaak gebeuren. De echte gevallen zijn er nu dus de dupe van. Helaas is dit rechtssysteem zo verschrikkelijk verrot.

Nu wordt er gedreigd het gezag bij me weg te halen omdat ik niet meewerk aan omgang. Hoe durven ze je dat te vragen. Uitspraak BJZ en dat is letterlijk geciteerd: "ach het is immers 4 jaar geleden, als het weer gebeurt is je dochter groot genoeg om het aan je te vertellen". Volgens mij ben je dan dus al een stap te ver. Maar dat schijnen ze niet in te zien.

Ik moet nu vader ophemelen zodat mijn kinderen met een gerust hart en vol vertrouwen daar naar toe kunnen gaan. Ik werk hier niet aan mee. Ik lieg mijn kinderen niet voor.

Straks wordt mijn dochter weer misbruikt en dan wordt er gezegd: "mama je wist het waarom heb je me toch laten gaan?". Weg veilige basis. Maar intussen wel roepen dat het schadelijk is als ze hun vader niét zien. Kinderen groeien nu op alle fronten leeftijdsadequaat op en functioneren prima op school en in omgang met anderen. Dit is allemaal onderzocht. BJZ en RvdK spreken zichzelf continue tegen.

Na 4 jaar gaan ze toch opstarten en dat gaat gebeuren rond Sinterklaas. Ook daar heeft BJZ goed over nagedacht. Een kind van 4 en een kind van 7. Goede timing. Gefeliciteerd. Als mijn dochter het woord papa alleen al hoort poept ze in haar broek, heeft nachtmerries en is onrustig. Wil absoluut haar vader niet meer zien. Te triest voor woorden.

Ik voelde me alleen staan en machteloos. Nu lees ik jullie afschuwelijke maar identieke verhalen. Voel me minder alleen in mijn strijd maar nog even machteloos. Ik heb BJZ gemeld dat ik nu die afgrijselijke drama's die er gebeuren in gezinnen snap. Zodra BJZ of de Raad om de hoek komt kijken drijven ze je tot het uiterste. Ze maken ze monddood en volledig gek. De namen Jeugdzorg en Kinderbescherming kloppen echt niet. Ze doen namelijk niets om je kind te beschermen. En als jij als moeder dat wel poogt te doen dreigen ze met het weghalen van het gezag om zo je kinderen nog verder naar de verdommenis te helpen. Bravo hulpverlening. In wat voor slecht land leven we?

Heel veel sterkte iedereen en blijf vooral vechten voor je kinderen want die zijn het meer dan waard om voor te vechten.
reageer

:: Sil :: zaterdag 31 oktober 2009 :: 21:44 permalink


Hallo moeders,

Ik heb een kind van bijna 1 jaar en de "verwekker" is bezig om een omgangsregeling en erkenning af te dwingen bij de rechtbank. Ik ben aan het wachten op een datum. De reden dat ik dat niet wil is omdat ik een zeer gewelddadige relatie met hem heb gehad, en dat is nooit veranderd, hoeveel kansen ik ook heb gegeven. Ook tijdens m'n zwangerschap ging dit door. Ook heeft hij een crimineel verleden en is zo vaak onder invloed, hij heeft geen benul van wat voor schade al deze dingen zullen doen bij een klein kind.

Ik hoop hier meer verhalen te lezen, misschien wat tips voor de rechtzaak op te doen. Ik ben zo nerveus. Ik ga knokken tot het einde, maar ik ben wel erg bang. Liefs, Sil.
reageer

:: Lula :: zaterdag 31 oktober 2009 :: 00:15 permalink


Ik heb al jullie ellendige verhalen gelezen en ik ben erg onder de indruk. Ik dacht dat ik helemaal alleen was met datgene ik meemaakte. Nee, mijn ex heeft mijn zoontje niet seksueel misbruikt, maar jullie mogen mij vertellen of mijn kindje toch niet net zoveel schade heeft opgelopen.
Ik denk van wel, omdat ik persoonlijk van mening ben dat het nog niet eens zoveel voor het blijvende letsel uitmaakt, als het maar erg genoeg was, dan is het gevoel waar je mee blijft zitten hetzelfde. Kinderen kunnen hun gevoel nog niet zo goed benoemen, dat kunnen ze later pas, alhoewel die van mij een eigenheimer is.
Ik luister naar mijn kindje(dat God zij dank alles met mij bespreekt en heel sterk lijkt) maar ik schreeuw het van binnen uit van angst om mijn kind.

Ik kies even voor de beknopte versie: tywintig jaar lang (waarvan het grootste gedeelte getrouwd) heb ik gefungeerd als een letterlijke boksbal, een schietschijf, iets waar je helemaal geen rekening mee diende te houden, ik werd vernederd en verraden, nachten duurde eindeloos omdat ik genomen werd, zelfs als ik sliep.
Ik kreeg uiteindelijk na weer de zoveelste miskraam mijn kind en alsof het nog erger kon, mijn man werd toen geleidelijk aan helemaal een duivel. Maar nu niet alleen naar mij, maar ook naar mijn kindje.
Na al zoveel jaren slaafs te zijn geweest veranderde er iets in mij vanaf het moment dat ik mijn kindje op de wereld zette. Langzamerhand pikte ik het niet meer zo een, twee, drie. Dat maakte dat ik op de verkeerde knop drukte bij mijn, inmiddels, ex-man. Het werd nog erger dan het al was. Hij mishandelde me maar mijn kindje ook, weliswaar "alleen" verbaal (want oh, weet je hoe een bange hond eruit ziet, zo zag ik er ook uit denk ik) vond ik nog erger dan fysiek.

Gek genoeg was mijn kindje vanaf meet af aan veel sterker dan ik dacht, want hoe klein het ook was, het sloeg en schopte terug. Mijn kindje wilde nooit iets met de vader te maken hebben en vice versa. Mijn kindje en ik kregen steeds meer en meer een nog sterkere band dan we al hadden. Ik beschermde mijn kindje waar ik maar kon, maar de lichamelijke en psychische onderdrukking werd steeds erger.

Ik heb nooit aangifte durven doen, had ik het maar wel gedaan. Mijn kindje werd bijna vier en ik raakte er geleidelijk aan toch klaar mee (mede door vrienden) en eiste gezamenlijke therapie en zo niet scheiding. Ik maakte me ernstige zorgen om mijn kindje en voorzag de groots mogelijke ellende met de vader als ik geen hulp inschakelde. Scheiden van hem was onmogelijk, zei hij, "want ik maak jullie dood." Therapie deed hij ook niet want dan ging hij zelf liever dood.

Uiteindelijk werd het toch therapie en dat was een overwinning voor mij. Die therapie heeft twee jaar geduurd. Althans voor mij, mijn ex liet het afweten, of hij was er, maar deed er niets mee, of hij kwam niet opdagen. Toch is er een periode van onderzoek geweest door de behandelaar (niet zomaar de eerste de beste trouwens) naar de persoonlijkheid van mijn inmiddels ex-man. Daar komt ie: hij bleek een persoonlijkheidsstoornis te hebben nl. Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS). Dit zegt jullie allemaal waarschijnlijk niks, maar het is het meest erge wat je je maar kunt voorstellen bij iemand.

Mijn gevoelens werden bevestigd en nog voor ik hem kon en durfde te verlaten, verliet hij mij. Hij ging ongeveer met deze woorden: "ik hou de rest en jij mag dat rotkind houden." Verdwaasd keek ik hem aan, enerzijds brak ik (snap je dat nou?) en anderzijds voelde ik opluchting. Het bleek dat ons dure huis en alles al verkocht was. Alles bleek van te voren te zijn opgezet. Mijn oogkleppen vielen voorgoed af.

Mijn kindje jubelde: "Mám, ben je ook zo blij dat ie weg is?" Ja dat was ik zeker! Maar toen plotseling eiste mijn ex een latrelatie, ik weigerde en hij flipte. Nee, was voor hem geen antwoord en hij wilde vervolgens mijn kindje zien. Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen hoe dit verder is afgelopen. Ik liet hem het eerste jaar gewoon nog liet komen, maar zag mijn kindje in een hoek wegkwijnen of weglopen. Mijn ex bleef doorgaan met domineren en nog veel meer dan dat. Toen ik uiteindelijk mijn eigen woning kreeg (net voordat mijn kind en ik op straat zouden komen te staan) en mijn ex me wilde slaan terwijl mijn kind het zag en me mijn eigen woonkamer niet in wilde laten, ging er voor de tweede maal bij mij een knop om. Ik heb hem nooit meer toegang verleend tot mijn woning.

Hierna is er nog veel meer gebeurd. Er ligt een psychologisch rapport dat omgang met vader voor mijn kindje schadelijk is. School gaf met een verklaring die liegt er niet om. Ik heb dossier opgevraagd van relatietherapie waar ik jullie eerder in dit verhaal over vertel. Ik neem alles op met tape recorder. Het maakt niet uit hoeveel bewijs je hebt. Kind gaat naar vader, want zeggen ze dan ook nog doodleuk, beter een slechte vader dan géén vader!

Ik ben nu voor de derde keer beland bij de Raad van de Kinderbescherming, en ik word bedreigd en mijn zoontje ook. Letterlijk bedreigd, maar ik ben inmiddels een slimme meid geworden, ik neem alles op met een recorder. Letterlijk werd er gezegd dat het niet uitmaakt wat vader heeft gedaan/misdaan, mijn kindje gaat of het nu wil of niet naar de vader.

"Al zou het kind misbruikt zijn geweest," zo zei de man van de kinderbescherming, "dan nóg gaat het kind naar de vader. Waar twee kijven hebben twee schuld en wat is jou aandeel? Al plast het kind tien keer per nacht in bed, al steekt het kind een mes in de eigen buik (mijn kindje heeft dit uit angst gezegd), het kind gáát naar de vader en zo niet dan is het jouw schuld en krijg je flinke problemen. Wij beginnen dan maar eens met Onder Toezichtstelling en je kunt ook nog eens in de gevangenis komen. Bovendien kan je ex je kind opeisen en kun je de voogdij over je kind verliezen. " En ga zo maar door!

Ik ben in shock geraakt, hoeveel erger kan het nog worden? Nu durf ik gewoon te zeggen dat ik niet zonder mijn kindje kan, maar mijn kindje ook niet zonder mij. Erger nog, ik durf te zeggen dat het belang van mijn kind is géén omgang met "vader".

Ik heb te doen met een man die aanzien geniet, hij draagt pakken en heeft een bedrijf. Hij heeft een persoonlijkheidsstoornis, maar het enge is dat mensen met deze stoornis voor de buitenwacht overkomen als zeer attente, joviale mensen. Bovendien is hij zeer intelligent. Zo intelligent dat hij altijd wint. Ik heb bij de rechter verzocht om vanalles en nogwat, maar als moeder ben je gewoon de pineut!

Ik heb jullie maar een fractie verteld met dit verhaal, ik kan boeken vullen, maar waar het op neerkomt is dat ik de wet veranderd wil zien. Ik wil protest, ik wil aktie, ik wil vechten, ik wil media inschakelen, ik wil gerechtigheid voor mijn kind (alle kinderen).

Anderzijds ben ik in doodsangst, ik heb een onbeschrijflijke druk op de borst enzo. Mijn kindje heeft het onderzoek van de Raad vd Kinderbescherming speelt, de ene nachtmerrie na de andere en draagt weer luiers 's nachts. Ik heb het gevoel in een soort van science fictionachtig verhaal te zijn beland. Of dat ik gewoon een nachtmerrie heb, die maar niet over wil gaan. Ik voel echte doodsangst, ik voel wanhoop, ik voel me verlaten, ik voel me rechtenloos. Ik denk louter en alleen nog maar aan mijn kind. Hoe moet ik je redden, mijn schat?

Ik kan wel gek worden van ellende, maar ik moet mijn rug rechthouden voor mijn kind. Voel me zo eenzaam.
reageer

:: C :: vrijdag 30 oktober 2009 :: 19:44 permalink


Hallo,

ik heb een advocaat in handen heb heb al een aantal bewijzen van het ziekenhuis en ambulance. Ook heeft hij 2 weken terug mij gedreigt via de mail met een fake acount, dat ligt ook allemaal bij de advocaat

Mijn angst is gewoon dat hij dadelijk toch nog omgangsregeling krijgt. Binnenkort komt het voor en daarnaast heeft hij nog een verzoek gedaan voor nog een rechtzaak in gesloten ruimte.

Mijn vraag is wie heeft dit nog meer gehad in gesloten ruimte en wat moet ik daar van verwachten !
Ik ben als de doods om met hem in een klein kamertje te gaan zitten,


Mvg C
reageer

:: Roos :: vrijdag 23 oktober 2009 :: 09:24 permalink


Lang getwijfeld of ik hier ook zou schrijven, mijn verhaal is lang zo schrijnend niet. Geen fysieke mishandeling, geen stalking. De vader van mijn nog jonge kinderen is een man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Ook ik bereid me voor op jarenlange strijd, de eisen die aan de kinderen gesteld worden zijn absurd, hij heeft geen idee hoe met kinderen om te gaan. Geen empathisch vermogen, liegt vanalles bij elkaar en de kinderen vertrouwen hem niet, de hechting is mislukt maar ja, omgang is een europees recht.
Ik zal niet verzanden in eindloze voorbeelden, zou ik ook te herkenbaar van worden. Narcisten in het nauw zijn onberekenbaar en ik heb in de scheiding wel ooit een mes op mijn keel gekregen. Een narcist verlaten is zijn ego in mootjes hakken.

Ook ik zal mijn kinderen moeten dwingen en nee, ze worden niet geslagen of misbruikt, dit is een erg subtiele vorm van psychologische mishandeling, totaal onbewijsbaar.
Waarom wordt er toch zo slecht gelezen en geluisterd door rechters, hoe is de lobby van f4j en sos-papa's zo groot geworden?
Zou hier graag wat aan willen doen, er zijn veel te veel kinderen in dit land die gedwongen speelballen zijn door het prachtig concept van gelijkwaardig ouderschap. Een ouders voor ouders over de rug van de kinderen.

Aan jullie allemaal: sterkte, houd je rug recht en blijf ademen.

Roos
reageer

:: Woudfee :: donderdag 22 oktober 2009 :: 17:08 permalink


Hallo lieve moeders,

Het is mijn droom om met mijn drie kinderen over het strand te wandelen. Wij lachen en laten al die trauma's die ons zijn overkomen achter ons en denken aan mooie tijden die in de toekomst liggen.

Ik heb misbruik ervaren van mensen om mij heen en ook van de hulpverlening. Ik dacht je de hulpverlening kon vertrouwen, maar ook deze blijkt zich tegen je tekeren. Ik weet niets van vrouwenopvang, ik weet niet zeker of dat kan helpen, hoop het wel.

Mijn ex-man heeft mij zeer serieus met de dood bedreigd. Ik wil mijn kinderen beschermen tegen zijn geweld. Dit wordt tegen mij gebruikt.

Waarom zet een vader de kinderen tegen de moeder op? Waarom ontvoert hij hen en maakt mij daarmee kapot? Ik heb nog amper vertrouwen in mensen. Zo wordt de wereld wel een kleine plek. Een liefdevol woord van mijn kinderen, dat is mijn grootste wens.

Graag wil ik een veilig plek hebben, waar ik gehoord word als liefdevolle moeder in nood. Ik wil erop kunnen bouwen, dat de gerechtigheid zal winnen. Als mijn ex in therapie gaat dan hebben mijn kinderen en ik een toekomst.

Wie kan mij een beetje steun geven, zodat ik niet opgeef en ergens terecht kom in de rare wereld van de hulpverlening, die door mijn ex volledig wordt gemanipuleerd?

Veel liefde en alvast bedankt.
reageer

:: Belgische moeder :: woensdag 21 oktober 2009 :: 17:12 permalink


Ik ben in België woonachtig dus de wetgeving zal wel anders zijn.
Ik zou ook graag kort mijn verhaal doen. Mijn kinderen zijn nu 12,15 en 19. Ik heb ze altijd meegegeven om de twee weken bij hun vader en dit gedurende vijf jaar. Op een bepaald moment kon ik ze niet meer overtuigen om te gaan. Hun vader was onverschillig, agressief met af en toe een klap. De nieuwe vrouw (jonge Russin voor wie hij ons verliet) maakte hen, vooral na de geboorte van een zoontje duidelijk dat het haar huis was, ze moesten telkens koken,wassen etc. Geen ontspanning en dikwijls waren ze alleen thuis terwijl mijn ex en zijn vrouw en/of zoontje weg waren.

Dus ze beslisten om niet meer te gaan en ik kon ze niet meer overtuigen. Nu moet ik voor de rechter komen wegens weigeren van omgangsrecht, terwijl ik dat nooit heb gedaan en ook al de advocaatskosten terwijl hij geen alimentatie betaald. Ik krijg voorschotten van DAVO. Wat kan ik doen?
reageer

:: Deryl :: vrijdag 16 oktober 2009 :: 15:27 permalink


Hoi dames,

Namens de Alleenstaande Moeders Voor Elkaar willen we graag 1 januari een petitie aanbieden in Den Haag met betrekking tot de rechten van afwezige vaders!

www.zwangerenalleen.petities.nl

Teken de petitie! Hopelijk verandert er iets!
reageer

:: C :: donderdag 15 oktober 2009 :: 22:51 permalink


Hallo allemaal,

Wat een verhalen, pff...
Ik ben met mijn ex nu 2 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoontje. Hij heeft hem nog nooit gezien. Toen ik nog iets met hem had was hij erg agressief. Sloeg me en dreigde me. Ik was in die tijd echt heel bang, bang dat ik iets verkeerds deed om weer klappen te krijgen. Zijn ouders vonden het de normaalste zaak. Natuurlijk hielden ze hem een hand boven het hoofd.

Tijdens de zwangerschap kwam ik erachter dat hij een strafblad had en nog steeds bezig hield met bepaalde zaken, waar ik opeens ook bij werd betrokken.

Op een avond hadden we flinke ruzie omdat ik weg bij hem wou, maar hij liet me niet gaan. Hij trapte me in de buik waardoor ik een dreigende miskraam had.
Toen heeft hij gedaan als of zijn neus bloedde. Toen de ambulance kwam heeft hij gezegd dat ik een miskraam kreeg en dat hij niet wist hoe het kwam. Ik wou het vertellen hoe het kwam, maar ik durfde niet, bang voor het vervolg, voor wat mijn ex zou doen. In die tijd was ik echt overspannen. Ik wist me echt geen houding meer te geven. Ik leefde in een film waar geen einde aan kwam.

Aan mijn eigen ouders durfde ik het ook niet te vertellen. Dagen gingen voorbij en het werd echt steeds erger. Zijn ouders hielden me ook nog onder druk met allerlei gedreig. Het lukte hun ook nog om tussen mij en me ouders te komen en ik was helemaal bij af.
Ik dacht echt dat ik daar nooit meer uit zou komen.

Je kan je echt niet voor stellen wat voor mensen dat zijn. Door zielig te doen en mensen te manipuleren kregen hun altijd hun zin en zag niemand hun aan voor zo iets, maar bij de politie waren ze bekend. Op een dag nam de vader van mijn ex mijn ID & bankpas mee omdat hij wist dat daar geld op zat.
Mijn ex zei dat ik aangifte daarover moest doen, maar ik moest mijn mond houden over wat hij met mij deed. Hij (en zijn ouders) dachten echt: ze is te bang om het te vertellen.

Dat was ik ook maar ik moest daar weg, om mijn kind een normaal leven te geven.
Eenmaal op het politie buro vertelde ik over de diefstal, maar automatisch zei ik toch wat mijn ex deed. Heel verward allemaal, maar ik wou dat iemand me hielp! De agent vond het een vreemd verhaal (logisch als ik mijn hart luchtte)
Het voelde goed tot ik het helemaal had verteld. De agent, samen met een andere agent, zijn toen met mij naar huis gegaan
Ik was bang wat er zou komen.

Eenmaal binnen, wist zijn moeder dat ik meer had verteld en begon opeens hard te huilen en paniekerig te doen. Toen moest ik naar boven toe. De moeder vertelde een ander verhaal over haar en haar man en mijn verhaal werd aan de kant gezet.
Toen heb ik echt het vertrouwen in de politie kwijt geraakt en ik viel weer in een donker gat. Bang en eenzaam.

Toen eenmaal de politie weg was kreeg ik ruzie met mijn ex over of ik iets meer had vertelde. Ik zei van niet, maar hij geloofde het niet en sloeg me. Ik zocht toch weer een uitweg om naar mijn moeder toe te gaan. Eindelijk, na een paar dagen ging ik naar mijn moeder, maar mijn ex ging mee. Onderweg was hij me aan het dreigen dat als ik iets vertellen ik mijn eigen graf zou graven.
Maar mijn ouders waren niet dom en zagen aan mij dat ik op was. Er viel echt een last van me schouders af, ik moest gewoon plannen maken om van hem af te komen en dat is gelukt.

De afgelopen 2 jaar bleef hij dreigen om zijn zoon te zien, maar ik wil niet dat mijn zoon iets te maken krijgt met hem. Om helemaal van hem te komen is mijn laatste keus de rechter. Hij heeft een advocaat in de hand genomen en nu heb ik een brief gekregen dat hij me voor de rechter sleept voor een omgangsregeling!

Nu is mijn vraag: heeft iemand bijna hetzelfde mee gemaakt en weet mij raad te geven,
want ik ben op. Ik durf hem niet onder ogen te komen en ben zo bang dat hij zijn zin krijgt om mijn zoon te zien!


Mvg
C.
reageer

:: Dora :: donderdag 15 oktober 2009 :: 20:16 permalink


Ik heb 3 kinderen. Twee boven de twaalf. De oudste twee hebben een andere vader dan de jongste.

Mijn verhaal gaat over de oudste twee kinderen.

Heb nooit een officiële relatie gehad met vader van oudste twee, ze zijn nooit erkend. De relatie is definitief verbroken toen ze 4 en 2 jaar oud waren, 10 jaar geleden dus.

Er is een aantal jaren geen contact geweest tussen vader en kinderen. Toen mijn oudste kind ongeveer 6 jaar oud was wilde hij zijn vader wel weer eens zien. Ik heb contact opgenomen met hun vader en vervolgens hebben zij onregelmatig contact met hem gehad. Toen hij na een poos een vaste relatie had zijn ze af en toe bij hem blijven logeren.

Het logeren was over toen de relatie verbroken werd. Hier hebben de kinderen erg veel moeite mee gehad (niet dat ze hém niet zagen, maar wel dat er geen contact meer was met zijn ex-vriendin en haar kind). Hij kreeg weer nieuwe relatie, ook weer vrouw met kind, dus konden ze weer af en toe een weekend komen, heeft helaas voor hun ook niet lang geduurd. Vervolgens hebben ze jarenlang niets meer van hem gehoord. Spoorloos. Ik moet zeggen dat het een heerlijk rustige periode was voor ons, hij had namelijk een groot drankprobleem en was volkomen onverantwoordelijk. Ik ga hier niet alles vertellen). Hij heeft nooit iets bijgedragen in de kosten, ik heb altijd alles voor ze betaald, geregeld, ziekenhuisbezoeken etc.

Ergens in 2007 belde hij opeens weer op. Hij was volgens hem bezig met zijn leven weer op orde te brengen (lees: voor de 3e of 4e keer zijn verblijfsvergunning regelen). Hij heeft nooit een eigen huis gehad, altijd op kosten van anderen geleefd en ga zo maar door.

Om een lang verhaal kort te maken: hij heeft van mij weer de kans gekregen om 'iets' op te bouwen met de kinderen, wel onder aantal voorwaarden: langzaam opbouwen, in het begin contact om de zes weken ofzo, vertrouwen winnen (voorzover dat mogelijk is bij iemand die steeds in herhaling valt en overal een puinhoop van maakt), kinderen vooral goed uitleggen waarom hij jarenlang niets van zich heeft laten horen en bovenal maar eens gaan bijdragen in de kosten.

Dat vond hij allemaal prima. Niet dus. Bleef bellen, aandringen, als bij ons de telefoon niet opgenomen werd, begon hij mijn moeder te bellen en ga zo maar door. Heb hem verteld dat hij niet zo moest pushen. Weer van alles gebeurd waar kinderen (vooral de oudste) nogal last van hadden. Toen heb ik een brief ontvangen van hem waarin staat dat hij 50 euro per maand voor beide kinderen wilde betalen en ze wel 1x in de 4 weken wilde zien, maar dat kon geen vaste dag zijn.

Mijn oudste is een keer spontaan bij hem (en zijn vrouw, hij is inmiddels getrouwd) op bezoek gegaan, dat mocht niet, hij mocht niet zomaar langs komen.

Ook kreeg ik op een gegeven moment telefoontjes waarin wij (mijn vriend en ik) bedreigd werden. Vervolgens een brief waarin ik van een samenzwering beschuldigd wordt, dan staat er nog iets in over emotionele en fysieke mishandeling, drankmisbruik (door mij en mijn vriend, wie precies beschuldigd wordt in die brief laat hij in het midden). Verder is hij ervan overtuigd dat de kinderen mij gaan haten. Tja.....

Een aantal weken geleden kreeg ik een brief van een advocaat: hij wilde de kinderen erkennen. Na 14 jaar? Ik heb zelf inmiddels ook een advocaat. Afgelopen week ontving ik een copie van een verzoek tot omgangsregeling dat door zijn advocaat is ingediend bij de rechtbank. Hij procedeert onder toevoeging. En nu komt mijn probleem:

Over de omgangsregeling maak ik me geen zorgen, de kinderen willen dat niet, en vragen zich af wat ze bij hem zouden moeten doen. Zij willen zelf beslissen. Helaas is mijn inkomen te hoog om toevoeging te krijgen. Dus zal ik alle kosten zelf moeten betalen. Vakantie heb ik al afgezegd.
Het enige dat hij uiteindelijk met deze zaak zal bereiken is, dat ook deze actie van hem ten koste van de kinderen gaat. En waar ik ook bang voor ben is dat zodra ze in de gaten hebben dat ik alle kosten zelf moet betalen, ze tot in het oneindige doorgaan met procederen: hoger beroep, verzoek tot erkenning, verzoek tot weet ik veel wat. Advocaat kost 175 ex btw per uur, daarnaast moet ik ook nog griffierecht betalen (waarom moet ik dat doen?). Dan zal er nog wel een curator benoemd worden die met de kinderen in gesprek gaat, moet ik daar ook voor betalen? Ik kan kosten niet op hem verhalen omdat dat niet schijnt te kunnen bij familierecht.

Dat moet toch niet kunnen, heb ik straks door zijn toedoen schulden. Daar worden de kinderen ook niet beter van, terwijl hij nooit iets voor de kinderen gedaan heeft of ook maar iets heeft bijgedragen in kosten.

Wat kan ik hier aan doen?
reageer

:: Nachtvlinder :: maandag 12 oktober 2009 :: 22:36 permalink


Mijn ex en ik zijn nu 1,5 jaar uit elkaar na een relatie van 5 jaar vol ruzie en mishandelingen. We hebben een dochter van 4 jaar. Nadat we uit elkaar zijn gegaan is mijn ex helemaal gaan flippen.

Hij heeft me ruim een jaar ontzettend gestalkt, zelfmoordpogingen gedaan om me terug te krijgen en me dwars zitten via mijn dochter.

Ook viel hij me elke keer aan als hij onze dochter kwam halen, heeft bij me ingebroken en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Kan er een boek over schrijven.

De laatste tijd ging het redelijk, maar sinds de zomervakantie begint het gezeik weer van voor af aan. Hij zegt rare dingen tegen mijn dochter, woorden die je gewoon niet uit de mond van een 4 jarige wil horen en schopt elke keer stennis waar zij bij is. Ik ben zo bang dat mijn kind op deze manier voor de rest van haar leven beschadigd raakt.

Is er iets wat ik hiertegen kan doen? Ik wil liever niet naar de rechter omdat ik dan echt niet meer normaal over straat kan (de politie doet helaas ook erg weinig in dit land), mediation wil hij niet.

Om het weekend is ze bij hem en ik ben ook altijd bang dat hij haar niet meer terug komt brengen, daar dreigt hij ook altijd mee. Word zo moedeloos van de hele situatie. Juist als ik ff bij kan tanken zonder kind zit ik helemaal in de stress.
reageer

:: Miranda :: vrijdag 9 oktober 2009 :: 10:34 permalink


Zo herkenbaar: papa probeert over de rug van zijn driejarige dochtertje mama te manupuleren, maakt me zwart, bedreigt me en zegt tegen dochterlief dat ik niet van haar hou en ze wel bij hem mag wonen.

Stuurt vrienden en kennisen e-mails, belt maar rond en dreigt aangifte te doen van de meest vreemde en onware zaken. Meneer is ook nog politieagent. Mijn aangiftes worden geseponeerd "wegens gebrek aan bewijs".

Jaren geprobeerd mijn dochter haar vader te laten zien, door middel van een bezoekje met een nachtje slapen. Pa komt bij terugbrengen over de vloer zodat ze even kunnen knuffelen (ten koste van mezelf). Een dwars en ongewassen kind met honger teruggekregen als ze een weekendje heen is geweest. Een peuter die beweert dat papa zegt dat ik niet van haar hou .

Nu heb ik er een punt achter gezet. Het is mijn PLICHT als moeder mijn dochter te beschermen tegen deze man, die haar ook psychologisch bewerkt, en nu? Na twee maanden rust en een langzaam weer zichzelf wordende dochter een verzoekschrift tot omgangsregeling in de bus.

Meneer wil gezamelijk gezag, een omgangsregeling en een dwangsom als ik me er niet aan hou... en ik...ik kan echt niet meer. Wat nu? Ik heb ouderlijk gezag, hij heeft haar erkend en dat was het. Maar als hij nu ook zo ontzettend goed liegt bij de rechter en die rechter neemt hem serieus?
reageer

:: kalfje :: woensdag 7 oktober 2009 :: 11:25 permalink


Wie kan mij eens goed advies en raad geven in dit web van ellende dat wij als zorgende ouder moeten doorstaan?

Ik ben lang bezig met onderzoeken van ervaringen die bekend zijn op het internet maar kan niet iets vinden dat bij mijn persoonlijk leed aansluit. De verhalen die ik tot mij nam zijn ronduit verschrikkelijk en zeer treurig in deze zogenaamde zorgstaat.

Kan er echt met mijn pet niet boven en al mijn liefde en zaligheid gaan ook uit naar die ouder die dit nodig heeft om deze strijd die tot diep in de ziel raakt uit.
De kracht als ouder die alles omvattend is en ik hoop echt eens dat er wetten komen die de uitzondering in regel kunnen waar maken zodat de aandacht en energie aan de kinderen kunnen worden gegeven die het (meer dan) nodig hebben gegeven wordt ipv de slopende rechtzaken .
Want ondanks dat we proberen ze er buiten te houden elk gevoel ontgaat geen kind .

Waarom ik nu raad en advies nodig heb voor mijnzelf is voor het volgende
Ik zal het kort maar daadkrachtig proberen te omschrijven (lijkt soms echt een film die niet waar is voor mijn gevoel maar ook dit zullen vele met mij mee voelen)

Ik ben een moeder van jonge zoontjes. Ben in een zeer korte tijd beide ouders verloren.
Ik zal kort alles op een rij zetten en daarna de gevolgen hiervan neerzetten.

gehuwd 1999
Waarom ik raad en advies nodig heb is het volgende
Ik zal het kort maar daadkrachtig proberen te omschrijven. Het lijkt soms echt een film die niet waar is voor mijn gevoel, maar ook dit zullen vele met mij mee voelen.

Ik zal kort alles op een rij zetten en daarna de gevolgen hiervan neerzetten. Ik ben een moeder van jonge kinderen, waarvan de oudste ADHD-PDD nos heeft.
Ben in een zeer korte tijd beide ouders verloren. Kort daarvoor is de scheiding tussen mijn ex en mij ingezet.

In datzelfde jaar doet mijn ex-man zijn eerste poging tot zelfdoding in bijzijn van kinderen. Hij heeft in coma gelegen en is opgenomen in een psychiatrisch instelling.

Door schulden zijn we verplicht ons huis te verkopen en alles kwijt. Met behulp van gemeente kan ik met mijn twee kinderen een hele kleine sloopwoning betrekken. Ondertussen zijn we officieel gescheiden.

De omgang verloopt slecht. Vader laat zijn kinderen meerdere malen voor de deur staan, terwijl hij ruzie zoekt met mij over financiën. Dit terwijl hij geen eens alimentatie betaalt en ik met mijn kinderen onder het sociale minimum zit. Vaak belt hij met bedreigingen en schelden etc. Ik heb meldingen gemaakt bij politie, maar deze kan niets doen, tenzij hij aanvalt in daden.

Via een convetant bij een advocaat laten we vastleggen dat hij omgang krijgt, maar dat er geen scenes in bijzijn van kinderen meer mogen plaatsvinden en hij ze niet zomaar mag laten staan bij het ophalen! Nog geen twee maanden maakt hij grote toestanden en loopt hij weer weg en ik wil de advocaat inschakelen om het bestaande convenant te laten ontbinden.

Een maand later doet hij een tweede zelfmoordpoging. Hij wilde afdwingen de kinderen opnieuw mee te geven en zei als ik dat niet zou doen hij zelfmoord zou plegen. Dat deed hij dus.

Na vele brief wisselingen en verwijten heeft hij ook een advocaat. Hij zou genezen zijn van depressie - zonder enig bewijs van een psychiater – door een zeer korte cursus. De zaak komt voor bij de rechtbank. De raad van kinderbescherming geeft als advies: meteen omgang met vader. Vervolgens vertrekt de vader een maand voor vakantie naar het buitenland. Hij betaalt overigens nog steeds geen alimentatie.

Nu hebben we op advies van de rechter mediation. Dat draaide de eerste keer al uit op ellende. Hij heeft nu bijna een jaar de kinderen niet gezien en ook niet gesproken en hij heeft ook geen moeite gedaan om dit te bewerkstelligen, behalve één keer plotseling op te duiken en de kinderen op te eisen.

De kinderen vertrouwen niemand, maar functioneren eindelijk weer een beetje. Jongste eet bijna niets. Oudste wil geen contact. Ik ben zo bang dat hij de kinderen wat aandoet en zichzelf erbij. Niets en niemand kan mij de garantie geven dat zijn doodswens over is, zeker niet gezien het feit dat hij geen goede behandeling hiervoor heeft gehad.

Ja wat nu? Mediation gaat waarschijnlijk niet door voor de tweede keer en dan gaat rechtbank uitspraak doen en tja .... uiteindelijk zei de raad zei wel omgang.

Wie heeft hier ervaringen mee. Mijn eigen advocaat zegt zelf ook dat de omgang door zal gaan en een raadsonderzoek zou moeten volgen, maar ook dit is blijkbaar niet altijd ten voordelen van de kinderen. Het in stand houden van de vader-kind relatie heeft voorrang en er wordt niet gekeken naar geestelijke gezondheid van kinderen daardoor.

Wij zijn geestelijk door de malle molen gegaan en doen dat nog steeds en zijn bang dat er nog veel meer gaat gebeuren, dan datgene dat hij zichzelf heeft aangedaan.
reageer

:: Henry :: dinsdag 6 oktober 2009 :: 17:18 permalink


In onze relatie was er veel huiselijk geweld, alcoholproblematiek en agressie, waardoor ik steeds ben gevlucht met mijn kind, de laatste keer naar een opvanghuis. Daarna heb ik de relatie verbroken.

Vader heeft ook voogdijschap, maar regelt via de advocaat geen bezoekersregeling, waar ik natuurlijk blij om ben, wegens zijn aggressieve gedrag en de angst dat hij zich doodrijdt met het kind (wat bijna eerder is gebeurd).

Nu is er identificatieplicht en moet ik een handtekening hebben om het kind op paspoort te krijgen, maar die krijg ik niet en ik durf geen contact op te nemen ivm dat hij misschien wakker geschud word en toch nog iets wilt doen jegens het kind. Nadat ik met de dood bedreigd ben geeft me dat geen zeker gevoel. Wanneer kan mijn kindje eindelijk genieten zonder dat er steeds maar dreigingen boven het hoofd kunnen hangen? Dit kind heeft er toch ook recht op, terwijl het de vader niet eens meer kent. Ze was 1,5 jaar toen hij wegging. Hopend dat er iemand is die me kan helpen met dit probleem, groetend, henry [is verzonnen naam]
reageer

:: natascha :: zaterdag 3 oktober 2009 :: 09:14 permalink


Is er iemand die me kan helpen? Ik woon in spanje en heb 2 kinderen. Mijn relatie is stuk aan het gaan en ik wil graag terug naar nederland en wil uiteraard mijn kinderen meenemen, omdat ik het hier financieel niet kan redden. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
reageer

:: loesje :: maandag 28 september 2009 :: 11:46 permalink


Hoi

Heeft iemand ervaring met het volgende?

Ik ben gescheiden omdat ik er via anderen achter kwam dat mijn (nu ex) man al ver voor ons huwelijk en ook tijdens het op de wereld zetten van een kindje een relatie had met een gezamelijke "vriendin". In die tijd was hij niet zo bezig met zijn kindje, want dat paste niet in zijn programma.

Nu moet ik me houden aan een omgangsregeling van 1 x per 14 dagen een heel weekend. Maar ons kind, ondertussen al een stuk ouder, wil al jaren niet. Het is een grote strijd: het kind voelt zich er niet veilig en uit dingen hier thuis en op school. Het resulteert al jaren in huilbuien met weggaan, buikpijn en hoofdpijn en niet slapen voordat het moet gaan en vooral veel ellende bij terugkomst na zo'n weekend. Het werd steeds erger, er werd zelfs weggelopen bij het ophalen.

Na al die jaren ellende heb ik de laatste keer gezegd: dit doen we niet meer. Communicatie (via advocaten) verliep slecht en na vragen en bellen maar nul op request van vader, gaf ik het kind (voor het eerst) niet mee. Toen is hij uit zijn dak gegegaan en is gewoon naar binnen gestormd daarbij proberend het kind te pakken. Deze is weggerend en door buren opgevangen. Ik ben (omdat ik er voor ging staan) over de tafel gesmeten en iemand die toevallig op bezoek was heeft er een gekneusde pols aan overgehouden omdat deze persoon ook in de weg stond.

Dit resulteerde in bezoek van politie. Helaas hebben deze de zaak totaal verkeerd aangepakt en wilden ze niet luisteren naar getuigenverklaringen van diverse mensen uit de straat (die ook al jaren meekrijgen hoe het hier gaat). Er werd gewoon niet geluisterd, maar ik ben gelukkig bij mijn standpunt gebleven en heb het hevige overstuur zijnde kind niet meegegeven. De dag erna wilde ik aangifte doen. Maar ik moest mijn aangifte intrekken en er een melding van maken zodat bureau jeugdzorg ons zou kunnen helpen.

Dat doe je dan onder druk van politie en crisisteam jeugdzorg? Helaas ben ik nu een jaar verder. Moet alleen maar zelf aan alles meewerken (mediation tussen mijn ex en mij) en voor mijn kind(die met zelfmoordneigingen liep) wordt niets gedaan. De omgang is wel gestopt, maar er is mij verzocht verplicht mee te werken aan weer opnieuw omgang tussen kind en vader. Wat doe je als je kind echt niet wilt en best redelijke argumenten heeft, maar niemand wil luisteren? Hij is depressief en gaat nog liever dood dan weer naar vader. Ik ben de gebeten hond, want ik zou de omgang belemmeren door invloed als ouder maar niemand wil eraan dat het kind zelf gewoon echt niet meer wilt. Wie heeft hier ervaring mee en kan me aan tips helpen. Wij weten het niet meer.
reageer

:: Nalake :: maandag 21 september 2009 :: 12:28 permalink


Hallo,

Ik ben een alleenstaande moeder van een kindje van 4 jaar.
Eind 2004 ben ik zwanger geraakt van mijn toenmalige vriend. Hij was er toen nog niet klaar voor zei hij en we zijn uitelkaar gegaan.
Wij waren toen samen overeen gekomen dat het kindje volledig bij mij mocht blijven, daar is tot op heden nog altijd geen probleem mee, hij is zelfs peter van mijn kleintje geworden.

Maar toen men kindje 5 maanden oud was, ben ik een nieuw relatie begonnen met iemand. Alles was toen perfect in orde, ik dacht dat ik eindelijk de juiste was tegen gekomen, maar niets was minder waar.

Hij begon na een tijdje al zeer agressief naar mij toe te doen, zelfs te slaan. Hij kleineerde en provoceerde mij ook nog.
Begin 2008 heeft hij mij ertoe gedwongen om mijn kleintje op zijn naam te laten zetten, en ik, stomme trut, heb dit gedaan.

Aan het begin van dit jaar ben ik ten slotte samen met mijn kleintje bij hem weggegaan
Nu is er een vechtpartij aan de gang omtrent de omgangsregeling van mijn kleintje.
Maar ik wil echter niet dat hij mijn kleintje nog te zien krijgt: hij is de biologische vader niet en is zeer agressief en slaat. Hij heeft men kleintje sinds ruim een half jaar niet meer te zien gekregen.

Tot vorige week, toen kwam het voor bij de rechtbank, daar heeft hij een voorlopig vonnis gekregen met als uitspraak om de 14 dagen bezoekrecht en direkt voor een heel weekend.

Nu afgelopen vrijdag, heb ik men kleintje dus moeten afgeven, het was echt hartverscheurend, want men kleintje wou er ook niet meer naartoe gaan.
Gisteren is hij terug thuis gekomen, spreekt niet meer tegen mij, ik mag hem niet meer aanraken, geen kusje meer geven, staat vol blauwe plekken en heeft een dikke buil op voorhoofd, en was volledig op.
Dit kan toch niet zomaar?

Volgende maand komt het proces voor, wat als hij dit definitief bekrijgt?
Ik heb ondertussen de echte vader van mijn kleintje gecontacteerd om hem te vragen mij te helpen en dat hij wilt bewijzen dat hij toch de biologische vader van men kleintje is. Nu dit komt ook volgende maand voor maar volgens mijn advocaat ziet het er ni goed uit, echte vader of niet.

Kan ik soms nog iets doen, of heeft iemand dit ook meegemaakt?
Ik ben echt radeloos, ben zelf naar mijn huisarts moeten gaan, ik heb het begin van een depressie door dit alles.
Help mij aub

Groetjes Nalake
reageer

:: Jasperina :: donderdag 10 september 2009 :: 22:02 permalink


Lieve meiden,

De moed zakt me helemaal in de schoenen door het lezen van jullie verhalen..
Ik ben alleenstaande moeder van 2 kinderen.

Ik heb met de vader van mijn tweede kind een tijdje een relatie gehad en samen gewoond. Hij was hier al weg toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.
Hij is hier het huis uit gegaan, nadat hij mijn andere zoon heeft geslagen en een poepluier in zijn gezicht heeft gesmeerd, toen hij even op moest passen. Puur omdat mijn manneke niet wou slapen. Ik zie hem nog liggen.. slapend onder de poep en stank!
Toch heb ik hem verteld dat ik zwanger was. Hij werd boos: ik moest het van hem weg laten halen, dat wilde ik niet, waarna heel vervelende ruzies zijn geweest.
Daarna heeft hij me een brief geschreven waarin staat dat hij het emotioneel gezien niet aan kan om mijn kind te zien of er iets mee te maken te hebben. Deze brief kreeg ik in het begin van mijn zwangerschap.

Nu mijn kindje er is wil hij ineens wel. Hij heeft een advocaat in de arm genomen en wil erkenning en gedeeltelijk gezag. Ik zakte door de grond toen ik het las.
Hij heeft heel mijn zwangerschap geen interesse getoond in mij of mijn ongeboren baby.

Ik heb ook een advocaat in de arm genomen, maar ben zo bang dat die rechtzaak voor niks gaat komen, want als ik het hier zo lees krijgen de vaders toch wat ze willen. Maar toestemming geven kan ik gewoon niet! Ik vecht voor mijn kinderen. Mijn oudste heeft nog steeds nachtmerries over mijn ex. Ik heb hem moeten beloven dat hij hier nooit meer binnen zou komen.
Mijn oudste was getuige van zijn woede aanvallen die hij hier had: gat in de wc deur geslagen, tafels omgegooid. Hij is me naar mijn keel gevlogen, terwijl mijn zoon naast me stond! En als ik dit zo lees maakt het allemaal niks uit.

Aangezien mijn eerste zijn kind niet is, ben ik bang dat de rechter er gewoon geen rekening mee houdt, wat hij mijn kind heeft aangedaan. Ik ben werkelijk waar bang voor hem! Als hij de erkenning en gezag krijgt ben ik er van overtuigd, dat hij vroeg of laat mijn kind iets aan doet. Krijgt hij het niet van de rechter, ben ik bang dat hij mijn kinderen alsnog iets aan doet!

Ik ben nu al elke dag bang om mijn oudste naar school te brengen en misschien wel niet meer op te kunnen halen omdat hij hem heeft. Ik durf mijn jongste (zijn kind) niet na de kinderopvang te brengen, bang dat hij daar na toe gaat en hem wat aan doet. Hij gebruikt soft drugs, hard drugs en is duidelijk geestelijk niet helemaal goed gesteld.

Ik ben zo blij met mijn kinderen! Ze zijn het mooiste wat me overkomen is! Maar de vader van mijn tweede maakt het me haast onmogelijk om te genieten van de babytijd van mijn tweede. Ik ben constant bang, zelfs thuis. Mijn jongste ligt nooit in de kinderwagen, maar heb ik altijd op mijn buik hangen buiten, bang dat ik hem anders tegen zou komen en hij mijn kind meeneemt uit de kinderwagen.

Het vervelende is gewoon, wat de rechter ook beslist: mijn angst, mijn in mijn ogen gegronde angst, zal nooit overgaan! Ik zal moeten leren leven met mijn angst en dat is heel erg moeilijk. Mijn kinderen houden me op de been. Een nieuwe relatie zal ik ook niet meer aangaan, want ben alle vertrouwen in mannen kwijt. Vraag me af met dit kromme rechts systeem wat ik nog kan doen om mijn kinderen te beschermen!
reageer

:: geschrokken haasje :: donderdag 10 september 2009 :: 13:26 permalink


Hallo.

Mijn situatie is als volgt. Ik denk dat ik met mijn echtgenoot (buitenland, niet-moslim) in een neerwaartse geweldsspiraal ben beland. Als ik hem iets vraag (beroep op hem doe voor bijvoorbeeld een knuffel, kus of steun) wordt hij boos. Wijst eerst met zijn vinger, begint te schreeuwen: "hoe durf je zo tegen mij te praten"en gooit dan met voorwerpen. Sinds een paar maanden neemt de ernst van zijn acties toe.

Eerst stond hij over me heen gebukt en sloeg in mijn hals. Hij ontkende dit later, was ongeluk. Daarna heeft hij op straat een fles water naar me gegooid en liep een paar dagen weg, was onvindbaar. Gisteravond vond hij het volume van mijn stem te hoog en gooide een mok. Daarna gooide hij me op de trap, achterover en pakte me bij mijn nek. Hij draaide mijn lijf om aan mijn nek. Ik wil dit niet opschrijven, maar het moet, anders ga ik ontkennen.

Het erge is: ik ben 4,5 maanden zwanger van hem. We zouden zeer binnenkort verhuizen naar nieuwe woning. Als ik hem aangeef, verliest de baby ook zijn/haar vader. Het ergste vind ik dat hij aan de buitenkant zo voorbeeldig is. Ik lijk eerder degene die sterk een eigen mening heeft. Hij komt geduldig over, is knap en welbespraakt.

Het engste vind ik: bij veel verhalen trapt de vrouw er weer in nadat ze is mishandeld. Dan gaat de man spijt betuigen, lijmen en dingen beloven. Mijn man niet. Hij vindt dat hij het recht heeft, lijkt wel of zijn geweten niet werkt. Ik word soms ook dagen doodgezwegen: passieve oorlogsvoering.

Wat staat mij, wat staat mijn onschuldige baby'tje te wachten? Wat is wijs? En, ik was toch HBO ér: mijn verstand lijkt wel verlamd. Ik weet niet of ik hem nu al uit huis moet zetten. Denk van wel. Ik schaam me ook. Sorry als dit verhaal hier niet hoort. Misschien niet juridisch genoeg. Maar ik durf er nog niet met vriendinnen over te praten.
Ik wil zo graag genieten van het wonder van in verwachting zijn. Ik ben zo geschrokken dat hij dit doet. Ik heb een handicap waardoor ik weinig energie en ben ook nog zwanger: weet niet hoe het verder moet. Bedankt voor het lezen.

Haasje
reageer

:: Baboeshka :: zondag 6 september 2009 :: 12:42 permalink


Mijn dochter is niet erkend door haar vader. Tot nu toe heb ik dit kunnen weigeren.
Wel is er een omgangsregeling, alleen komt mijn dochter vaak thuis met verhalen dat hij haar tikken geeft en meestal onredelijk en onterecht boos is. Ook liegt hij naar haar toe.
Zij is nu 11 en begint mondig te worden, maar naar haar vader durft ze dit niet, bang voor zijn reactie naar haar toe, maar ook naar mij toe: "want dan wordt papa zo boos op jou."

Ik heb weer opnieuw een advocaat genomen. Ik ben nu 9 jaar weg en al een hele weg van advocaten en BJZ gehad: triest gewoon.

Pas is het zelfs geëscaleerd op school. Hij heeft mij een dreigmail geschreven dat wanneer ik niet doe wat hij zegt, hij mijn dochter van school haalt en haar van haar verblijfplaats verwijdert (zij woont bij mij). Ik heb een melding gedaan bij de politie en bij haar juf.
De politie en de juf geloofden zijn verhaal dat hij van zijn advocaat heeft gehoord dat hij nu wel het gezag heeft. Ook vertelde hij aan mijn dochter dat hij haar dit weekend mee neemt en dat hij met mij heeft gepraat en dat ik dit goed vond.

En ik ben nog steeds verbaasd hoe mensen al zijn woorden geloven, hij loog: en de politie had met hem te doen, want immers dochter woont bij mij, dus zie ik die genoeg.

Het ergste is dat er werd helemaal niets aan haar gevraagd! Zij gaf dit ook aan: "Mama, waarom wordt er hier niet naar mij geluisterd? Ik heb ook iets te vertellen en ik wil helemaal niet naar papa toe." Zij heeft aan haar juf verteld dat haar vader meestal boos op haar is en ook tikken uitdeeld.

Ja, ik heb het gezag hier, maar of ik hier serieus word genomen? Nee, want tikken zie je immers niet, geen blauwe plekken, maar wat dacht je van tikken op de 'ziel'?
Daar wordt niet aan gedacht.
Ook al heb ik het gevag: de politie bemoeide ermee op zo'n oncorrecte manier: "ja mevrouw, u denkt niet aan het belang van dit kind, er wordt hier alleen maar ruzie gemaakt". Belang van het kind? Er werd niets aan haar gevraagd!
Wel heb ik nu op internet gevonden dat een kind, ook al is dit onder de 12, aan de rechter kan vragen of de regeling kan worden stopgezet of veranderd.

Maar ik wordt hier zo moe van, al 9 jaar weg en niets anders dan ellende. Hij heeft haar ontvoerd en ziet dat nog steeds als een vakantie. Hij heeft geen enkel benul wat hij dit kind heeft aangedaan. Hij geeft iedereen de schuld, ook mijn dochter mag dit van hem leren.

Helaas woont deze man in hetzelfde dorp als ik, ik ben ooit bij hem weg gevlucht naar een blijf-van-mijn-lijf, maar al wat er gebeurd is en gebeurt wordt niet serieus genomen, immers, blauwe plekken op de ziel zie je niet, geestelijke mishandeling wordt niet erkend.
reageer

:: Vicky :: vrijdag 4 september 2009 :: 09:49 permalink


Aan alle moeders die er hopeloos van worden.

Na ruim drie jaar vechten voor de veiligheid van mijn kinderen zie ik eindelijk een klein lichtpuntje. Omdat ik moedeloos word als ik de verhalen hier lees, wil ik wat bruikbare tips geven die in ieder geval in mijn zaak een kentering hebben veroorzaakt. Let wel: dit is geen standaard scheiding en het gaat hier om seksueel misbruik van kinderen door vader.

Doorverwijzing naar Omgangshuis:
Daar plaatsen ze "alleen op vrijwillige basis", zo staat in hun huisregels en op de website. Als je gedwongen wordt met dwangsommen door de rechter is er geen sprake meer van vrijwilligheid. Blijf voet bij stuk houden naar rechters en omgangshuis hierin! Het omgangshuis zelf zou de instantie moeten zijn die tot inkeer zou moeten komen hierdoor en geen complexe gevallen aannemen. Daar zijn zij gewoon niet toe in staat. Zorg er voor dat het Omgangshuis niet tot plaatsing overgaat. Neem ook gesprekken op die je voert met het omgangshuis, er worden ook daar toezeggingen met het grootste gemak ingetrokken. Onderteken eventueel wel de voorwaarden en huisregels, maar maak daarbij duidelijk kenbaar, schriftelijk ook, dat je niet achter deze aanpak staat, maar dat je gedwongen wordt door de rechter en dwangsommen.

Hamer erop dat de kinderen centraal horen te staan en niet de vader. De kinderen horen begeleiding te krijgen bij het gedwongen weerzien van een dader en niet de dader zelf. Meld ook altijd dat er betere instanties zijn die deze begeleiding wel bieden aan kinderen (moet je je qua regio wel even in verdiepen).

Het laatste punt is het allerbelangrijkste. Stel altijd de kinderen centraal! Noteer in een verslag wat het met de kinderen doet als zij een gesprek met instantie hebben over de vader, vraag school of zij veranderingen merken aan de kinderen, leg alles vast, desnoods met video!

Sta erop dat jouw kinderen worden gehoord, hoe jong ze ook zijn, door professionals op gebied van kinderen en trauma's. Laat deskundigen bepalen of kinderen slachtoffers of getraumatiseerd zijn. Hoe vaak het ook wordt afgedaan of afgewezen, hou daarin vol en geef daarbij aan dat jouw verhalen kennelijk niet serieus genomen worden.

Rechters moeten er ook eindelijk eens van doordrongen worden dat het bij slachtoffers van incest en mishandeling niet gaat om de vader die recht heeft op omgang, maar dat kinderen recht hebben op een veilige en onbezorgde jeugd.
Dat recht van kinderen is een plicht voor rechters, en jeugdinstellingen die zeggen de belangen van de kinderen voorop te stellen, om altijd voor ogen te houden.

Succes allemaal en hoe zwaar het ook wordt, denk eraan dat jij degene bent die het voor je jongen kinderen moet opnemen, zij kunnen zich niet verweren! Ik ben zeker moegestreden, ben mijn baan ook kwijtgeraakt hierdoor, maar het resultaat is er wel!
reageer

:: chiara :: donderdag 3 september 2009 :: 19:41 permalink


Hallo, enige maanden geleden was er een dame op de site die vertelde over de wet van de Europese raad. Het gaat erover dat de Europese Raad de omgang met vader kan stoppen als de geestelijke en lichamelijke ontwikkeling van het kind in gevaar zijn. Deze wet staat onder een artkelnummer in het (europese ?)wetboek. Weten jullie welke wet?

Deze dame vertelde dat er tijdens haar proces drie kinderrechters bijzaten en dat omgang met vader toen niet doorging. Mijn dochtertje is sexueel misbruikt door haar vader en hij dreigt haar nu wat te doen: in de trant van ik zie mijn kind niet meer en jij straks ook niet meer.

Toch moet ze een keer in de maand met hem mee. Die 1 keer per maand was gelukkig in mijn voordeel, maar helemaal stoppen kan het niet. Jullie snappen dat ik iedere maand een dag heb waarin ik niet leef, groetjes chiara
reageer

:: door de ogen van het kind :: woensdag 2 september 2009 :: 01:08 permalink


Lieve moeders,

We zijn allen warme, liefdevolle, onzelfzuchtige moeders, die het beste willen voor hun kind. Want zo zijn wij opgevoed, of zo denken wij. Maar...werkt dit anno 2009 in onze specifieke situaties? Nee, omdat wij zo lief en ongevaarlijk zijn, kunnen wij eindeloos geteisterd worden. Geen lief onzeker vrouwtje zal er immers een stokkie voor steken, en doet ze het wel, dan plakken we daar gewoon een plakkertje op: dit is een aansteller, ruziemaker, gewoon negeren.

Ook ik ken de horrorfilm van de rechters, jeugdzorg en het AMK, die doen alsof er niets aan het handje is. Laat je er niet door misleiden. Vaders die hun kinderen misbruiken, kunnen dit omdat wij dit als maatschappij toelaten. Vat het niet verkeerd op, maar ook wij moeders laten dit toe.
Denk eens helder na: al deze vreselijke mishandelingen zullen doorgaan en doorgaan, tot in de eeuwigheid. Zouden deze incestplegers hun gang gaan, wanneer ze weten dat wij moeders, iemand in zouden schakelen om hem eens goed aan te pakken? Zou de incestpleger een kans hebben, wanneer wij als moeder besluiten, dat wij tot het alleruiterste gaan, om te zorgen dat hij het kind dit nooit meer aan kan doen?

Denk erom: we wonen in Nederland, een land waarin je een kind mag mishandelen zonder dat iemand va het AMK of een andere instantie even van z'n bureaustoeltje komt om je te helpen. Niemand zal je met een vingerbreed helpen. En niemand zal je kind helpen. Erger nog: jouw kind is helemaal afhankelijk van jou!

Zeggen die bange ogen niet genoeg? Ze zeggen help me alsjeblieft..alsjeblieft. Ik zit nog liever een jaar in de bak, omdat ik gezorgd heb dat vader dit nooit meer kan doen, en mijn kind zal een veiliger leven hebben in ook al is het maar een pleeggezin (niets kan toch erger zijn dan kindermishandeling en het stilzwijgend goedkeuren daarvan door een mensje dat z'n salaris weer binnen heeft en er geen nacht minder om slaapt, maar die zich wel de voordelen laat welgevallen en zich rechter, politie, politicus of koningin te noemen.

Ik sta achter mijn kind en ik zal nooit zeggen, jij moet naar je vader, anders raak ik al het geld kwijt of jou kwijt. Ik zal zeggen: dit gedrag van je vader is heel erg en het mag niet. Mama zal doen wat nodig is om jou te beschermen, zodat dit nooit en nooit meer gebeurt.
Denk aan alle harde revoluties die er zijn geweest. Waren ze niet zo hard en heftig, dan waren wij nu nog steeds de domme lage bevolking zonder mensenrechten geweest. Leve de bezorgde moeders die 100 procent voor het kind gaan!
reageer

:: door de ogen van het kind :: donderdag 27 augustus 2009 :: 18:03 permalink


Weet iemand wat je moet doen tegen een bevooroordeelde, rampzalig functionerende AMK? Wat zijn hun rechten en plichten versus de mijne? Ze zijn zo niet transparant. Ik kan helemaal geen info over hen vinden.

Welke onafhankelijke instantie weet hier meer van. AKJ zei mij niet veel te kunnen vinden over ze. Wie reguleert en controleert het functioneren van het AMK?
Bestaan er onafhankelijke instanties, die meer van RVK, BJZ en AMK weten?

Ze lijken allemaal op elkaar voort te borduren, zonder serieus onderzoek te doen.
Wie kan mij verder helpen wanneer vader het kind en mij psychisch mishandelt?

Wat kan de politie?
reageer

:: miesje :: woensdag 26 augustus 2009 :: 20:58 permalink


Ik kan alleen maar zeggen: vrouwen vecht voor jullie kind en weiger gewoon mee te werken, zelfs als er een uitspraak komt. Probeer alles zoveel mogelijk te rekken en werk niet mee aan mediation. Kijk eens op rechtspraak.nl! Ook al werken de moeders niet mee aan omgangsregeling, er worden niet zo snel dwangsommen opgelegd en al helemaal niet aan moeders waarvan de vaders de kinderen niet eens kennen.

Vecht! Vecht! en geef niet toe aan oplossingen als een mediator. Deze is er namelijk voor om tot een omgangsregeling te komen hoe dan ook. Als je niet wilt weiger dit dan!
We moeten een vuist maken tegen de nieuwe wetgeving! Ik heb al enkele hoopvolle uitspraken van rechters gelezen.

Geef niet op sterke vrouwen!
reageer

:: puntpuntpunt :: zondag 23 augustus 2009 :: 12:07 permalink


kan iemand de volgende vragen beantwoorden voor mij;

wat houdt ecxact de nieuwe wijziging omgangsregeling in.
heb je hier altijd mee te maken, of niet als je al jaren bezig bent met rechtzaken.
wat is exact het recht van een twaalf jarige..
wat is het recht bij verplichte mediation.
weten jullie een goede advocaat ,pro deo graag.
wat zijn de haken en ogen zodat er recht kind kan zijn.
reageer

:: Suzanne P :: donderdag 16 juli 2009 :: 11:19 permalink


Ik lees hier veel verhalen of geweld en mishandeling. Helaas is psychisch geweld niet te bewijzen en helaas doet de rechtbank niet aan waarheidsvinding anders was mijn ex nooit zover gekomen als nu!

Mijn ex liegt alles bij elkaar, intimideert en bedreigt mijn familieleden en vrienden en daar kan hij ongestraft mee wegkomen! Zelfs in de rechtbank presteert hij het nog om me uit te schelden en te bedreigen. De Raad voor de Kinderbescherming is tegen omgang. Wat doet de rechter? Mijn ex krijgt gewoon omgang!

Als ik me niet houd aan de omgangsregeling, word ik gestraft.
Als je aantoont, zoals in ons geval, dat je kind lijdt onder de omgang krijg je als moeder de schuld dat je je kind in een loyaliteitsconflict brengt!

Ik ben mijn vertrouwen in de Nederlandse wetgeving kwijt.
reageer

:: radeloosje :: dinsdag 14 juli 2009 :: 13:10 permalink


Ook hier iemand die flinke problemen heeft. Na twee jaar huwelijk verkracht en uit huis gevlucht met mijn tweejarige dochter. Heb op aanraden van de politie het bij een melding gehouden en niet omgezet in aangifte.

Ex wil volledige voogdij over mijn dochter krijgen, is onlangs naar de zitting geweest en hij gooit met allerlei modderverhalen die nergens op slaan. Als volledige voogdij niet lukt wil hij een omgangsregeling van vier dagen per week.
RvdK heeft gezegd dat kind beide ouders nodig heeft.
Ze weten dat hij mij jarenlang psychisch kapot heeft gemaakt, seks heeft gehad met een minderjarige, hij heeft een seksverslaving, mij verkracht en nog blijven ze zeggen dat hij een goeie jongen is en een omgang moet krijgen.

Vervolgens zit er iemand van de RvdK tijdens de zitting, die er niet eens bij was bij de gesprekken (2x 30 min!! Ja dan ken je echt iemand).
Ben radeloos en weet niet wat ik moet doen, in september komt pas de uitspraak van de rechter.. hoe groot is de kans van de nachtmerrie?
Ik wil gewoon persé niet dat mijn dochter er heen gaat, wat kan ik nu nog doen??
reageer

:: Quinta :: zondag 28 juni 2009 :: 14:55 permalink


Ik ben getrouwd geweest met een man die een ernstig drankprobleem heeft, we hebben samen een kind van 2 1/2 jaar. Zodra hij gedronken had werd hij verbaal agressief, maar hij bedreigde me bovendien ook met gebalde vuisten. Ook uitte hij zijn verbale agressie op ons kind.

Ik heb hem laten weten niet gelukkig te zijn en dat hij zijn probleem moest aanpakken, Hij zei echter geen probleem te hebben en dreigde, indien ik bij hem weg zou gaan, dat hij me zou vinden en een kogel door mijn hoofd zou schieten.
Wat als gevolg had ik zo bang was om bij hem weg te gaan, dat ik niet de moed had om mijn spullen te pakken.

Uiteindelijk heb ik met veel angst mijn kind meegenomen op moment dat hij niet thuis was en ben gevlucht en heb verder alles achtergelaten. Binnen een paar dagen had hij mij echter gevonden en begonnen de bedreigingen via email en telefoon.

Inmiddels is via de rechtbank de scheiding uitgesproken en is ons kind aan mij toegewezen, maar heeft mijn ex een bezoekregeling gekregen van 1x per 14 dagen het hele weekend.
Echter, mijn ex blijft maar dreigen om ons kind niet terug te brengen na een bezoekweekend en ook is hij altijd dronken als hij een bezoekweekend heeft. Het laatste weekend kwam ons kind geheel over de rooie terug, en ik weet dat er iets gebeurd is maar weet niet wat.
Inmiddels heb ik een andere relatie, waarin ik heel gelukkig ben, maar mijn ex heeft diverse malen doodsbedreiging gedaan naar mijn huidige partner.

Mijn ex heeft me nu te kennen gegeven er voor te gaan, dat ons kind aan hem toegewezen gaat worden, en heeft gezegd: "ik hou je in de gaten en weet alles, waar je bent en wat je doet". Hij heeft weer opnieuw gedreigd ons wat aan te doen.
Wat moet ik nu: ik wil eens rust in ons leven.

Een bezorgde, bange moeder
reageer

:: omgekeerde wereld :: maandag 15 juni 2009 :: 21:10 permalink


Oh lotgenoten, waar is het recht gebleven in dit land?
Ik moeder van twee zoons van 11 en 14 jaar oud, kan erover mee praten. Mijn kinderen zijn 10 maanden geleden zomaar door mijn ex man weggehaald en ik heb ze niet eens gedag kunnen zeggen! Al 10 maanden heb ik ze nu niet gezien en gesproken en ze zijn helemaal gehersenspoeld door pa en zijn nieuwe vrouw.

Een kort geding en 2 rechtzaken hebben ertoe geleid dat de rechter in februari dit jaar heeft uitgesproken dat ik de kinderen mag zien via een omgangshuis, echter moest mijn ex man daar onder dwang voor tekenen en je begrijpt het al... 4 maanden later is er getekend en nu mag ik op de bank plaatsnemen in de rij om te wachten tot ik mijn kinderen mag zien.

Iedereen werkt langs elkaar heen, de kinderbescherming, Jeugdzorg en iedereen in zijn eigen "hokje" van regels, bang om hun handen te branden.
Ik heb bewijs op papier van de arts dat mijn zoon is geslagen door zijn vader in het verleden! Dan vraag ik me af, waarom doet niemand iets?

Ik drink niet, ik rook niet, ben niet aan de drugs en ben een normale werkende moeder die 8 jaar lang alleen voor haar kinderen heeft gezorgd.
En nu wordt ik behandeld als 1 of andere crimineel! Het recht is krom! En het aller ergste van alles is: ER ZIJN MAAR 2 VERLIEZERS: MIJN KINDEREN.
Voor iedereen in dezelfde situatie als ik: sterkte en hou vol en blijf rechtop staan!
reageer

:: chiara :: zondag 14 juni 2009 :: 09:45 permalink


Ik wilde jullie graag nog iets vragen. Op het moment dat een kind 12 wordt, heeft zij, of hij dan nog de verplichting om naar vader te gaan? Of is het dan niet meer strafbaar als ze niet wil?

groet chiara
reageer

:: chiara :: zondag 14 juni 2009 :: 09:42 permalink


Bijna drie jaar geleden ben ik met mijn dochtertje naar een blijf van mijn lijfhuis vertrokken, ver van de plaats waar we woonden, naar aanleiding van herhaalde agressie, ook waar mijn dochtertje bij was.

Ik kwam er pas later achter dat hij in die tijd ook iedereen, waaronder de school van mijn dochter, had verteld dat ik geestelijk niet in orde was.
Na drie maanden in het blijf huis, waar alles prima ging met ons en we bij konden komen, werd ik opgeroepen voor de rechtbank.
Je raad het al: volgens hem was ik labiel, psychotisch en een slechte moeder.
Gelukkig mocht ze, ondanks deze leugens, bij mij blijven.

Er kwam een bezoekregeling waarbij ik haar naar en van haar vader moest halen. Mijn ex had een nieuwe vriendin en het ging gelukkig goed. We moesten naar de mediater en ook daar was ex wederom aan het moddergooien. Gelukkig had de mediater heel snel door dat hij de gene was die gestoord was. Hij bedreigde me waar ze bij was.

Helaas was het toen uitgegaan met zijn nieuwe vriendin. Mijn dochter vertelde me al huilend dat ze niet meer bij papa onder de douche wilde, als ze bij hem was tijdens de omgangsregeling. Ze is prepuber, heeft vrouwelijke vormen en hij ging haar wassen in zijn blootje.

Mijn vroegere advocate(ik heb nu gelukkig een andere) zei dat ze gewoon naar hem toemoest. Door alle ongenuanceerde beschuldigingen stond het hoofdverblijf nog niet vast. De school van mijn dochtertje zei dat ik ex met het douchen moest confronteren, zodat hij zou snappen dat dit niet kon. Dat heb ik gedaan.
Het amk zei dat ik moest letten op symptomen.

Ex heeft haar het moederdagweekend ontvoerd. Aangezien het hoofdverblijf nog niet officieel vaststond heb ik er 10 dagen over gedaan om haar terug te krijgen. De officier van justitie heeft bepaald dat ze door de politie opgehaald werd. De school van mijn dochtertje heeft ervoor gezorgd dat mijn dochtertje (omdat men de ex kenden), dat hij haar niet op een nieuwe school kon inschrijven.

Toen ze terug kwam was ze verschrikkelijk boos op mij omdat ik haar niet eerder op kon halen en het heeft maanden geduurd voor ze weer normaal kon functioneren.
Ik heb haar niet meer naar mijn ex laten gaan tot er een half jaar later een nieuw proces was. Bij het nieuwe proces gooide ex wederom met heel veel modder. Wederom moest ik weer in de verdediging.

De rechter bepaalde één keer in de maand omgang in onze woonplaats en een onderzoek van de raad van de kinderbescherming. Gelukkig was de man van de raad in staat om ex te doorgronden. Hij heeft het hoofdverblijf bij mij bepaald en een verlenging van één keer in de maand in onze woonplaats gedurende 6 maanden.

Eindelijk, na 2,5 jaar komt er iets vast te staan. Toch blijf ik bang. hij is zo onvoorspelbaar en dan gevaarlijk. Ik snap ook echt niet dat rechters niet naar het belang van het kind kijken, maar alleen naar het recht van vader op omgang.

Die gekken mogen hun kind beschadigen en dan nog mogen ze hun kind zien. Het is levensgevaarlijk. Als dat maar door kon dringen tot de wetgevers, dan zouden er niet zoveel kinderen met problemen rondlopen.


Chiara
reageer

:: Puck :: zaterdag 6 juni 2009 :: 20:52 permalink


Help,

Ik heb net vandaag uitspraak gekregen van het hoger hof.
Vorig jaar is bij ons een beschikking voor omgang uitgesproken betreffende mijn dochter, een peutertje.
Schoorvoetend en na een aantal keren de politie op de stoep (via mijn ex) ben ik toen in akkoord gegaan met het eerste deel van de beschikking en heb ik mijn dochter twee losse dagen per week naar mijn ex laten gaan. Dit was voor mij echt de grens.

Mijn dochter ook de nachten naar haar vader laten gaan, was ik na een geschiedenis van huiselijk en emotioneel geweld, mede door alcohol- en drugsmisbruik van mijn ex, niet toe bereid. Echter het tweede deel van de beschikking hield wel na drie maanden ook de nachten ook in. Tot nu toe heb ik dat ook tegen kunnen houden omdat de beschikking 'niet uitvoerbaar bij voorraad' was verklaard. Wat zoiets inhoudt als, dat mijn ex mij niet afgedwongen en zonder overleg aan de beschikking kon houden en dat ik de kans had binnen drie maanden in hoger beroep te gaan. Dit hoger beroep zou pas plaats vinden eind april, maar werd inhoudelijk uitgesteld tot na de zomer.

Wat wil nu het geval; mijn ex heeft vóór april de 'uitvoerbaarheid bij voorraad' aangevochten en deze rechtzaak heeft wel eind april plaatsgevonden bij het hoger hof. Deze uitspraak heb ik vandaag binnen. De 'uitvoerbaarheid bij voorraad' is geschorst! En ik moet mij nu, alsnog afgedwongen en zonder dat het hoger beroep is geweest, mij aan de beschikking en dus aan de nachten houden!

Ik moet eerlijk zeggen dat de omgang die vier maanden redelijk goed verliep, al is de constante confrontatie met mijn ex op zichzelf al een voortdurende herinnering aan de trauma's en het wantrouwen dat er is. Tot de laatste zaterdag voor die rechtzaak in april: toen was mijn ex, ondanks dat dit hem verboden is in het convenant, behoorlijk onder invloed van alcohol toen ik mijn dochter ophaalde. Dit kwam uitgebreid aan de orde tijdens die rechtszaak en niet in het voordeel van mijn ex. Ondanks dat nu deze uitspraak! Het is voor mij een compleet raadsel! Er zijn geen dingen fout gegaan met dochter en dus nu zo'n uitspraak.

Waarom is het zo moeilijk met de rechtsgang in het midden uit te komen? Helaas heb ik een ex die vreselijk trots is en gewoon alles opeist waar hij denkt recht op te hebben. Mijn ex mag moreel gezien in zijn handjes knijpen met die twee losse dagen in de week ondanks het verleden! En met mijn getraumatiseerde emoties wordt als moeder maar wat omgesold! Ik moest vandaag notabene bij het brengen van mijn dochter de uitspraak van mijn ex horen! De brief van mijn advocaat kwam vandaag later met de post met de opmerking dat er helaas niks anders op zit en dat ik niet anders kan dan me aan de beschikking te houden. Kil en koud.

Ik heb drie maanden geleden aangifte tegen mijn ex gedaan wegens verschillende gevallen van geweld in 2006 (ook tijdens zwangerschap 1 geval), om sterker te kunnen staan in het hoger beroep. Maar hier is nog niets mee gedaan. Ook deze aangifte is aangevoerd, maar heeft niet mogen baten.
Help! Wat kan ik nu verder nog doen? Ik ben de wanhoop nabij. Wie heeft ervaring met de dingen die ik vertel?! Ik hoor graag adviezen.

Puck
reageer

:: stephie :: donderdag 28 mei 2009 :: 15:50 permalink


Ik herken dit allemaal; het is gewoon kut... Ik heb een dochtertje van bijna 3 jaar, ze is niet erkend door de vader. Nu kreeg ik gisteren een brief binnen van zijn advocaat dat hij de omgang met me dochtertje weer wil...

Mijn dochtertje heeft zelf zo'n 6 weken geleden verteld dat ze niet meer naar papa wilt en hoeft want papa heeft haar auw gedaan en ze moet in het donker slapen met de deur dicht terwijl ze dat dus niet wil. Altijd deur open en nacht lampje aan!

De laaste keer dat ze terug is gekomen van de vadewr herken ik haar niet meer terug heeft slaap problemen slikt nu melatenine om in te slapen en ze is bang voor mannn geworden.

Ben nu vandaag zelf ook naar de advocaat gegaan en die heeft mij verteld dat de vader van mijn dochtertje sterker staat dan ik omdat er al omgang was. Maar dat staat nergens zwart op wit en mijn dochtertje is niet erkend; hoe krom is recht in Nederland dan wel niet?
reageer

:: Nederlands staatsburger :: zondag 17 mei 2009 :: 12:04 permalink


Hallo,

Mijn verhaal is nog een stukje erger. Ik woon in het buitenland, samen met mijn Nederlandse ex-man, Nederlandse dochter en ik, ook Nederlands staatsburger.

Ik ben hier bezig met een omgangsregeling en omdat ik aangegeven heb met mijn dochter terug te willen naar Nederland is ze in de voorlopige voorzieningen aan haar VADER toegewezen. Mijn dochter wil ook graag terug.

Mijn ex heeft een stoornis en heeft mij emotioneel mishandeld. Hij kan onze dochter (6 jaar) niet aan en doet hetzelfde bij haar gezien haar gedragssymptomen.
De rechter 'vindt' dat dit gedrag komt door de scheiding.

Ben nu bezig met hoger beroep. De hoofdzaak dient op 8 juli.
Ik moet dus met mijn dochter hier blijven, omdat vader niet terug naar Nederland wil. In een mishandelende situatie. Krommer kan haast niet, ik denk dat Nederland heilig is in vergelijking met dit land.

Ik heb dringend hulp nodig.
reageer

:: puntpuntpunt :: donderdag 14 mei 2009 :: 11:14 permalink


Vertrek uit huwelijk met huiselijk geweld.
Stalking en dreiging blijven, vele rechtzaken blijven duren.

Nieuwe wet zegt omgang moet!
Rechter zegt nu forensische mediation.
Ik kan dit niet maar het moet.

Heeft iemand uitleg over hoe dit in zijn werk gaat?
Wat zijn mij rechten en kansen?

Ben erg bang!
reageer

:: Marietje :: donderdag 14 mei 2009 :: 02:58 permalink


Mijn ex (en zijn familie) heeft gedreigd mijn kind bij me weg te halen en zullen er alles voor doen.
Nu heeft hij bezoekrecht onder begeleiding, maar wat nu als de begeleiding weg valt?
Wat kan ik er aan doen om dit te voorkomen?
Ver zal hij niet gaan want het is gewoon een Nederlander, maar toch.
reageer

:: sade :: woensdag 13 mei 2009 :: 14:02 permalink


Beste bezorgde moeders,

Ik heb deze website eens doorgespit en ben zelf ook verwikkeld in een rechtzaak omtrent verzoek tot omgang.
Ik kan met al deze vervelende verhalen en mijn eigen ervaring alleen maar adviseren dat je vol moet blijven houden dat er zeer minimale contacten/geen contacten zijn geweest tussen de biologische vader en het kind. Want het recht op omgang wordt voornamelijk bepaald door het zeer rekbare begrip familylife/nauwe persoonlijke betrekking.

Family-life kan al worden geconcludeerd indien de biologische vader één keer een luier heeft verschoond. Het is namelijk zo dat men in Nederland de opvatting heeft dat ook al is de biologische vader een moordenaar/incestpleger/verkrachter, het recht op omgang blijft bestaan.

Dus in plaats van de omgang die heeft plaatsgevonden te omschrijven (waar je bezwaren aan ten grondslag liggen), kun jeje beter focussen op het aantonen van geen family-life. De biologische vader wordt dan niet ontvankelijk verklaard in zijn verzoek en is dus juridisch geen vader meer en heeft dus geen rechten meer.

Helaas kom je hier pas achter als je die spaarzame contactmomenten al beschreven hebt (die mis gingen) en dus of mediation wordt voorgesteld of omgang onder toezicht...met alle gevolgen van dien.

groet, ook een bezorgde moeder
reageer

:: radeloos :: woensdag 13 mei 2009 :: 11:16 permalink


Ik heb een zoon van net negen jaar. Ben zelf vijf jaar gescheiden. Mijn zoon heeft altijd een omgangsregeling met zijn vader gehad, totdat die hem begin vorig jaar het huis heeft uitgezet wegens het niet eten van een bruine boterham.
Er speelt veel meer dat (vermoedelijk) valt in de categorie geestelijke mishandeling, maar het probleem na deze laatste keer is dat mijn zoon niet meer naar zijn vader wil.

Ik heb dit dus ook aangegeven, maar ex zegt dat hij nu niet zelf mag beslissen omdat hij te jong zou zijn. Vorig jaar kon dat wel, toen liet hij de keuze bij mijn zoon.

Mijn zoon is twee jaar heel erg ziek geweest, heeft dus al veel mee gemaakt en kan best zijn eigen keus maken.

Mijn ex heeft mij nu voor het gerecht gedaagd en verwijt mij het niet naleven van de bezoekregeling. Hij heeft anderhalf jaar geen contact gezocht en gehad en wil nu stel op sprong dat zijn zoon weer voor hem springt .

Ik kan mijn zoon niet dwingen om weer gezellig naar zijn vader te gaan en dan meteen voor een paar dagen, niet na wat er allemaal gebeurd is .

Wie heeft tips voor mij? Wat kan ik hier tegen doen zodat mijn zoon niet gehersenspoeld en geestelijk de vernieling in gedrukt wordt door zijn vader ?

groetjes
reageer

:: toeter :: woensdag 6 mei 2009 :: 20:31 permalink


Hoi allemaal,

Ook ik breng mijn kinderen nu een aantal jaar met kloppend hart naar hun vader.

Ik ben weggegaan na veel geweld, vooral tegen mij gericht en zo waren er natuurlijk nog wat dingen.

Mijn oudste was erg bang voor mannen, als mijn nieuwe vriend maar iets naar hem wees dook hij al in de hoek. Op een gegeven moment ging dat beter.
Als hij naar zijn vader moest was het krijsen en nog eens krijsen. Als hij terugkwam mocht ik zijn luier niet verschonen. Ook gaf hij dingen aan waarvan ik erg schrok. Op een gegeven moment was hij helemaal niet meer te handhaven.

De jongste ging op een gegeven moment zichzelf helemaal uitkleden, zodat hij niet hoefde te gaan. Ik heb ze uiteindelijk een poos thuis weten te houden, maar er is geen zichtbaar bewijs en ik had nu eenmaal een echtscheidingsconvenant waarin een bezoekregeling was vastgelegd, tsja, ik wist toen ook niet beter.

Er zijn verschillende meldingen bij meldpunt kindermishandeling geweest, maar als ex en als familie van ex mag je zelfs niet om advies vragen, want stel dat je je ex pest. Ook heb ik al jaren hulp. De oudste word binnenkort opgenomen op de kinderpsychiatrie afdeling voor een bepaalde tijd.

Gisteravond kwam de jongste thuis met blauwe plekken. Mijn jongste is ook nog bedreigd door vader en dat mag allemaal maar zo, tegen kinderen die zich niet kunnen verweren.
Naar de huisarts geweest, naar politie geweest: "aangifte kan pas over een week." mevrouw'. Bureau jeugdzorg gebeld. Die kan niet helpen, want ik heb een indicatie bij een medisch kinderdagverblijf: "ga daar maar naartoe."
Advocaat gebeld, mevrouw het is niet in het belang van de kinderen om ze niet te laten gaan. Binnenkort heb ik een afspraak.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, want natuurlijk is het een verhaal van een aantal jaar. Mijn kinderen gaan dus echt niet naar hun vader volgend weekend. Ik ga zo ver als mogelijk, als het moet naar de media, waarschijnlijk helpt het niet, maar alle kleine beetjes, voor al die kinderen....
reageer

:: s :: maandag 4 mei 2009 :: 20:21 permalink


Wat een vreselijke verhalen lees ik hier allemaal!
Mijn ex en ik zijn al bijna drie jaar uit elkaar en samen hebben we een dochtertje van drie.
Hij heeft zich nooit bekommerd om de zwangerschap, ging lekker stappen, vreemd bij het leven, kwam s'nachts gewoon niet thuis, was erg agressief, heeft mij vaak bedreigd, in elkaar geslagen, bestolen, geestelijk en financieel kapot gemaakt zelfs toen ik zwanger was. Hij hield mij vast in mijn huis en het was een hel.

Nu ineens kreeg ik een half jaar terug een brief dat hij mijn meisje wilde erkennen. De rechtzaak volgde en ik verloor! Ook in het hoger beroep verloor ik! Terwijl ik al drie jaar lang alleen voor men meisje zorgde en hij nooit ergens naar om heeft gekeken en nog nooit een cent heeft betaald.
Hij heeft mijn dochter in totaal misschien tien keer gezien in drie jaar tijd.

Nu hij mijn dochter heeft erkend krijg ik direct de volgende brief in de bus, hij wil gezamelijk gezag en een omgangsregeling! Altijd al mijn grote angst geweest en nu is het zover. Weer moet ik vechten voor de veiligheid van mijn dochter en als ik het zo allemaal lees ga ik weer verliezen.

Dan kan ik straks mijn dochter afgeven aan een vreemde en maar afwachten wat er allemaal kan gebeuren. Is dit normaal? Kan dit zomaar? Ik het toch mijn plicht om mijn kind te beschermen? En dan gaat een vreemde zomaar beslissen over het leven van mijn dochter?

Ik slaap er niet meer van, ben er de hele dag mee bezig, de vorige twee rechtzaken waren vreselijk, ik was helemaal uitgeput. Ik heb het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur staat, het is een hel!

Heel erg graag zou ik van jullie wat tips willen hebben, wat kan ik hieraan doen? Weten jullie een goede advocaat? En maak ik kans om te winnen? Waar let de rechter op?

Ik kan straks toch niet gaan toezien hoe mijn vrolijke dochter verandert in een depressief kind!

Vreselijk!

Sanne
reageer

:: Boos :: zondag 3 mei 2009 :: 21:11 permalink


Ongelooflijk al die verhalen van al die moeders die van het kastje naar de muur gestuurd worden.
Zo ook mijn verhaal: moeder van een jongentje van 2 jaar en al vanaf het moment dat ik zwanger ben, gaat het al niet goed met de vader: hij is agressief en blijkt de afwijking PDD-NOS te hebben.

We zijn uit elkaar gegaan vanwege de agressie en hij heeft een omgangsregeling van een heel weekend in de twee weken gekregen. Dit ging niet meer goed. Mijn zoontje vertoonde angst wanneer hij zijn vader zag en gaf signalen af dat er iets niet pluis was.
Na lang zoeken naar hulp bij de juridische procedures, ben ik bij het meldpunt huiselijk geweld terecht gekomen. Het advies was: hij thuis in jouw bijzijn je kind laten bezoeken. Wanneer ik hem zou laten gaan naar zijn vader, breng ik hem in een onveilige situatie en ben ik daarvoor strafbaar. Wat zegt en doet een rechter: de vader blijft een omgangsregeling zonder toezicht houden, immers een kind heeft recht op zijn vader.

Ik heb mijn kind thuis gehouden drie maanden lang en het ging weer goed met mijn kleine mannetje. Maar dan komen de rechtzaken weer en wat is de uitspraak kinderbescherming: er moet naar gekeken worden. We hebben twee gesprekken gehad en uitspraak is: het kind moet naar zijn vader, een hele dag per week zonder toezicht. Tja, wat moet je dan, je eraan houden.

Dus dit gaat een paar weken zo en weer is het mis: mijn kind vertoont weer verkeerde signalen. Zie je dan spoken of is het echt weer zo? De laatste keer dat hij bij zijn vader is geweest en wordt teruggebracht, wordt er tussen neus en lippen door gezegd dat hij dat hij gevallen is en zijn hoofd heeft gestoten.
Kan gebeuren, denk je dan. Totdat ik het goed bekijk: dikke schaafplek op zijn slaap, schrammen op zijn wang én een scheurtje bij zijn oor.
Omdat het weekend was kon ik niet direct naar huisarts, heb wel contact gehad met huisartsenpost en toch maar foto's gemaakt hiervan. Toen ik de foto's op de computer zette, zag ik tot mijn verbazing een afdruk van een nagel. Dus dat duidt mij erop dat er weer (niet de eerste keer) aan zijn oortje getrokken is.
En bovendien: de plek waar mijn ex zei dat mijn kind gevallen was, kan nooit zulke schaafwonden veroorzaken.

Ik ben al eerder bij de huisarts geweest in en er wordt er doodleuk door gezegd: ik kan niks doen. Dit kan zo niet langer meer.
Heb er niet veel vertrouwen meer in dat er ooit een verandering komt en mijn kleine vent eindelijk een rustig leventje krijgt en niet voor het leven verpest wordt.
Dit heeft hij allemaal niet verdiend. Waarom kan een vader niet van zijn kind afblijven?

Ik ben zo boos op het rechtsysteem in nederland, sporen ze wel, hebben ze zelf geen kinderen. Waarom?
reageer

:: VB :: maandag 27 april 2009 :: 16:40 permalink


Hallo. Na langdubben heb ik toch maar besloten mijn verhaal hier zo beknopt mogelijk neer te zetten...

Sinds anderhalf jaar ben ik weg bij mijn ex partner (niet gehuwd geweest). We waren ruim zes jaar bij elkaar en tijdens de relatie en (zeker daarna!) bleek zo'n beetje alles gelogen te zijn van hem uit. Van drankgebruik tot kinderporno aan toe.

Als je in het begin staat van een relatie en in de weekeinden samen bent en uit gaat en de ander drinkt wel wat veel, is dat niet een reden om die persoon maar meteen te betitelen als alcoholist. Toen we na dat half jaar gingen samenwonen bleek echter al snel dat dat wel het geval was. Ik ben gaan helpen waar ik maar kon (tot kotsbakkies vasthouden, nachten opzitten tot hem opnieuw in de maatschappij laten passen en therapieen regelen-die hij uiteindelijk nooit heeft afgemaakt).

Op een gegeven moment leek het al anderhalf jaar heel goed te gaan en leek mijn ex echt met sprongen vooruit te zijn gegaan. Dus je gaat een toekomst plannen: we wilden allebei graag een kindje en ik bleek al snel zwanger van onze dochter. In de zwangerschap ging het al weer fout: weer drinken, vreemdgaan, liegen. De kleine werd geboren en hij bleek zonder mij niet te kunnen zorgen voor het kind, maar weer opnieuw (of nog steeds) niet voor zichzelf.

Hij begon steeds met een intakegesprek, maar stopte daarna weer, waardoor therapieen niet tot stand kwamen. Ook werd hij verbaal steeds aggressiever en intimiderender, zelfs zo erg dat ik bang werd: ik zie hem er echt toe in staat dat hij kan flippen op een manier die kan leiden tot de dingen over vaders die je wel op het nieuws hoort, als het niet gaat zoals hij wil.

Uiteindelijk ben ik (om een lang verhaal veel korter te maken) begin vorig jaar bij hem weggaan, toen ik voor de tweede keer kinderporno op zijn computer vond. Het was al eens gebeurd en hij vertelde dat dat per ongeluk was. Het is je partner op dat moment, de vader van je kind en ik was altijd bij mijn dochter, dus je gelooft (of wilt geloven) het in eerste instantie.

Ik stuitte niet lang daarna op een cd-rom met honderden kinderpornofoto's en filmpjes en schrok me dood. Zo per ongeluk was het dus helemaal niet! Ik heb gekotst en gehuild en hem er toen hij thuiskwam mee geconfronteerd. Hij zei dat het niet voor hem was, maar voor de verkoop. Hij wilde een postadres aanmaken zei hij en die shit verkopen. Zou veel geld gaan opbrengen. Ik dacht dat ik gek werd! In mijn reactie heb ik alles wat ik kon vinden gewist en die cd-rom doorgebroken en bekrast: weg met die troep was mijn reactie.

Ik ben weggegaan. Hij dacht zijn dochter gewoon mee te kunnen krijgen in het weekend, maar dat weigerde ik en schakelde mijn advocaat in. Kijk, als een relatie tussen twee mensen niet gaat, jammer, maar dan kun je samen zorgen voor een goede omgengsregeling of co-ouderschap, als het tenminste verantwoord is. Op basis van wat ik gevonden had en zijn gebrek aan inzicht van veiligheid voor en onvermogen tot zorgen voor kinderen, vond ik dat dat niet het geval was.

Vorig jaar rond deze tijd kwam er een zitting. Ik wilde wel dat er omgang was. Ik ben daar - als het op een veilige manier kan - voor in verband met het kind. Maar ik wilde die omgang onder toezicht van mij of door een door mij goedgekeurde volwassen persoon op één middag in de week en ik heb gevraagd om een onderzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming naar mn ex. Dat is tijdelijk toegewezen en het wachten was op een adviesraport van de Raad voor een definitieve omgangsregeling. Later bleek in schrift dat er door de griffier (en ondertekend door de rechter) fouten waren gemaakt. Van 'moeder' waar 'vader' had moeten staan, tot het alleen schrijven onder toezicht door 'een' derde volwassen persoon, zonder 'goedgekeurde' persoon te vermelden!

De rechter wilde niet de hand in eigen boezem steken en ging zich ineens pro-papa opstellen en of ik maar even een procesverbaal wilde tekenen en dan waren we daar vanaf.(dat laatste werd besloten in een kort geding). Dat heb ik geweigerd. De rechter zei dat als ik tot opmaken van vonnis wilde overgaan, ik het risico liep dat zij er dan een boeteclausule in zou kunnen opnemen van 500 euro per keer, dat ik onze dochter niet mee zou geven.

Uiteindelijk heeft het niet gedaan, zal wel gemerkt hebben dat het me ernst was denk ik. Ze baalde wel, want door te vragen vonnis op te maken en geen proces verbaal te tekenen, legde ik de verantwoording voor het meegeven van de kleine met een willekeurige derde volwassen persoon (iedere mafkees kan dan van de straat geplukt worden) bij haar.
Er kwamen ook zaken naar voren uit stukken uit het dossier van mijn ex bij een hulpverlener dat mijn ex in zijn eigen leugens gelooft en dat werd allemaal maar naast zich neergelegd. Mijn ex gaf het hele kinderpornoverhaal toe, maar zei dat het niet veel voorgesteld had. De rechter vroeg of hij begreep dat ik me zorgen maakte hierover. Ja, zei hij en daarmee was het einde van het verhaal. Ongelofelijk!

Ik wilde therapie of onderzoek: wat voor risicofactor is de vader voor het kind of andere kinderen, dat soort dingen. Tijden gingen voorbij, want de Raad vd Kinderbescherming heeft lange wachtlijsten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een soort van mediation. Ongelofelijk maar waar: deze hulpverlener hecht heel veel waarde aan het kinderporno verhaal en wederom bevestigde en praatte mijn ex daar weer over. Ook over veiligheid en dat ik een overbezorgde moeder zou zijn. Hij gaf de meest rare voorbeelden

Een paar gesprekken verder en ik heb vanmorgen de hulpverlener gesproken en hij heeft binnenkort een overleg met een gedragsdeskundige en naar alle waarschijnlijkheid brengen zij dan al een rapport uit naar de rechter, want hij vindt dat mijn ex zich in zn handen mag knijpen met de omgang zoals die nu is en dat ik meer dan coulant ben en ben geweest. Zou het geluk en de veiligheid van -in dit geval- mijn kind dan eindelijk zo zijn? Binnenkort hoor ik meer. Ik ben voorzichtig blij....heeeeeeeel voorzichtig;-)

Mijn verhaal is ondermeer bedoeld als hart onder de riem. Geef niet op, vecht door en wees niet bang voor justitie of wie dan ook. Ik kan mezelf en mijn kind (!) later echt aankijken en zeggen dat ik er alles aan gedaan heb voor haar veiligheid, zonder dat zij mij -en dan wel terecht- als er wat zou gebeuren, later dingen kan verwijten. Ik zou het mezelf nooit vergeten als ik voor haar niet alles had gedaan wat in mijn macht ligt (en daar bedoel ik ook mee, in mijn geval, dat er wel een vorm van omgang blijft)

Sterkte allemaal...
reageer

:: Ziza :: zondag 26 april 2009 :: 12:00 permalink


Ik ben 7 weken zwanger en kwam hier pas achter toen mijn ex, G, het had uitgemaakt. Hij kon geen relatie aan, was er niet klaar voor. Ik heb hem het nieuws vertelt waarna hij een abortus eiste. Daarna vertelde hij me dat hij psychoses heeft gehad in het verleden en opgenomen is geweest voor langer dan een jaar. Hij slikt nog steeds medicijnenen is ok onder behandeling van een psycholoog. Hij is voor 80% arbeidsongeschikt omdat stress psychoses kan opwekken.

We zijn een week verder en elke dag zoekt hij op een andere manier contact. Dan weer aardig dan weer emotioneel dan weer manipulerend dan weer bedreigend. Ik heb geprobeerd met hem te praten, en op zo'n moment is hij heel aardig en 'normaal'. Het volgende moment stuurt hij een mail met een heel andere strekking van wat er is besproken en vult hij van alles voor mij in vol verwijten. Hij is zo boos op me en verwijt mij alles. Ik wil hem niet bij de opvoeding van het kind hebben, maar hij zegt dat hij wel contact wil met het kind.

Ik weet dat hij geen rechten heeft, maar je hoort weleens van die verhalen van mannen die heel ver gaan en daar ben ik echt heel bang voor op dit moment.

Heeft iemand advies?
reageer

:: Vlinder :: donderdag 16 april 2009 :: 09:58 permalink


Help me alsjeblieft! Ik weet het allemaal niet meer.

Al bijna 3 jaar ben ik gescheiden, na een huwelijk met huiselijk geweld. Mijn dochtertje van nu 4 en een half, deed het allemaal super, er was een goede omgangsregeling.
Natuurlijk was er weleens iets met de regeling, of alimentatie, maar over het algemeen ging het allemaal goed.
Wat mij indertijd wel opviel was dat mijn dochtertje steeds terugkwam met een rood plassertje en ze wilde echt nooit verschoond worden. Aan het einde van de week was haar huidje weer helemaal gaaf, maar ja, ze moest weer mee. Ik dacht dat ze niet genoeg verschoond werd.
Ook zijn er zo'n twee jaar geleden twee sneetjes op haar schaamlipjes te zien geweest. Het bloedde en leken wel kattenkrabjes, maar ze liepen gelijk aan elkaar. Ik ben toen met haar naar de huisarts geweest en die vond het allemaal erg vreemd. Hij heeft toen een melding gedaan bij het Amk. Deze zijn bij mij geweest en bij mijn ex. Conclusie: misschien is het beter als dochter bij vader gaat wonen. Euh..sorry? Waarom? Omdat hij een vriendin had/heeft met een parttime baan, een eensgezinswoning en ouder is.
Ik ben jong, werkte fulltime en zat middenin een verbouwing. Nou, gepraat als brugman en uiteindelijk sloot het Amk het dossier zonder iets gedaan te hebben.

Oktober 2008: mijn dochterje is inmiddels 4, gaat naar school en alles gaat zijn gangetje. Mijn "nieuwe" vriend en ik wonen inmiddels samen en ook hij doet het allemaal super. Eindelijk, eindelijk heb ik nu een gezin zoals ik altijd wilde, zonder geweld.
Op de vrijdag dat mijn dochter naar mijn ex ging had ik nog een heel raar gevoel, ik wilde haar ophalen, maar ja, geen gegronde reden. Mijn dochter komt van een weekend bij haar vader thuis en hij en ik kletsen nog even over hoe het was. Zijn vriendin is het hele weekend weggeweest vertelde hij nog en oja, mijn kindje heeft meerdere keren in bed geplast (vreemd bij mij was ze toen al bijna een jaar dag en nacht zindelijk).

Als mijn ex weg is gaat de kleine meid op de bank zitten en begint heel erg hard te huilen. Ik ga bij haar zitten en vraag aan haar wat er is. Papa heeft aan mijn plassertje gezeten, zegt ze. Ik vroeg haar nog: "o deed hij er creme op?" Gezien de luieruitslag van vroeger en dat ze zo vaak ik bed heeft geplast, niet zo'n heel rare vraag.

Nee, hij deed zo. Ze deed het voor, letterlijk met haar vingertjes erin... Mijn wereld stortte op dat moment volledig in.
Ik heb mijn vriend gebeld (die was aan het werk) en mijn ouders, zij wonen dichtbij. Mijn ouders zijn meteen gekomen, ook tegen hen heeft mijn kleine meid het een en ander verteld. Politie meteen gebeld en het ziekenhuis, we konden meteen komen. Ondertussen arriveert mijn vriend en gaan mijn moeder en ik naar het ziekenhuis.
Daar is niks te zien, alleen dat het rood is: geen bewijs dus.

Politie zat toen al bij mij thuis en ik heb hen in het kort verteld wat er gebeurd is. De volgende dag zou ik aangifte doen. Dat heb ik inderdaad gedaan, ik heb van 14.30 uur tot 22.30 uur op het bureau gezeten. Daar heb ik ze ook verteld dat mijn ex vuurwapens heeft (heb ze ooit op mijn hoofd gehad). Efin, de dag erna is mijn ex opgepakt en zijn de wapens inderdaad gevonden.
Acht dagen (!!!) na het gebeurde werd mijn dochter verhoord, in een studio. Ik kreeg maar niks te horen verder en mijn ex is vrijgelaten.
We zijn verhuisd, wegens de veiligheid (hij postte nogal graag voor mijn deur, maar is een winkelstraat dus kon er niks tegen gedaan worden), maar ook wegens de financien.

Mijn dochter liet er steeds meer over los, ze uitte het heel goed. Ze is helaas onzindelijk geworden en heeft bijna een half jaar niet geslapen, ja 2/3 uurtjes per nacht. Ik dus ook. Haar emoties zijn erg heftig, extreem gewoon. Door dit alles ben ik de ziektewet ingegaan, ik heb een posttraumatische stressyndroom. Maar ik moet sterk blijven.
Jeugdzorg heeft ons vanaf het begin niet goed begeleid en heeft inmiddels het dossier gesloten: mijn vriend en ik doen het zo goed met de kleine.

Terwijl ik dit nu schrijf is de zaak geseponeerd, te weinig bewijs. Mijn kindje heeft tijdens het studioverhoor niks gezegd. Dat ze een weekje bij een vriendin is geweest en daar nog heftigere uitspraken heeft gedaan zegt natuurlijk niks, ook al staat het zwart op wit; dat mijn dochter het na een half jaar (niet bij haar vader geweest te zijn) eindelijk weer goed doet ook niet; dat zelfs de "symptomen" het uitwijzen zegt ook niks.

Nee, het ging om het studioverhoor dat 8 dagen te laat kwam. Zelfs al had ze wat losgelaten dan was het nog een verloren zaak, ik had haar in die week kunnen beinvloeden. Ook werd er gesuggereerd dat ik het zelfs verzonnen zou kunnen hebben. Maar waarom zou ik dat doen, mijn hele leven op zijn kop zetten om haar bij me te houden? Ik zie die reden niet. Alles ging juist zo goed daarvoor.

Nu moet ze weer naar haar vader ieder weekend, maar ik laat dat niet toe. Er is al gedreigd met dwangsommen en ook met uitzetting van de ouderlijke macht. Dat mag dan weer wel. Omdat ik mijn kind bescherm.
Ik verwacht mijn ex aan de deur, justitie heeft doodleuk mijn adres doorgegeven. De schoften. Ook wist hij eerder van het voornemen sepot dan wij. Maar dat mag allemaal maar.

Ik weet het niet meer, wat kan ik nog doen? Ik ben op, moegestreden. na 7 jaar ellende weet ik me geen raad meer. Alsjeblieft help me! Alsjeblieft, ik ben ten einde raad!
reageer

:: frank en vrij :: woensdag 15 april 2009 :: 20:57 permalink


Allereerst wil ik iedereen heel veel sterkte in deze bizarre strijd wensen en hopen dat er toch ergens nog eens gerechtigheid op deze wereld bestaat.

Ik ben een moeder van twee prachtige dochters. De oudste is vier jaar en heeft al een mega rugzak op haar rugje hangen. Het begon in 2007, dus was ze net twee geworden.

Mijn dochter begon te vertellen dat ze au buik had tijdens de eerste dagen van een vakantie. Ik vroeg haar hoe dat kwam en ze zei piemel en wees ze haar pluis aan en ze noemde ze haar echte vader.

Na de 1e week heb ik mijn dokter gebeld, want ze bleef het er maar over hebben.
Die adviseerde mij om het amk erbij te halen. In mijn vakantie heb ik een afspraak geregeld voor de dag dat we thuis kwamen.
Die twee weken heeft ze het er constant over gehad en ze was zo intens verdietig daar breek je hart meteen van.

Er is een onderzoek gestart ,maar daar konden ze niet met zekerheid zeggen dat ze misbruik was. Conclusie 1: geen sluitend bewijs, dus geef haar maar weer met hem mee.

Ik stond met mijn rug tegen een muur. Het is nu april 2009 en we zijn geen stap verder.
Ondertussen heeft mijn dochter vier terugvallen gekregen, wat inhoudt dat ze nu zo gesloten is en negatieve aandacht vraagt, verdrietig is, niet leert, want ze blokkeert helemaal van school. Ze gaat nu naar een logopedist, fysiotherapeut, schoolarts en een psychiater.

En wat beslist het MEE en AMK: zogenaamde begeleiding.
Ik ben van binnen helemaal verscheurd, want hoe kunnen ze nou een kind van vier, die normaal een frank en vrijtje moet zijn, in het hol van de leeuw gooien.

Mijn dochter raakt helemaal in paniek als ze weer hoort dat ze naar hem toe zou moeten. Heeft er nog iemand een sugestie wat ik nog kan doen om mijn dochter te beschermen? help?
reageer

:: Moederswordennietserieusgenomen :: zondag 12 april 2009 :: 23:01 permalink


Bedankt alvast!

Mijn huwelijk heeft drie jaar geduurd en daaruit is een prachtige zoon geboren.
Mijn ex heeft nooit voor ons kind gezorgd/opgevoed, dat heb ik samen met mijn ouders gedaan omdat ik in een rolstoel zit.
Mijn ex is vertrokken nadat hij zijn Nederlandse paspoort in ontvangst had genomen. Ik heb hem via vrienden gezocht en getracht hem voor ons kind te interesseren, maar dit liep op niets uit, alleen geweld, intimidatie. Aangifte durfde ik destijds niet te doen.

Scheiden durfde ik niet omdat ik steeds werd bedreigd met met dingen als: ''Ik pak je zoon. Je ziet hem nooit meer. Ik zorg er persoonlijk voor dat je zelfmoord pleegt, anders maak ik het af.
Ik ben uitgescholden door zijn vriendinnen en anderen en ondanks dat stond de deur open van mijn kant zodat hij zijn kind zou kunnen blijven zien. Die bezoekjes waren een ramp: manipuleren, intimideren, die kleine van alles beloven en niet nakomen.

Ons zoontje wil hem nu niet eens meer zien en is bang van hem. Hij heeft dit ook tegen de advocaat gezegd en drie kantjes volgeschreven waarin hij duidelijk zegt dat hij rust wil en bang is voor zijn vader (hij noemt hem geen vader overigens). Hij benoemt de dingen die zijn vader doet, zoals slaan etc.

Uiteindelijk heeft famillie bemiddeld en zijn er afspraken op papier gezet, die door beiden zijn ondertekend en meneer heeft zelf alles bevestigd bij de Raad.
De Raad heeft de rechtbank een eindrapport verstuurd waarin kort vermeld wordt dat er afspraken zijn gemaakt en vader dit bevestigd. De vader beweert nu ineens bij hoog en laag dat ik alles heb vervalst en zelf heb getekend.
Ik heb de rechtbank om een expert verzocht, immers hij die stelt moet bewijzen, maar ze doen er niks aan.
Inmiddels is mijn ex nieuwe leugens begonnen en zijn we weer opnieuw beland bij de Raad. De rechtbank heeft de omgang beindigd in afwachting van de het raadsonderzoek (omgang en gezag). Ik heb eindelijk de moed gevonden aangifte te doen.

Daarvoor vond omgang plaats bij mijn ouders en mijn ex gaf zelf aan tijdens de zitting dat hij altijd vrij was om te komen en met respect werd behandeld. Nu beweert hij anders en zegt dat hij niet weet waar ik en ons kind wonen, terwijl hij nog bij ons is geweest en de Raad gelooft hem volgens mij.

(Ik heb het verhaal een beetje verkort omdat ik alweer aan het procederen ben.)

Vader kan blijkbaar doen en laten wat hij wil en hij negeert de gevoelens van zijn zoon die ziek is van dit alles. Hij doet er alles aan om alleen te kunnen zijn met ons kind zodat hij hem kan ontvoeren, waarmee hij niet alleen ten opzichte van mij dreigt, maar ook openlijk tegen derden.

De Raad zegt: "als hij al nooit voor zijn kind heeft gezorgd dan zal hij hem heus niet kidnappen, want dan moet hij ervoor zorgen." Ze zouden toch beter moeten weten want hij komt uit ... (een niet-verdragsland), dat er om bekend staat dat mannen kinderen ernaar ontvoeren en vervolgens bij familie of andere mensen onderbrengen en er zelf niet of nauwelijks voor zorgen). Ik weet zeker dat hij hier ook toe in staat is.

Straks plaatsen ze ons kind onder OTS omdat vader niet ok is en ik in een rolstoel zit, ze gaan immers ook opeens naar school gaan zonder mijn medeweten/toestemming en dat soort dingen.

Ons zoontje is doodsbang en van streek.
Ik heb gezegd dat zijn vader weer contact met hem wil, maar hij is heel duidelijk en zegt nee. Maar wie luistert naar een kind?
reageer

:: Sjaak :: dinsdag 7 april 2009 :: 17:04 permalink


Wannneer komen deze problemen eindelijk eens in de publiciteit? Dit kan toch zo niet langer doorgaan? De kinderen zijn hier de dupe! Ik woon nu een jaar samen met mijn vriendin en haar twee kinderen. En ook hier wordt er verwacht dat er omgang moet gaan plaatsvinden, terwijl de kinderen getuige zijn geweest van de zware lichamelijke en geestelijke mishandeling van mijn vriendin.

Het is een natuurlijk instinct om je kroost te beschermen tegen dergelijke agressieve personen, maar met deze wetgeving sta je met je rug tegen de muur.

Het is te zot voor woorden.
reageer

:: marion :: maandag 6 april 2009 :: 19:55 permalink


Ik ben op zoek naar ervaringen met kinderen die vanaf 12jaar hun mening over de omgangsregeling bij de rechter hebben gedaan. Mijn kinderen hebben reeds een gesprek gevoerd bij de kinderrechtswinkel, hiervan is verslag gemaakt en gestuurd naar de rechter. Dit moest onderdeel vormen van een rechtszaak over de omgangsregeling. Triest te zien dat er niets mee gedaan werd. Straks zijn de kinderen 12 jaar en willen hun zegje bij de rechter doen. Om teleurstelling te voorkomen wil ik graag weten of het zin heeft en wie me daar iets meer over kan vertellen. Wat is van belang, hoe bereiden ze zich voor etc.
reageer

:: Lieve :: vrijdag 27 maart 2009 :: 10:15 permalink


Hallo, ik ben de mama van een jongen van negen. Hij heeft adhd en odd. Nu gaat het met de omgangsregeling niet bepaald goed: er gebeuren dingen, die niet verantwoord zijn voor mijn zoon.

Wat ik ook zeg, vraag of probeer, ik ben de mama die volgens de vader mijn zoon het aanpraat, want volgens mijn ex is het allemaal lariekoek. Maar de diagnose is twee jaar geleden gesteld en mijn zoon is in behandeling. Mijn ex wil er niks van horen of weten, want het is niet waar volgens hem.

Hoe zou ik dit kunnen oplossen? Ik zou graag de omgangsregelling stop zetten, weet dat het niet mag, maar mijn zoontje gaat hier aan onder door.

Heeft iemand misschien tips of ideeën?
Ik hoor het graag, alvast ontzettend bedankt.


bezorgde mama
reageer

:: CE :: donderdag 26 maart 2009 :: 21:21 permalink


Hallo,

Ik heb een vraag. De vader van mijn dochtertje van vier heeft zich drie jaar niet om haar bekommerd. Vorig jaar eiste hij haar ineens op.

Na een jaar gevecht met advocaten en rechters heeft hij door laksigheid van mijn advocaat gezag gekregen, en mocht hij twee keer een herstelcontact proberen via kinderbescherming.

Na twee keer een uur op de kinderbescherming te zijn geweest voor een herstelcontact met mijn dochtertje, werd hij meteen gezien als fantastische papa. Dit bewijst alleen dat hij een heel gemeen manipulerend mannetje is.

In het verleden heeft hij mij en mijn zoontje uit een andere relatie geestelijk en lichamelijk kapot gemaakt. Toen ik drie maanden zwanger van mijn dochter was gooide hij me de straat op en heb ik mijn resterende zwangere maanden, midden in de winter, zonder geld of eten en met een kind van een jaar op straat rondgezworven, overal en nergens gelogeerd en tot slot op een camping doorgebracht.

Jarenlang hield hij vol dat het zijn kind niet was, heeft hij me gestalkt en mijn leven letterlijk en figuurlijk zuur gemaakt en nu nu mag haar meteen na die twee uurtjes herstel contact bij de kinderbescherming haar ophalen bij mij thuis voor verder contact zonder dat er toezicht gehouden wordt.

Mijn dochtertje wil niet mee, vertoont slecht gedrag, op school gaat het flink achteruit, slaapt en eet niet, geeft zelf aan dat ze niet wil als hij aan de deur is, maar hij zegt gewoon dat ze moet.

Ik weet me geen raad, zie dat mijn kleine meisje niet weet wat er met haar gebeurd en psychisch kapot hieraan gaat.

Heeft iemand raad voor mij?

groetjes
reageer

:: Diana :: donderdag 26 maart 2009 :: 13:38 permalink


Na een lange tijd samen te zijn geweest met een man van Zuid-Europese afkomst is er een einde gekomen aan deze relatie.

Veel bedreigingen van zwaar kaliber. Nu wil vader een paspoort hebben en geeft daarvoor geen reden aan waarvoor hij het wil gebruiken. Ik heb zelf het gevoel dat hij het kindje mee wil nemen. Graag kom ik in contact met moeders die hetzelfde mee hebben gemaakt. Of die ik kan helpen in dezelfde situatie.
reageer

:: evelien :: maandag 23 maart 2009 :: 23:17 permalink


In 2003 ben ik, omdat het op dat moment echt niet anders kon, vanwege het fysieke en psychische geweld van mijn ex zonder kinderen gevlucht van de ene naar de andere kant van het land. Ik heb aangifte gedaan, maar mijn aangifte is niet serieus genomen door de politie en daardoor kon ik ook geen bewijzen overleggen binnen de rechtszaal over waarom ik was gevlucht. Mijn ex heeft het er op gegooid dat ik ontzettend labiel was, maar "vergat" erbij te vertellen dat dit door zijn mishandelingen kwam.

Er zijn twee rechtszittingen geweest: één voor de vaste verblijfplaats van de kinderen en één waarin mijn ex mij het ouderlijk gezag wilde wegnemen. Dat laatste is hem niet gelukt, maar de rechter besloot wel dat de kinderen bij hun vader moesten blijven wonen. Met als argument dat ze daar op school zaten en ze daar gewend waren.

Mede dankzij een familielid van mijn ex, die grote invloed heeft kunnen doen gelden op beslissingen van de Raad van de Kinderbescherming vanwege zijn functie, heb ik mijn kinderen negen maanden niet gezien.

Vervolgens was er eindelijk een ontmoeting met mijn kinderen in de speelkamer van de Raad waarbij mijn ex aanwezig was, gemotiveerd door: "de situatie moet zo normaal mogelijk zijn." Alsof het normaal is dat kinderen de ouder die hen tot dan toe had verzorgd, negen maanden niet te zien krijgen. Alsof het normaal is dat je samen met degene waarvoor je zelfs uit doodsangst je kinderen hebt achtergelaten, in een ruimte moet zitten alsof er niets is gebeurd.

Inmiddels is er de minimale bezoekregeling (om het weekend) bij mij thuis, waarbij ik me steeds aan de voorschriften heb gehouden. Tijdens één van deze bezoeken is één van de kinderen vanwege zijn chronische ziekte met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Mijn ex was niet te bereiken. Ik ben de gehele periode dat mijn kind opgenomen was voortdurend bij hem geweest. Mijn ex is even opgedoken en vervolgens vertrokken. Toen mijn kind werd ontslagen, was mijn ex weer onvindbaar. Ik heb mijn kind toen maar meegenomen naar mijn huis, maar heb hem steeds proberen te bereiken.

Mijn ex is bijna een dag later woedend het kind komen ophalen en dwarsboomt sindsdien de omgang, vanwege het feit dat ik mijn kind niet op de stoep bij het ziekenhuis heb laten zitten wachten totdat zijn vader te bereiken was. Het is voor hem het excuus om weer opnieuw macht over me uit te oefenen.

Ik ben zelfs naar de Nationale Ombudsman geweest met mijn verhaal.
Heeft iemand nog suggesties of eenzelfde verhaal?

gr. evelien
reageer

:: rosa :: zondag 22 maart 2009 :: 13:32 permalink


Mijn ex blijft ook maar bezig met macht over mij uitoefenen. Eerder verhalen van me staan ook op de site en hij is alleen maar door gegaan, maar dit is het laatste wat nu speelt.

Eerst schort hij zelf de omgang op wegens gezondheidsproblemen. Vervolgens eist hij dat wij ons stipt aan de uitspraak van de rechter houden, waarbij de dochter moet blijven slapen. Maar onze dochter wil niet slapen bij hem en dat weet hij nu goed uit te buiten.

Elk weekend dat zij niet meegaat, doet hij nu aangifte en elk weekend kan hij mij nu bedreigen met je wordt aangepakt!
Openstaan voor een echte oplossing, nee, dat wil hij niet!

De niet-verzorgende ouder krijgt in de nieuw wet heel veel ruimte voor machtsspelletjes, over de ruggen van de kinderen heen. Of met de kinderen als wapen.

Heel triest geen woorden voor!

heel veel sterkte voor iedereen
reageer

:: Esther :: woensdag 18 maart 2009 :: 19:59 permalink


De vader van mijn kinderen (inmiddels mijn ex-man) heeft ons gezin verlaten toen de kinderen drie jaar waren en de andere twee maanden. We zijn acht maanden verder en hij heeft niet naar de kinderen omgekeken en tijdens onze relatie heeft hij mij mishandeld. Daardoor komt dat ik doodsbang ben, dat de kinderen iets overkomt als hij de kinderen mee mag nemen.

De rechter heeft een uitspraak gedaan dat hij ze over drie maanden mee mag nemen. Ik ben doodsbang dat ik ze nooit terugzie.

Ik zoek naar instanties waar ik mijn angsten kenbaar kan maken. Kan ik hiervoor bij de kinderbescherming terecht of jeugdzorg of elders? Ik kan als moeder toch onmogelijk mijn jonge kinderen meegegeven aan iemand die nooit voor ze heeft gezorgd, nooit om ze heeft gegeven, ze zomaar heeft achtergelaten en in staat is ze iets aan te doen? Hoe kan ik dit aanvechten?
reageer

:: elise :: zaterdag 14 maart 2009 :: 21:58 permalink


Mijn dochter is na een bezoekregeling niet meer terug gebracht en politie wil weinig doen omdat ik de civiele procedure moet doorlopen. Nu ben ik via jeugdzorg erachter gekomen dat hij dit al van plan was.

Ik heb aangifte gedaan van ontrekking uit het ouderlijk gezag, bedreiging, stalking, maar dan nog halen ze mijn dochter niet bij hem op. Ik ben aan het einde van mijn latijn.
reageer

:: lady g g g :: zaterdag 14 maart 2009 :: 20:37 permalink


Ben blij dat er meer mensen zijn die ongeveer (ieder verhaal is uniek) hetzelfde hebben meegemaakt

Mijn verhaal:

Even kort, voor zover dat kan: ik heb een relatie gehad van vier jaar, waarvan een jaar getrouwd. Ik ben mishandeld, emotioneel en fysiek. De laatste mishandeling heeft mijn zoon van toen net drie jaar oud mij gered, gezien vader mij wurgde. Ik was al bewusteloos door die wurging, maar word een paar seconden wakker en hoor en zie mijn zoon boven mijn hoofd: papa, nee!
Vervolgens weet niet hoe lang ik out ben geweest. Ik word op de bank langzaam wakker en zie mijn zoon voorbij lopen met een bebloed pyjamaatje. Ik schrik ineens op en realiseer me dat ik het niet gedroomd heb: mijn zoon heeft me gered. Het bloed was bloed dat uit mijn lip kwam.

Ik ben daarnaast behoorlijk telefonisch bedreigd. Hiervan is een agent ook getuige (maar dat maakt niet uit volgens de wet) en ben zwaar gestalkt door hem en mensen die ik verder niet kende. Ik kreeg smsjes met een beschrijving van wat ik aan had op dat moment en wat ze van plan met me waren. Angst overmeesterde me en ik heb mijn zoon gepakt en ben naar een blijf van mijn lijftehuis gegaan.
Daar was het behoorlijk zwaar. Na 6 maanden kreeg ik een huis aan de andere kant van Nederland, maar door slordigheid van justitie zelf, kreeg hij mijn geheime adres.
Ik moet zeggen dat hij me toen gelukkig niet meer lastig viel.

Nu, na vijf jaar vindt er weer een rechtzaak plaats voor omgang. Volgens mijn advocaat zal dat er toch eens van gekomen, gezien de zaak zolang al loopt, dus mag ik er van uit gaan dat mijn ex omgang, krijgt ondanks dat mijn zoon niet wil (tijdens drie maal begeleide omgang in het verleden heeft hij dat ook zelf heel duidelijk gemaakt).

Ik probeer dus eenouder gezag te krijgen en mijn zoon wil geen omgang en het kromme is dat als ik omgang weiger omwille van mijn zoon, dan word ik uit mijn ouderlijk macht gezet. Hoe krom is dat?

Wat ik uit deze hele ervaring over de Nederlandse wetgeving geleerd heb is: als je liegt kom je overal, als je eerlijk bent moet je over alle obstakels en je komt er niet!

Gek, mijn ouders leerden me altijd eerlijkheid duurt het langst!!!
reageer

:: zeer bezorgd :: donderdag 12 maart 2009 :: 09:43 permalink


Ik heb 4 kinderen waarvan 3 uit een eerdere relatie. Mijn ex-partner heeft mijn oudste 2 dochters seksueel misbruikt. Toen ik hier achter kwam, heb ik de politie ingeschakeld. Mijn ex is 2 jaar spoorloos geweest, maar werd toen opgepakt. Hij is toen veroordeeld en in hoger beroep gegaan en is daar vrijgesproken.

Hij vertelt nu rond dat ik de kinderen heb opgestookt om dit verhaal te vertellen.
Nou, zoiets verzin je toch niet? Hij heeft bovendien eerder een relatie gehad met een heel jong meisje, voor ik wist wat hij met mijn dochters had gedaan, dat is ook bekend.

Nu wil hij dus mijn 2 jongste kinderen gaan opeisen, die hij al 4 jaar niet heeft gezien.

Ik ben inmiddels hertrouwd en mijn 2 jongste kinderen van deze ex, denken dus ook dat dit hun vader is, net als het kind dat ik samen met mijn huidige man heb.

Nu worden dus die koppies helemaal overhoop gegooid: hoe vertel ik 2 kleine kinderen, dat ze hun vader niet meer hebben gezien, vanwege wat hij heeft uitgespookt bij hun oudere zussen?

Ik ben al met mijn advocaat bezig om te zorgen dat die omgangsregeling er nooit komt, want wat zal hij bij zijn eigen dochters doen hetzelfde doen als al eerder gebeurd is bij mijn andere dochters, toen ze begonnen te puberen.

Ik heb echt te doen met alle moeders in een soort gelijke situatie allemaal sterkte ermee.
reageer

:: desperate mother :: woensdag 11 maart 2009 :: 08:55 permalink


Sprakeloos ben ik naar wat ons Nederlandse rechtsysteem allemaal doet!
Ik zelf ben al een paar jaar in strijd met de man die zich vader wil noemen.
Een paar jaar geleden heb ik de bewuste man ontmoet en binnen korte
tijd ben ik gaan samenwonen: tja, liefde maakt blind, zegt men en dit
is ook echt zo.
Op het moment dat ik zwanger bleek (dit was een bewuste keuze van ons
beiden) veranderde zijn gedrag enorm, van een lieve man in een
bedreigende agressieve man.
Er was sprake van zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling. Toen
ik ver halverwege mijn zwangerschap was, ben ik, na een zeer brute
mishandeling door hem, gevlucht onderduikadres. Ik heb op politieadvies
geen aangifte gedaan, omdat de man anders naar de plaats van aangifte
zou komen en zo dus achter mijn verblijfplaats kon komen.

Hij heeft het kind niet erkend en hij heeft nooit meer iets van zich
laten horen, hoewel hij daar, via derden, zeker de kans toe had. Nu,
bijna 6 jaar later, wil deze man ineens een omgangsregeling.

Wat ik ook aandraag in de rechtzaken, een rechter denkt blijkbaar
alleen maar: een kind heeft beide ouders nodig. Ben al in hoger beroep
gegaan, maar is de erkenning toen toegewezen (deze is dus via de
rechter door hem afgedwongen).

Op advies van de rechter moeten we nu mediation gaan doen. Wat ik al
ongelooflijk vreemd vind: ze laten mij onbeveiligd twee uur lang met
deze man in één ruimte zitten, onder toeziend oog van de mediator.
Deze zou nu moeten gaan onderzoeken of er wel daadwerkelijk
mogelijkheden zijn voor omgang en waarom ik alles zo frustreer!

De vader heeft het kind nog nooit gezien: ik was zwanger toen, er is
dus geen sprake van family life. Hij heeft geen ouderlijk gezag en
heeft erkenning (terwijl hij dit toen ik zwanger was niet wilde), pas
zoveel jaar later, via de rechter afgedwongen.

In wiens belang is dit? Ik wil mijn kind beschermen en dat zal ik
altijd blijven doen.

Graag zou ik jullie ervaringen willen weten met mediation? Wordt er
meteen overgegaan tot omgang en wat als ik die weiger?
reageer

:: bobelijn :: dinsdag 10 maart 2009 :: 16:26 permalink


Jeetje, ik heb eindelijk een site gevonden, waarin ik mijn verhaal een beetje herken. Ik ben in het buitenland getrouwd en was erg snel zwanger. Na 20 weken zwangerschap ben ik naar Nederland gegaan, want ik kon het daar niet uithouden.

Mijn ex is rond de geboorte naar Nederland gekomen op een toeristenvisa. Dit was een brok ellende. Ik heb toen al een scheiding overwogen, maar omdat hij al een paar keer gedreigd had om mijn zoontje mee te nemen, durfde ik dit niet aan. Toen het visum afgelopen was keerde hij terug naar zijn geboorteland.

Na 3 maanden stond hij ineens voor mijn deur vanuit zijn geboorteland om met mij te praten. Uiteindelijk heb ik ingestemd en toen m'n zoontje 1 1/2 was, is hij naar nederland gekomen op een verblijfsvergunning voor gezinshereniging. Na 6 maanden ging het echt niet meer en heb met begleiding van maatschappelijkwerk aangegeven een scheiding te willen, alhoewel hij meerdere malen gedreigd heeft en beleef dreigen als ik wilde scheiden, hij mijn zoontje mee zou nemen.

Hij is toen terug gegaan naar het buitenland. Na 3 maanden stond meneer weer op de stoep, maar heb hem er niet ingelaten. Om een lang verhaal kort te maken zijn wij nu verwikkeld in een rechtzaak voor omgang met mijn zoontje.

Hij heeft na 2 jaar een verblijfsvergunning gekregen op grond van recht op family life met zijn zoontje! De omgang was daarbij maar 2 uur per maand!

We lopen nu bij een mediator voor onderhandelingen. Hij is zeer zeker niet slecht voor mijn zoontje, maar ik ben zo bang dat hij 'm meeneemt, na zoveel bedreigingen die hij gemaakt heeft, maar in de rechtbank ontkent.

Het komt misschien weer voor de rechter en volgens mijn advokaat kan het zijn dat ze omgang gaan afdwingen. Hij komt nu om de 14 dagen een zondag hier in huis zijn zoontje bezoeken. Ik vind dit prima omdat ik mijn zoontje de kans wil geven om z'n vader te leren kennen. Maar het voelt niet goed om hem mee te geven na zoveel bedreigingen.

Wie heeft hier veel meer ervaring mee en kan mij helpen?
reageer

:: Posselien :: donderdag 5 maart 2009 :: 10:54 permalink


De omgangsregeling is destijds 2004 bij mij en m'n ex-partner gebaseerd op de volgende gerechtelijke afspraak:

Dat m'n exman alcoholist is.

I.v.m dat alcoholisme en het vele geweld van zijn kant is de omgangsregeling in 2004 aangepast door de kinderrechter,
1x in de 2 weken bij moeder thuis,anderhalf uurtje.

Als m'n ex een "normale" omgangsregeling wil moet hij met een medische verklaring aan kunnen tonen dat hij niet meer alcoholverslaafd is, zodat de kinderen in een voorspelbare,veilig milieu kunnen verkeren.

Tussen 2004 en 2007 vertoont m'n ex-partner voortdurend manipulatief gedrag. Zo zegt hij bijvoorbeeld tegen de kinderen: ga maar stiekem naar Oma, niets tegen mama zeggen. Ik heb mijn kinderen al meerdere malen weggehaald bij hun oma, die ook een drankprobleem heeft.

Hij haalt m'n oudste dochter (destijds 10 jaar oud) ongevraagd op van school en neemt haar mee naar het woonwagenkamp waar hij woont.

In 2007 heeft er een rechtzaak plaats gevonden, omdat hij de kinderen op het woonwagenkamp wilde 1x in de 14 dagen... De uitspraak luidde: Ouders dienen dit onderling zelf op te lossen met behulp van mediation van de RVDK.

Hij is totaal niet op komen dagen,en uit mijzelf heb ik op de RVDK aan gegeven: oudste dochter 1x in de 2 weken een weekendje naar het woonwagenkamp, we proberen het (met vraagtekens van mijn kant); de jongsten van 10 en 6 worden vrij gelaten.

Mijn oudste dochter is in 2007 2x een weekend op het woonwagen kamp geweest en kwam ook twee keer doodziek thuis,mede omdat ze daar op de koude grond ligt, astma aanvallen krijgt en last van haar eczeem. Vanaf die tijd gaf ze ook aan niet meer te willen.

Na die periode sept t/m dec 2007 kwam vader onverwachts bij school,en wachte haar op en nam haar dan uren en uren lang ongevraagd mee, waar ik een melding van moest doen bij de politie.
Ook kwam hij stennis schoppen aan de voordeur,terwijl ik heel even weg was. De oudste dochter raakte elke keer heeel erg over haar toeren.

In April 2008 is mijn dochter na 3 maand uit huis te zijn geweest weer definitief thuis komen wonen en kregen we intensieve begeleiding van het orthopedagogisch centrum voor mijn dochter,en het gezin,ook is mijn dochter in april aangemeld bij de Jeugd en kinderpsychiatrie en heb ik haar laten onderzoeken van A tot Z,en is er een diagnose gesteld en een rapport opgemaakt en daaruit bleek dat mijn dochter ADHD heeft, een traumatische stress stoornis (bang voor vader) en een angst stoornis voor vader, loyaliteitsproblemen (kinderen kunnen niet kiezen).

En dan zeker niet tussen een ouder die zijn kinderen een verkeerd voorbeeld geeft, namelijk dat alles mag,alles kan,en alles wat God heeft verboden, en de andere ouder (IK), die juist structuur en duidelijkheid biedt.

Alle rapporten, verslagen, meldingen en aangifte's heb ik opgestuurd naar mijn advocaat om het èenhoofdig gezag aan te vragen,en ALS HET TOCH MOET:om de bezoekregeling onder begeleiding te doen via een omgangshuis. De kinderen willen geen onrust, vragen nooit naar hun vader en zijn vooral bang!

Zes jaar naar mijn scheiding is het nog niet rustig en moet ik als moeder steeds op mijn hoede blijven voor het onvoorspelbare gedrag van vader. De kinderen zijn daar het grootste slachtoffer van.
reageer

:: MaryJane :: maandag 2 maart 2009 :: 21:10 permalink


Vandaag was het weer zover, een dag, die als het aan mij lag, zo snel mogelijk weer voorbij was.

Ik ben moeder van een prachtige dochter, 3,5 jaar, en o zo trots op haar.
Zij is een kindje dat ter wereld is gekomen zonder vader. Net als in sommige voorgaande verhalen, per ongeluk zwanger geworden, hadden al een gewelddadige relatie, en meneer wou er allemaal niks van weten.

Alleen maar ellende gehad tijdens de zwangerschap, tot geweld aan toe.
Door het proces waar je dan in beland, de weg van Maatschappelijk Werk, Thuisfront, kom je eindelijk los van de man, die jouw en je dochters' leven moedwillig aan het kapotmaken is. Hij word in de tussentijd met rust gelaten, en ik word geleefd.

Na een jaar, komt er opeens een brief van zijn advocaat: meneer wil een omgangsregeling. Wat?Hoe kan dat nou? Hij wil haar niet, maakt ons leven tot een hel, en nu dit?

Maar goed, je moet vechten voor je kind en hard ook. Daar ben ik al wel achter.
Na jaren rechtzaken te hebben gehad, onderzoeken van de Raad van Kinderbescherming, enz, is omgang gelukkig afgewezen: alleen om het feit dat hij gewelddadig is, en niet omdat hij haar eigenlijk niet eens wilde.

Ben nu een jaar verder na de uitspraak, hij heeft zich intussen verdacht rustig gehouden, maar vandaag was het weer zover. Hij begon twee maanden terug te treiteren, enz., en heb vandaag alweer een afspraak gemaakt bij de politie.
Wanneer houdt het op?

Inmiddels is mijn dochter dus al 3,5 jaar en ik voel me nog steeds onveilig, en heb naar mijn idee door alle zorgen en stress, niet optimaal van mijn meisje kunnnen genieten.

En kijk eens wat ik nu aan het doen ben, een verhaal typen op een site, omdat je een bezorgde moeder bent en je eigenlijk geen raad meer weet, want anders hoefde ik dit niet eens te doen.

Een heel bezorgde moeder.
reageer

:: lady :: maandag 23 februari 2009 :: 00:51 permalink


Goedendag, ik ben nu echt in nood. De vader eist gewoon zijn kind op. De kinderbescherming zegt dat vader 1 x per maand een omgang mag, hij eist 1 x per week.
Mijn dochtertje is zo vreselijk bang, er zijn ook erge dingen gebeurd in huis. Hij is binnen gedrongen, heeft geprobeerd de telefoondraad om mijn nek te binden, gezegd dat hij me zou vermoorden. Ik heb aangifte gedaan.. maar alles wordt afgedaan met: iedereen leert van zijn fouten, en hij zou nu wel veranderd zijn.

Mijn dochtertje zei: mama we gaan verhuizen en engels praten, dan kan hij mij niet verstaan.. en dan mijn haren blond verven dan weet hij niet wie ik ben.

Dit is toch te erg voor woorden.......
Graag spoedig bericht.
Dank jullie wel
reageer

:: bo :: zondag 22 februari 2009 :: 19:44 permalink


In 1988 trouwde ik met een gescheiden man, vader van twee kinderen die geen contact meer met hem wilden.

Ik raakte zwanger van een eerste kind en, na een lang verblijf in het ziekenhuis, van mijn tweede kind. Kort na mijn thuiskomst veranderde mijn wereld in een hel. Mijn ex had nauwelijks interesse in de baby, vond ineens dat het kind er alleen maar gekomen was omdat ik had doorgedramd. Scheldend en tierend briesde hij door het huis, ik deed niets goed, hij had zelfs commentaar op mijn bevalling waar hij nauwelijks aandacht voor had gehad. Daarop werden bloempotten dwars door het glas van de voordeur naar mij en de kinderen toe geslingerd, terwijl ik de baby op de arm had en het andere kind aan de han.

Ik schaamde mijzelf diep, wilde weg uit die hel maar wist niet hoe. Ik heb lang de schuld bij mijzelf gezocht; hij verklaarde mij keer op keer voor gek. Ik ben tot het uiterste gegaan, ik geef niet snel op, maar na jaren van geestelijke en tenslotte lichamelijke mishandeling, ben ik in 2002 vertrokken uit de echtelijke woning, die ik helaas inmiddels op beider naam had laten stellen. Het was een van zijn eisen, waardoor ik moest bewijzen of ik wel echt van hem hield.

Ik ben vertrokken met wat persoonlijke spulletjes, heb mijn kinderen in veiligheid gebracht, heb de huisarts en een advocaat bezocht. In vijf rechtszittingen heb ik wat spullen toegewezen gekregen en na anderhalf jaar was de scheiding rond, vele tienduizenden euro's armer.
Mijn ex wilde alles, het huis, de kinderen, spaargeld etc. en wilde mij als psychisch volledig gestoord wegzetten. Vele malen heb ik mezelf moeten verdedigen tegen ongelofelijke beschuldigingen. Wat mij het meest geraakt heeft dat deze man overal geroepen heeft dat uitgerekend ik mijn eigen kinderen voortdurend mishandeld zou hebben.

Na opgelegde mediation en RvK kreeg ik niet het een- oudergezag; de kinderen werden in de laatste zitting aan mij toegewezen, maar ik moest wel meewerken aan een omgangsregeling. Er volgde een kinderverhoor waarin mijn oudste zoon aangegeven heeft veel moeite te hebben om naar het "oude huis" te gaan. Mijn jongste, toen 9, heeft persoonlijke briefje aan de rechter geschreven, maar werd afgedaan als beinvloeding door een rancuneuze moeder.

Nimmer is gekeken naar mijn reden van vertrek, huiselijk geweld werd terzijde geschoven en de angst dat ik mijn kinderen zou verliezen was groot. Na de laatste rechtszitting verklaarde mijn ex mij nooit met rust te zullen laten, totdat hij mij kapot zou hebben. Tegen alle verdrukking in, heb ik kans gezien op met vrijwel niets een thuis te creeeren voor mijn gezin. Volgzaam als ik ben liet ik mijn kinderen (volgens de gerechtelijke uitspraak) naar mijn ex gaan. De jongste kreeg nachtmerries, de oudste werd steeds meer onhandelbaar, deed het slecht op school, volop problemen.

Ik heb hulpverlening gezocht waarbij alle voormalig gezinsleden betrokken waren.
Mijn ex kreeg het voor elkaar dat ook zijn rekeningen naar mij werden gestuurd; ik was immers de grote schuldige. Ik heb geweigerd om zijn deel te betalen, maar de psychologe staakte daarop de behandeling voor mijn oudste zoon.

Mijn oudste zoon kwam steeds verder van mij af te staan. Ik communiceerde met mijn ex alleen maar per brief, na mijn ervaringen wilde ik niets meer van mijn privacy prijsgeven. In totaal heb ik na de scheiding 4 keer het LBIO vanwege het niet betalen van kinderalimentatie in moeten schakelen en even zoveel mijn advocaat.

Na de middelbare school ging mijn oudste naar het HBO. Hij had weinig interesse voor
een vervolgopleiding, stimulans van mijn kant werd totaal genegeerd.
Mijn zoon had nergens zin in. Hij weigerde aan mijn ex de "gegevens vader" te vragen, die had aangekondigd niet te willen bijdragen aan zijn studie. Ik heb er persoonlijk op alle gebied voor gezorgd dat mijn zoon in september kon starten met zijn opleiding.

Na een verblijf in de zomervakantie bij vader komt mijn kind uitermate opgefokt terug, hij is gevaarlijk opstandig en kondigt aan niet naar de introductie van zijn nieuwe opleiding te gaan. Of hij ooit gegaan is, is nog steeds de vraag. Een weekend later " verdwijnt" mijn zoon en komt alleen nog zijn spullen halen; hij wil rust; hij gaat een paar weken logeren bij mijn ex. Na heel veel strijd te hebben gehad houd ik hem niet tegen omhels hem en zeg dat ik hoop dat hij tot rust komt.

Begin oktober belt mijn zoon of hij langs mag komen en natuurlijk stem ik daarmee in. Mijn jongste waarschuwt mij dat dit geen gezellig bezoek zal zijn. Mijn oudste komt uiterst agressief bij mij binnen; ik mag niets zeggen alleen maar luisteren. Hij is gestopt met zijn opleiding. Twee weken later verneem ik via mijn ziektekostenverzekeraar dat mijn zoon niet meer bij mij verzekerd kan zijn, omdat hij "verhuisd" zou zijn.

Verder krijg ik de automatische overschrijving van de spaarrekening van mijn zoon teruggestort, want de rekening is opgeheven. Als klapper op de vuurpijl krijg ik een brief vol beschuldigingen van mijn ex, inclusief een schadeclaim. Ik heb wederom de hulp van mijn advocaat in moeten schakelen.

Intussen schreef de advocaat van mijn ex weer brieven met de meest valse beschuldigingen waarvan ik "diefstal van mijn eigen kind" (notabene mijn eigen spaargeld) en "kindermishandeling" als zeer vernederend heb ervaren.

Ik heb geprobeerd ondanks alle ellende het contact met mijn zoon te behouden.
Ik heb ondanks alle beschuldigingen Sinterklaas met hem gevierd en zelfs zijn 18e verjaardag. Mijn zoon voert verder haast niets uit, hij heeft geen zin om te werken of te onderzoeken welke opleiding wel bij hem past.

In mei 2008 zie ik hem voor het laatst op een familiefeest, daarna wordt het stil, ijzig stil. In november schrijf ik een mail met daarin mijn moedergevoelens. Het verdriet is immens. De jongste wil niet meer naar mijn ex te gaan; vervolgens weigert mijn ex (wederom) zijn alimentatie te betalen en zelfs zijn verjaardag wordt vergeten.

Begin december ontvang ik een brief van de advocaat van mijn oudste zoon, weer vol beschuldigingen, niets ontziend. Wederom moet ik mijn advocaat raadplegen, want de dreiging met gerechtelijke maatregelen wordt alvast maar genoemd.
Mijn zoon heeft geld nodig en ik heb zijn leven verpest, dat is de strekking.
Tussen de regels door lees ik de woorden van mijn ex, die mijn zoon voor het karretje spant, zodat hij gratis kan procederen.
Mijn ex schrijft zelf naar mijn advocaat: "Zij heeft van dit kind een wrak gemaakt, hij zal nooit meer normaal kunnen functioneren, moet zij daar niet voor bloeden?"

Op vragen die ik stel als: Hoe gaat het met mijn zoon, volgt hij een opleiding, wat zijn zijn resultaten, hoe is zijn studiefinanciering opgebouwd, wat is de bijdrage van vader? beroept men zich op zwijgrecht. Ik word overal verantwoordelijk voor gesteld; enerzijds als de moeder die haar kinderen zou mishandelen, anderzijds als degene die als enige financieel verantwoordelijk is voor beide kinderen.

De advocaatkosten reizen de pan uit, met mijn baan als docent (waarbij ik met kinderen werk met ernstige gedrags- en leerproblemen), kan ik niet rekenen op rechtsbijstand. Als mijn spaargeld gaat er aan.

Hoe kan ik dit stoppen? Ik maak mijzelf ernstige zorgen over mijn oudste zoon; hij zou wederom na een paar weken met een nieuwe studie zijn gestopt en vult zijn dagen achter de PC. Over een paar weken wordt hij 19 jaar!
Ik ben mijn kind kwijtgeraakt aan een man die niets schuwt om mij kapot te maken.
Ik moet mijzelf binnenkort verantwoorden binnen de rechtbank over alle geuite beschuldigingen. Hoe kan ik dit stoppen?
reageer

:: ayse :: vrijdag 20 februari 2009 :: 17:57 permalink


Hallo allemaal,

Ik ben 2002 getrouwd met een man, die na ons huwelijk in 2003 naar Nederland mocht komen. We kregen al snel een superlief kind, maar in de vijf jaar dat we samen waren werd ik geestelijk mishandeld. Ons kindje kreeg geen aandacht van zijn vader,vader was altijd moe of hij had geen zin.
Na 5 jaar huwelijk had ik de moed om uit het huwelijk te stappen en weg te gaan met onze kindje. Ik ben nu 1 1/2 jaar gescheiden en ben nog steeds niet los van hem.

We hadden een omgangsregeling,maar op een dag kwam ons kind met een verhaal thuis wat mij als moeder heel veel zorgen baarde, maar helaas was er te weinig bewijs en is de zaak geseponeerd.

De rechter wilde dat wij naar een omgangshuis gingen en nu heeft de ex het stopgezet en is achter mijn rug naar jeugdzorg weer terug gegaan.
Hij wil niet communiceren met mij, maar hij wil alleen ons kind hebben, want ik zou een vreselijke moeder zijn en het kind is onder geen bedwing veilig bij mij, dat zegt de ex ten minste.

Hij heeft in het verleden al meedere keren gezegd dat hij met ons kind weggaat en hij heeft tijdens de intake gesprek bij omgangshuis gezegd, dat hij maar één doel heeft dat is zijn kind bij mij weg te halen.

Wie kan mij vertellen wat me nu te wachten komt te staan en mij van advies geven hoe ik moet handelen, ik ben radeloos.

Ayse
reageer

:: ongehoorde lucht :: woensdag 18 februari 2009 :: 23:26 permalink


Ook ik ben een alleenstaande moeder van een dochter van 3. Vlak nadat ik wist dat ik zwanger was ben ik weggegaan bij mijn ex. Ik kon het echt niet meer aan dat hij continue zei dat ik het maar moest laten aborteren.
Mijn dochter werd geboren en hij liet niks van zich horen.

Nu na 3 en een half jaar wil meneer omgang. Dit heeft hij ook bij de rechter gekregen. Nu wil ik eigenlijk in hoger beroep gaan, maar vraag me af of dit zin heeft. Ik vind het zo erg dat vaders zomaar dat recht krijgen. Ik zal alles proberen dat dit mooi niet doorgaat. Wie kan mij daarbij helpen? Ik ben er echt moedeloos van.
reageer

:: worried :: dinsdag 17 februari 2009 :: 12:32 permalink


Hoi allemaal!
Als eerste leef ik erg met jullie mee.
Ik stond er nooit bij stil dat de wetgeving in ons land en buitenland zo bekrompen geregeld kon zijn.
Ik ben nu zelf 16 weken zwanger van mijn eerste kindje. Ik ben 20 jaar en heb 5 jaar aan/uit relatie gehad met verwekker van mijn kind. In deze tijd kon hij plotseling uitbarsten en mij ernstig mishandelen en alles slopen in het huis. Hij gebruikt drugs, was crimineel en heeft schulden.

Aangezien ik blijkbaar erg naïef ben en van hem hou op een voor de meeste onbegrijpbare manier, denk ik altijd dat alles goed zal komen. Hij maakt mijn geld op heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel in daden. Maar is een mooie prater. We wonen nu apart omdat hij in de zwangerschap weer woede aanval kreeg en ik voor veiligheid van kindje koos. Er word mij door onafhankelijke aangeraden hem niet te erkennen als vader. Hij laat ook niks van zich horen. Maar naasten kennen hem niet zoals hij is en reageren met harde onbegrip.

Sta echt voor een dilemma aangezien ik hier een beetje zijn rechten kan lezen. En daar schrik ik van dat als hij zelfs mijn kindje mishandeld dat in Nederland niet belangrijk genoeg word gevonden om een omgangsverbod te krijge. Ik zit echt met mijn handen in het haar en bij de gedachte van geen erkenning voel ik me schuldig, omdat hij ook wel goed kan zijn..Als hem uitkomt. Help
reageer

:: MIRA :: zondag 15 februari 2009 :: 13:38 permalink


Ben best wel lang getrouwd geweest met een Egyptenaar, ben zelf weggegaan met de kinderen, uiteraard na heel veel problemen. We hebben drie kinderen, zal je alle details besparen, maar ook ik had achteraf veel eerder moeten scheiden.
Het heeft voor mijn exman heel erg lang geduurd voordat hij een verblijfsvergunning kreeg ondanks dat ik een fultime job had min of meer gedwongen door de vreemdelingendienst. We hadden een zaak, later zelfs meerdere dus meer dan voldoende inkomen lekker en zeer groot huis, hele leuke kinderen, dus alle reden om een gelukkig bestaan te leiden. Niet leuk om te zeggen, maar door mijn ex is bijna alles met voorbedachte rade gedaan om maar aan het Nederlanderschap te komen. Hij tussentijds nog teruggestuurd naar Egypte. Ik hield van hem, maar had hem al moeten laten barsten toen hij moeilijk naar Nederland terug kon komen.

Wat ik ermee wil zeggen dat wanneer iemand via de geboorte van een kind aan een verblijfsvergunning wil komen, er maar één manier is: hem naar zijn vaderland terug te sturen

Misschien niet aardig, maar wel nodig: geef hem aan bij de Vreemdelingendienst en vertel hun de ware toedracht want dit is niet de manier om met vrouwen en kinderen om te gaan. Voor mij is er maar één reden om met iemand samen te zijn of te trouwen en dat is liefde.
reageer